အခန်း ၂၁၂

အခန်း ၂၁၂ - မိစ္ဆာများ ဝိုင်းရံခြင်းနှင့် သခင်ကြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး

နဂါးအရှင်သခင်၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မှန်ပေသည်၊ ထိုစဉ်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အများစုသည် နဂါးဦးခေါင်းကြီး၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ ကြောင်နက်ကြီး၏ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ၎င်းမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြချေ။

နဂါးအရှင်သခင်၏ စကားများသည် တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ရောက်ရှိနေသူ အားလုံး၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးမှာ အမှန်တရားကို ရှာဖွေလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးအား သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကြောင်နက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံး အပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

‘ဒါဆိုရင်... ကြောင်နက်ကြီးက အမွေအနှစ်ကို ရသွားတာလား...’

ကြောင်နက်ကြီးမှာ လက်ရှိတွင် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၃ ၌သာ ရှိသေးသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်မှ အမွေအနှစ်ကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့သည်ဆိုပါက သူတို့သည်လည်း ၎င်းကို လုယူပိုင်ခွင့် ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံး၏ ကြောင်နက်ကြီးအပေါ် ထားရှိသော အကြည့်များမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အချို့မှာ အသက်ရှူသံအော်ရာများ ပြင်းထန်နေကြပြီး အချို့မှာမူ မျက်လုံးများ နီရဲနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်၏ အမွေအနှစ်ကို တိတ်တဆိတ် လုယူရန်အတွက် လှုပ်ရှားတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေတော့သည်။

“တောက်... သွားပြီ...”

သောင်းနှင့်ချီသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ သားကောင်ကို ဝိုင်းကြည့်နေသော အကြည့်များမှာ ကြောင်နက်ကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

‘ဒီယုတ်မာတဲ့ နဂါးအရှင်သခင်အိုကြီး... သူကတော့ တကယ့်ကို အကွက်ကျကျပဲ… ငါတို့ အပြင်ရောက်တာနဲ့ ဒုက္ခအားလုံးကို ငါ့ဆီ ရောက်အောင် သူ ချက်ချင်း လုပ်လိုက်တာပဲ... တကယ့်ကို ညစ်ပတ်ယုတ်မာလိုက်တာ…’

“ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်... မင်း ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတုန်းပဲလား...”

“အမြန်ဝန်ခံစမ်း... မင်း အဲ့ဒီ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို ဝါးမျိုလိုက်ပြီလား မဝါးမျိုဘူးလား...”

“မင်း ခုနက ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ... ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို မင်း ရခဲ့တာလား...”

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာသည်လည်း လက်ပိုက်လျက် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော သရော်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များ ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါ ကန့်သတ်ချက်များ မရှိတော့ပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၃ မျှသာ ရှိသော ကြောင်နက်ကြီးမှာ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။

ရွှေရောင်အစင်းကျားနက်က သူ၏ တောက်ပနေသော ဓားကြီးကို မြှောက်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ကြောင်မလေး... အနားကို အမြန်လာခဲ့စမ်း... မဟုတ်ရင်တော့ တိုက်ပွဲစတာနဲ့ ဘယ်သူမှ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ကြောင်မလေးက မျက်နှာဖြူလျော့လျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီး အမြောက်အများ ရှိနေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူမလည်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤနေရာမှာ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော် မဟုတ်တော့ချေ။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များမှာ ကန့်သတ်ခြင်း မခံရတော့ဘဲ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထွက်ပြေးရန်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသည်ထက်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

ထိုစဉ် ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်သည်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် လှမ်းလျှောက်လာပြီး ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

“ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်... မင်း ငါ့ဆီက ကိုးရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် နှစ်ပင်လုံးလုံး လုယူခဲ့တာပဲ... အခုတော့ ငါတို့ ဒီစာရင်းကို သေသေချာချာ ရှင်းကြရအောင်...”

“ဘာရှင်းမှာလဲ... ဟောဒီ ကြောင်အိုကြီးက နတ်ဆေးမြက်ကို ဝါးမျိုပြီးနေပြီ... တကယ်လို့ မင်းက လိုချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့... ဒီကြောင်အိုကြီး အိမ်သာသွားတဲ့အချိန်အထိ စောင့်နေလိုက်ဦး...”

ကြောင်နက်ကြီးက ပြောင်ချော်ချော်ဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ပါးစပ်မှ ထိုသို့ ပြောနေသည့်တိုင် သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ ဖောက်ထွက်နိုင်မည့် လမ်းစကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေရပေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မိစ္ဆာကြီးများ အလွန်များပြားလှပြီး အားလုံးမှာ သူတို့၏ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုများကို ပြန်လည် ရရှိထားကြသည်။ ရွှေတောင်ပံရော့ငှက်ကဲ့သို့သော သူမျိုးမှာပင် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံမှုနှင့်ဆိုလျှင် ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ ဧကရာဇ်အဆင့် ပစ္စည်းဖြစ်သော ပို့ဆောင်ရေးဖိနပ်ကို သုံးလျှင်ပင် ထွက်ပြေးရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ကိုးမြီးမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း သူ့ထက် မြင့်မားသလို ထိုလူသန်ကြီး၏ အဆင့်မှာလည်း မြင့်မားလှသည်။ နဂါးအရှင်သခင်မှာမူ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိထားသဖြင့် ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ အပြင်ပန်းတွင် စကားနာထိုးနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာမူ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်နေတော့သည်။ မြင်းနက်ကြီးသာ အမြန်ရောက်လာပြီး သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးပါစေဟု သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။

‘ဘုရားရေ... အဲ့ဒီ ဆယ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်က အတုကြီးပဲ... ငါ အဲ့ဒါကို ကိုင်လိုက်တာနဲ့ ခန်းမကြီးထဲကို ရောက်သွားတာ... ပြီးတော့ အဲ့ဒီထဲမှာ အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားရပြီးမှ အပြင်ကို ရောက်လာတာပဲ... ငါ ဘာမှ မရခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီမိစ္ဆာတွေကတော့ ငါ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ရခဲ့တယ်လို့ ထင်နေကြတာပဲ... တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ... ငါ ဘာပဲပြောပြော ဒီမိစ္ဆာတွေက ယုံမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်... ဒါကြောင့် ဘာမှ မရှင်းပြတော့ဘဲ အဆုံးအထိပဲ တောင့်ခံထားရတော့မှာပဲ...’

မြင်းလှည်းအတွင်းမှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့နေရသော ရီယွင်မှာမူ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ မိစ္ဆာအုပ်ကြီး ဝိုင်းရံထားခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးမှာ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည်မှာ သိသာလှပေသည်။ ရီယွင်က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲလျက် ကြောင်နက်ကြီးကို လှမ်းဆွဲလိုက်တော့သည်။ ကြောင်မလေးမှာလည်း သူနှင့်အတူ ပါလာခဲ့၏။

ရုတ်တရက် မြင်းလှည်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသော ကြောင်နက်ကြီးမှာ အမောတကော ဖြစ်နေရသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် သခင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူက အလျင်အမြန်ပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဦးချလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးလို့ အများကြီးကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ...”

သူ့ဘေးမှ ကြောင်မလေးမှာမူ မှင်တက်မိနေတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အချိန်နှင့် နေရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမသည် ဤမြင်းလှည်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ ဒီလူငယ်က... တကယ့်ကို ခန့်ညားပြီး ကြည့်ကောင်းလိုက်တာ... ပန်းချီကားထဲက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပဲ ဆန်းကြယ်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်နေတာပဲ... တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် မျက်တောင်မခတ်နိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်...’

ကြောင်နက်ကြီးက ကြောင်မလေးမှာ မိန်းမောနေသည်ကို မြင်သည့်အခါ သူမအား အလျင်အမြန်ပင် ဆွဲလိုက်ထူလိုက်သည်။

“ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ... မြန်မြန် ဒူးထောက် ဦးညွှတ်စမ်း...”

ထိုအခါမှ ကြောင်မလေးမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လျက် ရီယွင်အား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ဒီကြောင်မလေးက သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

“နှစ်ယောက်စလုံး ထကြပါ...”

ရီယွင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အချို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို ထရပ်စေလိုက်သည်။ သူက ကြောင်နက်ကြီးအား အသိအမှတ်ပြုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ခရီးမှာ မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်...”

သခင်ကြီး၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိလိုက်သည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းလက်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မြင်းနက်ကြီးအတွက် တစ်ပင်တည်းသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“သခင်ကြီး... ဒါတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ပွဲဝင် ပစ္စည်းတွေပါ... အခု ဂိုဏ်းကို အပ်နှံပါတယ်ခင်ဗျာ...”

ရီယွင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ငါ့ကို ပေးဖို့ မလိုပါဘူး... လော့လီကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ...”

သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ကြီးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်သွားပြီး လော့လီမှာ မြင်းလှည်းအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်များကို ဆက်သလိုက်သည်။

“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ...”

လော့လီမှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်များကို ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါတွေက ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်ထဲမှာ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ရင်း ရခဲ့တဲ့ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်တွေပါ... အခု ဂိုဏ်းကို အပ်နှံပါတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လော့လီက ရီယွင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဘိုးဘေးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “ယူထားလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည့် အခါမှသာ သူမသည် ၎င်းတို့ကို လက်ခံလိုက်ပြီး သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်တော့သည်။

“ကြောင်လေး... မင်း ဒီတစ်ခေါက် တကယ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်... ဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့တာပဲ... ငါ ဒါကို မင်းအတွက် မှတ်တမ်းတင်ပေးထားမယ်...”

လော့လီက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူမသည် စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ အမှန်တကယ်ပင် စတင် မှတ်တမ်းတင်နေတော့သည်။ ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။

‘ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် ပြောတာပဲ... ကြည့်ရတာ ငါ ဒီတစ်ခေါက် တကယ်ကို အစွမ်းပြနိုင်ခဲ့တာပဲ... နောင်ကျရင် မြင်းနက်ကြီး ပြီးရင် ငါက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ နံပါတ်တစ် နတ်ဘုရားအဖော်သားရဲ ဖြစ်လာတော့မှာပဲ...’

လော့လီက မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက်တွင် ရီယွင်က သူမအား ကျင့်ကြံခြင်းနေရာသို့ ပြန်လည် စေလွှတ်လိုက်သည်။

“မြင်းလေးဆီကို သွားလိုက်ဦး... သူ မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ...”

ရီယွင်က ကြောင်နက်ကြီးအား ပြောလိုက်ပြီး လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကြောင်နက်ကြီးနှင့် ကြောင်မလေးတို့မှာ မြင်းလှည်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြင်းနက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကြောင်နက်ကြီး၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“မြင်းနက်ကြီး... ဒါက ဒီကြောင်လေးက ဦးလေးကြီးအတွက် ရိုသေစွာနဲ့ ဆက်သတဲ့ လက်ဆောင်ပါခင်ဗျာ...”

ကြောင်နက်ကြီးက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်သည်။

သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်း၌ ဂိုဏ်းချုပ်အား မအပ်နှံဘဲ ချန်ထားခဲ့သော ခုနစ်ရွက်ပါ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် တစ်ပင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်သို့ မသွားမီကပင် သူသည် မြင်းနက်ကြီးအား ကတိပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင် ထိုစဉ်က သခင်ကြီးကိုယ်တိုင်လည်း ရှိနေခဲ့ပြီး သိရှိပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်သာ ကြောင်နက်ကြီးက ဤနတ်ဆေးမြက် တစ်ပင်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ဒီမြင်းက...’

ကြောင်မလေးက မြင်းနက်ကြီးအား ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားတော့သည်။ သူမသည် ဤမြင်းနက်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို လုံးဝ မမြင်နိုင်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မြင်းနက်ကြီး၏ အကြည့်မှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူက ၎င်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလျက် ဆိုသည်။

“ကြောင်လေး... မဆိုးပါဘူး... မင်းက မင်းရဲ့ မြင်းနက်ကြီးကို သတိရနေသေးတာပဲ... ဒီတစ်ခေါက် ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော် ခရီးစဉ်က မင်းအတွက် ဘာတွေ အကျိုးအမြတ် ရခဲ့လဲ...”

“အကျိုးအမြတ်ကတော့ မဆိုးပါဘူး... ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နတ်ဆေးမြက် အမြောက်အများ ရခဲ့တာပဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ထို့နောက်တွင် သူ၏ အမူအရာမှာ ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဒိုင်းနက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မြင်းနက်ကြီး... ကြည့်ပါဦး... ဒီဒိုင်းက ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ...”

ကြောင်နက်ကြီးက ငိုမဲ့မဲ့ အသံဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၂၁၂ ပြီးပါပြီ။