အခန်း ၇၉၅

အခန်း (၇၉၅) ကောင်းကင်ဖိနှိပ် အဆုံးမဲ့မျှော်စင်၊ အရိုးဧကရာဇ် ဆန်းကြယ်အရှင်မြတ်

ဖရိုဖရဲ ဟင်းလင်းပြင် တွင် လှည့်ပတ်နေသော နက်ရှိုင်းသည့် အနီရောင် မြူခိုးများသည် လွင့်ဝဲနေပြီး ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ဥက္ကာပျံများကို ဖုန်မှုန့်လေးများအဖြစ်သို့ တိုက်စားပစ်လိုက်၏။

အနီရောင် မြူခိုးများ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ ရစ်ယှက်နေသည်။ ဤနေရာသည် ချောက်ကမ်းပါး၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်ပုံရပြီး မိစ္ဆာအရိပ်များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်လာသဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးဖွယ်ရာနှင့် အံ့မခန်းဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားပေ၏။

မြူခိုးများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဧရာမ အမည်းရောင် မျှော်စင်ကြီး တစ်ခု မတ်မတ်ရပ်တည်နေသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်လျှင် ၎င်းမှာ ထောင့်လေးထောင့်ပါ နန်းတော်များကို တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အမိုးတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါများ ခိုအောင်းနေကြကာ အချို့က မိစ္ဆာများနှင့် တူညီပြီး အချို့က လူပုံစံရှိကာ အခြားသော သတ္တဝါများမှာမူ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် မှောင်မိုက်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

အမည်းရောင် မျှော်စင် ၏ အတွင်းပိုင်းသည် တောက်ပသော ခန်းမဆောင် တစ်ခုဖြစ်ပြီး မြေပြင်မှာ ကြယ်စုတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံများ ထွင်းထုထားသည့် ဧရာမ ကျောက်တိုင်ကြီးများသည် ဖရိုဖရဲ အနေအထားဖြင့် ရပ်တည်နေကြပြီး ကောင်းကင်ကို ထောက်ကန်ထားသည့် တိုင်ကြီးများကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်၍မရနိုင်အောင် ရှိနေပေသည်။

ငှက်ဖြူ တစ်ကောင်သည် ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ရှည်လျားသော အမြီးမွေးများသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပိုရှည်ကာ ခေါင်းပေါ်တွင် အရောင် ခုနစ်မျိုးရှိသော အလင်းရောင် တစ်ခုကို ခပ်ရေးရေး ထုတ်လွှတ်နေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ ကောင်းကင်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံ ရပေ၏။

ဘုန်း...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ပေတစ်သောင်းခန့် မြင့်မားကာ တစ်ကိုယ်လုံး အမည်းရောင်ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏ လူနှင့်တူသော ပုံသဏ္ဌာန်မှာ တွန့်လိမ်နေသော မြွေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့် ရှည်လျားသော ဆံပင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကာ လျှာများကို ထုတ်လျက် ရှိနေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး ကြမ်းတမ်းသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

"ဝုန်း..."

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ပေတစ်သောင်းခန့် မြင့်မားသော ဤကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးသည် ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ ငှက်ဖြူ ၏ ရှေ့တွင် နတ်ဘုရားတောင်ကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ငှက်ဖြူ သည် ရပ်တန့်သွားပြီး ငွေရောင် တောက်ပနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကုအန် ပင် ဖြစ်ပေ၏။

ကုအန် သည် အကြောင်းအကျိုး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ခွဲထုတ်ရန်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်ရန် မဟာတာအို ပုံစံမဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကို အသုံးပြုနေခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ရှေ့ရှိ ပေတစ်သောင်း မြင့်မားသော မိစ္ဆာကြီး ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မူလအစကို ထိုးဖောက်မြင်ရန် သက်တမ်း ရှာဖွေခြင်း ကိုပင် အသုံးပြုရန် မလိုအပ်ခဲ့ချေ။

ဖရိုဖရဲ မိစ္ဆာဆိုး၊ မဟာဒေါသ မိစ္ဆာ၊ မြောင်ကျန်းတာလော့အမတအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း...

ဤအမည်းရောင် မျှော်စင် ကို ကောင်းကင်ဖိနှိပ် အဆုံးမဲ့မျှော်စင် ဟု ခေါ်ဆိုပြီး အမှောင်ကောင်းကင်နန်းတော် ၏ အမြင့်ဆုံး ရတနာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အမှောင်ကောင်းကင်နန်းတော် သည် အမှောင်နတ်ဘုရား ၏ အင်အားစုများတွင် ပါဝင်၏။ ကုအန် ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် အမှောင်ကောင်းကင်နန်းတော် နှင့် ကောင်းကင်နန်းတော် တို့ကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုကို သူ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ပေသည်။

အမှောင်ကောင်းကင်နန်းတော် သည် ကောင်းကင်တာအို မှ အစပြုခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ ကံကြမ္မာမှ ဖြတ်တောက်ခံခဲ့ရပြီး ဖရိုဖရဲနယ်မြေ ထဲတွင် အသစ်တဖန် ပြန်လည် ပုံသွင်းခံခဲ့ရကာ ကောင်းကင်နန်းတော် ၏ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် နေရာအတွက် ရှေးဟောင်း အာဏာလုပွဲ ကို သူ့အား ပြသနေပေ၏။

ကောင်းကင်တာအို ၏ အတိတ်သည် ကုအန် ယခင်က စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိ သမိုင်းကြောင်းမှာ အရေးမကြီးချေ။

ကုအန် လိုချင်သည့် အရာမှာ ကမ္ဘာဦးဆန်းကြယ်အရှင်မြတ်အမတ ၏ စွမ်းအားကို ပြသရန်ပင် ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်ဖိနှိပ် အဆုံးမဲ့မျှော်စင် အတွင်းရှိ သတ္တဝါများသည် မျှော်စင်၏ ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး အမတနတ်ဘုရားများ ကဲ့သို့ပင် ဤဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် အစစ်အမှန် သေဆုံးခြင်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်ကြသည်။

ကောင်းကင်ဖိနှိပ် အဆုံးမဲ့မျှော်စင် ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းမှလွဲ၍ ဤသတ္တဝါများကို သူ လုံးလုံးလျားလျား သုတ်သင်၍ မရနိုင်ချေ။

သူသည် ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုကို လိုချင်ခဲ့ပြီး အစစ်အမှန် အပြစ်များကို မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နန်းတော် သို့ မသွားခြင်းမှာ သူနှင့် မည်သည့် ရန်ငြိုးမျှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ရုံးတော် တွင် အမတအရာရှိ များအဖြစ် အမှုထမ်းနေသော တပည့်များ သူ့တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သို့သော် အမှောင်ကောင်းကင်နန်းတော် သည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်တာအို နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ကို သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်ပေသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ..."

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆုံးမရှိ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့၏။

ကုအန် သည် ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ချင်ဟုန်ဓား သည် လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဓားသွား စောင်းသွားသည်နှင့်အမျှ ငွေရောင် ဓားချီ များသည် ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် ဝေ့ဝဲနေပြီး မီးတောက်များကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းနေ၏။ သူသည် ဧရာမ မဟာဒေါသ မိစ္ဆာ ဆီသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

ကုအန် သည် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိဘဲ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မဟာဒေါသ မိစ္ဆာ သည် အလွန် ဒေါသထွက်သွား၏။ သူသည် သူ၏ ညာလက်ဝါးကို အမြင့်သို့ မြှောက်ကာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဓမ္မပုံရိပ် များသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မီးတောက်နေသည့် ဥက္ကာပျံများသည် စကြဝဠာ ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ကုအန် ထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ဓားအလင်းရောင် တောက်ပသွား၏။

ဓမ္မပုံရိပ် များသည် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားပြီး မဟာဒေါသ မိစ္ဆာ သည် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကုအန် သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းစီတိုင်းသည် အကွာအဝေးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပေသည်။

များပြားလှသော ဖရိုဖရဲ မိစ္ဆာဆိုး များသည် ရှေ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ဆင်းသက်လာခဲ့ကြ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရာ သူတို့သည် မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှပြီး ခန်းမဆောင်၏ အဆုံးအထိ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကျောက်တိုင်များပေါ်ရှိ ပုံစံများသည် အသက်ဝင်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်များကို ဖန်တီးနေကြသည်။

ကုအန် သည် ရပ်တန့်မနေဘဲ စိမ်းပြာရောင် ဟုန်လင်လုံမျှော်စင် ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ရှင်းလင်းသွားခဲ့၏။

"မာနကြီးလိုက်တာ..."

"အမှောင်ကောင်းကင်နန်းတော် ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်လာရဲတယ်... သေချင်နေတာပဲ..."

"သူ့ကို တားကြစမ်း..."

"သူက ကောင်းကင်တာအို ကောင်းကင်နန်းတော် က အမတနတ်ဘုရား လား..."

ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော အသံများသည် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မရရှိခဲ့ချေ။ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ငွေရောင် ဓားအလင်းရောင် ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ အဖော်များသည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုသာ သူတို့ စောင့်ကြည့်နေနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ကုအန် သည် အရိုးရှင်းဆုံးသော ဓားပညာရပ် များကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ခုခံ၍ မရနိုင်သော အကြွင်းမဲ့ အမြန်နှုန်းနှင့် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေခဲ့၏။ အမှောင်ထုထဲရှိ တာအိုအထွတ်အထိပ် တာလော့အမတ အဆင့်ရှိ သတ္တဝါများပင်လျှင် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ကိုမျှ မခံနိုင်ခဲ့ချေ။

ဤအမှောင်သတ္တဝါများနှင့် ဖရိုဖရဲ မိစ္ဆာဆိုး များသည် အမှောင်ကောင်းကင်နန်းတော် ၏ ကံကြမ္မာကို အားကိုးကာ အစစ်အမှန် သေဆုံးခြင်း မရှိကြချေ။ ၎င်းက ကုအန် အား သက်တမ်း မပေးစွမ်းသော်လည်း သူ၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဒေါသများကို လွတ်လပ်စွာ ထုတ်ဖော်ကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းတွင် သူ ပျော်မွေ့နေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဖိနှိပ် အဆုံးမဲ့မျှော်စင် သည် ၎င်း၏ အမည်နှင့်အညီ အဆုံးမဲ့ အလွှာများ ရှိပုံရပေသည်။ အလွှာတစ်ခုစီတိုင်းကို အထူး အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် တာအို များဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသဖြင့် အထက်သို့ ပျံသန်းစရာ မလိုဘဲ ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာများသို့ အဆက်မပြတ် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပေ၏။

ကောင်းကင်ဖိနှိပ် အဆုံးမဲ့မျှော်စင် အတွင်း ကုအန် ရမ်းကားနေစဉ် သူသည် မျှော်စင်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသော ကြီးမားလှသည့် သက်ရှိ စွမ်းအင်များကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသည်။ ထွက်ပေါ်လာသော သတ္တဝါများသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှပြီး တိုက်ပွဲတိုလေးတစ်ခု အပြီးတွင်ပင် သန်းပေါင်းများစွာသော ရန်သူများသည် ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကုအန် သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပြသခဲ့သော်လည်း အမှောင်ကောင်းကင်နန်းတော် မှ သတ္တဝါများသည် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိခဲ့ချေ။ သူတို့၏ မသေနိုင်ခြင်းက အစွမ်းအထက်ဆုံး ရန်သူများကိုပင် ရင်ဆိုင်ရန် သတ္တိကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

ဓားအလင်းရောင် သည် အဆက်မပြတ် ရှေ့သို့ ဖိအားပေးကာ အရာအားလုံးကို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၏။

ကုအန် သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါသည် သူ၏ထက် အဆပေါင်း ထောင်ချီ ကြီးမားသော သတ္တဝါများကိုပင် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

တာအိုအထွတ်အထိပ် တာလော့အမတ များ၊ မြောင်ကျန်းတာလော့အမတ များ၊ ကောင်းကင်ဖွင့် တာလော့အမတ များ၊ မူလဘူတရွှေအမတ များ၊ ဟန်ထျန်းရွှေအမတ များ သို့မဟုတ် ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ များ မည်သူပင်ဖြစ်စေ သူ့ကို ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားကြရတော့၏။

ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော မဟာဒေါသ မိစ္ဆာ သည် မရေမတွက်နိုင်သော အမှောင်သတ္တဝါများနှင့် ဖရိုဖရဲ မိစ္ဆာဆိုး များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ကုအန် ထံသို့ ခုန်ဆင်းလာပြီး ကုအန် ကြောင့် အရှက်ကွဲရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား ဒေါသထွက်နေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည် များ၊ ဓမ္မပုံရိပ် များ နှင့် မဟာ တာအိုကျင့်စဉ် များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော်လည်း ကုအန် ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပုံရိပ်ယောင်များကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားခဲ့ရ၏။

ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော အမှောင်သတ္တဝါများနှင့် ဖရိုဖရဲ မိစ္ဆာဆိုး များသည် တိုက်ပွဲထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာကြပြီး သေရမည်ကို မကြောက်ကြချေ။ သူတို့ သတ်ဖြတ်လေလေ ပို၍ ရူးသွပ်လာလေလေဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဒေါသနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်များမှာ ပိုမို ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကောင်းကင်ဖိနှိပ် အဆုံးမဲ့မျှော်စင် ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် မှိုင်းညို့နေသော ခန်းမဆောင် တစ်ခု ရှိပြီး လှေကားထစ်များ ရှေ့ရှိ ကျောက်တိုင် နှစ်တိုင်မှ ထုတ်လွှတ်သော ငွေပြာရောင် အလင်းရောင် တစ်ခုတည်းကသာ လင်းထိန်နေ၏။

လှေကားထစ်များ အထက်တွင် မှော်ရတနာ ဆယ်ခုခန့် မြှုပ်နှံထားသော ဧရာမ ကျောက်ကုလားထိုင် ကြီး တစ်ခု ရှိပြီး အလံများ လွင့်ဝဲနေကာ ဓားများက အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ရှည်လျားသော ခါးပတ်ကြိုးများသည် နဂါးများနှင့် မြွေများကဲ့သို့ လူးလွန့်နေကြသည်။

ကျောက်ကုလားထိုင် ပေါ်တွင် နဂါးခေါင်း ရွှေရောင်သရဖူ ဆောင်းထားပြီး ပုတီးစေ့ ကန့်လန့်ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် အရိုးစု တစ်ခု ထိုင်နေကာ ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ရွှေရောင် လှံရှည် တစ်လက် မတ်မတ်ရပ်နေ၏။

လှံထိပ်သည် ချီလင် ခေါင်းတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး လှံရိုးတစ်ခုလုံးကို ရွှေရောင် အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း ဤအကြေးခွံများသည် ဝါးမျိုခံရသကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမည်းရောင် အရာတစ်ခုဖြင့် စွန်းထင်းနေပေသည်။

သူကား အမှောင်ကောင်းကင်နန်းတော် ၏ အဓိပတိ၊ အရိုးဧကရာဇ် ဆန်းကြယ်အရှင်မြတ် ပင် ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက် အရိုးဧကရာဇ် ဆန်းကြယ်အရှင်မြတ် ၏ ဦးခေါင်းခွံ မျက်လုံးအိမ်များ အောက်တွင် အေးစက်သော မျက်လုံးတစ်စုံ ပွင့်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များစွာ အိပ်မောကျနေရာမှ နိုးထလာသော ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အဆုံးအစမဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်များကို ယူဆောင်လာကာ ကောင်းကင်အားလုံးနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော နယ်မြေများကို တိုက်ခတ်သွားရန် လုံလောက်ပေ၏။

"နှစ်ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ... နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဖိနှိပ် အဆုံးမဲ့မျှော်စင် ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားနဲ့ အမှောင်ကောင်းကင်နန်းတော် ကို လှုပ်ခတ်ချင်နေတာလား... ဂျူနီယာ... မင်းက အရမ်း မာနကြီးလွန်းတယ်..."

ရှေးဟောင်းနှင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော အသံကြီး တစ်ခုသည် မှိုင်းညို့နေသော ခန်းမဆောင် အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမှောင်ထုသည် မိစ္ဆာများ၏ ကခုန်မှုနှင့်အတူ လှုပ်ရှားလာသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ခန်းမဆောင်ကို ရုတ်တရက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာစေခဲ့တော့သည်။