အခန်း ၁၁၇

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၁၁၇

"ကောင်မလေးရယ်..." အဘွားအို၏ ခြောက်သွေ့ပြီး သစ်ကိုင်းကဲ့သို့သော လက်က ရုတ်တရက် ထျဲလန်ယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "ငါတို့ အလုပ်သမားပြည်သူတွေက စည်းလုံးညီညွတ်မှုနဲ့ အပြန်အလှန် ကူညီရတာကို အလေးထားကြတယ် မဟုတ်လား။ ရထားစပယ်ယာကို ဘာလို့ သွားဒုက္ခပေးနေမှာလဲ၊ မင်းပဲ ဘေးနား ခဏဖယ်ပေးလိုက်ပါ။"

အဘွားအို၏ စူးရှသောအသံကြောင့် ရထားတွဲအတွင်းရှိ လူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာကောင်းသော ခရီးစဉ်တွင် လူများသည် စိတ်ဝင်စားစရာ ကိစ္စရပ်များကို မြင်တွေ့ရလျှင် သဘာဝအတိုင်း ပျော်ရွှင်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ နုနယ်ပုံရသော အမျိုးသမီးရဲဘော်လေးကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် ခက်ထန်ဆိုးသွမ်းသော မျက်နှာထားရှိသည့် အဘွားအိုကို ကြည့်လိုက်ရင်းဖြင့် ရထားတွဲအတွင်းရှိ လူအားလုံးက ထိုအမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ တစ်လမ်းလုံး မတ်တပ်ရပ်သွားရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် မိမိလက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ထားသည့် အဘွားအို၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ခြောက်သွေ့သော သစ်ကိုင်းကဲ့သို့သော ထိုလက်သည် ညှပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ညှပ်ထားသဖြင့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ နာကျင်လာရသည်။

ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ... သူမအပေါ်ကို ဤကဲ့သို့ နည်းပရိယာယ်သုံးပြီး အနိုင်ကျင့်ချင်နေကြသည်လား။ သူမအနေဖြင့် လက်တစ်ဖက်က ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က အဖမ်းခံထားရသဖြင့် ပြန်မခုခံနိုင်ဟု ထင်မှတ်နေကြပုံရသည်။

မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ဘဲ ထျဲလန်ယန်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် အဘွားအို၏ လက်ကောက်ဝတ် သွေးကြောနေရာကို တိုက်ရိုက် ညှစ်ပစ်လိုက်သည်။ အဘွားအို၏ တြိဂံမျက်လုံးများမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်သွားရပြီး ထျဲလန်ယန်၏ လက်ကို ချက်ချင်းပင် လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်ကလည်း အဘွားအို၏ လက်ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရထားလမ်း စည်းကမ်းချက်တွေအရ ခရီးသည်တွေအားလုံး မိမိတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ခုံတွေမှာပဲ ထိုင်ရမှာပါ။ တကယ်လို့ လူတိုင်းက အဒေါ်တို့လို သူများခုံတွေမှာ လျှောက်ထိုင်နေကြရင် ရထားတွဲတစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။ အကူအညီလိုရင် ရထားစပယ်ယာကို ပြောပါ၊ ကျွန်မခုံကို လာလုတာကတော့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရထားတွဲအတွင်းရှိ ခရီးသည်များသည် ထျဲလန်ယန်၏ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ကြည့်ကာ သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြတော့သည်။

မှန်ပေသည်... လူတိုင်း မိမိခုံနှင့်မိမိ ထိုင်သင့်သည်၊ မဟုတ်ပါက ရှုပ်ထွေးကုန်လိမ့်မည်။

အဘွားအို၏ လည်ချောင်းကြီး လှုပ်ရှားသွားပြီး ရုတ်တရက် သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ငိုယိုတော့သည်။ "အိုကွယ်... ကောင်မလေးက အဘွားအိုကို အနိုင်ကျင့်နေပါတယ်တော့်။ ငါ့အသက်အရွယ်ကြီးမှ ဒီလိုမျိုး အမောင်းထုတ်ခံရတယ်လို့၊ ဒီလိုကြီးမနေချင်တော့ပါဘူး..."

ဘေးတွင် ခြေထောက်လှမ်းကစားနေသော ကောင်လေးကလည်း ချက်ချင်းပင် ထျဲလန်ယန်အား အဆုတ်ကွဲမတတ် လှမ်းအော်တော့သည်။ "ဒီကောင်မစုတ်... နင် ငါ့ခုံကို လာမလုနဲ့၊ ထွက်သွားစမ်း..."

ထျဲလန်ယန်က ကောင်လေးကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမအနေဖြင့် သူ့ကို မဆုံးမရသေးမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ဦးက လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ရထားစပယ်ယာ လာနေပြီ။"

ထျဲလန်ယန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရထားစပယ်ယာ၏ အပြာရောင် ဝတ်စုံမှာ သူမ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"

ပေါင်ကိုရိုက်၍ ငိုနေသော အဘွားအိုမှာ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး ရထားစပယ်ယာကို မချိပြုံး ပြုံးပြလိုက်ကာ ထျဲလန်ယန်ကို လက်ညှိုးထိုးနေသည့် မြေးဖြစ်သူကို အသာအယာ ဖိသိပ်၍ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ "ဘာမှ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကလေးက နည်းနည်း ကားမူးပြီး ဂျီကျနေလို့ပါ..."

ထျဲလန်ယန်က သူမ၏ လက်မှတ်ကို ဖြန့်ကာ ရထားစပယ်ယာထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒီရဲဘော်က ကျွန်မခုံကို လုထိုင်ထားတာပါ။"

သူမ၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားလွန်းသဖြင့် ရထားတွဲတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ "သူမက သူမမြေးကိုပါ ခေါ်ပြီး ကျွန်မကို ဆဲဆိုခိုင်းနေပါတယ်။"

ရထားစပယ်ယာသည် ထျဲလန်ယန်၏ ပဝါအောက်မှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ၏ရှေ့မှ အမျိုးသမီးငယ်သည် အနားသတ်အမည်းရောင် မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး နဖူးတွင် ဆံပင်အနားသတ် ထူထူများ ရှိနေသော်လည်း မျက်မှန်နောက်ကွယ်မှ တောက်ပလှသော မျက်ဝန်းကြီးများကို မြင်တွေ့နိုင်ကာ သူမမှာ တကယ့်ကို အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ အထူးသဖြင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်မှာ အခွံနွှာထားသော ကြက်ဥကဲ့သို့ ဖြူစင်နုနယ်နေသည်။

"ဘယ်သူ... ဘယ်သူက ဆဲလို့လဲ။" အဘွားအိုမှာ ဆက်၍ မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ ထရပ်ကာ ရထားစပယ်ယာအား ရှင်းပြတော့သည်။ "ကလေးက မသိလို့ လျှောက်ပြောတာပါ၊ ကျွန်မကတော့ သူမကို မဆဲပါဘူး။"

ယခင်က အလွန်ရိုင်းစိုင်းနေခဲ့သော ကောင်လေးမှာလည်း အနီရောင် လက်ပတ်ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရထားဝန်ထမ်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ သူသည် ငုံးငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းကိုပုကာ မျက်တောင်ချ၍ တစ်ခွန်းမျှ မဟရဲဘဲ ထိုင်နေတော့သည်။

အဘွားအို၏ စူးရှသောအသံကြောင့် ရထားစပယ်ယာမှာ ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် မျက်တောင်ခတ်ကာ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ထျဲလန်ယန် ကမ်းပေးထားသော လက်မှတ်ကို စစ်ဆေးကာ ခုံပေါ်ရှိ နံပါတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အဘွားအိုကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"ဘာလို့ အဒေါ့်မြေးက ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ခုံမှာ ထိုင်နေရတာလဲ။ ရထားပေါ်မှာ ခုံနံပါတ်အတိုင်း ထိုင်ရမှန်း မသိဘူးလား၊ အမြန်ဖယ်ပေးလိုက်။"

ပြောရင်းဖြင့် ရထားစပယ်ယာက လက်မှတ်ကို ထျဲလန်ယန်ထံသို့ ပြန်ကမ်းပေးလိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် နူးညံ့သွားသည်။ "ရဲဘော်... လက်မှတ်ကိုယူပြီး ခုံမှာ သွားထိုင်ပါ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ထျဲလန်ယန်က လက်မှတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ရထားဝန်ထမ်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ အဘွားအိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဘွားအိုက သူမ၏ ခြောက်သွေ့သော နှုတ်ခမ်းများကို မဲ့လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မြေးဖြစ်သူကို ဆွဲကာ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ဒီခုံမှာ ထိုင်ချင်နေလို့လဲ..."

ရထားစပယ်ယာက အဘွားအို၏ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော ပုံစံကို မြင်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အဒေါ့်ရဲ့ လက်မှတ်ရော။"

အဘွားအိုမှာ လန့်သွားပြီး ရထားစပယ်ယာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ဒီခုံက ကျွန်မခုံလေ။ အခု သူမကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီပဲ၊ ဘာလိုချင်သေးတာလဲ။"

ရထားစပယ်ယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ပုံမှန် စစ်ဆေးတာပါ၊ အဒေါ့်လက်မှတ်ကို ထုတ်ပြပါ။"

အဘွားအို၏ နှုတ်ခမ်းများ အကြိမ်ကြိမ် တွန့်သွားရသည်။ သူမသည် ပေါင်ပေါ်မှ မြေးဖြစ်သူကို ထျဲလန်ယန်၏ ဘေးရှိ လူလျှောက်လမ်းထဲသို့ အမြန်ချထားလိုက်ပြီး ထရပ်ကာ အိတ်ကပ်များကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်နေတော့သည်။ "အဝင်ဝမှာလည်း စစ်ပြီးပြီပဲကို၊ ဘာလို့ ခဏခဏ ပြန်စစ်နေရတာလဲ..."

အဘွားအိုက လက်မှတ်ရှာရန် ထရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် ထျဲလန်ယန်က ဘေးသို့ အနည်းငယ်ရှောင်ကာ မိမိ၏ ခုံနေရာသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူမသည် ခုံပေါ်ရှိ ဖုန်များကို အသာပုတ်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ရထားစပယ်ယာကို ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။ အဘွားအိုနှင့် သူမ၏မြေးမှာ လမ်းပိတ်ထားသဖြင့် ခုံထဲသို့ ဝင်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်၏ ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးကြောင့် ရထားစပယ်ယာ၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘွားအိုသည် အိတ်ကပ်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် လိုက်လံရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စွန်းထွက်နေသော လက်ကိုင်ပဝါတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းထဲတွင် ခေါက်ထားသော ငွေစက္ကူအကြွေများကြားမှ ရထားလက်မှတ်ကို ထုတ်ယူကာ စပယ်ယာထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရထားစပယ်ယာက လက်မှတ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အဘွားအိုထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ "နောက်ခါ ဆူညံဆူညံတွေ မလုပ်ပါနဲ့၊ တခြားသူတွေရဲ့ အနားယူခြင်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်။"

"သိပါတယ်" အဘွားအိုသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ကောင်လေးသည်လည်း လူလျှောက်လမ်းတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး နှာရည်များကို ရှူသွင်းကာ လက်ချောင်းများကို ကိုက်ရင်း မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ရဲတော့ပေ။

ရထားဝန်ထမ်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဆူညံနေသော ရထားတွဲမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ရထားကြီး၏ တဂျုန်းဂျုန်း ပြေးဆွဲသံမှာ အိပ်စက်ရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်လှရာ မကြာမီတွင် ရထားတွဲတစ်ခုလုံး၌ ဟောက်သံများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ကောင်လေးသည်လည်း အဘွားအို၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ခေါင်းတစ်ဖက်သို့ စောင်းကာ ပါးစပ်ကြီးဟပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန်မှာမူ မိမိ၏ ဒူးကို ခဏခဏ လာရောက်တိုက်မိနေသော ကောင်လေး၏ ခြေထောက်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိပြီး လုံးဝ အိပ်ချင်စိတ် မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဘေးမှ အဘွားအိုမှာ ပါးစပ်ကြီးဟကာ အိပ်ပျော်နေပြီး သူမ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော အနံ့မှာ ပုပ်စော်နံလှသဖြင့် ထျဲလန်ယန်တစ်ယောက် ခေါင်းကိုပင် ကိုက်ခဲလာရသည်။

"ကလစ်..." ထျဲလန်ယန်သည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ သော့ပြန်ခတ်ပြီး အိတ်ကို ပြတင်းပေါက်မှန်ဘက်သို့ ကပ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လိမ္မော်သီးကို ခွာလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အခွံများကို ပဝါထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။

လိမ္မော်သီးခွာလိုက်သည့် ခဏတွင်ပင် ၎င်း၏ လတ်ဆတ်သော အနံ့က ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မကောင်းသော အနံ့ဆိုးများကို ချက်ချင်းပင် လျှော့ချပေးလိုက်သည်။ ထျဲလန်ယန်က လိမ္မော်ခွံကို အသာအုပ်ကာ အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

"အင်း" ကောင်လေးသည် နှာခေါင်းကို ရှူးရှူးရှဲရှဲ လုပ်ကာ အသံပြုလာသည်။ သူ၏ မျက်တောင်များ လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပျာပျာသလဲလဲ လှည့်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ထျဲလန်ယန် လိမ္မော်သီးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမလက်ထဲမှ လိမ္မော်သီးကို စိုက်ကြည့်တော့သည်။

"သား လိမ္မော်သီး စားချင်တယ်။" ကောင်လေးက အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အိပ်ပျော်နေသော အဘွားအိုမှာ လန့်နိုးလာခဲ့ရသည်။

"မြေးလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဗိုက်ဆာလို့လား။" အဘွားအိုသည် မျက်လုံးပင် ကောင်းကောင်းမပွင့်သေးဘဲ မြေးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ အမြန်ပင် နှစ်သိမ့်စကား ပြောရှာသည်။

"သား လိမ္မော်သီး စားချင်တာလို့။"

ကောင်လေးက အဘွားအို၏ လက်မောင်းကို နှစ်ချက်ခန့် ဆွဲလှုပ်လိုက်ပြီး ထျဲလန်ယန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့မှာ လိမ္မော်သီးတွေ ရှိတယ်၊ အဘွား... သားစားချင်တယ်။"