အခန်း ၇၉၉

အခန်း ၇၉၉ တားဆီး၍မရနိုင်သော အမှောင်ထု၏ အဟုန်

သွေးကျဉ်းထောင်သူတော်စင် ထွက်ခွာသွားပြီး တစ်လအကြာတွင် သက်တမ်းတာအိုနယ်မြေ၌ အပြောင်းအလဲအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် နေရောင်ခြည်က တောင်တန်းများကို ဖြတ်သန်းကာ တောင်ထွတ်များကြားရှိ နေရာတစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်လာ၏။ တောင်နှစ်လုံး၏ အလယ်တွင် အချင်း တစ်မိုင်ကျော်ရှိသော စက်ဝိုင်းပုံစံ အဆောက်အအုံတစ်ခု မတ်မတ်ရပ်တည်နေသည်။ အဖြူရောင် ခြံဝင်းတံတိုင်းများ အတွင်း၌ ကျောက်တိုင်များစွာ မတ်မတ်ရပ်တည်နေပြီး၊ ကျောက်တိုင်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ရှုပ်ထွေး၍ ဆန်းကြယ်သော အက္ခရာများကို သေသပ်စွာ ထွင်းထုထားပေသည်။

အဖြူရောင် ပန်းထိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အန်ကျီကျိုက် သည် တပည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်၍ အဆောက်အအုံ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ အမူအရာက ကျော့ရှင်းနေပြီး၊ ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မွေးများက သူ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုး ပေးစွမ်းနေ၏။

အန်ကျီကျိုက်က ရှေ့ဆုံးမှ လမ်းလျှောက်ရင်း သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက မဟာတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့အတွက် ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် အထူးတလည် တည်ထောင်ထားတဲ့ မဟာတာအိုကျောင်းတော် ပဲ... မင်းတို့အားလုံးက လမ်းစဉ်ထဲကို စတင် ဝင်ရောက်နေပြီဆိုတော့ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ဒီနေရာမှာ လာရောက် ကျင့်ကြံလို့ ရပြီ..."

တပည့်များက ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ကြည့်နေကြပြီး အလွန် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း အချို့မှာမူ စိတ်လွင့်ပါးနေကြသည်။

တပည့်တစ်ယောက်က မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ "စီနီယာ အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုက တတိယမျိုးဆက် တပည့်တွေထဲမှာ အတော်ဆုံးပဲလေ... အစ်ကိုက ဘာလို့ အပြင်ထွက်ပြီး ဝူရှီ အတွက် ဂုဏ်မဆောင်တာလဲ..."

ဤစကားကြောင့် အခြားတပည့်များထံမှ ဆက်တိုက်ဆိုသလို မေးခွန်းများ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့၏။

လက်ရှိအချိန်တွင် အမှောင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း က အဖျက်အဆီးများ လုပ်ဆောင်နေပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှာ ၎င်းကို ဆန့်ကျင်ရန် သူတို့၏ ရန်ငြိုးများကို ဘေးဖယ်ထားကာ ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ သို့တိုင်အောင် အမှောင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ၏ အဟုန်က ဆက်လက် ကြီးထွားနေဆဲ ဖြစ်၏။ ဝူရှီ ၏ တပည့်များအားလုံးတွင် တရားမျှတမှုစိတ်ဓာတ် ရှိကြပြီး အမှောင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ၏ တားဆီး၍မရနိုင်သော ကြီးထွားလာမှုကြောင့် စိတ်ပျက်နေကြပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝူရှီ တွင် စည်းမျဉ်းများ ရှိလေသည်။ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာရန်အတွက် အနည်းဆုံး အနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတအဆင့် သို့ ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်၏။

ဝူရှီ ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့် တပည့်များ၏ ပါရမီများဖြင့်ဆိုလျှင် အနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတအဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ မခက်ခဲပေ။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်စေကာမူ အချိန်တစ်ခုတော့ လိုအပ်သေးသည်။

မဟာတာအိုကျောင်းတော် သို့ အန်ကျီကျိုက် ခေါ်ဆောင်လာသော တပည့်များသည် အနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတအဆင့် သို့ မရောက်ရှိသေးချေ။ သူတို့က ကမ္ဘာကြီးအတွက် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း အပြင်သို့ မထွက်နိုင်ကြသဖြင့် စိတ်မရှည်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့၏။

အန်ကျီကျိုက်က သူတို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံးက ငယ်ရွယ်လွန်းပါသေးတယ်... အရင်တုန်းက ကပ်ဘေးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား..."

အမျိုးသမီး တပည့်တစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောဆိုလာ၏။ "အခုတစ်ကြိမ်က မတူဘူးလေ... အမှောင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း က ကောင်းကင်တာအို ရဲ့ အပြင်ဘက်က လာတာ... အမတနတ်ဘုရားတွေ တောင် သူတို့ကို မအနိုင်ယူနိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်..."

အန်ကျီကျိုက်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အမတနတ်ဘုရားတွေ တောင် သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်တာတောင်မှ မင်းတို့က ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ချင်နေသေးတာလား..."

အခြား တပည့်တစ်ယောက်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရာ အခြားသူများကိုပါ သဘောတူစေရန် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့က အမှောင်ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေ ကို မအနိုင်ယူနိုင်ပေမဲ့ အမှောင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ သက်ရှိတွေ သေချာပေါက် ရှိနေပါတယ်... ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့က ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လူထုကို ကယ်တင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ကျေပွန်အောင် လုပ်နိုင်ပါသေးတယ်..."

ဝိညာဉ်ကိုးပါး တိုက်ကြီး တွင် မွေးဖွားလာကြသဖြင့် သူတို့သည် သာမန်သက်ရှိများ ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မခံစားခဲ့ကြရချေ။ သူတို့၏ အမတကျင့်ကြံခြင်းက သက်တမ်းရှည်ရန် သို့မဟုတ် သာလွန်ရန် မဟုတ်ပေ။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူတို့သည် ကမ္ဘာကြီးနှင့် ၎င်း၏ သက်ရှိများကို အလုပ်အကျွေးပြုရန်ဟူသော တာဝန်သိစိတ်တစ်ရပ်ကို ရိုက်သွင်းခံခဲ့ကြရသည်။ သီးခြားတည်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ကိုးပါး တိုက်ကြီး တွင် သူတို့၏ ဘိုးဘေးမှ အကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေများကို ပေးအပ်ထားသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် သက်ရှိအားလုံးကို ကျေးဇူးဆပ်ရန်နှင့် ဘိုးဘေး၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးများကို ချီးမွမ်းရန် လိုအပ်ပေသည်။

အန်ကျီကျိုက်က သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ကူကယ်ရာမဲ့မှုနှင့်အတူ ကျေနပ်မှုကိုပါ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤတပည့်များက သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို အထင်ကြီးနေကြသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က ဝူရှီ ၏ မျှော်လင့်ချက်များမှ သွေဖည်မသွားခဲ့ကြပေ။

အန်ကျီကျိုက် ကိုယ်တိုင်လည်း ယနေ့အချိန်အထိ ရောက်ရှိလာရန် အခက်အခဲများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ လေ့ကျင့်ရေးအတွက် အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ဖူးသဖြင့် အခြားဂိုဏ်းများမှ တပည့်များ၏ သဘာဝကို သူ နားလည်သဘောပေါက်ထား၏။ သက်ရှိအားလုံးကို အကျိုးပြုမည့် စံနှုန်းများ ရှိသူများမှာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။

အန်ကျီကျိုက် က အခိုင်အမာ ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ လေသံက မည်သည့် ငြင်းဆန်မှုကိုမျှ ခွင့်မပြုထားချေ။ "ငါ့မှာ ငါ့တာဝန်တွေ ရှိတယ်... ငါ အပြင်ထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ မင်းတို့လည်း အချိန်မတန်ဘဲ ထွက်သွားဖို့ မတွေးသင့်ဘူး..."

အားကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာရာ တပည့်အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ပြောင်းလဲသွားစေ၏။

သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အန်ကျီကျိုက်သည် အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအကျင့်ကို ထိန်းသိမ်းထားလေ့ရှိရာ ဤသည်က သူတို့ ထိုသို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရဲသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူ၏ စစ်မှန်သော အငွေ့အသက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝူရှီ ရှိ သူ၏ အာဏာက ဝါရင့်မှုကြောင့် သက်သက် မဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။

မဟာတာအိုကျောင်းတော် သည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ထိုအခိုက်တွင် အဝေးမှ လေထုကို ထိုးခွဲလာသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အုပ်စုလိုက်က အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်း ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အန်ကျီကျိုက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းအတွင်းရှိ ပုံရိပ်ကို မှတ်မိသွား၏။

၎င်းမှာ ထျန်းချင် နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိနေပြီး သူမ ပွေ့ချီထားသော သူမ၏ တပည့် ရှန်ကွမ်ရှန်းအာ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

အန်ကျီကျိုက် တစ်ယောက်တည်းသာမက အခြား တပည့်များကလည်း ဤအရာကို မြင်တွေ့သွားကြပြီး ရှန်ကွမ်ရှန်းအာ မှာ အမှောင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ကြောင့် ဒဏ်ရာရလာခြင်း ဖြစ်နိုင်မလားဟု တီးတိုးပြောဆိုကာ ခန့်မှန်းနေကြသည်။

အန်ကျီကျိုက်က သူတို့၏ အာရုံကို ပြောင်းလဲလိုက်၏။ "တော်လောက်ပြီ... မင်းတို့ရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းကို စတင်ကြတော့..."

အခြားတစ်နေရာ၌။

ကုအန်၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်ပြီးနောက် ထျန်းချင် က အရေးတကြီး ပြောဆိုလိုက်ကာ ရှန်ကွမ်ရှန်းအာ ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချထားရန် ထိုင်ချလိုက်၏။ "ဆရာ... ရှန်းအာ က အမှောင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း က လူတွေကြောင့် ဒဏ်ရာရလာတာ... သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ပျောက်ကွယ်နေပြီး.... ဒီပျက်စီးမှုကို ကျွန်မ မတားဆီးနိုင်တော့ဘူး..."

လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ကုအန်က ရှန်ကွမ်ရှန်းအာ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးက မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေကာ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများက အိပ်မက်ဆိုး မက်နေသည့်အလား တုန်လှုပ်နေ၏။

ကုအန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ရာ ထျန်းချင် ကို ပို၍ပင် စိုးရိမ်သွားစေခဲ့သည်။ "ကိုယ့်စွမ်းရည်နဲ့ ကိုက်ညီအောင် လုပ်ဖို့ မင်းကို ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ... သူမက အားကောင်းတဲ့ အကြောင်းအကျိုး လမ်းစဉ် စွမ်းအားနဲ့ ရစ်ပတ်ခံထားရတာ... ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ တစ်ပါးတောင်မှ သူမကို ကယ်တင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

ထျန်းချင် က ဒူးထောက်ရင်း အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ထိုက်ချင်း ရွှေအမတ တစ်ပါး မလုပ်နိုင်ရင်တောင် ဆရာကတော့ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ရှန်းအာ သည် သူမ၏ ပထမဆုံးနှင့် အချစ်ရဆုံး တပည့် ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ တပည့်လေး ကျင့်ကြံမှု ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို သူမ မကြည့်ရက်နိုင်ပေ။

ကုအန်က ထျန်းချင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ပြီးသွားပြီ..."

သူ၏ လက်စွပ်က ရှန်ကွမ်ရှန်းအာ ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဘာမျှ ချန်မထားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများက ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားခဲ့၏။

ထျန်းချင် က တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှန်ကွမ်ရှန်းအာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးလိုက်သည်။

မကြာမီ ရှန်ကွမ်ရှန်းအာ ၏ အတွင်းရှိ အမှောင်စွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သူမ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ကုအန်ကို ချက်ချင်း ဖက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား စတင်ပြောဆိုတော့သည်။

ကုအန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထျန်းချင် နှင့် ထျန်းပိုင် တို့က သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားရသည်ကို အမြဲတမ်း နှစ်သက်ခဲ့ကြ၏။ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် ဤအကျင့်ကို သူတို့ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ကြချေ။

"မင်းရဲ့ တပည့်က ဒီနေရာမှာ ရှိနေတယ်လေ... နည်းနည်းပါးပါးတော့ အနေအထိုင်ဆင်ခြင်စမ်းပါ... မြန်မြန် ဖယ်လိုက်..."

ထျန်းချင် က အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကုအန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တစ်ခဏမျှ မှီခိုနေလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မကြာမီ နိုးထလာတော့မည့် ရှန်ကွမ်ရှန်းအာ ကို ပွေ့ချီကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကုအန်က သူ၏ အနေအထားကို ပြင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဆက်လက် စာဖတ်နေလိုက်၏။

ရှန်းကျန်း ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ကုအန်က သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ "နင် သေချာပေါက် သဘောကျနေတာပဲကို....သဘောမကျချင် ဆောင်နေသေးတယ်..."

တုံ့ပြန်သံ မကြားရသဖြင့် ရှန်းကျန် က မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ကုအန်ဘက်သို့ လှည့်၍ မေးမြန်းလိုက်၏။ "အမှောင်နတ်ဘုရား က အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေပြီး သူ့ရဲ့ မီးတောက်တွေက ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေတာ ငါ မြင်ခဲ့တယ်... နောင်တစ်ချိန်ကျရင် သူ့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."

ကုအန်က သူ ဂရုမစိုက်ဘူးဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ရှန်းကျန် က မယုံကြည်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ အမြင်တွင် ကုအန်သည် အချိန်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အမှောင်နတ်ဘုရား က သူမကို ထိတ်လန့်စေပြီး သူ့ကို အနိုင်မယူနိုင်ဟု ထင်ရစေသော်လည်း ကုအန်သာ လှုပ်ရှားလျှင် အမှောင်နတ်ဘုရား သည် သေချာပေါက် ပျက်သုဉ်းသွားမည်ဟု ရှန်ကျိန်း က ယုံကြည်ထား၏။

ကုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်ရာ ရှန်းကျန် ကို မျက်လုံးလှန်သွားစေခဲ့သည်။ "သူ့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ ဆိုတော့... သဘာဝကျကျပဲ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအကုန် ထုတ်သုံးရမှာပေါ့... သူက အရမ်း အစွမ်းထက်ပြီး ငါက ပေါ့ဆနေရင် ငါ သေသွားလိမ့်မယ်လေ... အဲဒီအခါကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ရှန်းကျန်မှာ လုံးဝ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့၏။ သူမက အမှောင်နတ်ဘုရား အတွက်ပင် သနားစိတ် စတင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမှောင်နတ်ဘုရား က မကျူးကျော်သေးဘဲ အမှောင်ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများ က ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ ကို စူးစမ်းစစ်ဆေးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ မည်မျှပင် တွက်ချက်စေကာမူ ကုအန်၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားကို သူမခန့်မှန်းနိုင်ချေ။

အမှောင်နတ်ဘုရား က ကုအန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုက သေချာပေါက် လိုက်ပါလာပေလိမ့်မည်။

မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုက ဤကမ္ဘာကြီးအတွင်း ပုန်းကွယ်နေပြီး၊ အောင်ပွဲများ၊ ကျော်ကြားမှု သို့မဟုတ် အကျိုးအမြတ်များကို မရှာဖွေဘဲ တိုက်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် သီးခြားနေထိုင်နေရသနည်းဆိုသည်မှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် စိတ်ကူး၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။