အခန်း ၄၆၅

အခန်း(၄၆၅)

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခုအခါ မိမိ၏ ပြန်လည်ကုစားနိုင်စွမ်းသော အစွမ်းကိုပင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိလာချေတော့သည်။

တစ်ညတာမျှ အိပ်စက်အနားယူပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသည် အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သဖြင့် ရှုဝမ်ချန်း၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ဆက်လက်ခံယူရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြန်ပေပြီ။

သူသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှုဝမ်ချန်းသည် စင်စစ် ထိုနေရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

မနေ့ကနည်းတူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားဟူသမျှကို ချွတ်ခွာလိုက်ပြီးနောက် မရပ်မနားဘဲ စတင်ပြေးလွှားရချေတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် တစ်လတာမျှ အချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ ထိုတစ်လအတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှုဝမ်ချန်း၊ မာထျန်းနှင့် ဝမ်ဝူးတို့ သုံးဦးကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

ကြွင်းသောအချိန်များတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ညဉ့်နက်မှသာ ပြန်လာလေ့ရှိသဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရခြင်းမှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်ပေသည်။ နံနက်ခင်းတွင်လည်း နေမထွက်မီကပင် အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သောကြောင့် လူသူတွေ့မြင်ရသည်မှာ ပို၍ပင် နည်းပါးလှချေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လတာအတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်က အအေးဒဏ်ကို ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုထူးကဲ ပြောင်မြောက်လာသည်ကို ခံစားသိရှိလာရသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ နှင်းမုန်တိုင်းထဲ၌ ကိုယ်လုံးတီး ရပ်နေပါသော်လည်း ရေခဲတုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ယင်းသည် ရှုဝမ်ချန်း၏ အထူးလေ့ကျင့်ပေးမှုကြောင့် ရရှိလာသော အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် နံနက်ခင်းမှစ၍ ညနေမိုးချုပ်သည်အထိ မရပ်မနား ပြေးလွှားနေနိုင်ရုံမျှမက အားအင်များပင် ပိုလျှံနေသေးသည်။

အင်အားများ တိုးတက်လာခြင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွစေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ယခင်ကပင် မူလကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သာလွန်ကျော်လွန်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားသည်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အင်အားသည် မိမိ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အဝေးကြီးတွင် ပစ်ပယ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုဆိုလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပထမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့်ပင် ခွန်အားချင်း ပြိုင်ဆိုင်ရန် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေပေပြီ။

ရှုဝမ်ချန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်ရက်တာ အနားယူခွင့် ပေးခဲ့ရာ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့် ဝမ်းမြောက်သွားစေခဲ့သည်။

“ယီနန်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ရက် အနားယူခွင့်ရကြောင်း ကြားသိရသည်နှင့် ယီနန်သည် သူ့ကို ရှာဖွေရန် ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ချေသည်။

“ယီနန်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ငါပြန်လာပြီးတာနဲ့ ငါတို့ တစ်လလောက် ထပ်ပြီး ဝေးကွာသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး” ဟု ဆိုသည်။

“ဆရာ ရှုဝမ်ချန်းကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ သူက တကယ်တော့ နင့်အကျိုးအတွက် လုပ်ပေးတာပါ” ဟု ယီနန်က လေသံညင်းညင်းလေးဖြင့် ပြောရှာသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် “ငါ သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ အော်… ဒါနဲ့၊ ငါနဲ့အတူ နေရာတစ်ခုကို လိုက်ခဲ့ပါလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ” ယီနန်က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

ထို့နောက် နှစ်ဦးသား ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဖေးရွှယ်နှင့် ဝမ်ချိုင်တို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ယခင်က သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော မြေအောက်စာကြည့်တိုက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။

ထိုစာကြည့်တိုက်ကို ယခုအခါ ကျောင်းတော်အတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးထားပြီး မည်သူမဆို ဝင်ရောက်နိုင်သော်လည်း ထိုလျှို့ဝှက်စင်္ကြံလမ်းမှာမူ တားမြစ်မြေအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ယင်းကို မည်သို့ဖွင့်ရမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသကဲ့သို့ အတွင်းရှိ တစ်ခုတည်းသော ရတနာဖြစ်သည့် အနန္တပုံရိပ်မှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် စာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ကာ လျှို့ဝှက်စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကျောဘက်ရှိ ကမ်းပါးယံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ရေခဲတိုင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ရေခဲတိုင်ပေါ်၌ ငှက်ငယ်တစ်ကောင် ထိုင်နေချေသည်။

ထိုငှက်ငယ်သည် ယခင်က ချင်ယွမ်ဖုန်း မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အစွမ်းသတ္တိ ရှိသော ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာဌက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“စီနီယာ ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာဌက်… အကယ်၍ စီနီယာရဲ့ ထိုအနှစ်သာရ သွေးတစ်စက်သာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော် ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်ရင်း ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာဌက်၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်လိုက်ချေသည်။

မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သော ကျေးဇူးတရားမှာ ဤသို့ ဒူးထောက်ဦးချရန် ထိုက်တန်လှပေသည်။

ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာဌက်သည် ရေခဲတုံးအတွင်း၌ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေရာ ပြင်ပ၌ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာဌက်သည် စင်စစ် ပြင်ပကိစ္စအရပ်ရပ်ကို သိမြင်နေကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိပေသည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ယီနန်တို့သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

“အော်… ဒါနဲ့ ယီနန်၊ အခု ပင်လယ်ပြင်က နန်းတော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာသတင်းများ ရလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤကိစ္စကိုလည်း အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။

“သတင်းအချို့ ရှိပါတယ်” ယီနန်က သာယာစွာ ဆိုသည်မှာ “အခု သန့်ရှင်းသော နယ်မြေအချို့က လှုပ်ရှားလာကြပြီး လူတွေကို ထိုနန်းတော်ဆီ စေလွှတ်နေကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဝင်လို့မရကြဘူး။ နန်းတော်ရဲ့ ပြင်ပမှာ သူတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်” ဟု ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် “ဒါက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ အကယ်၍ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီနန်းတော်က ဒီလောက်အထိ ဆန်းကြယ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ဘူး” ဟု ရေရွတ်သည်။

“ဟုတ်တယ်” ယီနန်ကလည်း သဘောတူ ခေါင်းညိတ်ကာ “ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတင်းစကားတစ်ခု ရရှိထားပုံရတယ်။

အဲ့ဒါကတော့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ရက်ကျမှသာ ထိုနန်းတော်ထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်မယ်လို့ ဆိုတယ်” ဟု ဆက်ပြောသည်။

“မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ရက် ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်မိသည်။

“မှန်တယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ အဆိုအရဆိုရင် နှစ်အလိုက် ကြည့်တဲ့အခါ ဒီနှစ်က အလွန်မင်္ဂလာကင်းမဲ့တဲ့ နှစ်တစ်နှစ်ဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ရက်က တစ်ရက်တည်းပဲ ရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်” ဟု ယီနန်က တိုးညင်းစွာ ပြောပြရှာသည်။

“နှစ်တွေမှာလည်း အလွန်မင်္ဂလာကင်းမဲ့တာနဲ့ အလွန်မင်္ဂလာရှိတာဆိုပြီး ခွဲခြားထားတာ ရှိသေးတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါလည်း သေသေချာချာတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ နှစ်တွေမှာလည်း မင်္ဂလာရှိခြင်းနဲ့ ကင်းမဲ့ခြင်း ရှိသင့်တာပေါ့။ ထိုသို့သော အရာတွေက အစွန်းဆုံးအထိ ရောက်သွားတဲ့အခါ ပြောင်းလဲတတ်တဲ့ သဘောရှိတယ်။ အလွန်မင်္ဂလာကင်းမဲ့တဲ့ နှစ်တစ်နှစ်မှာ အလွန်မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ရက် တစ်ရက် မုချရှိမှာဖြစ်သလို၊ အလွန်မင်္ဂလာရှိတဲ့ နှစ်တစ်နှစ်မှာလည်း အလွန်မင်္ဂလာကင်းမဲ့တဲ့ နေ့ရက် တစ်ရက် မုချရှိမှာပဲ” ဟု ယီနန်က ရှင်းလင်းပြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်မိသွားချေသည်။ ဤအကြောင်းအရာများသည် နက်ရှိုင်းဆန်းကြယ်လှသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ယုံကြည်ရပေမည်။

“ဒါဆိုရင် ဒီနှစ်ရဲ့ အလွန်မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ရက်က ဘယ်နေ့လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။

“နောက်ထပ် ငါးလအကြာမှာပါ” ယီနန်က “ကျောင်းအုပ်ကြီးကတော့ နောက်ထပ် သုံးလအကြာမှာ စတင်ထွက်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီး အခုလောလောဆယ် လိုက်ပါမယ့် ဆရာတွေကို ရွေးချယ်နေတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း “အော်… ဒါနဲ့၊ အကယ်ဒမီထဲမှာ ဘယ်သူတွေက သူတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ ပုံရိပ်တွေကို လက်ခံရရှိထားကြလဲ” ဟု မေးမြန်းပြန်သည်

“ကျိရှန့်၊ လျိုချင်း၊ လီရန် နဲ့ တခြား ဝါရင့်ကျောင်းသားအချို့ပေါ့” ယီနန်က ညင်သာစွာ ပြောပြသည်မှာ “အော်… ပြီးတော့ နင့်အဆောင်က မာထျန်းလည်း ထိုပုံရိပ်တွေကို လက်ခံရရှိထားတယ်” ဟု ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ မိမိတို့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပုံရိပ်များကို လက်ခံရရှိနိုင်သူများသည် အလွန်ပင် ပါရမီထူးချွန်သူများ ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုလျှင် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတိုင်းကို မုချ သက်ရောက်မှု ရှိပေလိမ့်မည်။

မာထျန်းသည်လည်း ရွေးချယ်ခံရသူများထဲတွင် ပါဝင်နေခြင်းက မျှော်လင့်မထားသော ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း မာထျန်းသည် စင်စစ် ထူးခြားပြောင်မြောက်သူ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်မှသည် နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်အထိ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့သူ မဟုတ်လော။

သူသည် ဝမ်ဝူးနှင့် ဟုန်ယဲ့တို့ထက် ကျင့်စဉ်အဆင့် အနည်းငယ် ပိုမိုမြင့်မားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အဆင့်တူညီနေခြင်းကပင် မာထျန်း၏ ထူးကဲသော ပါရမီကို ပြသရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“ကဲပါ… ဒီအကြောင်းတွေကို မပြောကြရအောင်တော့။ ငါလည်း အတူတူလိုက်ပါခွင့်ရဖို့ ခွင့်ပြုချက်ရအောင် ကြိုးစားနေတာ” ယီနန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“အဲ့တာက အရမ်းအန္တရာယ်များနိုင်တယ်။ နင်မလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အကြံပြုလိုက်မိသည်။

ဤကိစ္စသည် ကြီးမားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိပုံရသော်လည်း ပြီးပြည့်စုံသော လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် အဆုံးသတ်တွင် တစ်ဦးတည်းသာ အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး ကြွင်းသောလူများမှာမူ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးသူများသာ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

“ငါလည်း သွားပြီးတော့ ကြည့်ချင်သေးတာကိုး” ယီနန်က လေသံအေးလေးဖြင့် “ငါလည်း အခု တော်တော်အင်အားကြီးနေပြီဆိုတာ နင်သိပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်… အလွန်အင်အားကြီးပါတယ်။ ငါတောင် အခု နင့်ကို လိုက်မီလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စနောက်လိုက်ချေသည်။

ရှန်းဝူအကယ်ဒမီရှိ ဆရာများသည် မြင့်မားသော ကျင့်စဉ်တစ်ခုတည်းကြောင့် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည် မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော အပိုင်းတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ယီနန်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မမြင့်မားလှသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် သူမ၏ အခြေခံနားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“နင်လို ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်နဲ့ ဘယ်သူက နှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာလဲ” ယီနန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုရင်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် ခံစားမိသွားရှာသည်။

စင်စစ် သူမ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ပထမဦးဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်က သူသည် တတိယအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်၌သာ ရှိသေးသည်။

အချိန်တစ်နှစ်အတွင်း၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျင့်စဉ်အဆင့်ငယ် ခြောက်ဆင့်ကိုပင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

ယင်းကဲ့သို့သော တိုးတက်မှုနှုန်းမျိုးသည် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတစ်ခု၌ ထားရှိပါသော်လည်း တစ်မူထူးခြားလှပေသည်။

နှစ်ဦးသား စကားတပြောပြော ရယ်မောလျက် အကယ်ဒမီ၏ စားသောက်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှာ နေမွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းသားများ ထမင်းစားချိန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဟုန်ယဲ့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်တွေ့သောအခါ လှမ်းလာပြီး ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။ အကြောင်းမူကား အဆောင်ရှိ မာထျန်းနှင့် ဝမ်ဝူးတို့မှအပ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လာကတည်းက ဤတစ်လအတွင်း ဟုန်ယဲ့ကို တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ရသေးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ပိုင်ကို ထပ်မံ၍ သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့ပြန်သည်။ ရှောင်ပိုင်သည် ကျောင်းသားများနှင့်အတူ ပညာသင်ကြားခြင်း မရှိဘဲ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်၌သာ နေထိုင်ကာ ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့်အတူ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သဘာဝအရှိန်အဝါကြောင့် ဝိညာဉ်သားရဲများသည် ဤဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အမျိုးသမီးငယ်ကို အလွန်ပင် နှစ်သက်ခင်တွယ်ကြပေသတည်း။