အခန်း ၅၄
Vol. 6 Ch. 54
အခန်း (၅၄) မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားလက်သီး၊ ဓားဂိုဏ်း၏ ဆက်ခံသူ
ချူဖန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုနေရာမှ ထွက်သွားပြီး နောက်ထပ် အခွင့်အရေးရှိရာဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သူ့ကိုမျှ သူ့ထက်ဦးအောင် မယူစေရဟု သူ ကျိန်ဆိုလိုက်မိသည်။
အကယ်၍ မည်သူမဆို သူ၏ အခွင့်အရေးကို လာရောက်လုယူရဲပါက သူ ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိမ့်မည်။
သူ၏ ခွန်အား များ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ချူဖန်၏ ရည်မှန်းချက်များကလည်း ကြီးမားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ရှုချွမ်းမှာမူ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဘာတစ်ခုမျှ မသိရှိသေးပေ။ သူက လက်ရှိတွင် ထျန်းယဲ့ကိုသာ အာရုံစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ မည်သည့် သိုင်းပညာကို ရွေးချယ်မည်နည်းဟု စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ထျန်းယဲ့ဟု ခေါ်သော ဤအဓိကတပည့်က သူ၏လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်စာအုပ်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်များနှင့် သိုင်းပညာများ သိမ်းဆည်းထားရာ တတိယထပ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
ဤနေရာရှိ မည်သည့်ကျင့်စဉ် သို့မဟုတ် သိုင်းပညာမဆို ထိပ်တန်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားနယ်ပယ်အဆင့်များ ဖြစ်ကြပြီး မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို အထွတ်အထိပ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ပါက အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လာမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း တပည့်များအနေဖြင့် အမြင့်ကြီးကို လှမ်း၍ မမျှော်မှန်းစေရန်အတွက် ဤထိပ်တန်းကျင့်စဉ်များနှင့် သိုင်းပညာများမှာ အပြည့်အစုံ မဟုတ်ကြပေ။
အပြည့်အစုံကို ရရှိလိုပါက ကျင့်စဉ်မျှော်စင်၏ ပိုမိုမြင့်မားသော အထပ်များသို့ တက်ရမည် ဖြစ်သည်။
ပိုမိုမြင့်မားသော အထပ်များသို့ တက်နိုင်ရန်အတွက်လည်း မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဝီရိယရှိရှိ မြှင့်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။
၎င်းက ကောင်းမွန်သော သံသရာလည်ပတ်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးသည်။
မြင့်မြတ်နယ်မြေအနေဖြင့် ကျင့်စဉ်မျှော်စင်၏ တည်ဆောက်ပုံအပေါ် များစွာ အားစိုက်ထုတ်ခဲ့သည်ဟု ပြောရပေမည်။
ရှုချွမ်းက ထျန်းယဲ့ အထက်မှ သိုင်းကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး ၎င်းကို ဖွင့်ဖတ်၍ စစ်ဆေးတော့မည့်အချိန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ရှုချွမ်းအနေဖြင့် သူ ကိုယ်ထင်ပြရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကို... စီနီယာ့လက်ထဲက ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် ငှားကြည့်လို့ ရမလား”
ရှုချွမ်း၏ အသံက ထျန်းယဲ့၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရှုချွမ်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် သူ လျင်မြန်စွာပင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး သိုင်းကျင့်စဉ်ကို ရှုချွမ်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“တိုက်ရိုက်တပည့် ရှုက ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် ပြဿနာမရှိပါဘူးဗျာ”
သူ၏ အပြုံးထဲတွင် မြှောက်ပင့်လိုစိတ် သုံးပုံ၊ မနာလိုစိတ် သုံးပုံနှင့် မျှော်လင့်ချက် သုံးပုံတို့ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ရှုချွမ်းထက် မြင့်မားသော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ရှုချွမ်း၏ တိုက်ရိုက်တပည့် အဆင့်အတန်းနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။ လူတိုင်းက တိုက်ရိုက်တပည့် ရှုကို မြှောက်ပင့်နေကြရာ သူသည်လည်း ချွင်းချက်မရှိပေ။
တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာရေးမှာ သူ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး အစဉ်အမြဲ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်လာနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှပေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို”
“စီနီယာ့ ကို ကြည့်ရသလောက်တော့ စီနီယာက လက်သီးသိုင်းအတွက် ပါရမီ ရှိနေသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ အကယ်၍ စီနီယာ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အကြာကြီး ပိတ်မိနေတယ်လို့ ခံစားရရင်၊ အဲဒီလမ်းကြောင်းဘက်ကို ပြောင်းလဲပြီး ကြိုးစားကြည့်ဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ်ဗျ”
ထျန်းယဲ့ ဤမျှအထိ လိုက်လျောညီထွေရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရှုချွမ်းက သူ၏ လက်ရှိ ပိတ်မိနေသော အခြေအနေကို ထောက်ပြလျက် အကြံဉာဏ်အချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပေးလိုက်သည်။
သူ ယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ မယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ ၎င်းက ရှုချွမ်းနှင့် ဘာမှမဆိုင်ပေ။
ထျန်းယဲ့က ရှုချွမ်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
သူက အဓိကအားဖြင့် ဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး တကယ်ကို အကြာကြီး ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့်သာ သူ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန်အတွက် ကျင့်စဉ်မျှော်စင်သို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ရှုချွမ်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူက မျက်စိရှေ့မှ ကွယ်နေသော လိုက်ကာကြီးတစ်ခုကို ပင့်တင်လိုက်ရသည့်အလား ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
“ညွှန်ပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် တိုက်ရိုက်တပည့် ရှု”
သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်လှသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရသည်၊ ကျင့်စဉ်မျှော်စင်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဖြေရှင်းချက်မျိုးကို အမှန်တကယ် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
တိုက်ရိုက်တပည့် ရှုက တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ
သူ စိတ်ထဲမှ မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုသိုင်းပညာ ကို ရရှိပြီးနောက် ရှုချွမ်းက လှည့်ပြန်ခဲ့ပြီး ဤလက်သီးသိုင်းကို လေ့လာရန်အတွက် ကျင့်စဉ်မျှော်စင်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း သီးသန့်အခန်း တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။
စာလိပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ကြီးမားလှသော စာလုံးလေးလုံး မျက်စိထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
“မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားလက်သီး”
ရှုချွမ်းက ထိုအမည်ကို တိုးတိုးလေး ဖတ်လိုက်မိသည်။
ဤအမည်တစ်ခုတည်းဖြင့်တင် သူ့အတွက် ကြီးမားလှသော ဆွဲဆောင်မှုကို ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။
ဤလက်သီးသိုင်းမှာ သူ့အတွက် သီးသန့်ဖန်တီးပေးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှုချွမ်း အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်သည်။
စာလိပ်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။
စာလိပ်ထက်မှ စာလုံးများမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လေထုထဲတွင် ရွှေရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့သည်။ ထိုပုံရိပ်က လက်သီးပစ်လွှတ်မည့် အနေအထားတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေခဲ့ပြီး လက်သီးအနေအထားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ အော်ရာ မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။
ထို့နောက်တွင် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လက်သီး၏ စွမ်းအား မှာ မဟာနေမင်းကြီး စတင်ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား ပူပြင်းတောက်ပပြီး အစွမ်းထက်လှပေသည်။
လက်သီးတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လက်သီးချက်တိုင်းတွင် မဟာနေမင်းကြီးတစ်စင်းစီ ပါဝင်နေခဲ့ပြီး တားဆီး၍မရနိုင်ဘဲ ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။
အကွာအဝေး ဆယ် ကျန့် အတွင်း လက်သီးချက်များမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။
၎င်းက လက်သီးသိုင်း နယ်မြေ တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးသည်။
သို့သော် ၎င်းက အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးပေ။
ထိုပုံရိပ်၏ လက်သီးဆန္ဒ မှာ ပိုမို၍ သိပ်သည်း လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျောတွင် မဟာနေမင်းကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ယံကြီးတစ်ခုလုံးပင် ဤလက်သီးချက်ကြောင့် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှုချွမ်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဤလက်သီးသိုင်းက သူ၏ နေသူတော်စင် ခန္ဓာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုလျက် အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအား ကို ပိုင်ဆိုင်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်...ထိုမဟာနေမင်းကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ ပိုမို၍ တောက်ပလာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အလင်းရောင်မှာ မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။
ထိုပုံရိပ်က ဤအလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်သီးချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။
ဘုန်း...
ဤလက်သီးချက်နှင့်အတူ နေမင်းကြီးမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ အမှောင်ကျ သွားခဲ့ကာ သက်ရှိအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဖရိုဖရဲ နှင့် နတ္ထိ အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။
“တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှတဲ့ လက်သီးသိုင်းပဲ”
ရှုချွမ်းက ဤလက်သီးသိုင်း အတွင်း၌ စိတ်အာရုံ နစ်မြုပ်နေခဲ့ရသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှသာ စာလိပ်မှာ ပြန်လည်ပိတ်သွားခဲ့ပြီး ထိုထူးခြားသော မြင်ကွင်းမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ရှုချွမ်းသည်လည်း ထိုနက်နဲလှသော အတွေး ထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
သူက ထိုအမွေအနှစ်ထံမှ ဤလက်သီးသိုင်း နှင့် ပတ်သက်သော အခြေခံအချက်အလက်များကိုလည်း သိရှိသွားခဲ့သည်။
မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားလက်သီးက အစစ်အမှန် ဧကရာဇ်သိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဒါက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရှစ်ထောင်က ဧကရာဇ်အရှင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော နေဧကရာဇ် ဖန်တီးခဲ့သည့် သိုင်းပညာ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ နေဧကရာဇ်သည်လည်း နေသူတော်စင် ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ဤလက်သီးသိုင်း မှာ နေဧကရာဇ်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နေသူတော်စင် ခန္ဓာကို အခြေခံ၍ ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်သာ ၎င်းက ရှုချွမ်းအပေါ် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြီး ပြည့်စုံသော မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားလက်သီးက အစစ်အမှန် ကောင်းကင်အဆင့် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာ ဖြစ်သည်။
ရှုချွမ်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ပထမဆုံးသော အခြေခံအဆင့် သိုင်းကွက် သာ ရှိသေးသည်။
၎င်းမှာ 'ကောင်းကင်ကို လှည့်ပတ်သော နေဝန်းနီ' ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် သိုင်းကွက် မှာ ကျင့်စဉ်မျှော်စင်၏ ပိုမိုမြင့်မားသော အထပ်များတွင် ရှိနေကြသည်။
သို့သော် သိုင်းကွက် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဤလက်သီးသိုင်း မှာ မြေကြီး အဆင့် အလယ်အလတ် သိုင်းပညာ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ဤလက်သီးသိုင်း ၏ မူလ ကို သိရှိပြီးနောက် ရှုချွမ်းသည် ဤအရာကသာ သူ ရွေးချယ်လိုသော လက်သီးသိုင်း ဖြစ်ကြောင်း ပိုမို၍ သေချာသွားခဲ့တော့သည်။
“အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်၊ ငါ သဘောကျတယ်”
မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိတော့ဘဲ ရှုချွမ်းက ဤလက်သီးသိုင်း ကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စတင်၍ လေ့ကျင့် တော့သည်။
သူက သူ့ မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ရာ ယခင်ပုံရိပ်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူက မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားလက်သီး၏ ပထမ သိုင်းကွက် ကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ စတင်လေ့ကျင့်တော့သည်။
မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားလက်သီး၏ ပထမ သိုင်းကွက်က အော်ရာ ကို အဓိကထားပြီး သူတော်စင် ခန္ဓာကိုယ်၏ ချီ နှင့် သွေးများဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း လက်သီးချက်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်ကာ ရန်သူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုပုံရိပ်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း ရှုချွမ်း စတင် လေ့ကျင့် တော့သည်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အတိုင်းအဆမရှိသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ မူလချီ များမှာ ရှုချွမ်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာခဲ့ကြသည်။
ရှုချွမ်းက လက်သီးချက်များကို အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်နေခဲ့ရာ တစ်ခါတစ်ရံ လျင်မြန်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ နှေးကွေးလျက် ပထမ သိုင်းကွက် ဖြစ်သော 'ကောင်းကင်ကို လှည့်ပတ်သော နေဝန်းနီ' အတွင်းရှိ လက်သီးဆန္ဒကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။
ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ မူလချီ များကလည်း ရှုချွမ်း၏ ကုန်ဆုံးသွားသော စွမ်းအားများကို အစဉ်အမြဲ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနေခဲ့သည်။
လက်သီးတစ်ချက်...
လက်သီးနှစ်ချက်...
လက်သီးသုံးချက်......
....
“ကောင်းကင်ကို လှည့်ပတ်သော နေဝန်းနီ”
လက်သီးချက်ပေါင်း ရာချီ၍ ပစ်လွှတ်ပြီးနောက် ရှုချွမ်းက ရုတ်တရက် ဟစ်အော်လိုက်သည်။
သူက နောက်ဆုံးတွင် ဤလက်သီးသိုင်း ၏ သိုင်းကွက် ကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လက်သီးတစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့်အတူ အဆုံးမရှိသော မီးလျှံနီများနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။
ဤလက်သီးချက်မှာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ပူပြင်းလှသော နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကို လှည့်ပတ်လျက် အတိုင်းအဆမရှိသော အော်ရာ များဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
အကယ်၍ ကျင့်စဉ်မျှော်စင်၏ သီးသန့်အခန်းကို ကာကွယ်ထားသော အစီအရင် သာ မရှိခဲ့လျှင် ဤအခန်း၏ နံရံများမှာ သူ၏ လက်သီးချက်ဒဏ်ကို သေချာပေါက် တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း ရှုချွမ်း ဖန်တီးလိုက်သော သိုင်းကွက် က လူတစ်ယောက်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျင့်စဉ်မျှော်စင်၏ အမြင့်ဆုံးအထပ်တွင် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဖိုးအိုတစ်ဦးက မျက်လုံးများကို ပိတ်လျက် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေခဲ့သည်။
ရှုချွမ်း လက်သီးပစ်လွှတ်လိုက်သည့် ထိုခဏ၌ သူက သူ့ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“အော်... နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလက်သီးသိုင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပြီး လေ့ ကျင့် နိုင်ခဲ့တာလား”
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်”
သူက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စကားနှစ်ခွန်း ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ပိတ်လိုက်ပြန်သည်။
မျှော်စင်၏ ထိပ်ဆုံး မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရပြန်သည်။
သီးသန့်အခန်းအတွင်း၌မူ ရှုချွမ်းက သူ၏ ချီ အားလုံးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
“မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားလက်သီး ပထမ သိုင်းကွက်... ကျွမ်းကျင်သွားပြီ”
သူက ချီ အညစ်အကြေး အချို့ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အဝတ်အစားများကို သေသပ်အောင် ပြလုပ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်း သီးသန့်အခန်းထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူက 'မဟာနေမင်း နတ်ဘုရားလက်သီး' ပါဝင်သော စာလိပ်ကို မူလနေရာသို့ ပြန်ထားလိုက်သည်။
တပည့်များ၏ ကြည်ညိုလေးစားသော အကြည့်များအောက်တွင် သူက ကျင့်စဉ်မျှော်စင်မှ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
သူက အခြားသူများ ဤလက်သီးသိုင်းကို သင်ယူသွားမည်ကို မစိုးရိမ်ခဲ့ပေ။ ဤလက်သီးသိုင်းကို လေ့ ကျင့် ရန် ခက်ခဲမှုမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် သာမန်လူအများစုမှာ စတင်ရန်ပင် မတတ်နိုင်ကြပေ။
အတင်းအကျပ် လေ့ ကျင့် ပါက ချီသွေဖည်ခြင်း သာ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သူက ကျန်းရန်တောင်ထိပ်ရှိ သူ၏ အင်မော်တယ်ဂူဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
သူ အနားယူရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်း အသုံးပြုမှု မှာ အလွန်သေးငယ်သော်လည်း စိတ်ပိုင်း အသုံးပြုမှု မှာမူ အတော်အတန် ကြီးမားလှပေသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒါဟာ ဧကရာဇ်သိုင်း တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ များပြားလှသော အကြောင်းအရာများ ပါဝင်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
....
ဤအချိန်၌ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမရှိဘဲ ဧည့်သည်နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
၎င်းတို့မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျက်ဝန်းများရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် နောက်ကျောတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို လွယ်ထားသော အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။
ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက စက္ကူအပိုင်းအစတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လေထုထဲသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ထိုစက္ကူမှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာခဲ့ပြီး ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ တောင် တံခါးဝကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။
ထိုစက္ကူထက်တွင် ကြီးမားလှသော စာလုံးနှစ်လုံးသာ ရှိနေခဲ့သည်။
'ဖိတ်ကြား လွှာ'
“ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်း က လျိုယွမ်ရှန်းနဲ့ တပည့်ဖြစ်သူ ကုန်းလင်တို့... လာရောက်လည်ပတ်ပါတယ်”