အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

အခန်း။ ၁၈၃

ကုယွမ်၏ အမြင်တွင် ဤနတ်မိစ္ဆာမျောက်အုပ်စု၏ သွေးမျိုးစက်မှာ ထူးခြားသည်။

သူတို့သည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသည်နှင့်အမျှ သဘာဝအလျောက် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများနှင့် မှော်ပညာများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လာမည်ဖြစ်ပြီး အသက်ရှည်ခြင်းကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ကြမည်ပင်။

"ဒါ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာမျိုးလဲ။

သူတို့သာ တာအိုကျင့်စဉ်တွေကို ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံရင်းနဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့ နတ်မိစ္ဆာကြီးတွေ ဖြစ်လာနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဘာမှ ခက်ခဲတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ကုယွမ်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဤနတ်မိစ္ဆာမျောက်အုပ်စုမှာ အောင်းကြီး၊ ပါးစပ်ကြီး၊ အားဟွမ်၊ အားဝူတို့ကဲ့သို့ အနည်းဆုံး အဆင့်မြင့် (အနီရောင်) အဆင့်ရှိ နတ်မိစ္ဆာများ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

၎င်းတို့အထဲမှ ထူးချွန်သူအချို့မှာ အကယ်၍သာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြုပြင်ပေးနိုင်မည့် အခွင့်အရေးများနှင့် သွေးမျိုးစက်၏ စွမ်းအားကို နိုးထစေနိုင်မည်ဆိုပါက ရွှေရောင်အဆင့်ထိပင် ရောက်ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သာမန်အချိန်များတွင်ဆိုလျှင် ကုယွမ်သည် မျောက်တစ်ကောင်ကို စည်းရုံးကာ ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ထိန်းကျောင်းရန် စိတ်ကူးမိပေလိမ့်မည်။

ဤနတ်မိစ္ဆာမျောက်များမှာ လူနှင့်ဆင်တူသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်ဉာဏ်ပညာမှာလည်း အလွန်မြင့်မားသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ယဉ်ပါးသွားမည်ဆိုပါက လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းခြင်း၊ ဝိညာဉ်ခြံများ စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ဆေးပင်ကောက်ခြင်းနှင့် လိုဏ်ဂူများကို စောင့်ရှောက်ခြင်းတို့တွင် အလွန်

အဆင်ပြေပေလိမ့်မည်။

အထူးသဖြင့် ကုယွမ်မှာ ဆေးဘုရင်တောင်၏ တပည့်ဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် ကိုယ်ပိုင် လိုဏ်ဂူနှင့် ဝိညာဉ်ခြံများ ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်မျောက်တစ်ကောင်ကို မွေးမြူခြင်းအတွက် မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ကုယွမ်၏ စိတ်ကူးများအားလုံး လွင့်ပါးသွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဓားအရှိန်အဝါနှင့် ဓားစိတ်တို့က သူ့အား ဤနေရာမှ ဝေးဝေးရှောင်ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးနေသောကြောင့်ပင်။

"ယင်ဝိညာဉ် ဒါ ယင်ဝိညာဉ်အဆင့် နတ်မိစ္ဆာဘုရင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ထိုလိုဏ်ဂူထဲတွင် ယင်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ နတ်မိစ္ဆာမျောက် သို့မဟုတ် မျောက်ဘုရင်တစ်ကောင် ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။

နတ်မိစ္ဆာများသည် ယဉ်ကျေးခြင်းကို ဂရုမစိုက်ကြဘဲ တောရိုင်းဥပဒေအတိုင်းသာ နေထိုင်ကြသည်။

အားကြီးသူက အကောင်းဆုံးနေရာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အားနည်းသူ၏ အရာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်လေ့ရှိသည်။

ဤမျောက်အုပ်စုတွင် အကြီးမားဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံး လိုဏ်ဂူကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက အတွင်းရှိ နတ်မိစ္ဆာမျောက်မှာ အားအကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လိုဏ်ဂူထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းနှစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှေရောင်တောက်ပပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ်ပင်။

မမြင်နိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် လိုဏ်ဂူထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုင်ထောင်ချီသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

ဤအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နတ်မိစ္ဆာတို့၏ သဘာဝအတိုင်း ပြည့်နှက်နေသည်။

အရှိန်အဝါ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် မိုင်ထောင်ချီရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှ သတ္တဝါအားလုံးမှာ အသံပင် မထွက်ရဲကြတော့ပေ။

ကောင်းကင်ထက်ရှိ နဂါးလှေပေါ်တွင် အစီအရင်များဖြင့် ကာကွယ်ထားသော်လည်း ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ထိုဖိအားကို မခံနိုင်ကြပေ။

အချို့မှာ အရှိန်အဝါကို ခုခံရန် သူတို့၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေရသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပိကျသွားကာ မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်ကြတော့ပေ။

ချူဟယ်နှင့် မူရုံဝူရွှမ်တို့မှာ မျက်နှာပျက်ယွင်းကာ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်နေကြသည်။ ဆရာကြီးဟယ်လင်းနှင့် လီချန်းရှင်းတို့သာလျှင် တည်ငြိမ်နေကြသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကြီးမားသော အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ကြုံတွေ့ရသည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ရွှေအမြုတေကို တည်ဆောက်ထားသူများမှာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ရွှေအမြုတေအတွင်း၌ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး ထိပ်တန်းအတတ်ပညာများကို ကျွမ်းကျင်ထားကြသဖြင့် ယင်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ ဖိအားကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ကုယွမ်မှာမူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသော ရက်စက်သည့် အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ဓားစိတ်မှာလည်း ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ လေးလံသွားပြီး တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖိစီးခံထားရသလို ဖြစ်နေသည်။

သွက်လက်မြန်ဆန်သော သူ၏ ဓားစိတ်မှာ ယခုအခါ သံချေးတက်နေသည့် စက်ယန္တရားတစ်ခုကဲ့သို့ ထုံထိုင်းသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုယွမ်၏ စိတ်ထဲသို့ မူလ စစ်မှန်သော ရေကျမ်းထဲမှ စကားစုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ကျင့်စဉ်မှာ ရေကဲ့သို့ပင်။ အရာအားလုံးကို အကျိုးပြုပြီး ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း မရှိပေ"

မူလ စစ်မှန်သော ရေကျမ်း၏ နက်နဲလှသော ယင်စွမ်းအင်နှင့် ပျော့ပျောင်းမှုအဓိပ္ပာယ်တို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အတွေးသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် သူ၏ မူလစွမ်းအင်ကို လည်ပတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စိတ်နှလုံးကို ဖွင့်လှစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျော့ချလိုက်သည်။

သူသည် အထူးခြားဆုံးသော ရှုပ်ထွေးသည့် အခြေအနေတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ အတွေးနှင့် စိတ်အားလုံးမှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

ရက်စက်ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများသည် သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့ခြင်းမရှိဘဲ လေထဲတွင်သာ လွင့်ပျယ်သွားပြီး သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာမျှ မထိခိုက်စေတော့ပေ။

ကုယွမ်၏ ထိုသို့ပြုမူပုံမှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး အချို့မှာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ရပ်ကျော်ခန့်ရှိသော ရွှေရောင်မျောက်ကြီးတစ်ကောင်သည် လိုဏ်ဂူထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာသည်။

၎င်း၏ အနီရောင် ရွှေရောင်လဲ့နေသော မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ထက်ရှိ ဝဲပျံနဂါးလှေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤရွှေရောင်မျောက်မှာ ခုနစ်ပေခန့်သာ မြင့်ပြီး အခြား ဆယ်ပေကျော်ရှိသည့် နတ်မိစ္ဆာမျောက်များနှင့် ယှဉ်လျှင် သေးငယ်နေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထူးခြားသော ဖိအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူရပ်နေသည့် နေရာတွင်ပင် အရာအားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်မည့် ကြီးမားသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

၎င်း၏ မျောက်မျက်နှာမှာ သာမန်မျောက်များနှင့် မတူဘဲ လူနှင့် ပိုမိုဆင်တူနေသည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ မီးတိုင်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အထက်စီးမှ ကြည့်ရှုနေသော အမူအရာက လူတို့၏ အသက်ဝိညာဉ်ကိုပင် နာကျင်စေသည်။

လက်ထဲတွင်မူ တောင်တန်းများကိုပင် ချေမွနိုင်မည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည့် အနက်ရောင် သံတုတ်ကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

လူတိုင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် ဘိုးဘေးကုမူ၏ ပိန်ပါးသည့် ပုံရိပ်မှာ သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဘိုးဘေး ကြွလာပါပြီ"

"ဘိုးဘေးအရှင်"

"တပည့်တို့ ဘိုးဘေးကုမူကို ဂါဝရပြုပါတယ်"

သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် ကျင့်ကြံသူများမှာ အံ့ဩဝမ်းသာဖြစ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ အသက်ကယ်သူ ရောက်လာပြီဟု တွေးကာ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ဘိုးဘေးကုမူကမူ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှေရောင်မျောက်ဘုရင်အား ယဉ်ကျေးစွာ လက်ယှက်၍ ပြောလိုက်သည်။

"နတ်မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး ဒေါသကို လျှော့ပါဦး။ ဒီအဘိုးအိုကြီးက လမ်းကြုံလို့ ဖြတ်သွားတာပါ။ ဘုရင်ကြီးကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး"

ဘိုးဘေးကုမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှေရောင်မျောက်ဘုရင်သည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

"လူသား..."

ရွှေရောင်မျောက်ဘုရင်သည် သံတုတ်ကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ လှောင်ပြောင်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဖြတ်သွားချင်ရင် ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ငါ့ရဲ့ တုတ်တစ်ချက်ကို ခံနိုင်မှဖြစ်မယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘုန်းခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်ဆောင်များ ပြိုကျသွားပြီး သဲများ လွင့်စင်သွားသည်။

မျောက်ကြီးသည် ပေငါးထောင်ခန့်မြင့်သည့် ဝဲပျံနဂါးလှေထက်ပင် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်မျောက်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရွှေရောင်လင်းလက်နေပြီး သူ၏ အမွေးတစ်ပင်ချင်းစီမှာ စိန်ကဲ့သို့ တောက်ပကာ မြင့်မြတ်ပြီး ကြီးမားသည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

၎င်းသည် သံတုတ်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး အပေါ်မှ အောက်သို့ ဒေါင်လိုက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ထိုတုတ်ချက်အောက်တွင် လေဟာနယ်ပင် မခံနိုင်ဘဲ လိမ်ခေါက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြယ်တံခွန်ကြီးတစ်ခု မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ပင်။

ဝဲပျံနဂါးလှေ၏ အကာအကွယ်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့လှပြီး တောင်ကြီးတစ်ခု ပြုတ်ကျလာလျှင်ပင် မလှုပ်မယှက်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ရွှေရောင်မျောက်ဘုရင်၏ တုတ်ချက်အောက်တွင် လှိုင်းထန်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သံတုတ်မရောက်ခင်မှာပင် စူးရှသော အရှိန်အဝါများက လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် သေခြင်းတရားကို ကြိုတင်ခံစားမိစေသည်။

ခွပ်…

သံတုတ်သည် အကာအကွယ်အလွှာကို ထိမိလိုက်သောအခါ ဖန်ခွက်ကွဲသကဲ့သို့ အသံမြည်ကာ ပါးလွှာသော စာရွက်ကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာပင် ကွဲအက်သွားတော့သည်။

အခန်း။ ၁၈၄

"ကောင်းပြီ"

ဘိုးဘေးကုမူသည် လက်ကိုနောက်ပစ်၍ ရပ်နေလိုက်သည်။ သူ၏ဦးခေါင်းထက်တွင် မြူခိုးများ စုစည်းလာပြီး အပြာရောင်နှင့် အဝါရောင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ တိမ်တိုက်နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အပြာရောင်တိမ်တိုက်မှာ နွေဦးပေါက် သစ်ကိုင်းဖျားမှ အညွန့်လေးများကဲ့သို့ စိမ်းလန်းစိုပြည်ပြီး တက်ကြွသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အဝါရောင်တိမ်တိုက်မှာမူ ခြောက်သွေ့နေသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်နှင့် မီးလောင်ထားသော မြက်ခြောက်များကဲ့သို့ ပုပ်သိုးခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားကို ဖော်ဆောင်နေသည်။

ထိုတိမ်တိုက်နှစ်ခု၏ အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့အကြားတွင် ထူးဆန်းသော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုက ၎င်းတို့အကြား စီးဆင်းနေခြက်းပင်။

ထို့နောက် တိမ်တိုက်နှစ်ခုသည် ရောယှက်သွားပြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားပါရှိသော အပြာအဝါ ရောယှက်နေသည့် မိုးကြိုးအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရွှေရောင်မျောက်ဘုရင်၏ သံတုတ်ကြီးကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

ဝဲပျံနဂါးလှေတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး တဲအိမ်နှင့်မျှော်စင်များ ပျက်စီးသွားသည်။ တောင်ထိပ်များ ပြိုကျကာ ပဲ့တင်ထပ်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများအောက်တွင် အရာအားလုံး လွင့်စဉ်သွားသည်။

မိုးကြိုးအလင်းတန်းများနှင့် လေတိုက်ခတ်မှုများကြောင့် လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ ကျောက်တုံး၊ မြက်၊ သစ်ပင်၊ အဆောက်အအုံများနှင့် အစီအရင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများပါမကျန် အကုန်အစင် ပျက်စီးသွားသည်။

ကုယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ထိုတုန်ခါမှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြတ်

နေကာ အချို့နေရာများတွင် အရေပြားများ ပွန်းပဲ့လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

သို့သော် ကုယွမ်သည် ထိုအသေးအဖွဲများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏ စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ စုစည်းကာ ဓားစိတ်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ဓားအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားသည်။

ချွန်မြသော ဓားအလင်းတန်းသည် လေဆင်နှာမောင်းကို ထိုးဖောက်၍ အဝေးသို့ ရောက်သွားမှသာ ကုယွမ်သည် လူပုံစံပြန်ပြောင်းကာ နောက်သို့ ကျန်ရစ်နေသော အန္တရာယ်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။

ဘိုးဘေးကုမူသည် လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တုန်ခါမှုများကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် အနီးရှိ ရွှေရောင်မျောက်ဘုရင်ထံသို့ ရောက်သွားပြီး အသံအနည်းငယ် တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို လက်ခံလိုက်ပြီ။ မိတ်ဆွေမှာ နောက်ထပ် ပြောစရာ ရှိသေးသလား"

ထိုအချိန်တွင် ပျက်စီးသွားသော အဆောက်အအုံများနှင့် တောင်တန်းများက တဖြည်းဖြည်း မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

ဝဲပျံနဂါးလှေမှာ အဆင့်မြင့်မှော်ရတနာဖြစ်သဖြင့် အရာအားလုံးတွင် အစီအရင်များ ထည့်သွင်းထားသောကြောင့် အစီအရင်များ လုံးဝပျက်စီးသွားခြင်းမရှိလျှင် သူ့အလိုလို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်သည်။

ကုယွမ်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ပစ္စည်းများ ပြန်ကောင်းလာနိုင်သော်လည်း ထိုလှိုင်းလုံးကြီးကြောင့် သေဆုံးသွားသော စစ်သည်များနှင့် အစေခံများမှာမူ ပြန်လည်အသက်မဝင်နိုင်တော့ပေ။

ယွင်မုန်တောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။

ယင်ဝိညာဉ်အဆင့် နတ်မိစ္ဆာဘုရင်များ ရှိနေပြီး အဖွဲ့က သူတို့နှင့် တိုးမိခြင်းမှာ ကံဆိုးခြင်းပင်။

ထို့အပြင် ယင်ဝိညာဉ်အဆင့် နတ်မိစ္ဆာကြီးများ၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကြွင်းအကျန်စွမ်းအားများကိုပင် သူ လက်ရှိတွင် မခံနိုင်ပေ။

ဘိုးဘေးကုမူကသာ ထိန်းချုပ်ပေးခဲ့၍သာ တပည့်များစွာ အသက်ချမ်းသာရာ ရသွားခြင်းပင်။

"လူသား ငါ့နာမည်က ဂျင်ဟိုပဲ"

ရွှေရောင်မျောက်ဘုရင်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဆိုတော့မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့နာမည်ကို သိထိုက်တယ်။ ငါက ကတိတည်တယ်။ မင်း ငါ့တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်တာကြောင့် ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားလို့ရပြီ"

ဘိုးဘေးကုမူက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေဂျင်..."

"မလိုပါဘူး။ မင်း ခုနက သုံးလိုက်တဲ့ နတ်မိုးကြိုးမှာ မသိရတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ငါသတိထားမိတယ်။ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းတရားတို့ ရောယှက်နေတဲ့ မိုးကြိုးအရှိန်အဝါက မိုးကြိုးရဲ့ ဖန်တီးခြင်းနဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းနိယာမတွေကိုပါ ထည့်သွင်းထားပုံပဲ။ ဒါ မင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ နတ်မိုးကြိုးအတတ်ပညာလား"

ရွှေရောင်မျောက်ဘုရင် ဂျင်ဟို၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေဂျင်က အမြင်အာရုံ ထက်မြက်လွန်းပါတယ်။ ဒီ အသက်နှင့်သေခြင်း နတ်မိုးကြိုးက တကယ်ပဲ ငါကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတဲ့ မိုးကြိုးအတတ်ပညာပါ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အသက်နှင့်သေခြင်း နိယာမကို ထည့်သွင်းထားတာလောက်ပါပဲ။ ပြောပလောက်အောင် မဟုတ်ပါဘူး"

ဘိုးဘေးကုမူ၏ မျက်နှာမှာ သစ်သားကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေပြီး အမူအရာကင်းမဲ့နေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ တောက်ပရှင်းလင်းနေပြီး တက်ကြွသော အသက်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဟွန်း... မင်းတို့ လူသားတွေက တကယ်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းကြတယ်"

ဂျင်ဟိုက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်တွင် ဘိုးဘေးကုမူကို လေးစားမှု အနည်းငယ် တိုးလာသည်။

"မင်းရဲ့ နတ်မိုးကြိုးအတတ်က ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ မိုးကြိုးနှစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်ထားတာ၊ ဒါကတော့ သေချာပေါက် ထိပ်တန်းအဆင့် နတ်ဘုရားအတတ်ပညာပဲ။ မင်းရဲ့ မွေးရာပါ အတတ်ပညာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ဒါတစ်ခုတည်းတော့ မဟုတ်မှာ သေချာတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီထဲမှာ အပြောင်းအလဲပေါင်း များစွာ ပါဝင်နေဦးမှာ။

ဒီအတတ်ပညာက ကြီးမြတ်သော နတ်ဘုရားအတတ်ပညာရဲ့ အစွမ်းအစ အနည်းငယ်ကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားသေးတယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းသာ ဒါကို ကြီးမြတ်သော နတ်ဘုရားအတတ်ပညာရဲ့ အစပျိုးပုံစံအထိ တက်လှမ်းနိုင်မယ်ဆိုရင် နဂါးတံခါး ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မှာ သေချာတယ်။ ကြီးမြတ်တဲ့ အတတ်ပညာတွေကို ဖန်တီးတယ်ဆိုတာ မိတ်ဆွေရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ပါပဲ။ ဒီအချက်မှာတော့ ငါတောင် မင်းကို လေးစားမိတယ်"

ဘိုးဘေးကုမူနှင့် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း ဂျင်ဟိုမှာ ဘိုးဘေးကုမူ၏ ကျင့်ကြံလမ်းကြောင်းနှင့် အဆင့်ကို အတိုင်းသား မြင်တွေ့နေရပုံပင်။

ကုယွမ်မှာလည်း ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ကြီးမြတ်သော နတ်ဘုရားအတတ်ပညာများမှာ မူလဝိညာဉ် စစ်မှန်သော မသေမျိုးများသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည်။

အဆင့်မြင့် ရွှေအမြုတေကို တည်ဆောက်နိုင်ခြင်းက ထာဝရအသက်အတွက် အခွင့်အရေးရနိုင်ခြင်းမှာ ထိုအတတ်ပညာများကို တည်ဆောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိသောကြောင့်ပင်။

ဘိုးဘေးကုမူ၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ပွင့်မှုက နည်းပါးလွန်းလို့ နှေးကွေးတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ပဲ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေရတာပါ။ ဘယ်လောက်အထိ ရောက်နိုင်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး..."

"တော်ပြီ မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး"

ဂျင်ဟိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး "မင်းတို့အားလုံး ဆေးရနံ့တွေ ထွက်နေတာပဲ။ ဆေးဘုရင်တောင်ရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီတစ်ခါ နီမြန်းသော နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို သွားကြမလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤနတ်မိစ္ဆာမျောက်က ဘိုးဘေးကို စော်ကားပြောဆိုသည်ကို မြင်သောအခါ ဆေးဘုရင်တောင်မှ တပည့်အချို့မှာ ဒေါသထွက်ကြသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားကြောင့် မည်သူမျှ မပြောရဲကြပေ။

ဘိုးဘေးကုမူကမူ ဒေါသထွက်ဟန်မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ မိတ်ဆွေဂျင် တစ်ခုခု ကန့်ကွက်စရာ ရှိလို့လား"

"အို"

ဤစကားကြောင့် ဂျင်ဟိုသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စိန်ခေါ်သံဖြင့် "အဲဒီ နီမြန်းသော နဂါးတာအိုဆရာကလည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပဲ။ ငါသာ ကန့်ကွက်ရင် မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြမှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကုမူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲဒီအခါကျရင်တော့ ငါ့ဂိုဏ်းက တာအိုညီအစ်ကိုတွေ၊ ဘိုးဘေးအထိပါ ဖိတ်ခေါ်ပြီး မိတ်ဆွေဂျင်နဲ့ ဆွေးနွေးရတော့မှာပေါ့..."

ဂျင်ဟို၏ သဘာဝမှာ ပြင်းထန်ပြီး စိန်ခေါ်လိုစိတ်ရှိသော်လည်း သူက မိုက်မဲသူတော့ မဟုတ်

ပေ။ ယင်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်သည့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သူ မည်သူမဆို လူဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာဖြစ်စေ မိုက်မဲသူ မဟုတ်ကြပေ။

ဘိုးဘေးကုမူ၏ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသောအခါ သူအံ့ဩသွားပြီး အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဟွန်း လူသားတွေက တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်။ အရေအတွက်နဲ့ အနိုင်ကျင့်ဖို့ပဲ စဉ်းစားကြတယ်..."

"မိတ်ဆွေဂျင်ရဲ့ ပွင့်လင်းရိုးသားမှုနဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့လေ"

ဘိုးဘေးကုမူက ဂျင်ဟို၏ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဂျင်ဟိုက ဘိုးဘေးကုမူကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"စကားမများတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို တစ်ခုပဲ မေးမယ်။ နီမြန်းသော နဂါးအမိန့်အတွက် နေရာ ၁၀ ခု ပေးနိုင်မလား။ မင်းတို့ အရှုံးမရှိရအောင် အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ပစ္စည်းအချို့ ပေးမယ်"

"ဟဲဟဲ..."

နီမြန်းသော နဂါးအမိန့်ကို လိုချင်နေသော ဂျင်ဟို၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဘိုးဘေးကုမူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ ကိုယ့်ကိုကိုယ် လှည့်စားမနေပါနဲ့။ ဘာအကြောင်းပြချက်ပဲ ပေးပေး ငါသဘောမတူနိုင်ဘူး။ ဒီတစ်ခါ ဆေးဘုရင်တောင်ရဲ့ ခွဲတမ်းက ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အကြီးအကဲတွေ ဆွေးနွေးပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ထားတာ။ ငါ့မှာ ဒါကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ အာဏာမရှိဘူး"