အခန်း ၁၄၀

အခန်း (၁၄၀) - ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရခြင်း (၂)

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာနှင့် လျိုကောင်းတို့၏ တိုက်စစ်ကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေရကာ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အသက်ရှူသံများလည်း ပြင်းထန်လာလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဟယ်တာကျစ်မှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိ၏။

အကယ်၍ အကူအညီ မရရှိပါက နောက်ထပ်သုံးမိနစ်အတွင်း သူ၏ ညီလေးမှာ ထိုမိစ္ဆာနှစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရတော့မည်ကို သူ သိနေပေသည်။

တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များမှာ အမြဲတစေစည်းလုံးကြသလို ရိုးသားသော ဂျူနီယာညီလေး ကျန်းရှောင်ဖန်းကိုလည်း အမြဲချစ်ခင်ကြသူများ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ ဟယ်တာကျစ်မှာ အားတင်း၍ ထလိုက်ပြီး သူ၏မှော်လက်နက့ကို ထုတ်ယူကာ ကူညီရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အမိန့်မပေးရသေးမီမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာ ပြောင်းပြန် စီးဆင်းသွားလေသည်။

သူသည် ခေါင်းမူးသွားကာ မျက်စိထဲတွင် ကြယ်များ မြင်တွေ့သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွားတော့၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်သဖြင့် တိုက်ပွဲအတွင်းမှ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စီနီယာအစ်ကို လဲကျသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အစ်ကို ၄”

သူ အာရုံလွင့်သွားသော အခိုက်အတန့်တွင် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာနှင့် လျိုကောင်းတို့၏ လက်နက်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်လာတော့သည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ သူ၏ မီးတုတ်ကိုသာ ရှေ့တွင် ကာထားလိုက်ရလေသည်။

ပြင်းထန်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာနှင့် လျိုကောင်းတို့မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာမူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လျိုကောင်းနှင့်အတူ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အသက်ကို နုတ်ယူရန် သူတို့၏ လက်နက်များကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချလိုက်ကြလေသည်။

အဝေးမှ ထျန်းလင်းအာ၊ စုန့်တာရန်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသော်လည်း ကယ်တင်ရန် အချိန်မမီတော့ဘဲ ကျန်းရှောင်ဖန်း သေဆုံးတော့မည့် မြင်ကွင်းကိုသာ စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်နေကြရတော့သည်။

ဟယ်တာကျစ်မှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို မကြည့်ရက်သဖြင့် မျက်နှာလွှဲထားလိုက်မိ၏။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက်ပင် တောအုပ်အတွင်းမှ အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အလင်းစက်ဝိုင်းတစ်ခုမှာ တစ်နေရာလုံးကို ဖြာကျသွားလေသည်။

ဟယ်တာကျစ်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လု...”

သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်သော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာလေသည်။

လုရွှယ်ချီမှာ သူ၏ ဓားကို စီးနင်းကာ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ ‘ထျန်းယာဓား’မှ ထွက်ပေါ်နေသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများမှာ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကဲ့သို့ ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာနှင့် လျိုကောင်းတို့မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ အဝေးတွင် ရှိနေသည်ဟု ထင်ရသော အပြာရောင်အလင်းတန်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုဓား၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ကောင်းကင်နှင့် တောင်တန်းကိုပင် ဖြိုခွဲနိုင်လောက်သော စွမ်းအားရှိနေသဖြင့် သူတို့၏ အသက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လက်နက်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ ‘ထျန်းယာဓား’ ကို ခုခံလိုက်ကြရသည်။

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးသွားတော့သည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာနှင့် လျိုကောင်းတို့မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်နျန်၏ နောက်တွင် ကျရောက်သွားကြ၏။

လုရွှယ်ချီ၏ ပုံရိပ်မှာ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များကြားမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်လေသည်။ ခုနက ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဖြူဖျော့နေပေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ညမှောင်ရီဝိုးတဝါးအတွင်း သူမ၏ အလှတရားမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ပွင့်လန်းနေသော နှင်းပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ၏ အေးစက်သော အမူအရာနောက်ကွယ်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုကိုလည်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ရင်ခုန်သံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လုရွှယ်ချီမှာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“စွန့်ပစ်ချောက်ကမ်းပါးမှာ ကျွန်မ အန္တရာယ်ကြုံတုန်းကလည်း ရှင် ဒီလိုပဲ ကယ်ခဲ့တာပဲလေ၊ ဘာလို့ ဒါတွေကို ပြောနေတာလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏတာ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ခေါင်းသာ ငြိမ့်လိုက်မိ၏။ လုရွှယ်ချီက သူ့ကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များကြားမှ အပြုံးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ထိုအပြုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရရာ ကြယ်ရောင်အောက်တွင် ဆီးနှင်းများ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး လုရွှယ်ချီကို ထပ်မံ မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။ သူသည် သူ၏ မီးတုတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းဆောင်နျန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော စုန့်တာရန်ဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

လုရွှယ်ချီမှာ သူ၏ နောက်ကျောကို ခဏတာ ကြည့်နေပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို တားဆီးရန် လာနေသော ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာနှင့် လျိုကောင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

လုရွှယ်ချီ ပါဝင်လာခြင်းကြောင့် အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူမ၏ ကျင့်စဥ်အဆင့်မှာ မြင့်မားလှသည့်အပြင် စွန့်ပစ်ချောက်ကမ်းပါးမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ပိုမိုတိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ‘ထျန်းယာဓား’ ရှိနေသဖြင့် လျိုကောင်းနှင့် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာတို့မှာ နှစ်ယောက်တစ်ယောက် တိုက်နေရသော်လည်း အရေးနိမ့်နေကြရသည်။

ခေါင်းဆောင်နျန်မှာမူ ကျန်းရှောင်ဖန်း ပါဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို မကြောက်သော်လည်း လက်ထဲမှ ထူးဆန်းသော တုတ်ကိုမူ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျန်းရှောင်ဖန်း ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ မီးတုတ်ဖြင့် အနီရောင်အလင်းတန်းများကို လွယ်ကူစွာ ခုခံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

စုန့်တာရန်နှင့် တုပိရှူတို့ အလွန်စိုးရိမ်ရသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်းအတွက်မူ အသုံးမဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ထို့ကြောင့် စုန့်တာရန်နှင့် တုပိရှူတို့မှာ လက်လွတ်စပြုလာပြီး ခေါင်းဆောင်နျန်ကို သူတို့၏ ဓားနှင့် အန်စာတုံးများဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်နျန်မှာ အော်ဟစ်ကာ မိစ္ဆာမျက်လုံးကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခုခံမှုကြောင့် မည်သို့မျှ အရာမထင်ဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ခေါင်းဆောင်နျန်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျိုကောင်း၊ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတို့မှာလည်း အရေးနိမ့်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဆုတ်ကြမယ်”

သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိစ္ဆာမျက်လုံးမှာ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ အနီရောင်အလင်းတန်း ခုနစ်သွယ်များ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အနည်းငယ်ကိုသာ ခုခံနိုင်ပြီး ကျန်ရှိသော အလင်းတန်းများမှာ စုန့်တာရန်နှင့် တုပိရှူတို့က တားဆီးထားလိုက်လေသည်။

ခေါင်းဆောင်နျန်မှာ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ အခြားသော မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များလည်း ဆုတ်ခွာကုန်ကြပြီ ဖြစ်၏။

လုရွှယ်ချီသည် စုန့်တာရန်၏ တားမြစ်သံကို မမှုဘဲ ‘ထျန်းယာဓား’ နှင့်အတူ မိစ္ဆာများနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရာ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည်လည်း အမြန်ပင် နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

‘ထျန်းယာဓား’ ၏ အပြာရောင်အလင်းတန်းမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လိုက်မီသွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရှိနေသော ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ သူ၏ နောက်ကျောမှ အေးစက်သော လေထုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တကြားအကူအညီတောင်းလိုက်ရတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်နျန်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များ၏ နောက်ကွယ်၊ တောအုပ်၏ အမှောင်ထုအတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင်ပန်းတစ်ပွင့် ပျံထွက်လာလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ထိုထူးဆန်းသော အဖြူရောင်ပန်းမှာ ဝေဟင်ထက်တွင် လွင့်ပျံနေပြီး အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာရာ မရေမတွက်နိုင်သော ပွင့်ချပ်များမှာ ပန်းမိုးရွာသွန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လုရွှယ်ချီ၏ အပြာရောင်ဓားအလင်းကို ခုခံလိုက်လေသည်။

လုရွှယ်ချီ၏ ထျန်းယာဓားမှာ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားရာ အစွမ်းထက်သော လက်နက်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိသွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အရာအားလုံးမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ရုတ်တရက်ပင် မမြင်ရသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ ထိုရိုက်ခတ်မှုမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

သစ်ရွက်များမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူအချို့မှာလည်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရလေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် လေတိုက်နှုန်းမှာ ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ လုရွှယ်ချီသည် ပျံသန်းလာပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုဖြူဖျော့နေသည်ကို ကျန်းရှောင်ဖန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရွှယ်ချီမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိုးရိမ်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ အဆင်ပြေကြောင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ရှေ့သို့သာ ကြည့်နေမိတော့၏။

အမှောင်ထုအတွင်းရှိ ထိုအဖြူရောင်ပန်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လည်ပတ်နေပြီး ခဏအကြာတွင် ဆင်းသက်လာလေသည်။

မည်သည့်အသံမျှ မကြားရဘဲ အမှောင်ထုအတွင်းမှ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာကာ ထို ‘ရှန့်ရှင်းဟွာပန်း’ကို အသာအယာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာရပြန်သည်။

ပိယောင်သည် အမှောင်ထုအတွင်းမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာရာ ခေါင်းဆောင်နျန်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ ရိုသေစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း သူမကမူ သူတို့ကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်ပေ။

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဘေးရှိ လုရွှယ်ချီကိုပါ အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေလေသည်။

လုရွှယ်ချီသည်လည်း မျက်နှာလွှဲခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အလှတရားချင်း ပြိုင်ဆိုင်နေသည့် မိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြဘဲ တိုက်ပွဲ၏ တင်းမာမှုများမှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားကာ ထူးဆန်းသော လေထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ပိယောင်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေမိပြီး သူ၏လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် ထျန်းလင်းအာသည် သူတို့အနားသို့ လမ်းလျှောက်လာပြီး လုရွှယ်ချီနှင့် ပိယောင်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ဖန်း၊ သူတို့တွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရ၏။ သူသည် အနေရခက်စွာဖြင့် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့်သာ မသိကြောင်း ပြန်ပြောလိုက်ရလေသည်။

ထျန်းလင်းအာ၏ မေးခွန်းကြောင့် ပိယောင်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထျန်းလင်းအာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အေးစက်တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ထျန်းလင်းအာ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

ထျန်းလင်းအာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသော်လည်း သူမနှင့် လုရွှယ်ချီမှာ ဂိုဏ်းတူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လုရွှယ်ချီကို မေးလိုက်ပြန်သည်။

“စီနီယာအစ်မလု၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

လုရွှယ်ချီမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ပိယောင်သည်လည်း မျက်နှာလွှဲသွားလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ငေးကြည့်နေမိပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သတိပေးလိုက်မိသည်။ ယခုအချိန်မှာ အန္တရာယ်များလှသော ကျွန်းပေါ်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်ရာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ငေးငိုင်နေခြင်းမှာ မဖြစ်သင့်ပေ။

သူသည် ထျန်းလင်းအာနှင့် လုရွှယ်ချီတို့ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အမြန်သွားကြစို့၊ ကျွန်းပေါ်မှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။”

ပိယောင်၏ထံမှ ဒေါသသံပါသော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမကို မကြည့်ဝံ့ဘဲ ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။ လုရွှယ်ချီသည် ပိယောင်ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်ကာ ထျန်းလင်းအာနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

စုန့်တာရန်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ ဒဏ်ရာရထားသော ဟယ်တာကျစ်ကို တွဲကူကာ အမြန်ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပင်လယ်ပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြစဉ် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်သော်လည်း ခေါင်းဆောင်နျန်က ဆွဲထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“မိန်းကလေးပိယောင် ဒီမှာ ရှိနေတယ်၊ မင်း မရမ်းကားနဲ့၊ ငါတို့အားလုံး သူမရဲ့ အမိန့်ကို နာခံရမယ်။”

ပိယောင်မှာ ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဝင်များ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

သူမ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ ရပ်နေဆဲပင်။

အဝေးတစ်နေရာ၊ သူတို့ သွားလိုသော ပင်လယ်ပြင်ဘက်မှ ရှည်လျားပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသော အော်မြည်သံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ယခုအကြိမ် အော်မြည်သံမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကျယ်လောင်ပြီး နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။

မိုးခြိမ်းသံများလည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုအော်မြည်သံမှာ ပင်လယ်ပြင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ လာနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

ပိယောင်မှာ ရပ်နေရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရေစက်ကလေးတစ်ခု ကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

လေများ စတင်တိုက်ခတ်လာပြီး မိုးများလည်း စတင်ရွာသွန်းလာတော့သည်။