အခန်း ၁၁၆

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၁၁၆

ခရိုင်မြို့၏ ရထားဘူတာရုံ။

မီးသွေးမီးခိုးနံ့များ ရောနှောနေသော ဆောင်းဦးအစောပိုင်း၏ နံနက်ခင်း မြူနှင်းများက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ထျဲလန်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး နှာခေါင်းကို လုံအောင်ဖုံးရန် လည်ပင်းမှ ပဝါကို အသာဆွဲတင်လိုက်သည်။

ရထားဘူတာရုံ၏ ပလတ်ဖောင်းပေါ်တွင် ရထားစောင့်နေသည့် လူအများအပြားဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဈေးကဲ့သို့ ဆူညံနေခဲ့သည်။

နက်ပြာရောင် လုပ်ငန်းခွင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ကုလားအုတ်မွေးရောင် ကုတ်အင်္ကျီ၊ တောက်ပသော အနီရောင်ပဝါနှင့် အနားသတ်အမည်းရောင် မျက်မှန်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထျဲလန်ယန်မှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူမသည် မျက်နှာကျက်ကိုသာ ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

...စုန့်ပိုင်ယွမ်သည် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ရင်ဘတ်ကို သေနတ်မှန်ခဲ့ပြီး စိုးရိမ်ရသော ဒဏ်ရာဖြင့် သတိလစ်မေ့မြောနေကာ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်နေရသည်။

မေမေစုန့်သည် ဤသတင်းကို ကြားရစဉ်က တောင်စောင်းတွင် ထင်းခုတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားသဖြင့် ခြေချော်ကာ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။

မြို့နယ်ကျန်းမာရေးဌာနမှ ဆရာဝန်က သူမ၏ ခြေထောက်ကျိုးသွားသဖြင့် အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်မှ နှစ်ပတ်ခန့်အထိ အိပ်ရာမှ ထနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

စုန့်ရွှယ်မှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကို ပြုစုရမည်ဖြစ်သည်။ စုန့်မိသားစုသည် ဘိုးဘွားများ၊ ဦးလေးများနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သလို မေမေစုန့်၏ မိဘများမှာလည်း အခြားပြည်နယ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် စစ်တပ်သို့သွားကာ အခြေအနေကို စုံစမ်းရန်နှင့် စုန့်ပိုင်ယွမ်ကို လူနာမေးရန်ဟူသော အရေးကြီးသည့် တာဝန်မှာ ထျဲလန်ယန်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့တော့သည်။

ထျဲလန်ယန်၏ အသိစိတ်မှာ နေရာလွတ်ထဲရှိ စမ်းရေတွင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤနေရာလွတ် စမ်းရေတွင်းက စုန့်ပိုင်ယွမ်ကို ကူညီနိုင်ပါစေကြောင်း မျှော်လင့်ရရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။ မဟုတ်ပါက…

ထိုစဉ်မှာပင် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ကျယ်လောင်ပြီး အလိုလိုက်ထားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အဘွား... သား အီကြာကွေး စားချင်တယ်။"

မလှမ်းမကမ်းတွင် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်လေးတစ်ဦးသည် အဘွားအိုတစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ လှုပ်ယမ်းနေသည်။ အဘွားအိုက လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရထားသံလမ်းတစ်လျှောက် လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဘာတွေ လောနေတာလဲ၊ ရထားပေါ်ရောက်မှ စားပေါ့။"

"ဟွန့်။"

ကောင်လေးက အဘွားအို၏ လက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ သူမ၏ မီးခိုးရောင် အဝတ်အိတ်ကို လှမ်းဆွဲရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အခုစားချင်တာ။"

"နင်ကတော့..."

အဘွားအိုမှာ ကောင်လေး ဆွဲလိုက်သဖြင့် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ယိုင်သွားရသည်။ "တစ်လုတ်လောက် မစားရရင် သေသွားမှာမို့လို့လား။"

အဘွားအိုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ကောင်လေးကို ဖမ်းဆွဲပြီး သူ၏ ဖင်ကို လက်ဝါးဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ပစ်လိုက်သည်။

"အား။" ကောင်လေးက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။ စူးရှလှသော ငိုသံမှာ ပလတ်ဖောင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ ကြားရသူတိုင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမဘေးတွင် ငိုနေသော ကောင်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်လေး၏ မျက်နှာမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေပြီး နှာရည်များမှာ နှုတ်ခမ်းအထိ တွဲလောင်းကျနေခဲ့သည်။

အဘွားအိုသည် သူမ၏ လက်ဆွဲအိတ်ကို ပြင်ဆင်နေရင်း မြေးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ရာမှ ထျဲလန်ယန် ကိုင်ဆောင်ထားသော ခရီးဆောင်အိတ်ကို လှမ်းမြင်ကာ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သည်။ "အရင်းရှင်စနစ် စရိုက်တွေ..."

မိသားစုကောင်းများမှာ ဤကဲ့သို့သော ခရီးဆောင်အိတ်မျိုးကို မသုံးကြပေ၊ အဝတ်အိတ်ကိုသာ သုံးကြသည်။

ကောင်လေးသည် သူ၏ အဘွားဖြစ်သူ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားတော့သည်။ "ဒါ ငါ့အိမ်ကပစ္စည်း။"

ကောင်လေးသည် ထျဲလန်ယန်၏ ဘေးသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး သူမလက်ထဲမှ ခရီးဆောင်အိတ်ကို လုယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေပြီး ဤသေတ္တာထဲတွင် စားစရာ ကောင်းကောင်းတစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။

ကောင်လေး ပြေးဝင်လာသည့် ခဏတွင်ပင် ထျဲလန်ယန်က ခရီးဆောင်အိတ်ကိုင်ထားသည့် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ အဘွားအိုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဒေါ်... အဒေါ့်မြေးကို သေချာမထိန်းရင် ကျွန်မ သူ့ကို ဘူတာရုံ စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ဆီ အပ်ရလိမ့်မယ်။ လျှောက်ပြောပြီး သူများပစ္စည်း လုတတ်တဲ့ ကလေးတွေကိုတော့ ရဲစခန်းမှာ သေချာ ဆုံးမပေးသင့်တယ်။"

အဘွားအိုမှာ လန့်သွားပြီး ထျဲလန်ယန်ကို သူမ၏ တြိဂံပုံစံ မျက်လုံးများဖြင့် စောင်းမြောင်းကြည့်ကာ မြေးဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။ "ကလေးတွေ ကစားတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အတည်ပေါက် လုပ်နေရတာလဲ။ သဘောထား သေးသိမ်လိုက်တာ၊ မနာလို ဖြစ်နေတာလားမသိဘူး။"

အဘွားအိုက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်ရင်း မြေးဖြစ်သူ၏ ဖင်ကို ထပ်မံ ရိုက်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။ "နင်ကလည်း တွေ့တဲ့သူဆီက ပစ္စည်းကို ယူရလား။ အသိဉာဏ် ရှိစမ်းပါ၊ ဘယ်လိုလူစားမျိုးဆီက ဘယ်လိုရောဂါတွေ ကူးလာမလဲ မသိနိုင်ဘူး..."

အဘွားအိုက မြေးဖြစ်သူကို ဆုံးမနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ထျဲလန်ယန်ကို စောင်းမြောင်း ဆဲဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်လေးက "အား..." ဟု အော်ကာ ထပ်မံ ငိုယိုပြန်သည်။

အဘွားအို၏ ဆဲဆိုသံနှင့် ကောင်လေး၏ ငိုယိုသံများကြားမှပင် ရထားသည် ဘူတာရုံသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန်က အဘွားအိုကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ မိမိလက်ထဲမှ ရထားလက်မှတ်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ထိုင်ခုံအမာ၊ အတွဲ ၁၂၊ ခုံနံပါတ် ၃၇။"

သူမသည် လက်မှတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကိုင်ဆောင်ကာ ရထားတံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် အဘွားအိုက ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကို ဆွဲကာ ရထားတံခါးဆီသို့ အတင်းတိုးဝှေ့ သွားတော့သည်။ "လမ်းဖယ်ကြပါဦး... ကျွန်မမြေးကို အရင် တက်ခွင့်ပြုပါဦး..."

ရထားဝန်ထမ်းက တိုးဝှေ့နေသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ အဘွားအိုကို လှမ်းအော်ခဲ့သည်။ "မတိုးပါနဲ့၊ တန်းစီကြပါ။"

"လူတွေက ဒီလောက် ပြည့်ညှပ်နေတာကို တန်းစီနေရင် ဘယ်လိုလုပ် ရထားပေါ် ရောက်တော့မှာလဲ..."

အဘွားအိုက မျက်နှာတွင် ရိုးအီသော အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားပြီး နှုတ်ကနေလည်း "ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့" ဟုသာ ဆက်တိုက် ပြန်ပြောနေသော်လည်း သူမ၏ မြေးဖြစ်သူကိုမူ ရထားပေါ်သို့ မရပ်မနား အတင်းတွန်းတင်နေခဲ့သည်။

"တီ တီ~~" ရထားထွက်မည့် ခေါင်းလောင်းသံ ရုတ်တရက် မြည်လာရာ လူအုပ်ကြီးမှာ ပျားအုံကို တုတ်နှင့်ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားတော့သည်။

တံခါးဝတွင် ပိတ်မိနေသူများမှာ ရူးသွပ်သူများကဲ့သို့ အတင်းတိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်ကြပြီး အချို့မှာမူ မစောင့်နိုင်တော့သဖြင့် ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် တွားသွားတက်ကြတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည်လည်း လူအုပ်ကြီးကြားတွင် မျောပါသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဖိနပ်ပင် နင်းမိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူမ လူအုပ်နှင့်အတူ ရထားပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရထားတံခါးများ ပိတ်သွားပြီး ရထားကြီး စတင်ထွက်ခွာတော့သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ငိုယိုဆဲဆိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "တောက်... ကောင်စုတ်သူခိုး။ ငါ့ချွေးမအတွက် ယူလာတဲ့ သကြားညိုလေးကို..."

ထျဲလန်ယန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးသည် ဓားဖြင့် အလှီးခံထားရသော အဝတ်အိတ်ကို ကိုင်မြှောက်ကာ သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ပြီး ငိုယိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟူး..." ထျဲလန်ယန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်မိသော်လည်း ထိုလေကို ရှူလိုက်မိသဖြင့် အန်ချလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ရထားတွဲတစ်ခုလုံးတွင် ချဉ်ဖတ်နံ့များ၊ ချွေးနံ့များ၊ ခြေစော်နံ့များနှင့် ဆီးနံ့များ ရောနှောနေသဖြင့် မူးဝေအော့အန်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။ ထျဲလန်ယန် မျက်တောင်ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝအနီးရှိ အိမ်သာတံခါးမှာ ဟင်းလင်းပွင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ကိုမြှောက်ပြီး မျက်မှန်အောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံးကို ဖုံးကွယ်ရန် ပဝါကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး မိမိ၏ ရထားတွဲဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ "လမ်းဖယ်ကြပါဦး၊ လမ်းဖယ်ကြပါ။"

ဆာလာအိတ်များကို ထမ်းပိုးထားသည့် သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားနှစ်ဦးက လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ ထျဲလန်ယန်၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်ပြီး ရထားတွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ရထားတွဲ၏ လူလျှောက်လမ်းတစ်ခုလုံးတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အချို့မှာ စုပြုံထိုင်ကာ ကြွေခွက်များဖြင့် ရေနွေးသောက်နေကြပြီး ဖာထေးထားသော အဝတ်ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျေးလက်အမျိုးသမီးအချို့မှာမူ ဝါးခြင်းတောင်းများကို ပွေ့ပိုက်ကာ ငိုက်မြည်းနေကြသည်…

ထျဲလန်ယန်သည် လူကြားထဲမှ သတိထား၍ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်ကာ အနီရောင်ဆေးများ ပျယ်လွင့်နေသည့် ထိုင်ခုံနံပါတ်များကို လိုက်လံရေတွက်ရင်း တတိယမြောက် တန်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "ထိုင်ခုံအမာ၊ တွဲ ၁၂၊ ခုံနံပါတ် ၃၇။"

ထျဲလန်ယန် ခုံနံပါတ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူမရှေ့ရှိ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ ခုံမှာ သူမ၏ ခုံဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကောင်လေးတစ်ဦးက သူမ၏ ခုံပေါ်၌ ထိုင်နေပြီး ဖြစ်သည်။ ကောင်လေး၏ ပြောင်တင်းနေသော ကတုံးကေသည် ခုံနံပါတ်ကိုပင် ပိတ်ထားခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ကောင်လေးဘေးတွင် အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်နေသည့် အဘွားအိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဘာလို့ ဒီနှစ်ယောက် ထပ်ဖြစ်နေရတာလဲ။ ကံဆိုးလိုက်တာ။

ထျဲလန်ယန်က အဘွားအိုအား ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်... အဒေါ့်မြေးက ကျွန်မခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေလို့ပါ။"

"အို... ကောင်မလေးရယ်။" အဘွားအိုက အလုပ်ရှုပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ တြိဂံမျက်လုံးများဖြင့် ထျဲလန်ယန်ကို စောင်းကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောသည်။ "ငါ့မြေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကားမူးတတ်တာ။ သူ မျက်နှာဖြူဖျော့နေတာကို ကြည့်ဦး... ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ မထိုင်ရရင် သူ နေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကျန်းမာရေးလည်း ကောင်းတာပဲ၊ ခဏလောက် မတ်တပ်ရပ်နေရရုံနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

ထျဲလန်ယန်၏ လက်သည်းများမှာ သားရေခရီးဆောင်အိတ်၏ လက်ကိုင်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး ကြေးဝါသော့ခလောက်ကြောင့် သူမ၏ လက်ဖဝါးပင် နာကျင်သွားရသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်အေးစက်သော အကြည့်များက အဘွားအို၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ "အဒေါ့်မြေး နေမကောင်းဘူးဆိုရင် ရထားဝန်ထမ်းကို အကူအညီတောင်းနိုင်ပါတယ်။ သူတို့က သေချာပေါက် ပိုအဆင်ပြေမယ့် ခုံကို စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။"

ထျဲလန်ယန်သည် ကောင်လေး၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော မျက်နှာပေးမျိုးနှင့် အဘွားအိုက မည်သို့များ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လိမ်ညာရဲရသနည်း။