အခန်း ၂၁၄
Vol. 15 Ch. 214
အခန်း ၂၁၄ - နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ခြင်းနှင့် နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းဆီသို့ ဦးတည်ခြင်း
ကြောင်မလေး၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ စိတ်မရှည်နိုင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သခင်ကြီးကိုယ်တိုင်က နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲဝင်ရန် ကမ်းလှမ်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤအရာမှာ တစ်သက်တွင်တစ်ခါ ရခဲလှသော အခွင့်အရေးဖြစ်သော်လည်း ကြောင်မလေးမှာ ချက်ချင်းသဘောမတူဘဲ ငတုံးမလေးအလား ဖြစ်နေဆဲပင်။
“ဖြန်း...”
ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏လက်ဝါးကို လျင်မြန်စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကြောင်မလေး၏ နဖူးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ရိုက်ချက်မှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ကြောင်မလေးမှာ မျက်စိထဲတွင် ကြယ်ခုနစ်စင်းပင် မြင်သွားရပြီး သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။
“အစ်ကိုကြီး... ဘာလို့ ကျွန်မကို ရိုက်တာလဲ...”
ကြောင်မလေးက ဝေခွဲမရဖြစ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သဘောတူလိုက်စမ်း...”
ကြောင်နက်ကြီးက သူမအား စိုက်ကြည့်လျက် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ကြောင်မလေးမှာ ယခုမှ လုံးဝ မှင်တက်မိသွားရတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သခင်ကြီး... ကျွန်မ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”
ရီယွင်က ပြုံးလိုက်ပြီး အဝေးမှ လှိုင်းလုံးများအလား ထပ်နေသော တောင်တန်းကြီးများကို ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။
“သွားကြစို့... ငါတို့ အရင်ဆုံး နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းကို သွားမယ်... အဲ့ဒီနောက်မှ ကျားနတ်ဘုရားတောင်ကို သွားကြတာပေါ့...”
“ကောင်းပါပြီ သခင်ကြီး...”
မြင်းနက်ကြီးက အလျင်အမြန် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မြင်းလှည်းကို ရှေ့သို့ စတင် ဆွဲခေါ်တော့သည်။
ရီယွင်သည် မြင်းလှည်းအတွင်းသို့ လက်ခနဲ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်နှင့် ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းမှာ နဂါးအရှင်သခင်၏ အသိုက်အမြုံဟောင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရီယွင်သည် နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းတွင် စိတ်ဝင်စားစရာ အချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် လမ်းကြုံဝင်ရင်း နဂါးအရှင်သခင်ကိုပါ စည်းရုံးရန် စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကိုးပါးမြေအောက်နန်းတော်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်အချို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ ရီယွင်သည် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ နဂါးနတ်ဘုရား မျိုးနွယ်မှ မျိုးဆက်များနှင့် နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇရှိသူ လူသားအားလုံးကို နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွင်းသို့ စုစည်းထားခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ နဂါးနတ်ဘုရား မျိုးဆက်များအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကာအကွယ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
“ကျားနတ်ဘုရားတောင်ကို သွားမှာလား...”
၎င်းကို ကြားရသည့်အခါ ကြောင်မလေးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။
“မြောင်...”
သူမ မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်လိုက်မိတော့သည်။ သူမဘေးမှ ကြောင်နက်ကြီးမှာမူ ပြုံးဖြီးနေခဲ့သည်။
“သခင်ကြီးက သဘောတူပြီးပြီလေ...”
ကြောင်နက်ကြီးက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ကျားနတ်ဘုရားတောင်ကို သွားကြမယ်... ပြီးတော့ ရွှေရောင်အစင်းကျားနက် မျိုးနွယ်စုနဲ့ မင်းရဲ့ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းခိုင်းစေရမယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ... ဟားဟား... ဒါက တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ...”
ကြောင်မလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် လျှို့ဝှက်သော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
“အစ်ကိုကြီး... သခင်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က အမှန်တကယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်လဲဟင်...”
“အဲ့ဒါကို မမေးပါနဲ့...”
ကြောင်နက်ကြီးက နက်နဲသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“အချိန်တန်ရင် မင်း သဘောပေါက်လာပါလိမ့်မယ်...”
ကြောင်မလေးမှာ အဖြေမရသဖြင့် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရ၏။
“ကြောင်လေး... မင်း ငါ့အတွက်လည်း မယားတစ်ယောက်လောက် ဘယ်တော့ ရှာပေးမှာလဲ...”
မြင်းနက်ကြီးက ကိုယ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် သွားနေခဲ့သည်။
“မြင်းနက်ကြီး... ဦးလေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်နဲ့ဆိုရင် သာမန်သူတွေက ဦးလေးနဲ့ မလိုက်ဖက်ပါဘူးဗျာ...”
ကြောင်နက်ကြီးက စိတ်ညှိုးငယ်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတာ... ဦးလေးအတွက် ထာဝရအဆင့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ...”
“ဘာ... ထာဝရအဆင့် ဟုတ်လား...”
ကြောင်မလေးမှာ မှင်တက်မိသွားရ၏။
ကြောင်နက်ကြီးမှာ အစောပိုင်းက မတော်တဆ စကားကျွံသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ကြောက်စရာကောင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
‘မြင်းလှည်းဆွဲနေတဲ့ ဒီမြင်းနက်ကြီးက အမှန်တကယ်ပဲ ထာဝရအဆင့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေတာလား...’
“အစ်ကိုကြီး... မြင်းနက်ကြီးက ထာဝရအဆင့် မိစ္ဆာကြီးလားဟင်...”
ကြောင်မလေးက တိုးညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကြောင်နက်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကြောင်လက်ဝါးဖြင့် ကြောင်မလေး၏ ခေါင်းကို နှစ်ချက်ခန့် ပုတ်လိုက်သည်။ စီနီယာတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုးဖြင့် လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။
“ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အလွန်ပဲ နက်နဲတယ်... ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ ထိပ်တန်း ထာဝရအဆင့် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုပဲ... မင်း ဒီမှာ ခဏလောက် နေထိုင်ပြီး ရင်းနှီးသွားတဲ့အခါ... မင်း တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူလာလိမ့်မယ်...”
“ဪ...”
ကြောင်မလေးမှာ အံ့ဩတကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။
‘ဒါဆိုရင် ဒီမြင်းနက်ကြီးက တကယ်ပဲ ထာဝရအဆင့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦးပေါ့...’
ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပြီး ယုံကြည်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ မြင်းလှည်းဆွဲနေသော မြင်းပင်လျှင် ထာဝရအဆင့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပါက အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် သခင်ကြီးမှာ ပိုမိုမြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်တွင် ရှိနေမည် မဟုတ်ပါလား။ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားလား...။ သခင်ကြီးက သေချာပေါက် စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ရပေမည်...။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိသည့်အခါ ကြောင်မလေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မသိမသာ တုန်ယင်သွားရတော့သည်။
‘နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေတာလား... ဒါက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပဲ...’
ကြောင်မလေးမှာ အစောပိုင်းက ကြောင်နက်ကြီးက ဘာကြောင့် သူမအား သဘောတူရန် ဤမျှအထိ အလောတကြီး တိုက်တွန်းခဲ့သည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိသည့် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်လိုက်မည်ဆိုပါက ထိုစေ့စပ်ပွဲစာချုပ်မှာ အလွယ်တကူပင် ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
“ကြောင်လေး... သူတို့က ထာဝရအဆင့်မှာ ရှိနေဖို့ မလိုပါဘူး... တာအိုနယ်ပယ်ဆိုရင်လည်း အဆင်ပြေတာပဲ...”
မြင်းနက်ကြီးက ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မြင်းနက်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး... ကျွန်တော် တာအိုနယ်ပယ်ကို ရောက်တာနဲ့ ဦးလေးနဲ့ သင့်တော်မယ့်သူကို သေချာပေါက် ရှာပေးပါ့မယ်...”
ကြောင်နက်ကြီးက အသနားခံသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
မြင်းနက်ကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ခရီးစဉ်အပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။ မြင်းနက်ကြီးမှာ အလျင်အစလို သွားခြင်း မရှိချေ။ ဤသည်မှာ ရီယွင်က တိတ်တဆိတ် ညွှန်ကြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အလွန်မြန်မြန် သွားမည်ဆိုပါက နဂါးအရှင်သခင်မှာ နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေဦးမည် မဟုတ်ချေ။
သုံးရက် ကြာပြီးနောက်...
မြင်းလှည်းကို ဆွဲလာသော မြင်းနက်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်း၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းကို ရောက်ပါပြီ...”
မြင်းနက်ကြီးက တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။
ရီယွင်က မြင်းလှည်းအတွင်းမှနေ၍ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“အပေါ်ကို တက်ပြီး တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ကြရအောင်...”
မြင်းနက်ကြီးက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မြင်းလှည်းကို တောင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သူတို့ တောင်တံခါးအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာကြီး အချို့မှာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
“ဘယ်သူလဲ...”
ဤပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် မိစ္ဆာများသည် တောင်တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားကြပြီး ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။
မြင်းနက်ကြီးက တစ်ချက်မျှ မော့ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ထိုမိစ္ဆာအချို့မှာ ထိုနေရာမှာပင် သတိလစ်သွားကြတော့သည်။
“မြင်းနက်ကြီး... ဦးလေးရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသုတ်သင်ခြင်း ပုံရိပ်ယောင်မျက်ဝန်းက တစ်စထက်တစ်စ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းလာပြီပဲ...”
ကြောင်နက်ကြီးက မော့ကြည့်လျက် အားကျသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“သာမန်ပါပဲ... အသုံးပြုလို့ ရရုံလောက်ပါပဲ...”
မြင်းနက်ကြီးက ရယ်မောလျက် ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့အား တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းသော မည်သည့်မိစ္ဆာကိုမဆို မြင်းနက်ကြီး၏ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် သတိလစ်သွားစေခဲ့သည်။
မြင်းလှည်းမှာ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ရီယွင်က ရုတ်တရက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မြင်းနက်ကြီးမှာ မှင်တက်မိသွားရ၏။
‘ဒီနဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းလေးအတွက် သခင်ကြီးကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားဖို့ ကြံနေတာလား...’
ရီယွင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
“မြင်းလေး... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ဦး...”
ရီယွင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် တောင်တန်းကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိရာ တောင်ကြောတစ်လျှောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။
မြင်းနက်ကြီးမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရီယွင်၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထိုအရိပ်နှစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင် ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
“အစ်ကိုကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
ကြောင်မလေးက အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကြောင်နက်ကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်... မဟုတ်ရင်တော့ သခင်ကြီးက မြင်းနက်ကြီးကို သူ့နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး...”
“ဘာက ထူးဆန်းလို့လဲ... နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းရဲ့ နဂါးအရှင်သခင်က ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ မှာပဲ ရှိတာလေ... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မြင်းနက်ကြီးနဲ့ ယှဉ်လို့တောင် မရပါဘူး...”
ကြောင်မလေးက တွေးတောလျက် ဆိုသည်။
‘ဒီမှာ ထာဝရအဆင့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ယောက် ရှိနေလို့များလား... အဲ့ဒါကြောင့် သခင်ကြီးက မြင်းနက်ကြီးကို ခေါ်သွားတာလား...’ ကြောင်နက်ကြီးသည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။
“သခင်ကြီးက ဒီလောက်အစွမ်းထက်တာကို... ဘာလို့ တိုက်ရိုက် မကိုင်တွယ်တာလဲ...”
ကြောင်မလေးက ခေါင်းခါယမ်းလျက် ဆိုသည်။
“မင်း နောက်ထပ် အပိုတွေ လျှောက်မေးနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့... ငါ မင်းကို သေအောင် ရိုက်ပစ်မယ်...”
ကြောင်နက်ကြီးက ကြောင်မလေး၏ နဖူးကို နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ချလိုက်ပြန်ရာ သူမ၏ ခေါင်းမှာ မြင်းလှည်းနှင့် သွားတိုက်မိသွားသဖြင့် မူးဝေနောက်ကျိကာ မျက်စိထဲ ကြယ်များ မြင်သွားရပြန်သည်။
ကြောင်မလေး၏ နီလာရောင် မျက်လုံးကြီးများအတွင်း၌ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။ ကိုးမြီးဝိညာဉ်ကြောင်က သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် နှိပ်စက်ပြန်ပြီ။ သူမ ကြောင်အသွင်ပြောင်းပြီးကတည်းက သူ သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
“သခင်ကြီးက ဘယ်လိုတည်ရှိမှုမျိုးလဲဆိုတာ မင်းသိလား... သူက အလွယ်တကူ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားပါ့မလား... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သခင်ကြီးကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ မင်း တစ်ခါလောက်တောင် မစဉ်းစားမိဘူးလား... နောင်ကျရင် မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို နည်းနည်းလောက် သုံးစမ်းပါ ငတုံးမလေးရဲ့...”
ကြောင်နက်ကြီးက သရော်လျက် ဆိုလိုက်၏။ သူသည် သူမအပေါ်တွင် မည်သည့် ကြင်နာညှာတာမှုမျိုးမျှ မရှိချေ။
“ဪ...”
ကြောင်မလေးက မတတ်သာဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
‘သခင်ကြီးက တကယ်ပဲ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားတစ်ပါးများလား...’
အရိပ်နှစ်ခုမှာ တောင်ကြောတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ နှေးကွေးနေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး မကြာမီမှာပင် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
မှောင်မည်းနေသော ချောက်ကမ်းပါး၏ အပေါက်ဝကို ကြည့်ရင်း ရီယွင်သည် အစွန်အဖျားတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အတွေးများစွာဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မြင်းနက်ကြီးမှာလည်း သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
“တစ်ခုခု ခံစားမိလား...”
ရီယွင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မြင်းနက်ကြီးကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သခင်ကြီး... ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေကနေ ပြင်းထန်တဲ့ နဂါးအရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်ခင်ဗျာ...”
မြင်းနက်ကြီးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။
အခန်း ၂၁၄ ပြီးပါပြီ။