အခန်း ၄၆၆

အခန်း(၄၆၆)

“မင်း မြောက်ဘက်ဆီကို ဆက်သွားဦးမှာလား”

ရှောင်ပိုင်က တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “ငါ တကယ် သွားကြည့်ချင်တာ၊ တကယ်လည်း စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်မိတယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။

“ဘယ်သူ့ကိုမှ အဲဒီနေရာကို မသွားခိုင်းဖို့ ငါ့နှလုံးသားထဲက အသံတစ်ခုက အမြဲတစေ တားမြစ်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ နင့်ကို မတားတော့ပါဘူး” ဟု ရှောင်ပိုင်က ပြောသည်။

တစ်လတာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အချိန်ကာလသည် ရှောင်ပိုင်အား လူသားတို့နှင့် ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း ပေးအပ်ခဲ့လေပြီ။

“ဒါက အကောင်းဆုံးပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အဲဒီနန်းတော်ထဲမှာ မင်းရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကောင်း ရေးရှိပါတယ်။ မင်းနဲ့ အဲဒီနန်းတော်ကြားမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေရမယ်လို့ ငါ အမြဲ ခံစားနေရတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆို၏။

ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ “ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါလည်း ငါ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို သိချင်လို့ပဲ” ဟု ရှောင်ပိုင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားခဲ့၏။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းကို အသေအချာ ကူညီပေးပါ့မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ကတိပေးလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှောင်ပိုင်အား အသိတရား ဝင်အောင် ဖျောင်းဖျနားချခဲ့၍ ဖြစ်တန်ရာသည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် မြောက်ဘက်နန်းတော်အတွင်းသို့ လူများ ဝင်ရောက်ခြင်းကို အလွယ်တကူ တားဆီးပိတ်ပင်ခြင်း မပြုတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတို့၏ စိတ်အလိုကို တားဆီး၍ မရနိုင်ပေရာ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

တစ်ရက်တာ အချိန်ကား တိုတောင်းလှသည်ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခဲရာခဲဆစ် ရရှိခဲ့သော ဤအနားယူရက်ကို အလွန်ပင် တန်ဖိုးထားမိသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လတာအတွင်းက အထူးလေ့ကျင့်ခန်းများကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားတုန်ရင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရ၏။

ဤတစ်လအတွင်း၌ သူသည် ညဉ့်အခါတွင် နာရီအနည်းငယ်မျှသာ အနားယူခွင့် ရရှိခဲ့သော်လည်း ယင်း၏ အကျိုးဆက်အဖြစ် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်စွမ်းရည်မှာ များစွာ မြင့်မားတိုးတက်လာခဲ့ချေပြီ။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု သန်စွမ်းလာခြင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပင်ကိုယ်အရည်အသွေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုကို မြန်ဆန်စေခဲ့ရာ ကမ္ဘာဦးအစ အဖိုးတန်ရတနာများကို သုံးစွဲရသကဲ့သို့ အာနိသင်ရှိလှသဖြင့် သာမန်ထက် မညံ့လှဟု ဆိုရမည်။

စင်စစ် အားထုတ်မှုနှင့် ရလဒ်သည် တိုက်ရိုက်အချိုးကျသည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အိပ်ဆောင်သို့ စောစောစီးစီး ပြန်လာခဲ့ပြီး မာထျန်း၊ ဝမ်ဝူးတို့နှင့်အတူ ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်လေသည်။

ဤသည်မှာ တစ်လတာအတွင်း သူပထမဆုံးအကြိမ် တရားမှတ်ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့်မူ နိုးထရန်ပင် မစွမ်းသာလောက်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခဲ့ရသည်သာ ဖြစ်၏။

နေမထွက်မီ အချိန်၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းဆရာ ရှုဝမ်ချန်းက ထိုနေရာ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

“ဆရာ၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့လည်း ပြေးရဦးမှာလား၊ ကျွန်တော် အသင့်ပြင်ထားပြီးပါပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဆရာ ရှုဝမ်ချန်းက ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ “အပြေးအထူးလေ့ကျင့်ခန်းက ပြီးဆုံးသွားပြီ။ နောက်ထပ်တော့ ငါတို့ တခြားအဆင့် အထူးလေ့ကျင့်ခန်းကို ကူးပြောင်းကြမယ်” ဟု ဆိုသည်။

“နောက်တစ်ဆင့် ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်လျက် ကျောင်းဆရာ ရှုဝမ်ချန်းအား ကြည့်လိုက်၏။

ကျောင်းဆရာ ရှုဝမ်ချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ချင်းဖုန်းရေကန်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

“ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ နောက်ထပ် အထူးလေ့ကျင့်ခန်းက ရေပူစမ်းချိုးရမှာလား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးစစဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

သို့သော် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူ မပြုံးနိုင်တော့ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်ခဲ့သောအချိန်က ချင်းဖုန်းရေကန်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ်အခါက ချင်းဖုန်းရေကန်၏ တောင်ဘက်အရပ်တွင် ရေခဲလိုဏ်ဂူတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။

ထိုရေခဲလိုဏ်ဂူထဲမှ တိုက်ခတ်လာသော အအေးဓာတ်မှာ ပြင်ပရှိ လေနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းတို့ထက်ပင် ပိုမို အေးစက်လှချေသည်။

“ဒီနေရာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရ၏။

“မှန်တယ်။ ဒီရေခဲလိုဏ်ဂူက သဘာဝအလျောက် ဖြစ်တည်နေတဲ့ ရေခဲလိုဏ်ဂူ ဖြစ်တယ်။ အတွင်းထဲက အပူချိန်က ပြင်ပထက် နှစ်ဆမက ပိုပြီး နိမ့်ကျတယ်။ သာမန်လူဆိုရင် ဝင်သွားတာနဲ့ ရေခဲတုံးအဖြစ် ခဲသွားလိမ့်မယ်” ဟု ဆရာ ရှုဝမ်ချန်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“ကျွန်တော် ပြောပါရစေဦး ဆရာ၊ နောက်လာမယ့် အထူးလေ့ကျင့်ခန်းက ဒီထဲမှာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သော လက္ခဏာဖြင့် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

ဆရာ ရှုဝမ်ချန်းက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အေးစက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး “ဘာလဲ၊ ကြောက်လို့လား” ဟု မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

“ကြောက်ရမှာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောင်းဆရာ ရှုဝမ်ချန်း၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ကြားရသောအခါ ရဲတင်းဟန်ပြလျက် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ “ကျွန်တော် ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဝင်သွားပြီးရင် တကယ်ပဲ အေးခဲပြီး မသေနိုင်ဘူးမလား” ဟု ဆို၏။

“သေတော့ မသေနိုင်ပါဘူး” ဟု ဆရာ ရှုဝမ်ချန်းက သာမန်ကာလျှံကာ ပြောရင်း “ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ မင်းရဲ့ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို ပိတ်ဆို့ထားမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်လျက် “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာ မေးခွန်းမရှိတော့ပါဘူး” ဟု ဆို၏။

ကျောင်းဆရာ ရှုဝမ်ချန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “ဒါပေမဲ့ မင်း ဒါကိုပါ တစ်ပါတည်း ယူဆောင်သွားရမယ်” ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း ဆရာ ရှုဝမ်ချန်းသည် နက်မှောင်သော တုတ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ယင်းသည် မီးမွှေတုတ်နှင့် တူလှပြီး အလျား တစ်ပေခန့် ရှိချေသည်။

“ဒါက ဘာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တုတ်ကို လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်လိုက်၏။

ထိုတုတ်ကို လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်သည် ထိုတုတ်၏ ဖိအားကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားရသည်။

ဤတုတ်၏ အလေးချိန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် များစွာသော အားအင်ကို အသုံးပြု၍ ထိုတုတ်ကို မနည်း ထောက်ကန်ထားရလေသည်။

“ဒါက ဘာပစ္စည်းမို့လို့လဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ဆရာ ရှုဝမ်ချန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလျက် “ဒါက မင်းအတွက် သီးသန့် သွန်းလုပ်ပေးထားတဲ့ ကိရိယာတစ်ခုပဲ။ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ၊ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး ဂူထဲကို ဝင်တော့” ဟု အမိန့်ပေးသည်။

“မဟုတ်ဘူးလေ၊ ကျွန်တော် ဒီတုတ်ကို ယူပြီး ဝင်သွားရင် သေသွားလိမ့်မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျင်မြန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

သို့သော် ဆရာ ရှုဝမ်ချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ကျွမ်းကျင်လှသော လက်ကွက်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်ပစ်လိုက်ရာ သားမွေးဘောင်းဘီတစ်ထည်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ထိုတုတ်ပေါ်၌ အစီအရင် တံဆိပ်တော်တစ်ခုကို ထားရှိလိုက်သဖြင့် ယင်းတုတ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်တွင် မြဲမြံစွာ ကပ်ငြိသွားရလေသည်။

“ဝင်စမ်း”

ဆရာ ရှုဝမ်ချန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ရေခဲလိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ကန်သွင်းလိုက်လေတော့သည်။

“အော်၊ ငါ မင်းကို ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ ရေခဲလိုဏ်ဂူထဲမှာ 'ရေခဲသားရဲ' လို့ ခေါ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ သတ္တဝါတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က ဒီလိုဏ်ဂူထဲမှာပဲ ရှင်သန်ကြတာ။ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ရေခဲလိုဏ်ဂူရဲ့ အဆုံးကို ရောက်အောင်သွားပြီး ရေခဲသားရဲတွေရဲ့ ဘုရင်ကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ” ဟု

ရှုဝမ်ချန်းက အေးစက်စွာ အော်ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေခဲလိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လျှောကျသွားရပြီး အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်မတတ် အေးစက်လှသော အအေးလှိုင်းကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အဆစ်အမျက်များ အေးခဲကာ လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲသွားရသည်။

“ဒါက… တကယ်ပဲ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မရပ်မနား တုန်ရီနေရင်း တိုးတိုးရေရွတ်မိ၏။

ရေခဲလိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ အရာအားလုံးသည် မှန်ချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ စင်ကြယ်လှသော ရေခဲအဆန်းတရယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

လိုဏ်ဂူ၏ အပေါ်ဘက်တွင်လည်း ထက်မြက်သော ရေခဲစောင်းချွန်များစွာ ရှိနေပြီး လိုဏ်ဂူ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ရေခဲပွင့်လွှာများသည်လည်း ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှချေသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုတုတ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ခြင်းပင်။ ထိုတုတ်ကို မြှောက်ရန်ပင် များစွာသော အားအင်ကို အသုံးပြုနေရသည် မဟုတ်လော။

ထို့ပြင် မည်သည့် ဒြပ်စင်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည် မသိရသော ထိုတုတ်သည် အလွန်တရာ လေးလံလှရုံမျှမက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်အားလုံးကိုလည်း ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိချေသည်။

“သူ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ပိတ်ဆို့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီတုတ်ကို ကိုင်ထားရတာတင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ပိတ်ဆို့ခံထားရတာထက် ပိုပြီးတော့ ခံရခက်နေပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မကျေမနပ် ညည်းတွားမိ၏။

အေးခဲပြီး မသေဆုံးစေရန်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အားအင်အားလုံးကို အသုံးပြု၍ ထိုနက်မှောင်သော တုတ်ကို ကောက်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ် နွေးထွေးလာစေရန် အစဉ်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေရတော့သည်။

ဤနေရာ၏ အပူချိန်မှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျလှသည်။ အသက်ရှူလိုက်သည့်တိုင်အောင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အေးစက်သော လေထုက သူ၏ လေပြွန်ကို ဖြတ်တောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

“ရေခဲသားရဲတွေလည်း ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား၊ ငါ့ကို တကယ် သေစေချင်နေတာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခါးသီးလှသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းခြင်းက သူ့ကို နွေးထွေးမှု မပေးနိုင်သော်လည်း သူသည် ရပ်တန့်၍ မရနိုင်ချေ။

ခေတ္တမျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမောတကော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားရချေပြီ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နီရဲနေပြီး နေရာအတော်များများတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် အနာတရ ဖြစ်နေရသည်။ အရေပြားများ ကွဲအက်နေသော်လည်း သွေးများမှာ ခဲနေသကဲ့သို့ အပြင်သို့ စီးထွက်မလာနိုင်တော့ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးစပြုလာသည်။ ဤနေရာကား အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း အေးစက်လှချေသည်။

အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်သာ ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နိုင်ပါက သူသည် ပိုမို ကြာရှည်စွာ ခံနိုင်ရည် ရှိကောင်းရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ရပ်တန့်ငြိမ်သက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သို့မျှ လည်ပတ်နိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ချေ။

“ဆရာ၊ ကျွန်တော်တော့ သေရတော့မယ် ထင်တယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားရသည်။

ရေခဲပြင်ပေါ်မှ နှင်းခဲများသည် ချက်ခြင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဒူးများကို ရေခဲလွှာနှင့် မြဲမြံစွာ ကပ်ငြိစေကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့စပြုလာလေတော့သတည်း။