အခန်း ၈၂၀

အခန်း (၈၂၀) - ကံကြမ္မာသားတော်များ ရွှမ်ဟွမ်တွင် စုဝေးခြင်း၊ ဖုန်းရှီးမြို့တော်၏ နှစ်တစ်ရာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် ဖုန်းရှီးကျွန်းအား တစ်ပါးတည်းအုပ်စိုးခြင်း(၅)။

"ဘိုးဘေးကျိုးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ...”

"ဘိုးဘေးကျိုးရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကန္တာရသားရဲတွေကို ယဉ်ပါးအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်...”

"တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံးမှာရှိတဲ့ ကန္တာရသားရဲတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ မကူညီခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဖုန်းရှီးမြို့တော်က ဒီကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်ပါ့မလဲ...”

"ကျွန်းပေါ်က ကန္တာရသားရဲတွေကို ရှင်းလင်းဖို့လောက်လေးတင် နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်တောင် အချိန်ကုန်ခံရမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး...”

"အချိန်အကြာကြီးလို့တော့ မပြောပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အတိုဆုံးဆိုရင်တောင်မှ အနည်းဆုံး နှစ်ငါးရာ၊ နှစ်ခြောက်ရာလောက် ကြာနိုင်ပြီး ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ လုပ်ရမလဲဆိုတာတောင် မသိနိုင်ဘူး...”

လူသားကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် အားကျကြည်ညိုသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေပြီး ထိုဘိုးဘေးကျိုးအပေါ် အလွန်ကျေးဇူးတင်ကာ ကျေးဇူးရှင်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြ၏။

အဆိုပါ ဘိုးဘေးကျိုးဆိုသည်မှာ သဘာဝကျစွာပင် ကျိုးစွေ့ ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးစွေ့သည် အလွန်တရာ သိုသိပ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူ ယဉ်ပါးစေခဲ့သော လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကန္တာရသားရဲများကမူ အနည်းငယ်မျှပင် ပုန်းကွယ်နေခြင်း မရှိကြပေ။

ဤလေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သားရဲများသည် ဖုန်းရှီးမြို့တော်၏ အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး နေရာတိုင်းတွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်လေသည်။

၎င်းတို့သည် ဖုန်းရှီးမြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်များတွင် ပါဝင်ရုံသာမက၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖုန်းရှီးကျွန်း၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ဖြန့်ကျက်ထားပြီး ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံး၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ရုတ်တရက် မထင်မှတ်ထားသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားလာပြီး ဖုန်းရှီးမြို့တော်သို့ ဂယက်ရိုက်ခတ်လာမည်ကို တားဆီးရန်အတွက် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါပေါ့ဗျာ...”

"ဘိုးဘေးကျိုးရဲ့ ထွန်းတောက်လာမှုကြောင့်ပဲ ငါတို့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့နေ့ရက်တွေ ရောက်လာတာလေ...”

"လူဦးရေ တိုးတက်လာတာလေးတင် ဒီအချက်ကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပြီ...”

"အရင်တုန်းက ငါတို့ မိုးကြိုးတောင်တန်းမှာ ရှိနေတုန်းကဆိုရင် လူဦးရေ သန်းခုနစ်ထောင်၊ ရှစ်ထောင်လောက်အထိ တိုးလာဖို့ကို နှစ်တစ်ထောင်လောက် အချိန်ယူခဲ့ရတာ...”

"ငါတို့လူတွေက ကလေးမမွေးနိုင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ သေဆုံးသွားတဲ့ လူတွေက အရမ်းများနေလို့ပဲ...”

"များသောအားဖြင့် ငါတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေ အပြင်ထွက်ပြီး ကန္တာရသားရဲတွေကို သွားရှာဖွေ သတ်ဖြတ်တဲ့အခါ သေဆုံးနှုန်းက ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကနေ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ ရှိတတ်တယ်...”

"တစ်ခါတလေကျရင် သာမန်လူတွေက အသေအလဲ ကလေးမွေးမှပဲ လူဦးရေမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာ...”

"ဒါကြောင့် ဖုန်းရှီးမြို့တော်ရဲ့ လူဦးရေတိုးတက်နှုန်းက အမြဲတမ်း နှေးကွေးနေခဲ့တာပေါ့...”

"ဒါပေမဲ့ ဖုန်းရှီးကျွန်းကို ရောက်လာတော့ မတူတော့ဘူး...”

"ဒီနေရာမှာ ငါတို့ လူသားတွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့အရာဆိုတာ အခြေခံအားဖြင့် ဘာမှမရှိဘူး...”

"အနှစ်တစ်ရာလောက်အတွင်းမှာတင် ငါတို့ ဖုန်းရှီးမြို့တော်ရဲ့ လူဦးရေက သန်းငါးသောင်းအထိ တိုးလာတာပဲ...”

"အရင်ကနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာတာဆိုတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းတယ်...”

"ဖုန်းရှီးမြို့တော်မှာ လူဦးရေ ဒီလောက်များတာကို ငါ့တစ်သက် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...”

"အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေကတောင် မြို့အသစ်တွေ တည်ဆောက်ချင်နေကြပြီလို့ ကြားတယ်...”

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ဖုန်းရှီးမြို့တော်က ဒီလောက်များတဲ့ လူဦးရေကို ဆန့်မှမဆန့်တော့တာ...”

စုန့်ထန်က အလွန်တရာ ခံစားချက်ပြင်းပြစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ယခုအချိန်အထိ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာသုံးရာခန့် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖုန်းရှီးမြို့တော်၏ အပြောင်းအလဲများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်၏။

သဘာဝကျစွာပင် ဖုန်းရှီးမြို့တော်၌ ဤကာလအတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အံ့မခန်း အပြောင်းအလဲများကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနားလည်ပေသည်။

မူလက သူသည် ကြယ်ကွဲပင်လယ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဘဝသည် သေချာပေါက် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။

ကန္တာရသားရဲများ၏ ကျူးကျော်မှုကို အချိန်မရွေး ခံရနိုင်ပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများ ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့၏။

သို့သော် မည်သူက မျှော်လင့်ထားမည်နည်း။ ဘဝက မိုးကြိုးတောင်တန်းထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေခဲ့လေသည်။

အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ယခုအခါ အပြင်ထွက်၍ အမဲလိုက်ရာတွင် ထိခိုက်သေဆုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်က ဖုန်းရှီးမြို့တော်၏ လူဦးရေကို အဆက်မပြတ် တိုးပွားလာစေပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ကာ အလွန်အမင်း စည်ကားသိုက်မြိုက်လာစေခဲ့သည်။

"သိပ်ကိုမှန်ပါတယ်...”

လူအများကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။

သာမန်လူများဖြစ်သည့် သူတို့အနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ခံစားချက် အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။

အရင်ကဆိုလျှင် သူတို့၏ မိသားစုများမှာ အမြဲတမ်း စုံလင်မှုမရှိခဲ့ဘဲ အိမ်တိုင်းလိုလိုတွင် မိဘမဲ့ကလေးများ ရှိခဲ့ကြ၏။

ယခုမူကား အရာရာ အဆင်ပြေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သားသမီးမြေးမြစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာကာ သေဆုံးနှုန်းမှာလည်း များစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

လူတိုင်း ဝမ်းဝဝဖူလုံစွာ စားသောက်ဝတ်ဆင်နိုင်ကြပေသည်။

နေ့စဉ်ဘဝများမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းမည်မျှပင် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။

သူတို့၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော နေ့ရက်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးခြင်းပင်။

"ဘိုးဘေးကျိုးက လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကန္တာရသားရဲ ဘယ်လောက်များများကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခဲ့တာလဲ မသိဘူးနော်...”

လူတစ်ဦးက စူးစမ်းစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒါကတော့ ဖုန်းရှီးမြို့တော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတော့ တိကျတဲ့ အရေအတွက်ကို ငါတို့သိနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ...”

"ဒါပေမဲ့ ယေဘုယျပြောရရင်တော့ အနည်းဆုံး လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကန္တာရသားရဲ အကောင်တစ်ထောင်လောက်ကိုတော့ ယဉ်ပါးစေခဲ့တာ သေချာတယ်...”

စုန့်ထန်က ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခန့်မှန်းခြေ အရေအတွက်တစ်ခုကို ပြောပြလိုက်၏။

"ကျွတ် ကျွတ်... လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကန္တာရသားရဲ အကောင်တစ်ထောင်ကျော်တောင်တဲ့လား။ ဒါကြီးက အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား...”

"ငါတို့ ဖုန်းရှီးမြို့တော်က လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဘိုးဘေးတွေတောင် သုံးရာကျော်ပဲ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်...”

"ဒါပေမဲ့ လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကန္တာရသားရဲတွေချည်းပဲ အကောင်တစ်ထောင်ကျော်နေပြီ...”

"ဒါဆိုရင် ဘိုးဘေးကျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စွမ်းအားက ဖုန်းရှီးမြို့တော်တစ်ခုလုံးကို တိုက်ခိုက်ရှင်းလင်းဖို့တောင် လုံလောက်နေပြီလို့ ပြောလို့ရမနေဘူးလား...”

"တခြား လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဘိုးဘေးတွေကရော အိပ်လို့ပျော်ပါ့မလား...”

လူတစ်ဦးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဘာလို့ အိပ်မပျော်ရမှာလဲ...”

"မင်းက အဲဒီလေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဘိုးဘေးတွေရဲ့ စိတ်ထားကို အရမ်း အထင်သေးလွန်းနေတာပဲ...”

"မိုးကြိုးတောင်တန်းမှာသာ ဆိုရင်တော့ အာဏာလုတာတွေ၊ အကျိုးအမြတ် လုတာတွေအတွက် စိုးရိမ်ကောင်း စိုးရိမ်ရလိမ့်မယ်...”

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ကြယ်ကွဲပင်လယ်လေ။ ကောလာဟလတွေအရ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်တွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတဲ့ နေရာမျိုးပဲ...”

"ဒီလိုအချိန်မှာတောင် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြဦးမယ်ဆိုရင် ငါတို့သေတာ မမြန်ဘဲနေမှာကို စိုးရိမ်နေလို့ပဲ...”

"တကယ်တော့ ဘိုးဘေးကျိုး ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာလေလေ၊ သူတို့အတွက် အကျိုးရှိလေလေပဲ...”

စုန့်ထန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

"တကယ်လည်း ဒီလိုပါပဲ...”

"ခွန်အားအရ ပြောရမယ်ဆိုရင် မြို့တော်ဝန်က ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးလေ။ အစွမ်းထက်တာ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား...”

"အဲဒီလေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဘိုးဘေးတွေ ဘာကို စိုးရိမ်နေကြတာများ တွေ့ဖူးလို့လဲ...”

"ကျုပ်ကတော့ ဘိုးဘေးကျိုးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြန်မြန်တက်လာပြီး ငါတို့ ဖုန်းရှီးမြို့တော်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ဘိုးဘေး ဖြစ်လာဖို့တောင် မျှော်လင့်နေသေးတယ်...”

"ဒါဆိုရင် ဘိုးဘေးကျိုးက ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကန္တာရသားရဲတွေကိုပါ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်သွားမှာပဲ...”

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့တွေ ကြယ်ကွဲပင်လယ်ထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား...”

လူသားကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ အဆက်မပြတ် ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် သူတို့၏စိတ်ကူးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးစုန့်၊ ဖုန်းရှီးကျွန်းအပြင်ဘက်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား...”

"ကျုပ်တို့ ဖုန်းရှီးမြို့တော်ကရော ဖုန်းရှီးကျွန်းကနေ ထွက်ခွာပြီး တခြားနေရာတွေကို သွားကြည့်ဖို့ အစီအစဉ်များ ရှိလား...”

လူတစ်ဦးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

"သေချာတော့ မသိဘူး...”

"ငါသိသလောက်ကတော့ ကျွန်းအပြင်ဘက်နေရာတွေက အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်...”

"ဦးတည်ရာမဲ့ လေမုန်တိုင်းတွေ မကြာခဏ တိုက်ခတ်တတ်တယ်...”

"နည်းနည်းလေး သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားလို့ လေမုန်တိုင်းနဲ့ ကြုံတွေ့လိုက်ရရင် သင်္ဘောလည်းပျက်၊ လူလည်းသေပြီး တာအိုလမ်းစဉ်လည်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်...”

"ဒါ့အပြင် ကောင်းကင်ယံမှာလည်း အစွမ်းကြီးလေပြင်းတွေ ပေါ်လာတတ်တယ်...”

"အမြင့်ရောက်လေလေ၊ ကြုံတွေ့ရတဲ့ လေပြင်းတွေက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းလေလေပဲ...”

"လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဘိုးဘေးတွေတောင်မှ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းဖို့ ခက်ခဲတယ်...”

"အဆင့်နိမ့် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောတွေဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ အပြင်ကို ပျံထွက်ရဲတာနဲ့ ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးခံရမှာပဲ...”

"သတ္တမအဆင့် ပျံသန်းရေး သင်္ဘောတွေလောက်မှပဲ ကြယ်ကွဲပင်လယ်ရဲ့ လေပြင်းအမျိုးမျိုးကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မယ်...”

"ပြဿနာက ငါတို့မှာ အဲဒီလောက်အဆင့်ရှိတဲ့ သင်္ဘောတွေ ဘယ်မှာရှိမှာလဲ...”

"ဒါကြောင့် ငါတို့က လောလောဆယ် ဖုန်းရှီးကျွန်းပေါ်မှာပဲ နေနိုင်ပြီး အပြင်ကို လုံးဝ ထွက်လို့မရဘူး...”

စုန့်ထန်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ကြယ်ကွဲပင်လယ်က ဘာလို့ဒီလောက် အန္တရာယ်များနေတာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ။ ဒီကန္တာရသားရဲတွေကို ထည့်မပြောရင်တောင် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် အမျိုးမျိုးနဲ့တင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ လွယ်ကူတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ နည်းနည်းလေး သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားတာနဲ့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေထဲမှာ သေဆုံးသွားနိုင်တယ်...”

"ဒါပေါ့ဗျာ။ ကံကောင်းလို့ ကျုပ်တို့ ဖုန်းရှီးကျွန်းက လုံခြုံနေသေးပြီး မုန်တိုင်းအမျိုးမျိုးနဲ့ မကြုံတွေ့ရသေးတာ...”

"ကျွန်းပေါ်မှာ နေတာကပဲ ပိုကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ ဖုန်းရှီးကျွန်းရဲ့ အကျယ်အဝန်းကလည်း မသေးပါဘူး။ အချင်းကီလိုမီတာ နှစ်သန်းလောက် ရှိတယ်ဆိုတော့ ငါတို့ဆီက လူဦးရေအမြောက်အမြားကို ကျွေးမွေးဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ...”

လူသားကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ အဆက်မပြတ် ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြလေသည်။

ကျွန်းအပြင်ဘက်တွင် ထိုမျှ အန္တရာယ်များကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ အခြားကျွန်းများသို့ သွားရောက်လိုသော စိတ်ကူးအိပ်မက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းသတ်သွားလေတော့သည်။