အခန်း ၁၃၅

အခန်း (၁၃၅) - ချီယန်မီးဝိညာဉ် (၂)

လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာက သူသည် ထျန်းပုယီနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူး၏။ ထိုစဉ်က ထိုသူ၏ကျင့်စဉ်မှာ မနိမ့်လှသော်လည်း သူ၏သွေးစုပ်ပညာရပ်ဖြင့် သူ အနိုင်ရခဲ့ပေသည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ရာအကြာတွင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကြသောအခါ ထိုသူ၏ကျင့်စဉ်မှာ မျှော်လင့်မထားလောက်အောင် တိုးတက်လာခဲ့ချေပြီ။

ချီယန်ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးနဂါးသည် သူ၏သွေးစုပ်ပညာရပ်ဖြင့် ပံ့ပိုးထားသော ‘သွေးနီရောင်အလင်း’ ကို အမြဲတစေ ဖိနှိပ်ထားလေသည်။

အဆိုးဆုံးမှာ ထိုမျှပင်မကသေးပေ။ ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ထိုသူမှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်ငယ်လေးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်ဟု ထင်ကာ ပေါ့ဆခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်းအစီအရင်ထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်ခု ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီးအနေဖြင့် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို ကောင်းကောင်း နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူ၏ သွေးဦးခေါင်းခွံမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်ပြီး လုရွှယ်ချီ၏ ‘ထျန်းယာဓား’ ကဲ့သို့ နတ်ဘုရားလက်နက်များနှင့် တွေ့လျှင် တစ်စုံတစ်ရာ တုံ့ပြန်မှု ရှိနိုင်သဖြင့် သူ သတိထားမိပေမည်။

သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မီးရှို့တုတ်မှာမူ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။ ၎င်းတွင် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု၏ အရှိန်အဝါ လုံးဝမရှိပေ။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီး၏ လက်နက်များကဲ့သို့ မိစ္ဆာလက်နက်နှင့်သာ ပိုတူသဖြင့် သူ ဂရုမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ လက်ထဲရှိ မီးတုတ်မှာ သွေးစုပ်ပုလဲက သက်ရှိများ၏ သွေးကိုသာ စုပ်ယူနိုင်သဖြင့် ဝိညာဉ်များကို မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း၊ အခြားတစ်ဝက်ဖြစ်သော ‘ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်’ မှာမူ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ ဝိညာဉ်များကို ဝါးမျိုပေါင်းစပ်ထားသော ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာလက်နက် ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ သွေးနှင့် ထိတွေ့ကာ နိုးထလာသောအခါ ၎င်းသည် မိစ္ဆာဝိညာဉ်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး မည်သည့်နတ်ဘုရားလက်နက်ထက်မဆို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဝိညာဉ်ကို ချေဖျက်ပစ်လိုက်လေသည်။

သာမန်အချိန်ဆိုလျှင် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ကျင့်စဉ်မှာ သူနှင့် အလှမ်းကွာသဖြင့် သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီးက အံ့သြရုံသာ ရှိပေမည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူနှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့် တူညီရုံသာမက ပို၍ပင် အစွမ်းထက်သော ထျန်းပုယီနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သေးငယ်သော အားနည်းချက်က အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ် ဖြစ်လာတော့သည်။

ထျန်းပုယီမှာ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်ကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာနီးပါး အုပ်ချုပ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ကျန်းရှောင်ဖန်းထက် ကျင့်စဉ်သာမက အတွေ့အကြုံလည်း အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။

သူသည် သွေးဦးခေါင်းခွံ၏ အားနည်းချက်ကို သိလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာကိုသာ အင်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီးမှာ မောဟိုက်လာတော့သည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင် နဂါးဟိန်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေကာ သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီး ဖန်တီးထားသော ဦးခေါင်းခွံကြီးမှာ မှေးမှိန်လာလေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တောက်ပသော မီးတောက်များက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေသည်။

သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီးသည် သူ၏ မာနကြီးမှုအတွက် နောင်တရနေမိ၏။ သူသည် နှစ်ပေါင်းရာချီ ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် လမ်းမှန်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်သီးအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူများကို မကြောက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူ ကြောက်ရွံ့ရသောသူများ မပါဝင်ကြောင်း သေချာအောင် စုံစမ်းခဲ့သော်လည်း ထျန်းပုယီ၏ ကျင့်စဉ်မှာ ဤမျှ တိုးတက်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူ စိုးရိမ်နေစဉ် မြေပြင်သို့ အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းမှ လူပေါင်းများစွာ ရောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြန်သည်။ အထူးသဖြင့် အရှေ့ဆုံးမှ ချန်းစုန့်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်မှာ အေးစက်သွားပြီး ဆုတ်ခွာရန် လမ်းစကို ရှာတော့သည်။

သူ စိတ်ပျံ့လွင့်သွားသော ခဏတွင် မီးနဂါးက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီးက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မီးနဂါးသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုတော့ဘဲ ထျန်းပုယီ၏ လက်ထဲရှိ ချီယန်ဓားဆီသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ သို့သော် မီးအလင်းရောင်မှာ လျော့ပါးမသွားဘဲ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဆက်လက် လင်းထိန်စေတုန်းပင်။

ထျန်းပုယီ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေ၏။ ချီယန်ဓားကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ထားကာ ဘယ်ဘက်လက်က မန္တာန်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ထက်သို့ ဓားဖြင့် ထိုးယှက်ကာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာ၏ အမျက်ဒေါသ၊ နတ်မိုးကြိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလော့။ ကောင်းကင်ယံ၏ စွမ်းအားများ၊ ဤဓားဆီသို့ သက်ဆင်းလာလော့"

မြေပြင်ရှိ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များမှာလည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေကြသည်။ ချန်းစုန့်ပင်လျှင် မျက်နှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားလေသည်။

နိမ့်ဆင်းလာသော တိမ်မည်းများမှာ ဆူပွက်နေသော ရေကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ လေပြင်းများကလည်း တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခိုက်နေ၏။ ခဏအကြာတွင် တိမ်မည်းများထဲမှ မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူနှစ်ဦး၏ အနီးတွင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ထိုခဏ၌ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားလေသည်။

ကျွန်းတစ်ခုလုံးလည်း တုန်ခါနေကာ တည်ငြိမ်နေသော ပင်လယ်ရေပြင်မှာပင် ပွက်ပွက်ဆူလာလေသည်။

ရှေးဟောင်း လျှပ်စီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ တိမ်မည်းများကို ဖောက်ထွက်လျက် တောက်လောင်နေသော ဓားဖျားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူများကို မမြင်ရတော့ဘဲ တောက်ပသော အလင်းရောင်များကသာ ကမ္ဘာမြေကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားပြီး...

လူတိုင်း၏ အဝတ်အစားများ လွင့်ပျံ့နေလေသည်...

လောကကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ကြီးမားသော အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုက တိမ်မည်းများကို ဖောက်ထွက်ကာ နွေရာသီ နေရောင်ထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပလျက် သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီးထံသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီးမှာ ထိုအလင်းတိုင်ကြီးအောက်တွင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ သွေးဦးခေါင်းခွံမှ နီရဲသောအလင်းများလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အရိပ်တစ်ခုက တိမ်တိုက်များပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာလေသည်။

ထျန်းပုယီမှာ ချီယန်ဓားကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့စွာ ရပ်နေပေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးတွင် လမ်းမှန်ဂိုဏ်းသားများကြားမှ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားကာ အားလုံးက ချီးကျူးနေကြတော့သည်။ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်တိုင်းမှာလည်း ဂုဏ်ယူနေကြသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ မှင်သက်နေပြီး သူ၏ဆရာအား အလွန်အမင်း လေးစားသွားတော့သည်။ သူသည် ထျန်းပုယီကို ကြည့်နေရာမှ အခြားသူများဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ လူတိုင်းက ပြုံးနေကြပြီး ထျန်းလင်းအာမှာလည်း ရယ်မောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုပျော်ရွှင်မှုများကြားတွင် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရကာ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ လုရွှယ်ချီသည် ထျန်းပုယီ၏ ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တူညီသော ‘နတ်မိုးကြိုး ထိန်းချုပ်မန္တန်’ ပင် ဖြစ်သော်လည်း ထျန်းပုယီ၏ လက်ထဲတွင်မူ လုရွှယ်ချီထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုအစွမ်းထက်လှပေသည်။

သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထိန်းချုပ်မှုမဲ့စွာ ပြုတ်ကျလာ၏။ ချန်းစုန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ ချီဟောင်အား မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ချီဟောင်က နားလည်သွားပြီး အချက်ပြလိုက်ရာ တပည့် ခြောက်ဦး၊ ခုနစ်ဦးခန့်က သူတို့၏ လက်နက်များကို ထုတ်ယူလျက် မိစ္ဆာအိုကြီး ကျရောက်မည့်နေရာသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

မိစ္ဆာအိုကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်ခါသွားပြီး လေထဲတွင် ခုခံရန် ကြိုးစားနေ၏။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာတွင် နီရဲသော အလင်းတစ်ချက် လျှပ်သွားကာ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားတော့သည်။

လူတိုင်းက ရယ်မောလိုက်ကြပြီး မိစ္ဆာအိုကြီးမှာ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ကြောင်းနှင့် ချီဟောင်က သူ့ကို အရှင်ဖမ်းမိတော့မည်ကို သိလိုက်ကြ၏။ သို့သော် ရုတ်တရက် စုရုက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“သတိထားကြ။”

ချီဟောင်၊ လင်းကျင်းယွီနှင့် အခြားသူများ အံ့သြသွားကြ၏။ ရုတ်တရက် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားကာ ခရမ်းရောင်အလင်းနှင့် အနက်ရောင် အငွေ့အသက်များ လျှပ်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲမှ ပြင်းထန်သော အင်အားစုများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အရှေ့ဆုံးမှ ပျံသန်းနေသော ချင်းယွင်တပည့်တစ်ဦးနှင့် ထျန်းယင်ကျောင်းတော်မှ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးမှာ သွေးများ အန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။

ချီဟောင်နှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိန်းလိုက်သော်လည်း ထိုပြင်းထန်သော အင်အားမှာ တောင်ကြီးများ၊ ပင်လယ်ကြီးများကဲ့သို့ သူတို့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာလေသည်။ ချီဟောင်က အော်ပြောလိုက်၏။

“ပြန်ဆုတ်ကြတော့…”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက သွား​အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ‘နှင်းခဲဓား’ ဖြင့် ရေခဲတံတိုင်း ခုနစ်ထပ်ကို ဖန်တီးကာ သူ၏ဂိုဏ်းတူညီအကိုများကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော် ထိုအင်အားကြီးမှာ ရေခဲတံတိုင်းများကို စက္ကူကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖောက်ထွက်ကာ သူတို့ထံသို့ ပြေးဝင်လာလေသည်။

ချီဟောင်မှာ အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသဖြင့် အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။ ထိုစဉ် အစိမ်းရောင် အလင်းတစ်ခု ပေါ်လာကာ လင်းကျင်းယွီက ‘ကျန့်လုံဓား’ ကို ဆင့်ခေါ်လျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာလေသည်။

ချီဟောင်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ညီလေးလင်း... ပြေးတော့”

သို့သော် ထိုအင်အားကြီးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်နှစ်ဦးမှာ မုန်တိုင်းကြားမှ လှေငယ်လေးကဲ့သို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ သေမင်းကိုသာ စောင့်နေရတော့မည့်အလား ရှိပေသည်။ ထိုစဉ် သူတို့နောက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“မိစ္ဆာတွေ…”

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အင်အားများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိတွေ့ကာ တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လေပြင်းသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ချီဟောင်နှင့် လင်းကျင်းယွီတို့မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နောက်သို့ အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ရောက်သွားကာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အခြေအနေကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ချီဟောင်ကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ ချန်းစုန့်ဖြစ်ပြီး လင်းကျင်းယွီကို ဆွဲထုတ်လိုက်သူမှာ စုရုဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့နှင့်အတူ အခြားဂိုဏ်းများမှ အကြီးအကဲအချို့နှင့် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော ထျန်းပုယီလည်း ရပ်နေပေသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ခရမ်းရောင်အလင်းနှင့် အနက်ရောင်အငွေ့များက သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီးကို ဖမ်းထိန်းထား၏။ လူအချို့ ပေါ်လာပြီး သူတို့နောက်ကွယ်မှ တောအုပ်အတွင်းမှလည်း ခြေသံပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် အရိပ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် လူမည်မျှ ပုန်းအောင်းနေသည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း ပေါ်လာသူများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့မှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အံ့သြတကြီးဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားကို ကြည့်လိုက်၏။ သွေးစုပ်မိစ္ဆာအိုကြီးကို ကယ်တင်လိုက်သူမှာ သရဲဘုရင်ကွေ့ဝမ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ဘေးတွင် လူသုံးဦး ရှိနေပြီး တစ်ဦးမှာ ကတုံးနှင့် လူအိုကြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာ သေးငယ်သော်လည်း ရက်စက်သော ပုံရှိသည့် လူပုလေးဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာမူ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာရှိသည့် ပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသူမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်ကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် မိစ္ဆာတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

လမ်းမှန်ဂိုဏ်းသားများကြားတွင် ချန်းစုန့်က ထျန်းပုယီနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်၏။ သူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ အခုတော့ မင်းတို့လူအိုကြီးတွေ နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာကြပြီပေါ့”