အခန်း ၁၁၈

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၁၁၈

ထျဲလန်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

အဘွားအိုက သူမ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သမီးရယ်... လိမ္မော်သီး ရှိသေးရင် အဘွားမြေးလေးကို တစ်လုံးလောက် ပေးပါဦး။ သူက ငယ်သေးတော့ ဆာရင် သိပ်မခံနိုင်လို့ပါ။"

ဒီအဘွားအိုက တကယ့်ကို အရှက်မရှိလွန်းလှသည်။

သူတို့က အကြိမ်ကြိမ် ပြဿနာရှာထားပြီး ဖြစ်သလို မျက်နှာပျက်စရာတွေလည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ စားစရာ လာတောင်းရန် မည်သို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်ရသနည်း။

ထျဲလန်ယန် ရင်ထဲမှ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်မိသည်။ မိမိစိတ်ထဲတွင် အခြားအရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုကို တွေးတောနေသဖြင့် ဤမြေးအဖွားနှစ်ယောက်ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ နေခဲ့သည်ကို သူတို့က အခွင့်ကောင်းယူချင်နေကြသည်။

ထျဲလန်ယန် - "လိမ္မော်သီး မရှိတော့ဘူး။"

ရှိရင်တောင် နင်တို့ကို မပေးနိုင်ဘူး။

ကောင်လေးက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်တော့သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း နင့်လက်ထဲကဟာကို ပေး၊ အခုချက်ချင်း ပေး။"

"စားချင်လို့လား။" ထျဲလန်ယန်က လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်။ ကောင်လေး၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် အကြည့်အောက်မှာပင် သူမသည် လက်ကို ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ လွှတ်ချလိုက်တော့သည်။

"ဗုန်း။" လိမ္မော်သီးသည် ရထားသံလမ်းပေါ်သို့ ကျရောက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"အား... သားရဲ့ လိမ္မော်သီး။ အဘွား... သားရဲ့ လိမ္မော်သီးကြီး။" ကောင်လေးက အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့ရာ ရထားတွဲတစ်ခုလုံးရှိ ခရီးသည်များအားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်ကုန်ကြသည်။

အဘွားအို၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ထျဲလန်ယန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"ကောင်မလေး... နင်ကတော့ သဘောထား သေးသိမ်လိုက်တာ။ လိမ္မော်သီးတစ်လုံးလေးကို အပြင်ကို တမင်လွှတ်ချပစ်တယ်၊ ဒါ သက်သက်မဲ့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ထျဲလန်ယန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မက သဘောထား သေးသိမ်တယ်၊ ရှင်ကတော့ သဘောထားကြီးတယ်ပေါ့။ ကျွန်မလည်း နည်းနည်း ဗိုက်ဆာလို့ ရှင့်ရဲ့ မီးခိုးရောင်အိတ်ထဲမှာ အီကြာကွေးတွေ တွေ့မိသား။ ကျွန်မကို တစ်ချောင်းလောက် ပေးပါလား။"

အဘွားအိုက သူမ၏ လက်ဆွဲအိတ်ကို အမြန်ပင် ကာကွယ်လိုက်သည်။ "ဒီအီကြာကွေးတွေက ငါတို့ လမ်းခရီးအတွက် ယူလာတဲ့ စားစရာတွေ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်ပေးလို့မရဘူး။ ငါ့ပစ္စည်းကို လာမလုနဲ့။"

ထျဲလန်ယန် - "ခုနက ရှင်လည်း ကျွန်မဆီက လိမ္မော်သီးကို ဒီလိုပဲ လာတောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

အဘွားအိုက ပြောလိုက်သည်။ "နင် နားကြားမှားတာနေမှာ၊ ငါ မတောင်းဘူး။ ငါ့ကို လာမပတ်သက်နဲ့၊ ငါ နင့်ကို မသိဘူး။" ဤကဲ့သို့ ဓနရှင်ဆန်ဆန် ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးမှာ ဤမျှအထိ ကပ်စေးနည်းလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။

ကောင်လေးမှာ ငိုသံရပ်သွားပြီးနောက် အီကြာကွေးစားရန် ထပ်မံ ဂျီကျပြန်သည်။

"စား... စား... စားဖို့ပဲ သိတယ်။ တစ်နေ့ကုန် စားဖို့ပဲ စိတ်ကူးနေတာ၊ တချို့လူတွေလို ငတ်ကြီးကျပြီး သေထားတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ ဝင်စားထားသလိုမျိုး လာမလုပ်နဲ့။" အဘွားအိုက ထျဲလန်ယန်ကို စောင်းမြောင်းဆဲဆိုရင်း မြေးဖြစ်သူ၏ ဖင်ကို နှစ်ချက်ခန့် ပုတ်လိုက်သည်။

ဆိုးသွမ်းသော ကလေးငယ်၏ ငိုသံများ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသော်လည်း ထျဲလန်ယန်ကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ လိမ္မော်သီးသံဘူး တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသုံးနေခဲ့သည်။

နှာရည်များ သုတ်နေသော ကောင်လေးက ပေရေနေသည့် လက်ညှိုးဖြင့် ထျဲလန်ယန်ကို ထိုးပြကာ ပြောခဲ့သည်။ "အဘွား... သူ သံဘူးနဲ့ လိမ္မော်သီးတွေ စားနေတယ်။"

အဘွားအို၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံ ကွက်ခနဲ ပျက်သွားပြီး ထျဲလန်ယန်အား စားစရာ တောင်းရန် ပါးစပ်ဟဖို့ပြင်နေစဉ် ထျဲလန်ယန်က အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့က ရင်းနှီးတဲ့သူတွေမှ မဟုတ်တာ။"

အဘွားအိုက ပြန်လည်ငြင်းခုံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်နေသော ခရီးသည်များမှာ မခံမရပ်နိုင်တော့သဖြင့် သူမအား ဝိုင်းဝန်း အပြစ်တင်ကြတော့သည်။

"ကျွန်မပြောတာ... အဘွားကြီးရယ်၊ အဘွားက တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ သူများခုံကို အရင်လုထိုင်တယ်၊ အခုကြတော့ သူများစားစရာကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လိုက်တောင်းနေပြန်ပြီ။ တကယ့်ကို အရှက်မရှိဘူး။"

"ဟုတ်ပါ့ရှင်။ ခုနတင်ပဲ သူများက အီကြာကွေး တစ်ချောင်းလောက် တောင်းတာကိုတောင် ကပ်စေးနည်းပြီး မပေးဘဲနဲ့ အခုကြတော့ သူများရဲ့ လိမ္မော်သီးသံဘူးကြတော့ လာတောင်းရဲသေးတယ်။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။"

"သူ့မြေးကို ကြည့်ဦး... ဝက်တစ်ကောင်လို မွေးထားတာ။ ရထားပေါ်ရောက်ကတည်းက ငိုလိုက် စားလိုက်နဲ့ပဲ၊ နောက်ကြရင် ဘာအသုံးကျမယ့် ကောင်လဲ မသိဘူး။"

အဘွားအိုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အရှက်ရသွားရတော့သည်။ သူမက ဇွတ်မှိတ်ငြင်းခုံရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူအုပ်ကြီး၏ စကားလုံးများကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ လျင်မြန်စွာပင် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ခုနက ရထားစပယ်ယာမှာလည်း ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြီး အကြောင်းစုံကို သိရှိသွားသောအခါ အဘွားအိုနှင့် ကောင်လေးကို ထပ်မံ ကြိမ်းမောင်းတော့သည်။ "တကယ်လို့ ရထားပေါ်မှာ ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ရထားရဲတွေကို ခေါ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ကို လမ်းမှာ ချပစ်လိမ့်မယ်။"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ အဘွားအိုနှင့် ကောင်လေးမှာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားပြီး ငုံးငှက်များကဲ့သို့ ခေါင်းပုကာ နေကြတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်ကမူ စားစရာများကို တန်းစီထုတ်ကာ ဆက်၍စားသောက်နေခဲ့သည်။ ပထမဆုံး လိမ္မော်သီးသံဘူး၊ ထို့နောက် အသားပေါက်စီအကြီး၊ ၎င်းနောက်တွင် ယုန်ဖြူနို့ခဲသကြားလုံးများ…

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ ပါးစပ်မှာ အနားမရခဲ့ပေ။

ကောင်လေးမှာ သွားရည်တမြမြဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် သူသည် ထပ်၍ မအော်ရဲတော့သဖြင့် အဘွားဖြစ်သူကိုသာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အဘွားအို၏ လက်မောင်းကို တစ်ချက်ဆွဲဆိတ်လိုက်၊ ပေါင်ကို တစ်ချက်ကန်လိုက်နှင့် ဂျီကျနေသဖြင့် အဘွားအိုမှာ အတော်လေး နေရခက်နေခဲ့ရသည်။

အဘွားအိုသည် မြေးဖြစ်သူ၏ ဆိုးသွမ်းမှုကို ဒေါသမထွက်ဘဲ ထျဲလန်ယန်ကိုသာ မကျေမနပ် လှမ်းကြည့်သည်။ ထျဲလန်ယန်က သူမကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ အသံမြည်အောင် ကိုက်စားပြလိုက်ပြန်သည်။

အဘွားအို - ......

ဒီမိန်းကလေးစုတ်... သူမ ဒါ တမင်သက်သက် လုပ်နေတာပဲ။

နောက်ဆုံးတွင် အဘွားအိုမှာ မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ အိတ်ထဲမှ အီကြာကွေးများနှင့် ကြက်ဥများကို ထုတ်၍ ကျွေးလိုက်ရသည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် မကြာမီမှာပင် ကောင်လေးမှာ ဘေး၌ အရသာရှိရှိ စားနေသော ထျဲလန်ယန်ကြောင့် စားစရာများကို ထပ်မံ တောင်းဆိုပြန်သည်။

အဘွားအိုတွင် ပေးစရာ ဘာမျှမရှိတော့သည့် အခါ၌မူ ကောင်လေးသည် သူမ၏ ခြောက်သွေ့နေသော ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်ကာ ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် ထုနှက်တော့သည်။ "ဒီအဘွားကြီးစုတ်... အသုံးမကျတဲ့ဟာ။ ငါ စားစရာ ကောင်းကောင်း စားချင်တာလို့။ သံဘူးလည်း စားချင်တယ်၊ ယုန်ဖြူနို့ခဲသကြားလုံးလည်း စားချင်တယ်။"

အဘွားအိုမှာ မြေးဖြစ်သူ၏ အရိုက်အနှက်ကို ခံရသဖြင့် အော်ဟစ်နေရရာ ဘေးမှကြည့်နေသူများမှာ အံ့အားသင့်ကာ ဆွံ့အကုန်ကြသည်။

ဖြစ်ရလေ... ဒီကလေးက တကယ့်ကို ဆိုးသွမ်းလွန်းလှသည်။ မိမိ၏ အဘွားအရင်းကိုပင် ပြန်လည် ရိုက်နှက်ရဲသည်ပါလား။

ကောင်လေးက အဘွားအိုကို ရိုက်နှက်နေစဉ်မှာပင် ထျဲလန်ယန်က စုန့်ပိုင်ယွမ် ဝယ်ပေးထားသော ဖရဲစေ့များကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ ပြပွဲတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ စားရင်းဖြင့် ပွဲကြည့်နေခဲ့သည်။

ကောင်းလိုက်လေစွ... တကယ့်ကို ထိုက်တန်လှပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရထားစပယ်ယာ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်လေးကို ဖမ်းဆွဲဖယ်ရှားလိုက်ကာ ဘိုးဘွားမြေးနှစ်ယောက်လုံးကို သီးသန့် စကားပြောရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။ ထိုလူနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ ရထားတွဲတစ်ခုလုံးမှာ သိသိသာသာ ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ မိတ်ဆက်စာနှင့် မှတ်ပုံတင်တို့ကို ရထားစပယ်ယာထံ ထုတ်ပြကာ အိပ်စင်တွဲ အပို ရှိမရှိ လှမ်းမေးခဲ့သည်။ ရထားဝန်ထမ်းသည် သူမမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ မိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရသောအခါ (တပ်ခွဲမှူးက မိတ်ဆက်စာတွင် သူမသည် စုန့်ပိုင်ယွမ်၏ ရည်းစားဖြစ်ကြောင်း ရေးသားပေးထားခဲ့သည်) အိပ်စင်အပို တစ်နေရာ ရှိကြောင်း ချက်ချင်းပင် ပြောကြားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ထျဲလန်ယန်သည် ငွေဖြည့်သွင်းကာ အိပ်စင်တွဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ ထို့နောက်ပိုင်း ရက်အနည်းငယ်၏ ခရီးစဉ်မှာ အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့ပြီး မည်သည့် မကောင်းသော ကိစ္စရပ်မျှ ထပ်မံ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထျဲလန်ယန်အနေဖြင့် ရှားပါးသော စိတ်အေးချမ်းသာမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

အားလပ်ချိန်ရသည့်အခါတိုင်းတွင် သူမသည် စုန့်ပိုင်ယွမ်ကိုသာ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ စုန့်ပိုင်ယွမ် တစ်ယောက် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် တပ်ဖွဲ့သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး ခွဲခွာခဲ့ရသည်မှာ ခြောက်လကျော် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤခြောက်လတာ ကာလအတွင်း သူတို့သည် စာများ အပြန်အလှန် ရေးသားခဲ့ကြသလို ဖုန်းများလည်း မကြာခဏ ဆက်သွယ်ခဲ့ကြရာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

သူမသည် အစက စုန့်ပိုင်ယွမ် တစ်ယောက် နောက်တစ်ကြိမ် နေရပ်သို့ ပြန်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ နှစ်ဦးသား သေချာစွာ စကားပြောရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ စုန့်ပိုင်ယွမ် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားကာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာဖြင့် သတိလစ်မေ့မြောနေပြီး အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်နေရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

မနက်ဖြန်နှင့် မတော်တဆမှု... မည်သည့်အရာက အရင်ရောက်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါလား။

အကယ်၍ စုန့်ပိုင်ယွမ်သာ ပြန်လည် နိုးထလာနိုင်မည် ဆိုပါက... သူမသည် သူနှင့် တွဲရန် သဘောတူပါသည်ဟူသော အကြောင်းကို သူ့ရှေ့တွင် ကိုယ်တိုင် သေချာပေါက် ပြောပြမိလိမ့်မည်။

မျှော်လင့်ချက်ကတော့... အချိန်မီပါစေဦးတော့ဟုသာ ဆုတောင်းရုံမှလွဲ၍ပင်။