အခန်း ၁၁၅

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၁၁၅

ထျဲလန်ယန်က သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုနန်က ကျွန်မကို လွှတ်လိုက်တာပါ။ သူက ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ ပေကျင်းကို သွားရမယ်၊ အဲဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းကြရင် ရှင်တို့နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ကျွန်မကို လွှတ်လိုက်တာ။"

သူမအနေဖြင့် လာသည့်အကြိမ်တိုင်း ရုပ်ဖျက်နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ထိုသို့လုပ်ရသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလှသည်။ ထို့အပြင် ဤညီအစ်ကို သုံးဦးနှင့် အချိန်အတန်ကြာ ပတ်သက်ပြီးနောက် သူတို့၏ စရိုက်မှာ ယုံကြည်စိတ်ချရကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သဖြင့် ထျဲလန်ယန် စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အမာရွတ်လျိုနှင့် မျောက်ပျင်းတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ "မင်းက အစ်ကိုနန်နဲ့ သိတာလား။ ဘုရားရေ... သူ ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး။"

"ဟုတ်ပါ့... မင်းက သူနဲ့ သိနေကြမှန်းသာ သိရင် ကျွန်တော်တို့တွေ မင်းကို ဘယ်တော့မှ စော်ကားမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ထျဲလန်ယန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ပထမဆုံး ဆုံတုန်းကတော့ အစ်ကိုနန်က ရှင်တို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိပါဘူး။"

အမာရွတ်လျိုက ရယ်မောရင်း ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "သူက မင်းကို ဒီအကြောင်းတွေအထိ ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ကြည့်ရတာ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တကယ့်ကို ကောင်းပုံရတယ်။"

ထျဲလန်ယန် - "ဒါပေါ့... အစ်ကိုနန်က ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲပဲလေ၊ ကျွန်မတို့တွေက တကယ့်ကို ရင်းနှီးကြတာ။"

အမာရွတ်လျိုနှင့် မျောက်ပျင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့ဩသွားကြသည်။ ဤခက်ထန်သော မိန်းကလေးနှင့် အစ်ကိုနန်မှာ ဝမ်းကွဲမောင်နှမများ ဖြစ်နေကြသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် သူမအား ပိုကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရမည် ဖြစ်သည်။

"ဟေ့ကောင်... မြန်မြန်သွားပြီး ရေနွေးကြမ်း ယူခဲ့စမ်း။"

အမာရွတ်လျိုက ပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် စကားဆက်လိုက်သည်။ "နေဦး... မိန်းကလေးတွေက ရေနွေးကြမ်း ကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ မုယောနို့မှုန့်ပဲ ဖျော်ခဲ့လိုက်၊ ငါတို့တွေ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ကမှ တစ်ဘူး ဝယ်ထားသေးတယ် မဟုတ်လား။"

မျောက်ပျင်း - "ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားဖျော်ပါ့မယ်။"

အမာရွတ်လျိုက ထျဲလန်ယန်အား ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပြီး အရောင်းအဝယ်ကိစ္စများကို မည်သို့ ဆက်လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန် - "အရင်အတိုင်းပါပဲ... ရှင်တို့ ညသန်းခေါင်ယံမှာ အနီးနားက တောအုပ်ထဲကို သွားပြီး ပစ္စည်းတွေကို ယူပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အမြင်မခံနဲ့။"

အရောင်းအဝယ်အတွက်မူ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ လောင်ဖန့်နှင့်သာ ဆက်လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ လူဟောင်းများ ဖြစ်သဖြင့် ပိုအဆင်ပြေစေသည်။ "နောက်ဆုံးအနေနဲ့... ရွှေနဲ့ ငွေတွေကို ရသလောက် စုဆောင်းထားပါ၊ ဒီခရိုင်တစ်ခုတည်းတင်မကဘဲ ပြည်နယ်မြို့တော်ဘက်အထိပါ သွားရောက် ရှာဖွေကြည့်ပါဦး။"

ထျဲလန်ယန်၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ အမာရွတ်လျိုတစ်ယောက် စိတ်အေးသွားရသည်။ အစ်ကိုနန်သည် သူမအား အားလုံး ပြောပြထားပုံရသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် ထပ်မံ စိုးရိမ်နေရန် မလိုတော့ပေ။

"စိတ်ချပါ အစ်မကြီး... ကျွန်တော်တို့တွေ အစ်ကိုနန်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ပြီး တာဝန်ကျေပွန်အောင် လုပ်ပါ့မယ်။"

အစ်ကိုနန်သာ မရှိပါက သူတို့ ညီအစ်ကို သုံးဦးမှာ ဤကဲ့သို့ အေးချမ်းသော ဘဝကို ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူ့အပေါ် တစ်သက်လုံး သစ္စာစောင့်သိသွားမည် ဖြစ်သည်။

…

အမာရွတ်လျိုနှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ထျဲလန်ယန် ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကြောင့် လူအများအပြား သတိပြုမိကာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကျေးလက်မှ ခရိုင်မြို့သို့ လာစဉ်ကလည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အစကတည်းက လှပသူဖြစ်သော်လည်း မနေ့က စမ်းရေကို သောက်သုံးပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ အလှမှာ နှစ်ဆတိုးသွားခဲ့သည်။ သူမအား နတ်သမီးတစ်ပါးဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် လွန်သည်ဟု မထင်ပေ။

ထျဲလန်ယန်သည် လူသိမခံဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အနားသတ်အမည်းရောင် မျက်မှန်အကြီးကြီးကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ မျက်မှန်တပ်လိုက်ခြင်းမှာ သူမ၏ အလှတရားများကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေကာ သူမသည် လှပနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဖြစ်မနေတော့ပေ။

သူမ ပညာတတ်လူငယ်များဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ နောက်လိုက်လေးဖြစ်သူ ဝမ်ကျွင်းကျွင်းက ချက်ချင်း ပြေးကပ်လာသည်။ "အစ်မယန်... ပြန်ရောက်ပြီလား။ အခုလေးတင် ဘာတွေ ဖြစ်သွားလဲဆိုတာ အစ်မ သိမှာမဟုတ်ဘူး၊ ကိစ္စက အကြီးကြီးပဲ။"

သိရသည်မှာ လူယုတ်မာ ချန်ဟွိုက်ကျင်းသည် အားလပ်ရက်အတွင်း ပျင်းရိသဖြင့် ရွာထဲမှ မိန်းကလေးများကို သွားရောက် မြူဆွယ်ခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် မိန်းကလေး နှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချဉ်းကပ်ကာ သီးခြားစီ ချိန်းတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးက သိရှိသွားကြသဖြင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ကြတော့သည်။ ထိုဆူညံမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် တစ်ရွာလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ပညာတတ်လူငယ်များဝင်းအတွင်း၌ ချန်မျိုးရိုးအမည်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မိန်းကလေးတကာကို လိုက်လံမြူဆွယ်တတ်သည့် မိန်းမရှုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်မ မသိဘူး... အဲဒီမိန်းကလေး နှစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုတွေက ကျွန်တော်တို့ဆီအထိ လာပြီး ချန်ဟွိုက်ကျင်းကို အပ်ဖို့ တောင်းဆိုကြတာ။ သူတို့သမီးတွေရဲ့ သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးတယ်ဆိုပြီး လျော်ကြေးပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရဲစခန်းသွားဖို့ ပြောနေကြတာ။"

ဝမ်ကျွင်းကျွင်းက ကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ဟွိုက်ကျင်းကတော့ အိမ်သာထဲမှာ ဝင်ပုန်းနေတာ၊ မစင်နံ့တွေကို နာရီဝက်ကျော်ကြာအောင် ရှူနေရတာတောင် တစ်ခွန်းမှ မဟရဲဘူး။ တကယ်ကို ရယ်ရတယ်။"

ထျဲလန်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားမိသည်။ ထိုလူယုတ်မာမှာ တကယ့်ကို ကိုယ်ပြုသည့်ကံ ကိုယ်ပြန်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွာလူကြီးအနေဖြင့်လည်း သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

မတတ်နိုင်ပါ... ယခင်ကလည်း ပညာတတ်လူငယ်များဝင်းအတွင်း ပြဿနာများ အကြိမ်ကြိမ် တက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရွာလူကြီးသည် ပညာတတ်လူငယ်များအပေါ် အမြင်မကောင်းလှပေ။

ထျဲလန်ယန်၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်ခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဝက်ခြံ၌ အလုပ်များနေသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ရွာလူကြီးက ချန်ဟွိုက်ကျင်းကို ထိုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ပစ်လိုက်သည်။

ချန်ဟွိုက်ကျင်းသည် မထွက်ခွာမီတွင် ပြဿနာ ထပ်ရှာခဲ့သေးသည်။ သူ့ကို မည်သည့်အရာက ပူးဝင်သွားသည်မသိသော်လည်း သူ နိုးလာသည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ယွီချင်းချုံကို "ဇနီး" ဟု လှမ်းခေါ်ကာ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ပြီး နောက်မှ လိုက်နေခဲ့သည်။

ယွီချင်းချုံက အလွန်ဒေါသထွက်ကာ သူ့မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ရိုက်ပစ်လိုက်သည်။ ယွီချင်းချုံကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေသော ဝမ်လန်ကလည်း အခွင့်ကောင်းယူကာ ချန်ဟွိုက်ကျင်းကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကျသွားပြီး သူ၏ အောက်ပိုင်းမှာ ကျောက်ခဲတစ်ခဲနှင့် ဆောင့်မိသွားတော့သည်။

"အိုး... အိုး... အိုး~~~"

ချန်ဟွိုက်ကျင်းမှာ ကြက်ဖတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသူများပင် မကြည့်ရက်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသော်လည်း ထျဲလန်ယန်နှင့် ဝမ်ကျွင်းကျွင်းတို့ကမူ နေကြာစေ့များကို စားရင်းဖြင့် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။

ချန်ဟွိုက်ကျင်းမှာ ထိုနေရာမှ အလွန်အမင်း နာကျင်နေသဖြင့် လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘဲ အခြားသူများက ဆွဲခေါ်သွားရတော့သည်။ သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပညာတတ်လူငယ်များဝင်းအတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ ပို၍ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ မူလက ခြောက်ယောက်ရှိသော အဖွဲ့တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင် ယွီချင်းချုံ၊ သန်မာသော အမျိုးသားဇာတ်ဆောင် ဝမ်လန်နှင့် အတင်းအဖျင်း ပြောရသည်ကို ဝါသနာပါသော ဝမ်ကျွင်းကျွင်းတို့ သုံးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူတို့သုံးဦးစလုံး ပြဿနာမရှာကြသဖြင့် ဝင်းအတွင်းရှိ ဘဝမှာ အလွန်အေးချမ်းလှသည်။

မကြာမီတွင် အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင် ယွီချင်းချုံသည်လည်း ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထျဲလန်ယန်ထံသို့ လာရောက်ကာ စကားအချို့ ပြောကြားခဲ့သည်။ "အခုမှပဲ... ငါ့ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်တော့တယ်။"

ဝမ်လန်သည် နယ်ခြားစောင့်တပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရန် လျှောက်ထားခဲ့သဖြင့် ယွီချင်းချုံကလည်း သူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်က ဝမ်လန်သည် ယွီချင်းချုံ၏ ဘေးတွင် အမြဲရှိနေပေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမကိုယ်တိုင်က စတင်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တကယ်လို့ နင်သာမရှိရင် ငါကတော့ ကလဲ့စားချေချင်တဲ့ စိတ်တွေကြားမှာပဲ နစ်မွန်းနေဦးမှာ။"

ထျဲလန်ယန်သာ မရှိပါက သူမအနေဖြင့် ဤရန်သူများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရှင်းလင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထျဲလန်ယန်၏ လုပ်ရပ်အချို့မှာ တိုက်ဆိုင်မှုများ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူမအတွက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ရပါတယ်... လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ဘေးကင်းပါစေ။"

အစောပိုင်းက သူမသည် အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်အပေါ် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ခဲ့မိပြီး သူမ၏ ကလဲ့စားချေပုံမှာ ကလေးကလားဆန်လွန်းသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ အချင်းချင်း မသိကျိုးကျွံပြုကာ ဆက်ဆံရေး တင်းမာခဲ့ကြသေးသည်။ သို့သော် မည်သည့်အချိန်က စတင်ခဲ့သည်မသိဘဲ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သာမန်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

မှန်ပါသည်... သာမန်သူငယ်ချင်းအဆင့်ဖြင့်သာ ဤဇာတ်လမ်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်နှင့် အလွန်အမင်း ပတ်သက်လိုခြင်းမရှိသဖြင့် တမင်တကာပင် အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ယွီချင်းချုံ - "နင်က စာဖတ်ရတာကို တကယ်ဝါသနာပါတာ ငါတွေ့တယ်။ ငါ့မိသားစုဆီက ကြားရတဲ့ သတင်းအရ... နောက်တစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်လောက်နေရင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ပြန်လည်ကျင်းပတော့မယ်လို့ သိရတယ်။ နင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

ထျဲလန်ယန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။ ယွီချင်းချုံက သူမအား ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်သတင်းများကို ပြောပြလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ၊ ဒါက သာမန်သူငယ်ချင်း အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ငါ သိပါပြီ။ ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော မကျေနပ်ချက်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

…

ယွီချင်းချုံနှင့် ဝမ်လန်တို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပညာတတ်လူငယ်များဝင်းမှာ ပို၍တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထျဲလန်ယန်၏ ဘဝမှာမူ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ခြင်း၊ နေရာလွတ်ထဲ၌ သီးနှံများ စိုက်ပျိုးခြင်း၊ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ခြင်း၊ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ဝတ္ထုများ ဖတ်ရှုရေးသားခြင်း စသည်တို့ဖြင့် အရာအားလုံးမှာ စနစ်တကျ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤအတောအတွင်း သူမသည် ပေကျင်းရှိ နျိုတပင်းထံမှ ပေးစာအချို့ကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး စာရသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် စုန့်ပိုင်ယွမ်ကလည်း စာများနှင့်အတူ နေကြာစေ့၊ မြေပဲနှင့် သီးစုံယိုများကို အမြဲတမ်း ထည့်သွင်းပေးပို့လေ့ရှိသည်။ စာ၏အဆုံးတွင်မူ (ဖျော်ဖြေရေးသက်သက်အလို့ငှာ စပ်စုချင်သူများအတွက်) ဟု ရေးသားထားတတ်သည်။

ထျဲလန်ယန်မှာ ရယ်မိတော့သည်၊ ဤလူက သူမ၏ ဝါသနာကို တကယ့်ကို အမိအရ သိရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လအနည်းငယ်ကြာ စာပေးစာယူပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ဖုန်းပြောဆိုခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်၏ စုန့်ပိုင်ယွမ်အပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်များမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် သူ ပြန်လာသည့်အခါတွင် ထိုအကြောင်းကို ဖွင့်ပြောရန် အစက ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ... စုန့်ပိုင်ယွမ်တစ်ယောက် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သတင်းကို သူမ ရုတ်တရက် လက်ခံရရှိလိုက်ရတော့သည်…