အခန်း ၁၇၀

အခန်း (၁၇၀) နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခြင်း

မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဝူကျိရှန်းအား ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနသို့ အစီရင်ခံစာတင်ရန် ခေါ်ယူခြင်းခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ရသည့် အလုပ်မှာ အလုပ်ကိစ္စမဟုတ်ဘဲသေဒဏ်ပေးပွဲအား ကြည့်ရှုရန်ဖြစ်သည်။

ဟုန်ဝူဧကရာဇ် ကျူးယွမ်ကျန်းသည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော အုပ်ချုပ်ရေးကို တည်ဆောက်လိုသူ ဖြစ်သော်လည်း အကျင့်ပျက်အရာရှိများမှာမူ မှိုလိုပေါက်နေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် အရာရှိသစ်များကို ကြောက်ရွံ့မှုရှိစေရန်နှင့် သင်ခန်းစာရစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရာထူးတက်ခါစ အရာရှိတိုင်းကို အကျဉ်းသားများအား ကွပ်မျက်သည်ကို ကြည့်ရှုစေသည့် အစဉ်အလာကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကွပ်မျက်သည့်နေရာကို လူစည်ကားရာ ဂျူပေါင်းတံခါးအနီးတွင် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဝူကျိရှန်းတို့ အဖွဲ့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မိုးဖွဲဖွဲကျနေပြီး ဝန်းကျင်မှာလည်း အုံ့မှိုင်းနေ၏။ အကျဉ်းသား နှစ်ဆယ်ကျော်ကို အုပ်စုခွဲ၍ ကွပ်မျက်နေကြရာ ဝူကျိရှန်းအနေဖြင့် ရှေးခေတ်ကာလ၏ ရက်စက်သော မြင်ကွင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကျဉ်းသားများမှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံထားရသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြ၏။ ကွပ်မျက်ရေးအရာရှိက သူတို့၏ အပြစ်များကို ဖတ်ကြားပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည့်အခါ ခေါင်းဖြတ်သတ်သည့်ဓားချက်မှာ ကျရောက်လာတော့သည်။

နှစ်အုပ်စုကျော် ကွပ်မျက်ပြီးချိန်တွင် ဝူကျိရှန်းသည် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာနှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ရှုစီဝင်နှင့် ဝေရှင်းဝူတို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အကျဉ်းသားများကြားတွင် ရှိနေပြီး မကြာမီ ကွပ်မျက်ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဝူကျိရှန်းမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ရှုစီဝင်တို့နှစ်ဦးမှာ ယခင်က အသေးအဖွဲ အမှားများသာ ရှိခဲ့သူများ ဖြစ်၍ ထိုနေရာတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ရှုစီဝင်နှင့် ဝေရှင်းဝူတို့သည် ကွပ်မျက်ရာစင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားကြသည်။ အရာရှိက "နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တင်ပြစရာရှိသေးလား" ဟု မေးမြန်းသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက "ဘာမျှ မရှိပါ" ဟုသာ တုံ့ပြန်ကြ၏။ သူတို့သည် အောက်တွင် ကြည့်ရှုနေသော ဝူကျိရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

အပြစ်ပေးခံရသည့် အကြောင်းအရင်းကို ဝူကျိရှန်း သိလိုက်ရသောအခါမှ သူတို့ ဘာကြောင့် မတင်ပြသလဲဆိုသည်ကို နားလည်သွားသည်။

ရှုစီဝင်တို့နှစ်ဦးမှာ ကော်ဟွမ်အမှုနှင့် ဆက်စပ်ပြီး အပြစ်ပေးခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှုစီဝင်မှာ ကော်ဟွမ်၏ ဆွေမျိုးနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် အပြစ်ပေးခံရခြင်းဖြစ်ပြီး ဝေရှင်းဝူမှာမူ သူ၏ ဖခင်က အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသဖြင့် မိသားစုတစ်စုလုံး အသတ်ခံရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော အဆုံးသတ်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။ ဆေးဝါးဌာနတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်က အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ တူညီသော နေရာ၊ တူညီသော အချိန်၌ တူညီသော အမှုဖြင့် ကွပ်မျက်ခံကြရလေသည်။

ကွပ်မျက်သူက ဓားကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် ဝူကျိရှန်းသည် ယခင်ကချင်းကျန့်ယုံ ပြောခဲ့ဖူးသည့် "သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း ငါ့ထက် မသာနိုင်ပါဘူး" ဟူသော စကားကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။

ချင်းကျန့်ယုံမှာ ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရပြီးနေရပ်ပြန်သွားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်စင်စစ် ကံကောင်းလှသော အခြေအနေတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဝူကျိရှန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ဝေးရာမှ လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ရှုစီဝင်နှင့် ဝေရှင်းဝူတို့မှာ ဝူကျိရှန်း၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုထင်ဟပ်သွားလေသည်။ကံကြမ္မာ၏ ဟောကိန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုနှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကြောင့် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး အဝေးသို့ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသူ ချင်းကျန့်ယုံမှာ နေရပ်သို့ ပြန်လည်၍ အေးချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ယခင်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသော သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ဝူကျိရှန်းမှာ မည်သည့်အကူအညီမျှမ ပေးနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဝေးရာမှ လက်အုပ်ချီကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ခြင်းဖြင့်သာ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝူကျိရှန်း၏ ထိုလုပ်ရပ်ကို သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် မြင်တွေ့လိုက်ကြ၏။ ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဝူကျိရှန်းက သူတို့ကို နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကား ဆိုသွားခြင်းမှာ သူတို့အချင်းချင်း သိကျွမ်းခဲ့ရခြင်းသည် အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့‌ကြောင်းထင်ရှား‌နေ ပေသည်။

ရှုစီဝင်နှင့် ဝေရှင်းဝူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံးတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးသူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင်တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောပြလိုနေသည့်အရိပ်အ‌ယောင်‌ ပေါ်လာချိန်တွင်ပင် သေမင်းတမန် ဓားချက်မှာ သူတို့အ‌ပေါ်ကျရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

*********