အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)

အခန်း ၁၈၇

လီချန်းချင်းသည် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူ လီချန်းရှင်း၏ စောင့်ရှောက်မှုဖြင့် နီမြန်းသော နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်သို့ သွားရောက်ကာ အခွင့်အရေးရှာနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံပင်။ သို့သော် ထိုနန်းတော်မှာ ကစားကွင်းတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်းနှင့် လီချန်းရှင်းကိုယ်တိုင် ရှိနေလျှင်ပင် သူ့ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ မသိချေ။

လီချန်းချင်း၏ ကံကြမ္မာမှာ ကုယွမ်နှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သဖြင့် ကုယွမ်သည် သူ့ကို တစ်ချက်မျှသာ ငေးကြည့်ပြီး အေးဆေးစွာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သို့သော် ကုယွမ်၏ ထွန်းတောက်လာမှုကို မနှစ်မြို့သည့် အတွင်းစည်း တပည့်တစ်ဦးကမူ ကုယွမ်ကို နန်းတော်ထဲ မဝင်နိုင်သည့်အတွက် အထင်သေးစွာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... ဂျူနီယာညီလေးကု မင်းလည်း ငါတို့နဲ့အတူ နီမြန်းသော နဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို လိုက်ချင်နေတာလား။ ကံဆိုးတာက အမိန့်လက်မှတ်တွေက အကုန်ဆုံးဖြတ်ပြီးသား မင်း အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်ပါတော့..."

ဤသို့ လှောင်ပြောင်မှုများမှာ မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်းမှ တပည့်များထံမှ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဟုခေါ်သော ထိုတပည့်မှာမူ ဆရာကြီးဟယ်လင်းကိုပင် မလေးမခန့်ပြုကာ "တကယ်တော့ စိတ်မကောင်းစရာပါပဲ... ဂျူနီယာညီလေးကုသာ အစကတည်းက ငါတို့ မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်းဘက်ကို ရွေးခဲ့ရင် လီချန်းချင်းလိုမျိုး အမိန့်လက်မှတ်ရနိုင်မှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီချန်းချင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အသိုင်းအဝိုင်းအကြောင်းကို လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုလိုက်ခြင်းက သူ့ကို ပြဿနာရှာခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

ကုယွမ်သည် ထိုချန်ဆိုသူ၏ အကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ထိုသူမှာ ဆေးဘုရင်တောင်၏ ပဉ္စမမြောက်အကြီးအကဲ ဆရာကြီးဇီရှောင်း၏ ဒုတိယမြောက် တပည့်ဖြစ်သည်။

ထိုအကြီးအကဲ ဇီရှောင်းမှာ ဆရာကြီးဟယ်လင်း၏ ဆရာနှင့် အမြဲတမ်း မသင့်မြတ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

ဟယ်လင်း၏ ဆရာသခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဟယ်လင်းမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ မရောက်သေးချိန်တွင် ဇီရှောင်းတို့ဘက်မှ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို များစွာ ခံခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်း ဟယ်လင်း ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာမှသာ ဖိအားများ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဟယ်လင်းနှင့် ဇီရှောင်းတို့ကြားတွင် မပြေလည်နိုင်တော့သည့် ရန်ငြိုးများ ရှိနေကြပြီး ထိုရန်ငြိုးများကပင် ကုယွမ်ကို ပစ်မှတ်ထားကာ လာရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်းပင်။

ဆရာကြီးဟယ်လင်း၏ စရိုက်ကို သိထားသည့် ကုယွမ်မှာ ထိုလူသာ ဝဲပျံနဂါးလှေပေါ်တွင် မရှိဘဲ တစ်နေရာတည်းတွင်သာ ရှိနေပါက ဟယ်လင်းအနေဖြင့် ကြာမြင့်စွာကပင် အရေးယူလိုက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသည်။

ယခုကဲ့သို့ လူအများရှေ့တွင် ပြောဆိုနေခြင်းမှာ ဟယ်လင်းအနေဖြင့် လူအများရှေ့တွင် အရေးယူရဲမည်မဟုတ်ဘူးဟု အထင်နှင့် သတ္တိမွေးနေခြင်းပင်။

ဆရာကြီးဟယ်လင်းတွင် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ရှိနေရသည့် အကြောင်းအရင်းများ ရှိသော်လည်း ကုယွမ်တွင်မူ ထိုသို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုး မရှိပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လာရောက်နင်းချေနေလျှင် သည်းခံနေရမည့် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

"တိုက်ချင်ရင် တိုက်စမ်း ဘာတွေ ပါးစပ်သရမ်းနေတာလဲ"

ကုယွမ်သည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေထဲရှိ ရေငွေ့များကို စုစည်းကာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဓားအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ဓားအလင်းတန်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်ပြီး စဉ်ဆက်မပြတ် ဆက်တိုက်တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။ ချန်မျိုးနွယ်မှ တပည့်မှာ လှောင်ပြုံးပြုံးကာ သူ၏ မှော်သံကွင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချွင်

ဓားအလင်းတန်းနှင့် မှော်သံကွင်း တိုက်မိလိုက်သောအခါ သတ္တုချင်း တိုက်မိသကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအလင်းတန်းမှာ ရေငွေ့များအဖြစ် ပျံ့လွင့်သွားသည်။

တပည့်ချန်က လှောင်ပြောင်ရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည့် ရေငွေ့များသည် နဂါးမျက်လုံးအရွယ်အစားရှိ ရေစက်အဖြစ် ပြန်လည်စုစည်းသွားပြီး တောက်ပစွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

ထိုရေစက်အတွင်းတွင် စူးရှပြတ်သားသော ဓားစိတ်များ ပါဝင်နေပြီး တပည့်ချန်၏ ကိုယ်ကာယကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ကာ သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားသည်။

"အူး..."

တပည့်ချန်မှာ သွေးအန်ပြီး လဲကျသွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်နေသည့် ဓားစွမ်းအားများကြောင့် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အား ကုယွမ် မင်း..."

ဆရာကြီးဟယ်လင်းမှာမူ ကုယွမ်၏ စွမ်းဆောင်ချက်ကြောင့် စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိသွားသည်။

သူမှာ ခရီးစဉ်၏ ဦးဆောင်အကြီးအကဲ ဖြစ်နေသဖြင့် အချို့သောအရာများကို ကိုယ်တိုင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ကုယွမ်က သူ့ကိုယ်စား လက်စားချေပေးလိုက်

သည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် လန်းဆန်းသွားရသည်။

တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေသူများမှာမူ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ချန်ချုံကို အသုံးမကျကြောင်း လျှို့ဝှက်စွာ ကျိန်ဆဲသူများ ရှိသလို မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်းမှ တပည့်များမှာလည်း ကုယွမ်အပေါ် အမြင်မကြည်ဖြစ်သွားကြသည်။

"ရပ်လိုက်"

ကုယွမ် နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ချူဟဲဆိုသူ တပည့်တစ်ဦးက အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းဖြင့် ကြားဝင်တားဆီးလိုက်သည်။

အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းမှာ မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး လက်ချောင်းအရွယ်အစား အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

ကုယွမ်သာ အချိန်မီ ရှောင်လိုက်ခြင်းမရှိပါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားမည့် အန္တရာယ်ရှိသည်။

"တော်လိုက်ပါတော့ ဂျူနီယာညီလေးကု။ ဂျူနီယာညီလေးချန်က စကားအနည်းငယ် ပြောမိရုံရှိသေးတယ်။ မင်းက ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာ အတော်လေး လွန်လွန်းနေပြီ..."

ချူဟဲက ရယ်မောကာ ပြောဆို လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ကုယွမ်အတွက်မူ အလွန်ပင် မုန်းတီးစရာကောင်းနေပြီး သူ၏ဟန်ပန်မှာလည်း မြွေမြွေချင်းစာနာသည့် လူကြမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဆရာကြီးဟယ်လင်း၏ မျက်နှာမှာ နက်မှောင်သွားသည်။

သို့သော် ကုယွမ်က သူ့ကို တားလိုက်ပြီး ချူဟဲကို အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချူဟဲ ဒီနေရာမှာ မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို ရပ်လိုက်တော့"

အခန်း ၁၈၈

"ချန်ဆိုတဲ့ကောင် ပေါက်ကရတွေ ပြောနေတုန်းကတော့ မင်း ဘာလို့ ဝင်မတားတာလဲ။ အခု သူ့ရဲ့ မိုက်ရိုင်းတဲ့ပါးစပ်ကို ငါက သင်ခန်းစာပေးလိုက်တော့မှ မင်းက လူကောင်းယောင်ဆောင်ပြီး ခုန်ထွက်လာတာလား..."

"စစ်မှန်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်ခွင့်မရှိသေးတဲ့ တပည့်သစ်တစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး ပစ်မှတ်ထားတာ ရှက်ဖို့မကောင်းဘူးလား"

ချူဟဲ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာလည်း ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။

စစ်မှန်သော တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူ၏ရှေ့တွင် မည်သူမျှ ဤသို့သော အသုံးအနှုန်းမျိုးဖြင့် မပြောရဲပေ။

လူအများရှေ့တွင် ကုယွမ်၏ လက်ညှိုးထိုး ဆူပူခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် ချူဟဲမှာ ဒေါသထွက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မူရုံဝူရွှမ်မှာမူ အမြဲတမ်းအတိုင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ဤဖြစ်ရပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သို့သော် ကုယွမ်ကို ကြည့်သည့် သူ၏ အကြည့်တွင်မူ ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ချူဟဲ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ကုယွမ်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ ငါ အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် တချို့က အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပူပန်နေလိမ့်မယ်" ဟု ပြောကာ လူအုပ်၏ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ဓားအလင်းတန်းနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ဝဲပျံနဂါးလှေပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ကျောက်စိမ်းနတ်ဘုရားတဲတော်ရှိရာသို့ ဦးတည်၍ သွားလိုက်သည်။

ကုယွမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းစွာ သိသည်။

လျိုရှင်းကျန်းနှင့် ချန်ချုံတို့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း စစ်မှန်သော တပည့်တစ်

ယောက်ဖြစ်သည့် ချူဟဲနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

ချူဟဲမှာ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်ပြီး ရွှေအမြုတေတည်ဆောက်ရန်အတွက် စွမ်းအားများ စုစည်းနေသူဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံမှု၊ အတတ်ပညာနှင့် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံတို့တွင် သူနှင့် ယှဉ်နိုင်သူ အလွန်နည်းပါးသည်။

ကုယွမ်အနေဖြင့် ထိုသို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ ဒုက္ခပေးခြင်းသာ ဖြစ်မည်ကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသည်။

ကျုံးမင်ဈေး၏ မြို့တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ လူနှစ်ယောက်က ကုယွမ်ကို လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြပြီး ကုယွမ်၏ နောက်ခံကို ရိပ်မိကြသည်။

"မိတ်ဆွေ အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က ဒီဈေးရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေပါ။ မိတ်ဆွေကို ကြည့်ရတာ ဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"

တစ်ယောက်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကုယွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော်က ဆေးဘုရင်တောင်က ကုယွမ်ပါ။ ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာပါ" ဟု ပြောကာ ဆေးဘုရင်တောင်၏ အမှတ်အသားပါသော ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ကုယွမ်"

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အံ့ဩသွားကြပြီး "ဒါဆိုရင် မိတ်ဆွေက ကုယွမ်ပါလား ဝမ်းသာလိုက်တာ ဆေးဘုရင်တောင်ရဲ့ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုတုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး ကုယွမ် အံ့ဩသွားသည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခင်ဗျားတို့ ကြားဖူးလို့လား"

"မိတ်ဆွေက မသိသေးဘူးထင်တယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ မိတ်ဆွေရဲ့ နာမည်က ကျော်ကြားနေတာ။ လူတော်တော်များများက မိတ်ဆွေကို နောက်ထပ် လီချန်းရှင်း၊ ကျီချန်းဟိုင်တို့လို နောင်တစ်ချိန်မှာ ထွန်းတောက်လာမယ့်သူလို့ သတ်မှတ်နေကြတာလေ"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

ကုယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကုယွမ်သည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အလကားနာမည်ကျော်ရုံပါ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ရယ်စရာဖြစ်အောင် လုပ်မိသလိုပဲ"

သူ၏ အဆင့်အတန်းကို သူ ကောင်းစွာသိသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် အေးအေးဆေးဆေးနှင့် နှိမ့်ချစွာ နေထိုင်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

စကားပြောနေရင်းနှင့် ကုယွမ်သည် ထိုသူနှစ်ဦးကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ မသန့်စင်ဘဲ ရောထွေးနေသည်။

မှော်လက်နက်များ၏ အလင်းတန်းမှာလည်း မှိန်ဖျော့နေကာ ဆေးဘုရင်တောင်မှ အတွင်းစည်း တပည့်တစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်ပါက သူတို့မှာ အတော်လေး အားနည်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ သာမန် လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကုယွမ်၏ နှိမ့်ချပြီး ယဉ်ကျေးသည့် အပြုအမူကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် သဘောကျသွားပြီး "ခင်ဗျား ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ တစ်ခုလောက် သတိပေးပါရစေ။ ကျုံးမင်ဈေးမှာ စည်းကမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မိရင် ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ခံနဲ့ဆိုရင်တောင် ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။ သတိထားပါ" ဟု စေတနာဖြင့် သတိပေးသည်။ ကုယွမ်ကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

ကျုံးမင်ဈေးကို တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်း၏သခင်မှာ ကျောက်စိမ်းလင်း ဝိညာဉ်အရှင်ဟု လူသိများသည့် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်သည်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ လူသားမဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်ဖြစ်ပြီး နောက်ခံသမိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီး စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် ဤနေရာတွင် မည်သူမျှ ရန်မရှာရဲကြပေ။

ကျုံးမင်ဈေးမှာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှ ဆေးဝါးများ၊ မှော်လက်နက်များ၊ ကျမ်းစာများကို စုစည်းထားရာ နေရာဖြစ်သဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ပေါများသည်။

ထိုအရာများမှာ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များပင် စိတ်ဝင်စားလောက်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ မျက်မြင်အားဖြင့်တော့ ကျောက်စိမ်းလင်း ဝိညာဉ်အရှင်က ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ကွယ်တွင် ဆေးဘုရင်တောင်၊ ကြယ်တာရာမြစ် ဓားဂိုဏ်း၊ နတ်ဘုရားဂိုဏ်း စသည့် အင်အားစုကြီးများက ရှယ်ယာများ ပါဝင်နေသည်။

ဆေးဘုရင်တောင်အနေဖြင့် ဤဈေးမှရသည့် အမြတ်အစွန်းများမရှိပါက တပည့်များအတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများ ထောက်ပံ့ပေးရန် အတော်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီကို ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့သူတွေက မြို့နေထိုင်ခွင့်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ လုံး ပေးရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ခံနဲ့ဆိုရင်တော့ မလိုပါဘူး။ စစ်ဆေးတဲ့အခါ ဂိုဏ်းရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားကိုပဲ ပြလိုက်ပါ"

စီမံခန့်ခွဲသူဝမ်က ထပ်မံသတိပေးသည်။ ကုယွမ်လည်း ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။

ကျုံးမင်ဈေး၏ လမ်းမများမှာ ပိုင်လျန်မြို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာလည်း ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ကြပြီး ကောင်းကင်ဘုံလူသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း နေရာတိုင်းလိုလို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

အချို့နေရာများတွင် ဝံပုလွေခေါင်းဖြင့် မိစ္ဆာများ၊ မြေခွေးနားရွက်များဖြင့် မိစ္ဆာများမှာ လူကြားထဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

အပြင်လောကတွင်ဆိုပါက ထိုမိစ္ဆာများကို တွေ့သည်နှင့် အော်ဟစ်သတ်ဖြတ်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကမျှ ဂရုမစိုက်ကြဘဲ သာမန်အတိုင်းသာ ဆက်ဆံနေကြသည်။

ကုယွမ်က သူတို့ကို စိုက်ကြည့်မိသောအခါ သူတို့ကလည်း ပြန်လည် စိုက်ကြည့်ကြသော်လည်း ရန်မရှာကြပေ။

ဤသည်မှာ ဤဈေး၏ ထူးခြားမှုပင်။