အခန်း ၁၂၃၄

အခန်း (၁၂၃၄) အဆင်မပြေသော အစ ၂

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်။" ကြိုးကြာကလေးက နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ကြိုးကြာဖြူတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အတောင်ပံများကို ဖြန့်၍မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အစေခံတစ်ယောက်ကတောင် ဒီလောက် မောက်မာနေရတာလား"

ကြိုးကြာကလေး ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းစုက အံများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး အတော်လေး ဒေါသထွက်နေကာ ယွင်မြောင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ "စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်ကို သူ့ကို တကယ် မယုံဘူးမလား။သူ့ရဲ့ဆရာက ပိုးကောင်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်လေ၊ အခု သူက ငါတို့ဆရာ့နာမည်အောက်ကို ရောက်နေပြီ။ ဒါက လင်းရွှီဂူရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘယ်လောက်ထိခိုက်စေမလဲ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။"

"တိတ်စမ်း။"

အစစ်အမှန်အရှင် ယွင်မြောင်၏အမူအရာက အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။ သူက လင်းစု၏ အပြုအမူများကို သည်းခံနိုင်ပြီး သူမ၏ခံစားချက်များကို နားလည်သော်လည်း ကြိုးကြာကလေး၏စကားများက သူ့ကို အကြီးအကဲ ချင်းကွမ်း၏ရည်ရွယ်ချက်များကို လေးနက်စွာ စဉ်းစားသုံးသပ်လာစေသည်။

တစ်ခဏမျှတွေးတောပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူက လှည့်လိုက်၏။ "ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွား။"

"ဟွန့်"

လင်းစုက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ဘတ်က လျင်မြန်စွာနိမ့်ချီမြင့်ချီ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ၏စီနီယာအစ်ကို၏ အကြည့်အောက်တွင် သူမက ပြင်းထန်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး သူမ၏မှော်ရတနာလက်နက်ကို မလိုလားစွာဖြင့် ခေါ်ယူလိုက်သည်။

...

စိမ်းလန်းစိုပြည်သော မသေမျိုးတောင်တန်းများကြားတွင် ရိုးရှင်းသော်လည်း သန့်ရှင်းသော ဂူစံအိမ်တစ်ခု ရှိပါသည်။

ပုံမှန်အခြေအနေများအောက်တွင် ၎င်းမှာ လူနေထိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဧည့်သည်များကို လက်ခံတွေ့ဆုံရန်အတွက် အသုံးပြုသည်။

လင်းရွှီဂူမှ တပည့်တစ်ဦးက စီနီယာနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ရိုသေစွာပြောလိုက်၏။ "သူ မထွက်သွားသေးသလို ဘာဒေါသမှလည်း မပြပါဘူး။ သူရောက်လာကတည်းက ဆရာ လက်ခံတွေ့ဆုံမယ့်အချိန်ကို စောင့်ရင်းတိတ်တဆိတ်ပဲ နေနေပြီး အပြင်ထွက်မလာပါဘူး။"

"အရှက်မရှိလိုက်တာ" လင်းစုက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်၏။

...

အစစ်အမှန်အရှင် ယွင်မြောင်က သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ဂျူနီယာညီမလေး၏အသေးအဖွဲ ဒေါသများကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့ လှမ်းသွားလိုက်သည်။

သူက ဂူစံအိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး ချက်ချင်း မဝင်သွားဘဲ သူတို့ရောက်ရှိနေကြောင်း အသိပေးရန် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်သော သတင်းစကားကို ဦးစွာ ပေးပို့လိုက်သည်။

အတွင်းမှ တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိပြီးမှသာ သူ၏ဂျူနီယာညီမလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ဝင်သွားခဲ့သည်။

အတွင်းတွင် အရာအားလုံးက ယခင်အတိုင်း ရှိနေပြီးအထိခံထားရသော တစ်ခုတည်းသော ပစ္စည်းမှာ လက်ဖက်ရည်ကိရိယာအစုံသာဖြစ်သည်။ ခွက်ထဲတွင်ပင် လက်ဖက်ခြောက်များမရှိဘဲ ရေကြည်များသာ ရှိသည်။

လူငယ်လေးက သပ်ရပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသော ဆံပင်ရှိပြီးကျောက်စိမ်းကြိုးဖြင့် စည်းနှောင်ထားကာ သူ၏ဆံစများက ပခုံးပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။

သူက အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သော အဖြူရောင်ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေစဉ် လောကီနှင့်ကင်းကွာသော သန့်စင်သည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

သူ၏မျက်နှာနှင့် ပတ်သက်၍မူ... ၎င်းကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေပါသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ပုံရသော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်ရှုသောအခါ သူ၏မျက်နှာသွင်ပြင်က မှုန်ဝါးသွားပြီး ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန် ခက်ခဲသည်။

ဤသည်မှာ ရှန်းရွှီတာအိုအသီးအပွင့်၏နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ၏နောက်ခံကို မသိပါက လင်းစုပင်လျှင် သူ့ကို သူတို့ဂိုဏ်းမှမြင့်မားစွာ ကျင့်ကြံထားသော စီနီယာတစ်ဦးဟု အထင်မှားလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ထားတာ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်ပဲ။"

အစစ်အမှန်အရှင် ယွင်မြောင်က သူမ၏ စကားများကို တားဆီးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက..."

ရှန်းယီက ရေကြည်ကို သောက်ကာ လည်ချောင်းကို စွတ်စိုစေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဘေးကင်းဖို့အတွက် ဒီကိုထွက်ပြေးလာရတာမလို့ သတိထားနေရတာပါ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် နားလည်ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

သူ၏ရှန်းရွှီ တာအိုအသီးအပွင့် အဆင့်တွင် ဤ မျက်စိလှည့်စားခြင်းနည်းစနစ်က အလွန်ဆုံး ခြောက်နှင့်ခြောက် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ကျင့်ကြံသူများကိုသာ သက်ရောက်နိုင်ပြီး ၎င်းမှာလည်း သူတို့က သူ့ကိုတမင်တကာ မစစ်ဆေးမှသာ ဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ၎င်းကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ပါလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤနည်းစနစ်က မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ လူများကိုကာကွယ်ရန် မဟုတ်ဘဲ ကျားနဂါးဖိနှိပ်ခြင်း ဗောဓိသတ္တ၏အစစ်အမှန် အသွင်အပြင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ကျောက်စိမ်းရေကန်ဘိုးဘေး နှင့် ရှန်းတောင်ဘိုးဘေး တို့နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်သာ ဖြစ်သည်။

"သေချာတာပေါ့၊ နားလည်နိုင်ပါတယ်။"

ယွင်မြောင်က လှည့်စားမှုကို ထိုးဖောက်မြင်သွားပြီးချောမောသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ညင်သာသော အပြုံးဖြင့် ထိုင်လိုက်၏။ "မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ ဂိုဏ်းတူအဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီမှာနေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး" ဟု ရှန်းယီက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဂိုဏ်းတူတပည့်တွေ အနေနဲ့ ဆေးဧကရာဇ်လိုအပ်လာရင် လင်းရွှီဂူရဲ့ နယ်မြေထဲက ဘယ်ဂူစံအိမ်ကိုမဆို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရွေးချယ်နိုင်သလို အသစ်တစ်ခုတောင် ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်။"

"မင်း အခက်အခဲတွေ ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှာ လင်းရွှီဂူက ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ကြိုက်သလောက် နေနိုင်သလို ကြိုက်သလို အဝင်အထွက် လုပ်နိုင်ပါတယ်။"

အစစ်အမှန်အရှင် ယွင်မြောင်၏ အပြုံးက အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသလို သူ၏ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုကလည်း အပြစ်ကင်းစင်သည်။

သို့သော် ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ရှန်းယီက သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာပင့်ကာ တွေးတောဟန်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လင်းစုက လန့်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ မကျေနပ်မှုများက တဖြည်းဖြည်း အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဪ ဒီလိုကိုး၊ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ တကယ်ကို တန်ပါတယ်။

အကယ်၍ ချင်းကွမ်းဂူက သူ့ကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင် လင်းရွှီဂူကလည်း လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အကြီးအကဲချင်းကွမ်းကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ သူတို့က နေစရာနေရာတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်၊ ဒါက ချင်းကွမ်းဂူကိုလည်း မစော်ကားသလို သူတို့ဆရာအတွက်လည်း မျက်နှာမပျက်စေဘူးလေ။