အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၁၂၇

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်…

၁၉၇၇ ခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးနေ့သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မနှစ်က ယခုလိုအချိန်တွင် စုန့်ပိုင်ယွမ်သည် ဇာတိရပ်ရွာသို့ ပြန်လာကာ တစ်လခန့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ထျဲလန်ယန်အား မိမိ၏ ခံစားချက်များကို ဖွင့်ပြောကာ အခွင့်အရေး ယူခဲ့သည်။

ခြောက်လကျော်ကြာ စာပေးစာယူလုပ်ခြင်းနှင့် ဖုန်းပြောဆိုခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး၏ သံယောဇဉ်မှာ ပိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် စုန့်ပိုင်ယွမ်သည် ကျည်ဆန်ထိမှန်ကာ သတိမေ့မြောသွားခဲ့ရာ ထျဲလန်ယန်က စစ်တပ်စခန်းအထိ လိုက်သွား၍ လူနာသတင်းမေးခဲ့ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေဖြင့် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့နှစ်ဦး၏ ချစ်သူဆက်ဆံရေးကို တရားဝင် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

ယခုဆိုလျှင် နောက်ထပ် ခြောက်လပင် ကုန်လွန်ခဲ့ပြန်ပြီ။

စုန့်ပိုင်ယွမ်သည် ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးတွင် ရွာသို့ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ အလွန် အလုပ်များနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့်သို့ တိုးမြှင့်ခံရပြီးနောက်ပိုင်း အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များနှင့် တာဝန်ဝတ္တရားမျိုးစုံကြောင့် ပို၍ပင် အလုပ်ရှုပ်လာခဲ့ရသည်။

ထိုသို့ အလုပ်များနေသည့်တိုင် သူသည် အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ မေ့လျော့ခြင်းမရှိပေ။

ထျဲလန်ယန်နှင့် စုန့်ရွှယ်တို့သည် နံနက်စောစောကတည်းက မြို့နယ်စာတိုက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

စုန့်ရွှယ်သည် အစ်ကိုဖြစ်သူ စုန့်ပိုင်ယွမ်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်နှင့် မျောက်တစ်ကောင်လို ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်တော့သည်။

သူမသည် အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် စကားအများကြီး ပြောချင်သော်လည်း ချစ်သူစုံတွဲလေးများ လွတ်လပ်စွာ စကားပြောနိုင်စေရန်အတွက် ဖုန်းကို ထျဲလန်ယန်ထံသို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

စုန့်ရွှယ် - "အစ်မလန်ယန်၊ အစ်မတို့နှစ်ယောက်ပဲ စကားပြောလိုက်ကြတော့နော်၊ သမီး အပြင်ဘက် ခဏ သွားလမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်။"

ကလေးမလေးက တကယ့်ကို အလိုက်သိလှသည်။

ထျဲလန်ယန် - "ကောင်းပြီလေ၊ သိပ်တော့ အဝေးကြီးမသွားနဲ့ဦး။ အနီးအနားက အရောင်းဆိုင်ဘက်မှာပဲ လျှောက်ကြည့်နေနော်၊ ငါ ပြီးရင် လိုက်လာခဲ့မယ်။"

စုန့်ရွှယ်က နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ကလေးမလေး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် ဖုန်းကို နားတွင်ကပ်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ဟယ်လို၊ ရဲဘော် စုန့်ပိုင်ယွမ်။"

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရယ်မောသံနှင့်အတူ ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော် ထျဲလန်ယန်... ကိုယ် မင်းကို သိပ်လွမ်းတာပဲ..."

......

စာတိုက်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် စုန့်ရွှယ်သည် မှောင်ခိုဈေးရှိရာဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် ခြေဦးလှည့်လိုက်တော့သည်။

ယနေ့တွင် သူမသည် တောသီးများနှင့် ငှက်ဥများ အပြည့်ထည့်ထားသည့် အထည်အိတ်တစ်အိတ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ယင်းတို့ကို မှောင်ခိုဈေးတွင် ရောင်းချကာ ပိုက်ဆံရှာရန် ကြံရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုက်ဆံရှာချင်သည့် စိတ်ကူးရှိလာကတည်းက သူမသည် တောင်ခြေသို့ သွားတိုင်း ပစ္စည်းများကို အပတ်တကုတ် လိုက်လံရှာဖွေလေ့ရှိသည်။

မြို့သို့ ရောက်လာသည့်အခါတိုင်းလည်း ပစ္စည်းများကို မှောင်ခိုဈေး၌ ရောင်းချရန်အတွက် ခိုးထွက်လာတတ်သည်။

သူမလို မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်အတွက် မှောင်ခိုဈေးသို့ တစ်ဦးတည်း သွားရောက်ခြင်းမှာ မလုံခြုံလှပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခင်က အမာရွတ်လျို ဟု ခေါ်သော ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

သူမတွင် ရောင်းရန်ပစ္စည်း ရှိသည့်အခါတိုင်း သူ့အား ပေး၍ ကူညီရောင်းချခိုင်းလေ့ရှိပြီး သူ့ကိုလည်း မုန့်ဖိုး တစ်ယွမ် သို့မဟုတ် နှစ်ယွမ် ပြန်ပေးလေ့ရှိသည်။

လအနည်းငယ်အတွင်း စုဆောင်းမိလာသောအခါ သူမတွင် စုဆောင်းငွေ ဆယ်ယွမ်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ဦးလေးအမာရွတ်လျို၊ သမီး ရောက်ပြီ။"

စုန့်ရွှယ်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် သန်မာထွားကြိုင်းသော လူရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ ပြေးသွားတော့သည်။

အမာရွတ်လျို သူမအား မလုံမလဲ အပြုံးဖြင့် ဆီးကြိုကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်မလေးရွှယ်၊ ရောက်လာပြီပဲ။"

သူတို့နှစ်ဦး ခေတ္တစကားပြောပြီးနောက် စုန့်ရွှယ်က အထည်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒီတောသီးတွေကို ကူရောင်းပေးပါဦး။ ဒီငှက်ဥတွေကတော့ ဦးလေးအတွက် လက်ဆောင်ပေးတာပါ။ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

အမာရွတ်လျိုက လက်ခါပြလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ ငါ့ကို ဒီလောက်ကြီး အားနာမနေပါနဲ့။"

စုန့်ရွှယ်က ပါးလေးဖောင်းအောင် လုပ်လိုက်သည်။ "မရဘူး၊ ပေးရမှာပဲ၊ မဟုတ်ရင် နောက်ခါကြ ဦးလေးကို အကူအညီမတောင်းတော့ဘဲ နေမှာ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမာရွတ်လျိုက ချက်ချင်း အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါပေမယ့် လျှောက်မပြေးနဲ့ဦးနော်၊ မဟုတ်ရင် နင့်မိသားစုက ရှာမတွေ့ဘဲ နေလိမ့်မယ်။"

စုန့်ရွှယ် ခေါင်းလေးမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သိပါတယ်၊ သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

သူမ စကားပြောပြီး မကြာမီမှာပင် ပြဿနာနှင့် တိုးတော့သည်။

အမှန်မှာ လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် အမာရွတ်လျိုနှင့် ဆုံတွေ့စဉ်ကတည်းက လူမိုက်တစ်ယောက်က သူမအား စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမတစ်ဦးတည်း ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူမိုက်က နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာပြီး လုယက်ရန် ကြံစည်စဉ်မှာပင် ထျဲလန်ယန် ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် လူမိုက်များကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမပစ်လိုက်ပြီးနောက် ရဲစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီးမှသာ စုန့်ရွှယ်၏ အခြေအနေကို အသေးစိတ် မေးမြန်းရန် အချိန်ရတော့သည်။

ဤကလေးမလေးသည် သူတို့ကွယ်ရာတွင် တိတ်တဆိတ် ပိုက်ဆံရှာနေခဲ့ကြောင်း သိရသောအခါ ထျဲလန်ယန်မှာ ရယ်လည်းရယ်ချင်၊ စိတ်လည်းတိုသွားရတော့သည်။

"နင်က တကယ့်ကို သတ္တိခဲလေးပဲ။ မှောင်ခိုဈေးကို တစ်ယောက်တည်း လာရဲတယ်ပေါ့၊ မကြောက်ဘူးလား။"

စုန့်ရွှယ် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မကြောက်ပါဘူး၊ သမီးကို ကာကွယ်ပေးမယ့် ဦးလေးအမာရွတ်လျို ရှိတာပဲဥစ္စာ။"

ထျဲလန်ယန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

အိုး... ဒါက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အဟောင်းပဲ မဟုတ်လား။

"သွားကြစို့၊ ငါ နင့်ကို သူ့အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား သွားပြောမယ်။"

စုန့်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများ ဝမ်းသာအားရ တောက်ပသွားကာ အစ်မလန်ယန်က ထိုဦးလေးကို သိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး ရောက်ရှိသွားသောအခါ အမာရွတ်လျိုသည် အပေါင်းအဖော် ဖြစ်သူ မျောက်ပျင်းနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မျောက်ပျင်း - "ခေါင်းဆောင်ရာ၊ ငါတို့တွေက စီးပွားရေးအကြီးကြီး လုပ်နေတာလေ။ ဘာလို့ အဲဒီကလေးမလေးနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေတာလဲ။ သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေက ဘယ်လောက်တန်လို့လဲ၊ ပြီးတော့ ဘော့စ်က သူမကို အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံပြန်ပေးနေရသေးတယ်။"

အမာရွတ်လျို - "ငါက သူမကို သနားလို့ပါ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ မိသားစုမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့ နေမှာပါလို့ တွေးမိပြီး ကူညီပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ။"

မျောက်ပျင်း - "ခေါင်းဆောင်ကတော့ တကယ့်ကို စိတ်သဘောထားကောင်းတာပဲ။"

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထျဲလန်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စုန့်ရွှယ်သည် စိတ်ကောင်းရှိသော အမာရွတ်လျိုနှင့် တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသူတစ်ယောက်ယောက်နှင့်သာ ဆုံခဲ့ပါက ယခုကဲ့သို့ ကံကောင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထျဲလန်ယန် အိမ်အထိ လာလည်သည်ကို မြင်သောအခါ အမာရွတ်လျိုတို့တစ်စုမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။

စုန့်ရွှယ်မှာ ထျဲလန်ယန်၏ ညီမ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အမာရွတ်လျိုသည် အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။ "ငါက ဒီကလေးမလေးရဲ့ မိသားစု ဒုက္ခရောက်နေတယ် ထင်လို့ပါ၊ အခုတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။"

ဤစကားများကြောင့် စုန့်ရွှယ်တစ်ယောက် အလွန် အရှက်ရသွားရရှာသည်။

သူမသည် ပိုက်ဆံရရှိရန်အတွက် အမာရွတ်လျို၏ရှေ့တွင် သနားစရာကောင်းအောင် ဆင်းရဲချို့တဲ့ဟန် တမင် ဟန်ဆောင်ခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေးအမာရွတ်လျို၊ သမီး အဲဒီတုန်းက လိမ်ပြောမိတာပါ။"

စုန့်ရွှယ်သည် မိမိ၏အမှားကို သိရှိပြီး ချက်ချင်းပင် ဝန်ခံတောင်းပန်လိုက်သည်။

အမာရွတ်လျိုက ခေါင်းကို ကုတ်ကာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နင့်အစ်မနဲ့ ငါက သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေပဲဥစ္စာ၊ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ လန်ယန်၊ စုန့်ရွှယ်လေး၊ ဒီနေ့ ငါတို့ဆီမှာပဲ ထမင်းစားသွားကြပါလား။ ငါ အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်ကနေ ဘဲကင်တစ်ကောင် ဝယ်လာတယ်၊ အနံ့က တကယ့်ကို မွှေးနေတာပဲ။"

ထျဲလန်ယန်၏ အနောက်သို့ လိုက်ပြီးကတည်းက သူတို့၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဘဲကင်နှင့် အသားများကို နေ့တိုင်း စားနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ဘဲ တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်ခန့်သာ စားနိုင်ကြသေးသည်။

"ကောင်းတာပေါ့။ အမာရွတ်လျိုက အစ်မရဲ့ လက်ရာက အလွန်ကောင်းတယ်လို့ အမြဲ ပြောနေတာ၊ ဒီနေ့တော့ ငါတို့တွေ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ စားရတော့မှာပဲ။"

ထျဲလန်ယန်က မငြင်းပယ်ခဲ့သဖြင့် စုန့်ရွှယ်က ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

သူမသည် စကားအများကြီး မပြောဘဲ သူတို့၏ စကားပြောသံများကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ ထျဲလန်ယန်သည်လည်း မှောင်ခိုဈေးကွက်၏ နောက်ကွယ်မှ လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နေသူ ဖြစ်ကြောင်း စုန့်ရွှယ် သိရှိသွားတော့သည်။

ဒါဆိုရင် သူမက ဘာလို့ တိတ်တဆိတ် ပိုက်ဆံလိုက်ရှာနေဦးမှာလဲ။

အစ်မလန်ယန်လို အားကိုးရမယ့် အသိုင်းအဝိုင်းကြီး ရှိနေတာပဲ၊ အခုချက်ချင်း ကပ်ရမည်။

"အစ်မလန်ယန်၊ နောက်ကြရင် သမီးကိုလည်း အတူတူ ခေါ်သွားပါဦးနော်။ စိတ်ချပါ၊ အမေနဲ့ အစ်ကိုကြီးကို လုံးဝ မပြောပါဘူး။ သမီးက သတ္တိရှိတာမို့လို့ အစ်မအတွက် ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာပေးနိုင်မှာ သေချာတယ်။"

ကလေးမလေးသည် စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ဖြင့် မျှော်လင့်တကြီး ပြောရှာသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ကလေးမလေးက အသက်ငယ်လွန်းသေးသဖြင့် အစပိုင်းတွင် ငြင်းပယ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စုန့်ရွှယ်လေးက ဇွဲမလျှော့ဘဲ ကတိမျိုးစုံ ပေးနေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အတန်းထဲ၌ စာသေသေချာချာ ကြိုးစားရန် ကတိပေးမှသာ နောင်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို သင်ကြားပေးမည်ဟု ထျဲလန်ယန်က သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

စုန့်ရွှယ်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချက်ချင်းပင် လေထဲသို့ မြောက်တက်မတတ် ခုန်ပေါက်တော့သည်။ "ယေး။"

သူမသည် ပိုက်ဆံများများ၊ အများကြီး ရှာချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် စုန့်ရွှယ်၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကြီးထွားလာကာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ အချမ်းသာဆုံး အမျိုးသမီးကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

ထိုအကြောင်းမှာ နောက်လာမည့် ဇာတ်ကြောင်းများ ဖြစ်သဖြင့် လက်ရှိအချိန်သို့ ပြန်သွားကြည့်ကြရအောင်။

ထမင်းစားသောက်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်နှင့် စုန့်ရွှယ်တို့သည် ဇာတိရပ်ရွာရှိ ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

အခွင့်ကောင်းကို အသုံးချ၍ ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကောက်ပဲသီးနှံအသစ်များကို စိုက်ပျိုးပြီးနောက် စာရေးခုံတွင် ထိုင်ကာ ဝတ္ထုကို ဆက်ရေးသားတော့သည်။

ပြင်ပကမ္ဘာတွင် မိုးခြိမ်းသံများနှင့်အတူ လျှပ်စီးများ လက်နေသော်လည်း ဂူအောင်းခန်းလေးအတွင်း၌မူ ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပိုမိုနီးကပ်လာကာ ရင်ခုန်သံများ ဆူညံလျက် ရှိနေတော့သည်…

ထျဲလန်ယန်သည် စာရေးရင်းဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးမိသွားသည်။

သူမသည် ဤစစ်တပ်အိမ်ထောင်ရေးဝတ္ထုကို လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကတည်းက စတင်ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ စာလုံးရေ နှစ်သိန်းခန့်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဇာတ်သိမ်းရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စာမူပေးပို့ရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ကောင်းမွန်သော ရလဒ်များ ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၁၂၈

နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ထျဲလန်ယန်သည် စာလုံးရေ နှစ်သိန်းရှိသော ထိုဝတ္ထုရှည်ကြီးကို ပြန်လည်ပြင်ဆင် မွမ်းမံရန်အတွက် နောက်ထပ် လဝက်ခန့် အချိန်ပေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမသည် ဝတ္ထု၏ ပထမဆုံး စာလုံးရေ သုံးသောင်းကို တရုတ်နိုင်ငံ၏ အကြီးမားဆုံး ဝတ္ထုမဂ္ဂဇင်းကြီးဖြစ်သည့် "Time" မဂ္ဂဇင်းသို့ ပေးပို့လိုက်တော့သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ ဝတ္ထုအပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

စာမူတင်လိုက်လျှင် ရွေးချယ်ခံရဖို့ ရာခိုင်နှုန်းများပြီး အပိုဝင်ငွေ အနည်းငယ် ရရှိလိမ့်မည်ဟုသာ သူမ တွေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ထိုးပေါက်အား ပြင်းထန်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

တစ်လအကြာတွင် သူမသည် မဂ္ဂဇင်း၏ အယ်ဒီတာချုပ်ထံမှ စာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ယင်းနှင့်အတူ စာမူခငွေများနှင့် နောက်ထပ် စာမူများ ဆက်ပေးပို့ရန် တောင်းဆိုချက်ပါ ပါဝင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် တစ်လအကြာတွင် သူမ၏ "ချိုမြိန်သော စစ်တပ်နောက်ခံ အိမ်ထောင်ရေး" ဝတ္ထုကို အောင်မြင်စွာ ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေနိုင်ခဲ့ပြီး မဂ္ဂဇင်း၏ မျက်နှာဖုံးခေါင်းကြီးပိုင်းအဖြစ် ဖော်ပြခြင်းခံရကာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော စာဖတ်ပရိသတ်များ၏ နှလုံးသားကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့တော့သည်။

နောက်ထပ် လအနည်းငယ်အတွင်း ထျဲလန်ယန်သည် စာဖတ်သူများထံမှ မရေမတွက်နိုင်သော စာများနှင့် ဇာတ်လမ်းအပိုင်းသစ်များ အမြန်တင်ပေးရန် တောင်းဆိုချက်များကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး သူမ၏ ကလောင်အမည်ဖြစ်သော "မင်ယွဲ့ရှီး" မှာ လူတိုင်း ပါးစပ်ဖျားတွင် ရေပန်းစားကာ ပြောစမှတ်ပြုစရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဤစာလုံးရေ နှစ်သိန်းရှိသော စစ်တပ်အိမ်ထောင်ရေး ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်တည်းမှတင် စုစုပေါင်း စာမူခ ယွမ် ၃၀၀၀ ကျော် ရရှိခဲ့သည်။

ဤပမာဏမှာ ထိုခေတ်အခါက အလွန်ကြီးမားသော အရင်းအနှီး ဖြစ်ပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် တစ်သက်လုံး ရှာဖွေလျှင်ပင် ဤမျှ မရနိုင်ပေ။

ထျဲလန်ယန်တစ်ယောက် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားရသည်။

သူမသည် မှောင်ခိုဈေးကွက် စီးပွားရေးမှတစ်ဆင့် ယွမ် ၁၀၀၀၀၀ ကျော်အထိ စုဆောင်းမိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း မိမိဘာသာ စာရေး၍ ရရှိလာသော ပိုက်ဆံ၏ အရသာမှာမူ ခံစားချက်ချင်း ကွဲပြားသည်။ (ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးပြလျက်) ♪(^∇^)～

ပထမဆုံးဝတ္ထုကို ဤမျှ အောင်မြင်မှု ရရှိပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်သည် စိတ်အားတက်ကြွမှုများ အပြည့် ရှိနေခဲ့သည်။

သူမသည် နောက်ထပ် ဝတ္ထုရှည်ကြီးတစ်ပုဒ်ကို ထပ်မံ ရေးသားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်၊ ၎င်းမှာ ကျေးလက်တောရွာသို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသော ပညာတတ်လူငယ်များ အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဇာတ်လမ်း၏ ဇာတ်ကောင်ပုံစံအတွက် ထျဲလန်ယန်သည် မူလဇာတ်ကြောင်းမှ အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်ဖြစ်သူ ယွီချင်းချုံထံမှ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ပြန်တွေးကြည့်လျှင်တော့ ရယ်စရာပင် ကောင်းလှသည်။

ယွီချင်းချုံသည် ဝမ်လန်နှင့်အတူ နယ်စပ်ကာကွယ်ရေးတပ်စခန်းသို့ ထွက်ခွာသွားကတည်းက ထျဲလန်ယန်နှင့် မကြာခဏဆိုသလို အဆက်အသွယ် ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် သုံးလေးလလျှင် တစ်ကြိမ်ခန့် စာပေးစာယူ လုပ်ကြပြီး စာပို့တိုင်းလည်း ထိုဒေသ၏ လှပသော ရှုခင်းဓာတ်ပုံများကို အမြဲ ထည့်သွင်းပေးပို့လေ့ရှိသည်။

ထျဲလန်ယန်ကလည်း ပြန်စာများ အမြဲတမ်းရေးကာ မိမိ၏ လက်ရှိဘဝ အခြေအနေများကို အပြန်အလှန် စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။

ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းထဲတွင် အစပိုင်းက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလှမ်းဝေးကွာခဲ့ကြသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ကလောင်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မည်ဟု ထျဲလန်ယန်တစ်ယောက် လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။ ဒါက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလှသည်။

အချိန်ရက်စွဲများသည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

၁၉၇၇ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများ ပြန်လည်ကျင်းပတော့မည်ဟူသော သတင်းကြီးသည် တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လူထုကြားတွင် အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျေးလက်သို့ ရောက်ရှိနေကြသော ပညာတတ်လူငယ်များမှာ အထူးပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး နေ့မအား ညမနား ဖယောင်းတိုင်မီးများ ထွန်းညှိကာ စာကို ကြိုးစားပမ်းစား ကျက်မှတ်ကြတော့သည်။

ကွေ့ဟွာရွာ၏ ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းထဲတွင်မူ ထျဲလန်ယန်သည် အေးအေးလူလူ အရှိဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကတည်းက သူမသည် အထက်တန်းပြဌာန်းစာအုပ်များကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လှန်ဖတ်ရှုထားပြီး ဖြစ်သည့်အပြင် "သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒ ကိုယ်တိုင်လေ့လာမှုဆိုင်ရာ စာစဉ်များ" ကိုပါ အကုန်အစင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ပေကျင်းရှိ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုခုသို့ သေချာပေါက် တက်ရောက်ခွင့်ရမည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းထဲမှ လူများအားလုံးသည်လည်း လူကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ထျဲလန်ယန်သည် သူမ၏ "သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒ ကိုယ်တိုင်လေ့လာမှုဆိုင်ရာ စာစဉ်များ" ကို လူတိုင်း လေ့လာနိုင်ရန် သဘောထားကြီးစွာဖြင့် မျှဝေပေးခဲ့သည်။

"ဒါက ကျွန်မ အရင်က ပေကျင်းမှာတုန်းက ရှာဖွေစုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွဲတွေပါ။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် အထောက်အကူဖြစ်နိုင်လို့ အားလုံးပဲ အတူတူ လေ့လာလို့ရပါတယ်။"

"ဘုရားသခင်၊ ကြားရသလောက်တော့ ဒီလိုလေ့လာရေးစာအုပ်တွေကို ရဖို့ဆိုတာ အရမ်းခက်ခဲပြီး လူတိုင်းက လုယက်ဝယ်ယူနေကြတာတဲ့။"

"ကံကောင်းလိုက်တာ၊ ငါတို့တွေတော့ ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီ။ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လန်ယန်ရယ်။"

လူတိုင်းက သူမအား အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်ရှိနေကြသည်။

ထျဲလန်ယန်၏ နောက်လိုက်ဖြစ်သော ဝမ်ကျွင်းကျွင်းသည်လည်း ဂုဏ်အယူနိုင်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ ယခင်ကတည်းက ထျဲလန်ယန်သည် သူ့အား ရံဖန်ရံခါ အတူတူစာကျက်ရန် ခေါ်ယူခဲ့ပြီး ဤစာအုပ်တွဲများကို ပေးဖတ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ခေါက် ပြန်လည်စာနွှေးသည့်အခါတွင် သူ့အတွက် စာဖတ်ရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နိုဝင်ဘာလကုန်တွင် ပညာတတ်လူငယ်ဝင်းရှိ လူအားလုံး စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထျဲလန်ယန်သည် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော ရလဒ်များဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ပီကင်းတက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

ဝမ်ကျွင်းကျွင်းသည်လည်း အမှတ်ကောင်းကောင်းရရှိခဲ့ပြီး ပေကျင်းရှိ တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် ပညာသင်ကြားခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့ကြသော အခြားပညာတတ်လူငယ်များသည်လည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မြို့ပေါ်သို့ ပြန်ကာ အိမ်သို့ ပြန်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲကျရှုံးခဲ့ရသူများမှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလျက် နောက်နှစ်မှသာ ပြန်လည်ဖြေဆိုရန် ပြင်ဆင်ကြရတော့သည်။

၁၉၇၈ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလသို့ ရောက်သောအခါ တက္ကသိုလ်များ ကျောင်းဖွင့်ချိန်သို့ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်သည် ဝမ်ကျွင်းကျွင်း၊ ဟဲချွန်းဟွာနှင့် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ စုန့်ရွှယ်တို့နှင့်အတူ ပေကျင်းမြို့သို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

စုန့်ပိုင်ယွမ်သည် ပေကျင်းရှိ စစ်တပ်စခန်းတွင် အခြေကျနေပြီဖြစ်ပြီး နောင်တွင် စစ်ဆင်ရေးတာဝန်များလည်း နည်းပါးသွားတော့မည် ဖြစ်ရာ မိခင်နှင့် ညီမဖြစ်သူတို့ကို ခေါ်ယူကာ စောင့်ရှောက်ထားနိုင်ခြင်းက သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

မထွက်ခွာမီ ထျဲလန်ယန်သည် အမာရွတ်လျိုနှင့် လျိုညီအစ်ကို သုံးယောက်ထံသို့ အထူးတလည် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

သူမသည် သူတို့အား နောက်ဆုံးပစ္စည်းအုပ်စုတစ်စုကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး မိမိအနေဖြင့် နောက်နောင် ပြန်လာဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ဤပစ္စည်းများကို နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

အမာရွတ်လျို ညီအစ်ကို သုံးယောက်စလုံးမှာ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့ကြရသည်။ အမာရွတ်လျို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လန်ယန်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ထားပါ့မယ်။"

မျောက်ပျင်းကလည်း မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောလိုင်သည်။ "မိန်းကလေးရယ်၊ မင်းကို ငါတို့တွေ သတိရနေတော့မှာပါ။"

ငတုံးဥကလည်း သူ့လက်ထဲမှ သကြားလုံးကို ရက်ရက်ရောရော ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရော့၊ ဒါလေးစားပါ၊ မသွားပါနဲ့ဦး။"

"မလိုပါဘူး၊ နင်ပဲ စားလိုက်ပါ။ အားလုံးပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြပါဦး။"

ထျဲလန်ယန်သည် လက်လှမ်းပြ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

......

ကွေ့ဟွာရွာ၌။

မထွက်ခွာမီ ကလေးမလေး စုန့်ရွှယ်သည် ကောတန်းလေးကို ဖက်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေတော့သည်။ "ဝါး၊ ကောတန်းရေ၊ နင် ငါ့ကို သေချာပေါက် သတိရနေရမယ်နော်။ ငါ့ဆီကိုလည်း စာရေးရမယ်၊ ကြားလား။"

အမြဲတမ်း ရှက်တတ်ပြီး စကားနည်းလှသော ကောတန်းလေးပင်လျှင် ယခုအခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေရှာသည်။ သူက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အင်း၊ ငါ သေချာပေါက် လုပ်မှာပါ။ ငါ ပိုက်ဆံရအောင် ကြိုးစားစုပြီးတော့ နောက်ကြရင် ပေကျင်းကို လိုက်လာပြီး နင့်ကို လာရှာမယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါတို့တွေ ကတိနော်။"

သူမ၏ လက်သန်းလေးကို ရှောင်ကောတန်း၏ လက်သန်းလေးနှင့် ချိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ငိုလျက်ဖြင့် ကတိကဝတ် သီချင်းလေးကို ပြိုင်တူ ဆိုကြသည်။ "လက်သန်းချင်းချိတ်... သစ္စာပြု၊ နှစ်ပေါင်းရာချီ တိုင်အောင် ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲကြေး။ ဖောက်ဖျက်တဲ့သူ လိပ်ကလေးဖြစ်ပြီး လူယုတ်မာကြီး ဖြစ်သွားပါစေ။"

......

တစ်ရက်အကြာတွင်။

"ဝူး... ဝူး... ဝူး..."

အစိမ်းရောင် ရထားကြီးသည် ရှည်လျားလှသော ဥသြသံကြီးကို ပေးမြည်လျက် စတင်ခုတ်မောင်းတော့သည်။

စုန့်ရွှယ်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထျဲလန်ယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်မလန်ယန်၊ ပေကျင်းက တကယ် ပျော်ဖို့ကောင်းလားဟင်။"

ထျဲလန်ယန်က ပြုံးလျက် သူမ၏ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ရောက်ရင် သိရမှာပေါ့။ အဲဒီမှာ ဆော့စရာတွေ အများကြီးရှိသလို စားစရာ အကောင်းစားတွေလည်း အပြည့်ပဲ။"

ပေကျင်းမြို့ကြီးရေ၊ နောက်ဆုံးတော့ သူမ တကယ်ပဲ ပြန်လာနိုင်ခဲ့ပြီ။