အခန်း ၄၅၉

အခန်း(၄၅၉)

သံမဏိစစ်သည်တော် အပေါင်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ လကွေးဓားများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားသွားများကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြလေရာ ဓားသွားများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်စက် အလင်းတန်းများသည် စူးရှလွန်းလှသဖြင့် လူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေတော့သည်။

ဤလူများထံမှ စိမ့်ထွက်လာသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာထက်၌ မည်သည့် တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်မျှ ရှိမနေချေ။

“သံမဏိစစ်သည်တော် အဖွဲ့ ဟုတ်လား၊ သူတို့ကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ရင်းက “ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်ထဲက လူကို လုဖို့ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင် ပုယန် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာရင်တောင် အရာထင်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“မင်း။”

မိမိတို့၏ အကြီးအကဲအမည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုက်ရိုက် ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သံမဏိစစ်သည်တော်များသည် ဒေါသအဟုန် ထွက်သွားကြပြီး ၎င်းတို့ စီးနင်းထားသော မြက်ခင်းပြင် ဝံပုလွေများပင်လျှင် မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားလာကြကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ပြီး အစအနမကျန် ကိုက်ဖြတ်ပစ်ချင်နေကြသည့်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။

“ဟဲဟဲ၊ ဘယ်သူကများ ဒီလို စကားလုံးမျိုးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲသလဲဆိုတာ ငါဖြင့် ကြည့်ချင်စမ်းပါသေးတယ်။”

သံမဏိစစ်သည်တော်များ၏ နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံသည် ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သံမဏိစစ်သည်တော်များသည် ချက်ချင်းပင် လမ်းဘေးဝဲယာသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး မြက်ခင်းပြင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသော လူတစ်ယောက် အသာအယာ ချဉ်းကပ်လာနိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ကြ၏။

မီးပုံပျံ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုလူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေရာ ထိုသူသည် အမှန်တကယ်ပင် ပုယန် ဖြစ်နေချေသည်။

ပုယန်သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မှတ်မိသွားသည်မှာ အထင်အရှားပင်။ “ဘယ်သူများလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ၊ မင်း ဖြစ်နေတာကိုး။” ပုယန်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

“မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ၊ ပုယန်။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ပုယန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် နာကျည်းချက် အလွန် နက်ရှိုင်းလှသူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ခန် ကို သတ်ဖြတ်ပြီးခဲ့ပြီ ဖြစ်ရုံမျှမက မြက်ခင်းပြင် တစ်ပြင်လုံးကိုပင် သွေးစည်း ညီညွတ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကြောင့်သာ သူသည် ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေဆိုးသို့ ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“မင်းက ပြန်လာရုံတင်မက ငါ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကိုပါ တည့်တည့် တိုးဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အခုတော့ မင်း ဘယ်လို ထွက်ပြေးမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”

ပုယန်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ထားရှိသော အာဃာတ တရားများသည် အတိုင်းထက်အလွန် နက်ရှိုင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်ရင်း “ငါ့ပုံစံက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေလို့လား။” ဟု ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ပုယန်သည် ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စကားပြောဆိုနေစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကိုလည်း ထိုးထွင်း သိမြင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ထိုစဉ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သတ္တမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် မျှသာ ရှိသေးပြီး ပုယန်မှာမူ နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်လည်း သူသည် နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်၌သာ ရှိနေသေးပြီး နောက်ဆုံး ခြေလှမ်းကိုမူ မလှမ်းနိုင်သေးချေ။

သို့သော် သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အကဲမဖြတ်နိုင်တော့သဖြင့် ပုယန်၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

“သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ကြ၊ သတ်ပစ်ကြစမ်း၊ အဲဒီ မိန်းမကိုတော့ ချန်ထားခဲ့။” ပုယန်က အေးစက်စက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အသက်ချမ်းသာပေးရန် အလျဉ်း စိတ်ကူးမရှိတော့ချေ။

သံမဏိစစ်သည်တော်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ရူးသွပ်စွာဖြင့် စတင် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ခြေလှမ်း သုံးဆယ်ခန့်သာ ကွာဝေးသော်လည်း ရုတ်ချည်း အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်လာမှုကြောင့် ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဟုန်သည် မျက်တောင်ခတ်အတွင်း အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားချေပြီ။

လကွေးဓားများသည် စူးရှပြီး အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး စုရုံးလာသော မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီး သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် ရုတ်ချည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤသံမဏိစစ်သည်တော်များသည် အမြင့်ဆုံးမှ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် မျှသာ ရှိကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် မည်သည့် ဖိအားမျှ မရှိချေ။

ပထမဆုံး သံမဏိစစ်သည်တော်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကွာအဝေးကို ရုတ်ချည်း ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ တုတ်ရှည်ကြီးဖြင့် ထိုသံမဏိစစ်သည်တော်၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါ စွမ်းအားသည် သံမဏိစစ်သည်တော်၏ သံချပ်ကာကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ အခြားသော သံမဏိစစ်သည်တော် အချို့ကိုပါ တိုက်မိပြီး အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။

အခြားသော သံမဏိစစ်သည်တော်များကလည်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝှေ့လာကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တုတ်ရှည်ကြီး တစ်ချောင်းတည်းဖြင့်ပင် ၎င်းတို့အား နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းမျှ ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်အောင် ဆီးတားထားနိုင်ခဲ့သည်။

ပုယန်သည် နောက်ကွယ်မှ ရပ်ကြည့်နေရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ရက်စက် ယုတ်မာသော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အင်အားသည် ယခုအခါတွင် မိမိနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းကိုပင် ခံစားသိရှိနေရချေပြီ။

ဤအချက်ကို ပုယန်အနေဖြင့် လက်ခံရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်မှာ တစ်နှစ်မျှသာ ရှိသေးသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် တစ်နှစ်ဟူသော အချိန်သည် အလွန် တိုတောင်းလှပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့် တစ်ဆင့် တက်လှမ်းရန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည် မဟုတ်လော။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ကျင့်စဉ်အဆင့် သုံးဆင့်မျှအထိ တက်လှမ်းသွားခဲ့သဖြင့် ပုယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း မမျှမတ ခံစားရစေတော့သည်။

“ငါကတော့ အစွမ်းကုန် ကျင့်ကြံခဲ့တာတောင် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် ကို ခြေမလှမ်းနိုင်သေးဘူး။ မင်းကကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်သွားနိုင်ရတာလဲ။”

ပုယန်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသမုန်တိုင်းကြောင့် အနည်းငယ် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ရပ်နေသော နေရာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သံမဏိစစ်သည်တော်များ၏ အလောင်းများသည် ပုံကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤသံမဏိစစ်သည်တော်များသည် မကြောက်မရွံ့ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်နေကြဆဲပင်။

ဤသည်မှာ သံမဏိစစ်သည်တော်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ဟန်ချက်ညီညီ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၊ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် အဓိကအားဖြင့် ၎င်းတို့၏ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိမှုတို့ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိရှေ့ရှိ သံမဏိစစ်သည်တော်တစ်ဦးကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မိမိ၏ တုတ်ရှည်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြက်ခင်းပြင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းခွံကို တည့်တည့် နှိပ်စက် ခြေမှုန်းပစ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ကွက်တိ ထိုအချိန်၌ပင် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်စက် ယုတ်မာလှသော အေးစက်စက် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘယ်ဘက် ဘေးဘက်မှနေ၍ ရုတ်ချည်း တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အင်အားကို အချိန်မီ ပြန်မရုပ်သိမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းတွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု စုတ်ပြဲ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

မိမိအား ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သူကို သူ ယခုအခါ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသူမှာ အစောပိုင်းကတည်းက အနောက်ဘက်တွင် ရပ်ကြည့်နေခဲ့သော ပုယန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ မင်း အခုပဲ အမြန် သေလိုက်စမ်း။” ပုယန်သည် အခြားသော သံမဏိစစ်သည်တော်များနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် တွင် ရှိနေကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

“မီးလျှံကောင်းကင်ခုတ်ချက်။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အော်ဟစ် ကြုံးဝါးလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲမှနေ၍ မီးလျှံများနှင့် ရွှေရောင် မိုးကြိုးဓာတ်စွမ်းအင်များ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ တုတ်ရှည်ကြီးသည် အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်း ဆင်းသက်လာပြီး ရွှေရောင် လျှပ်စီးကြောင်းများနှင့် ရစ်ပတ်ထားသော တောက်လောင်နေသည့် မီးလျှံအလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော စွမ်းပကားများ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မြေပြင်သည် နက်ရှိုင်းလှသော မြောင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် တိုက်ရိုက် ထိုးခွဲခြင်း ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိကြသော သံမဏိစစ်သည်တော်များသည် ၎င်းတို့၏ သံချပ်ကာများနှင့်အတူ တည့်တည့် နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားကြလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပုယန်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရစဉ် အတွင်း သံမဏိစစ်သည်တော် အချို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဝမ်ချိုင် ၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းထားသော ရှောင်ပိုင် အား ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းကြသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ငါသာ အဲဒီ မိန်းမကို ဖမ်းမိရင် မြက်ခင်းပြင် တစ်ပြင်လုံးကို ဧကန်မုချ သွေးစည်း ညီညွတ်အောင် လုပ်နိုင်မှာပဲ။” ပုယန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း “ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် ဟိုးဘက်က ခွေးကို သွားပြီး မဆွဆွမိအောင် ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အသေအချာ တားမြစ်ထားမှာ သေချာတယ်။” ဟု ဆိုသည်။

“ခွေး ဟုတ်လား။” ပုယန်သည် ဝမ်ချိုင်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤခွေးကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် သက်သက်မျှသာ ဟု အစဉ်အမြဲ တွေးထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကို ကျော်ဖြတ်သွားသော သံမဏိစစ်သည်တော်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပုယန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း အပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်ထားတော့သည်။

ပုယန်၏ ဓားသိုင်းပညာသည် မြက်ခင်းပြင်၏ ထုံးစံအတိုင်း ကျယ်ပြန့်ပြီး အားမာန်ပါကာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင် အလင်းတန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပုယန်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ဖိအား အလွန်အမင်း ခံစားရခြင်း မရှိချေ။ သူ၏ တုတ်ရှည်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်းသည် ပုယန်အား ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ခံစားရစေတော့သည်။

ဝမ်ချိုင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပြေးဝင်လာကြသော သံမဏိစစ်သည်တော်များသည် ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိမိတို့၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း ရုတ်ချည်းပင် ၎င်းတို့ စီးနင်းထားသော မြက်ခင်းပြင် ဝံပုလွေများ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

၎င်းတို့သည် ရှောင်ပိုင်၏ ရှေ့ ဆယ်မီတာခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ တိုက်ရိုက် ဝပ်စင်း ဒူးထောက်သွားကြလေတော့သည်။

မြက်ခင်းပြင် ဝံပုလွေများကို စီးနင်းလာသော သံမဏိစစ်သည်တော်များသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ လွင့်ထွက်သွားကြ၏။

မြက်ခင်းပြင် ဝံပုလွေများ မည်သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို ၎င်းတို့ မသိကြသော်လည်း ဤသည်မှာ ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ၎င်းတို့အတွက် အခွင့်ကောင်း တစ်ရပ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ချိုင်သည် ထိုသံမဏိစစ်သည်တော် အုပ်စုကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေဖဝါးကို အသာအယာ မြှောက်ကာ အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

သာမန် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသော်လည်း စူးရှပြီး အေးစက်လှသော အလင်းတန်း သုံးခုသည် ရုတ်ချည်း ကျရောက်လာခဲ့သည်။

သံမဏိစစ်သည်တော်တစ်ဦးသည် လကွေးဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထိုအမျိုးသမီး၏ ထံမှောက်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ သူသည် လက်ကို ဆန့်တန်းကာ သူမကို ဖမ်းဆီးနိုင်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသောအခါ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်း ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ သိရှိလိုက်ရတော့သည်။

သူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိကိုယ်ကိုယ် လေးပိုင်း ပြတ်တောက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲပြိုကျသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ရဲဘော်များသည်လည်း တူညီသော အခြေအနေဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

၎င်းမှာ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ကြိုးမျှင်အချို့က ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြတ်တောက်နေသော အလောင်းကောင်များကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချိုင်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိချေ။

ဝမ်ချိုင်၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းထားသော ရှောင်ပိုင်မှာမူ အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာပေးမျိုး ထင်ဟပ်နေတော့သည်။