အခန်း ၂၁၈

အခန်း ၂၁၈ - နဂါးတစ်သောင်းတွင်းထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေသော နဂါးနတ်ဘုရား

ချောက်ကမ်းပါး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်...

ရီယွင်၏ မျက်လုံးများသည် ဝင်းလက်သွားပြီး ကာလရှည်ကြာသော အချိန်ကာလများကို ဖောက်ထွင်းကြည့်မြင်လိုက်၏။ သူသည် ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေ၌ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေသော ဧရာမ နဂါးရိုးစုပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ဤနဂါးရိုးများမှာ အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုဒဏ်ကို မခံရဘဲ ပျက်စီးခြင်း မရှိသေးချေ။ အထူးသဖြင့် ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော နဂါးရိုးအချို့မှာ အသစ်စက်စက်အလား ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သန့်စင်သော အလင်းတန်းများကို အစဉ်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဤနဂါးရိုးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးအရှိန်အဝါများသည် ကောင်းကင်နဂါးရှစ်ပါးအစီအရင်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှတော့ အပြင်သို့ စိမ့်ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နဂါးအရှင်သခင်မှာ ထို စိမ့်ထွက်လာသော နဂါးအရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ကို စုပ်ယူ၍ ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤနဂါးအရှိန်အဝါမှာ မည်သည့်ကျင့်ကြံသူအတွက်မဆို အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း စွန့်စားရမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ နဂါးအရှိန်အဝါအတွင်းရှိ စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းပြီး မတည်ငြိမ်လှသဖြင့် ကျင့်ကြံသူအား သွေးလေဖောက်ပြန်ကာ ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည်။

နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင်များ သို့မဟုတ် နဂါးနတ်ဘုရား သွေးဗီဇရှိသော လူသားမျိုးနွယ်ဝင်များသာလျှင် သူတို့၏ သွေးဗီဇအင်အားကို အသုံးချ၍ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမရှိဘဲ ဤနဂါးအရှိန်အဝါဖြင့် ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာကို နဂါးတစ်သောင်းတောင်တန်းလို့ ခေါ်မယ့်အစား နဂါးတစ်သောင်းတွင်းလို့ ခေါ်တာက ပိုပြီး သင့်တော်လိမ့်မယ်...”

ရီယွင်က သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

ရှေးဦးအချိန်ကာလ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု၏ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့သော နဂါးနတ်ဘုရား သောင်းနှင့်ချီ၍ ဤမြေအောက်နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် မြှုပ်နှံခြင်း ခံထားရသည်။ ၎င်းတို့၏ အပေါ်တွင်လည်း တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။ အချိန်ကာလများ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ထိုတံဆိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့ပြီး နဂါးအရှိန်အဝါ အမြောက်အများမှာ စတင် ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အထက်ရှိ မိစ္ဆာဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်နဂါးရှစ်ပါးအစီအရင်က ၎င်းကို ဖိနှိပ်ထားသဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ လွင့်မသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှ ကြက်သွေးရောင်ဝတ်စုံဝတ် ဘုန်းကြီးအိုကြီးသည်လည်း နဂါးအရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် နဂါးအရှိန်အဝါဖြင့် ကျင့်ကြံရုံတင်မကဘဲ ကျန်ရှိနေသော နဂါးနတ်ဘုရား ဝိညာဉ်အစအနများကို စုဆောင်းရန်အတွက် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ကိုယ်ကို ဝန်းရံထားသော သွေးနီရောင် အရှိန်အဝါများအတွင်း၌ နဂါးဝိညာဉ် အစအနလေးများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤ နဂါးဝိညာဉ်များမှာ စစ်မှန်သော နဂါးနတ်ဘုရား ဝိညာဉ်များ မဟုတ်ကြချေ။ ၎င်းတို့မှာ ဝိညာဉ်အစအနလေးများကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ရီယွင်၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းတို့၏ အင်အားမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိပေ။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော နဂါးဝိညာဉ် တစ်စုံတစ်ရာသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက မြင်းနက်ကြီးမှာ ထိုသူ့ကို ယှဉ်နိုင်စရာ အကြောင်း လုံးဝ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရီယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး အောက်ခြေ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဒါက ဘယ်လိုမျိုး နဂါးနတ်ဘုရားလဲ...”

သူ အထပ်ထပ် စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း အဖြေ မရရှိခဲ့ချေ။

“သူ အပြင်ကို ထွက်လာတော့မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျမှပဲ သူ့ကို မေးကြည့်ရတော့မှာပေါ့...”

ရီယွင်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

မည်သည့် နဂါးနတ်ဘုရားမဆို အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ နဂါးဘိုးဘေးကို မြင်တွေ့ပါက ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုကြရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအောက်ခြေမှ တည်ရှိမှုကြီးမှာ အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ဆိုပါစေ ရီယွင်၏ရှေ့တွင်မူ ဒူးထောက် ဦးညွှတ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း...”

မြင်းနက်ကြီး၏ ရွှေရောင်ပုဆိန်ချက်က ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ဘုန်းကြီးအိုကြီးအား နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ များပြားလှသော လက်မောင်းများထဲမှ ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စေတီပုထိုးအလား ဆင့်ထားသော သူ၏ ဦးခေါင်းအလွှာများထဲမှ နှစ်လွှာမှာလည်း အခုတ်ခံလိုက်ရသည်။ ဘုန်းကြီးအိုကြီးမှာ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုရပေမည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြင်းနက်ကြီးမှာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား သောင်းကျန်းလျက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ပျော်မွေ့နေတော့သည်။

“ဘုန်းကြီးအိုကြီး... မင်း ငါ့ရဲ့ ပုဆိန်ကို လိုချင်တယ်ဆို... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေ အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ...”

မြင်းနက်ကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ကျီစယ်လျက် ပုဆိန်ဖြင့် ဆက်တိုက် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

ဘုန်းကြီးအိုကြီး၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ လက်တစ်ထောင်၊ မျက်လုံးတစ်ထောင် ဗုဒ္ဓမူလကိုယ်ထည်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သော်လည်း သူ့ရှေ့မှ ပြိုင်ဘက်ကို မယှဉ်နိုင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ သူတို့၏ အင်အားမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ ထိုရွှေရောင်ပုဆိန်ကို အလုံးစုံ အားကိုးနေခြင်းဖြစ်သည်ကိုလည်း သူ သိရှိလိုက်သည်။ သူသည် ထိုရတနာကို မက်မောနေသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးချလျှင်ပင် မယှဉ်နိုင်မှန်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘုန်းကြီးအိုကြီးမှာ ဆုတ်ခွာရန် စဉ်းစားလိုက်တော့သည်။

“ရှူး...”

ဧရာမ သွေးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုက သူ၏ကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး ကျောက်ဆင်းတုဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ရှိရာသို့ ဦးတည်လျက် နဂါးအရှင်သခင်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း နဂါးအရှင်သခင်မှာ မူလနေရာ၌ မရှိတော့ဘဲ မည်သည့်အချိန်က ပျောက်ကွယ်သွားမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

နဂါးအရှင်သခင် ရှိခဲ့သော နေရာတွင်မူ ယခုအခါ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာလည်း ထင်ရှားလှပေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်တာရာများအလား ရှိနေပြီး သူ၏ကိုယ်မှ မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ဆန်းပြားသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ထိုလူငယ်မှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲမှ ထွက်လာသူအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

‘သူက ဘယ်သူလဲ...’

အလွန်အန္တရာယ်များသော ခံစားချက်တစ်ခုမှာ သူ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

မိစ္ဆာဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှ ဘုန်းကြီးအိုကြီးသည် ရီယွင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။ ရီယွင်မှာမူ ဤသည်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသုတ်သင်ခြင်း ပုံရိပ်ယောင်မျက်ဝန်းကို အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။

ဘုန်းကြီးအိုကြီးမှာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဧရာမ အစီအရင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ့အား လုံခြုံစွာ ပိတ်လှောင်ထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ မည်မျှပင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပါစေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် သူ အကြီးအကျယ် ပျာယာခတ်သွားတော့သည်။

“သခင်ကြီးက နောက်တစ်ခါ ကြားဝင်ပေးပြန်ပြီပဲ...”

မြင်းနက်ကြီးက ဘေးနားမှနေ၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး ထပ်မံ လှုပ်ရှားခြင်း မပြုတော့ပေ။ သူ၏ရှေ့မှ ဘုန်းကြီးအိုကြီးမှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ အမျိုးမျိုးသော တိုက်ခိုက်မှုများကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ပျာယာခတ်နေပြီး ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူသည် ပုံရိပ်ယောင်နယ်ပယ် အတွင်း၌ ပိတ်မိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

“သခင်ကြီး... သူ့ကို သတ်လိုက်ရမလား...”

မြင်းနက်ကြီးက ဟင်းလင်းပြင်မှနေ၍ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

“လောလောဆယ် မလိုသေးပါဘူး... သူက နယ်ရုပ်လေး တစ်ရုပ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်...”

ရီယွင်က မှိန်ဖျော့သော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“နယ်ရုပ်တစ်ရုပ် ဟုတ်လား...”

မြင်းနက်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားရပြီး အောက်ခြေ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ အပယ်ခံလိုက်ရပြီး အောက်ခြေသို့ ထိုးဖောက်ကြည့်ရှုနိုင်ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

‘မြေအောက်မှာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ရှိနေတာလား...’

ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် မြင်းနက်ကြီး၏ ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ ရွှေရောင်ပုဆိန်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အစွမ်းထက်သော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ရီယွင်က အတွင်းစိတ်၌ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

‘ငါ့ရဲ့ စကားက မြင်းလေးကို ထိတ်လန့်သွားစေပုံရတယ်...’

“သခင်ကြီး... အောက်မှာ အမှန်တကယ် ဘာရှိနေတာလဲဟင်...”

မြင်းနက်ကြီးက ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသဖြင့် စိတ်မရှည်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“နဂါးနတ်ဘုရား တစ်ပါးပေါ့...”

ရီယွင်က သူ၏ နှာခေါင်းကို တို့လျက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“နဂါးနတ်ဘုရား တစ်ပါး ဟုတ်လား...”

မြင်းနက်ကြီးမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရ၏။

နဂါးမျိုးနွယ်စု သွေးဗီဇရှိသော နဂါးတစ်ပိုင်းတစ်စ ဖြစ်သည့် သူသည် နဂါးနတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ခွန်အားနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အကယ်၍ ဤနဂါးနတ်ဘုရားမှာ ဘုန်းကြီးအိုကြီးထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်မည်ဆိုပါက သူသည် တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးသေးသော စိတ်ကူးလို့မရနိုင်လောက်သည့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

“ဝူး... ဝူး...”

မြေအောက်မှနေ၍ တိုးညင်းသော မြည်ဟီးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အတိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းကြီးများကို တုန်ခါသွားစေသည်။ မြင်းနက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို တင်းထားလိုက်ပြီး မည်သည့်အချိန်မှာမဆို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ပုဆိန်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားတော့သည်။

“အလောတကြီး မလုပ်ပါနဲ့... သူ အပြင်ထွက်လာတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ကြရအောင်...”

ရီယွင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး...”

မြင်းနက်ကြီးက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

မြေအောက်မှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်စရာကောင်းသော မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကို သူ ခံစားမိလိုက်သည်။ ဤမဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါအတွင်း၌ ရင်းနှီးနေသော နဂါးနတ်ဘုရား အသက်ရှူသံအော်ရာကို သူ မှတ်မိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤနဂါးနတ်ဘုရား အသက်ရှူသံအော်ရာမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ယုတ်မာညစ်ပတ်နေပုံရပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

မြင်းနက်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သေးငယ်သော အကြေးခွံများပေါ်တွင် အပြာရောင် လျှပ်စီးများ ဝင်းလက်လာခဲ့သည်။

“ရှူး... ရှူး...”

အသံများမှာ မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။ သူ၏ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးစွမ်းရည်များကို အလိုအလျောက် အသက်သွင်းလိုက်သည့်အခါမှသာ မြင်းနက်ကြီး၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုမှာ လျော့နည်းသွားတော့သည်။

မြင်းလှည်းပေါ်တွင်...

မြည်ဟီးသံများကို ကြားရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဘုရားရေ... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ထွက်လာတော့မှာပါလား...”

ကြောင်နက်ကြီးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဦးလေးမြင်း ရှိနေတာပဲ... အဆင်ပြေမှာပါနော်...”

ကြောင်မလေးက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ရန်သူကတော့ မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင် သန်မာနေပုံရတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် မြင်းလှည်းကို သူ၏ ကြောင်လက်သည်းများဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ပြင်းထန်စွာ ကုတ်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ငါကြည့်ရသလောက်တော့... သခင်ကြီးကိုယ်တိုင်မှပဲ ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်...”

အခန်း ၂၁၈ ပြီးပါပြီ။