အခန်း ၁၂၄၉

အခန်း (၁၂၄၉) သွေးကြွေးကိုသွေးနဲ့ လက်စားချေ

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က အတော်လေး အသိဉာဏ်ရှိတာပဲ။"

အရှင် ရှုယွီသည် တစ်ခဏမျှရပ်တန့်သွားပြီး မကျေမနပ်ရယ်မောလိုက်၏။

တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးတွင် သတ်ဖြတ်မှုများကြောင့် စိတ်ဓာတ်များပျောက်ကွယ်သွားသည့်သူများကို ဤအတိုင်းသာထားလိုက်မည်။ တာအိုနယ်မြေများများပြားနေခြင်းအတွက် မည်သူကမျှမညည်းတွားပေ။

"..."

ကောင်းကင်မျှော်စင်တောင် ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့ရဲတင်းစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို နားထောင်ရင်း အစစ်အမှန်အရှင် ယွင်မြောင်သည် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ အထက်တွင် ထိုင်နေသော ယိုယောင်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မကျေနပ်ချက်များကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ရ၏။

ယခင်က သူ၏တာအို နှလုံးသား ကမောက်ကမဖြစ်ရခြင်းမှာ သူ၏မသေချာမရေရာသော အနာဂတ်နှင့် အထီးကျန်မှုများကြောင့်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ယေဘုယျ ဦးတည်ချက်တစ်ခုရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ရင်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်လေးမှာ မပျောက်ကွယ်သေးပေ။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

အစစ်အမှန်အရှင် ယွင်မြောင်သည် စိတ်ကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုးစားရင်း ခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။

ကြိုးကြာကလေးက သူ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ကြိုးကြာကလေးက လင်းရွှီဂူမှ ဤစီနီယာအစ်ကိုအား သိပ်မလေးစားသော်လည်း၊ သူက ခေါင်းငုံ့ရန် ဆန္ဒရှိနေသောကြောင့် ယနေ့မှစ၍ သူတို့ကိုမိသားစုအဖြစ် သတ်မှတ်၍ ရနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယိုယောင်၏ရည်မှန်းချက်များက စီရင်စု အနည်းငယ်မျှဖြင့် ကန့်သတ်မထားပေ။

သူမက ကပ်ဘေးထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသူဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးနေရာကို ရယူရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ ထိုသို့သော ရည်မှန်းချက်မျိုးဖြင့် သူမ၏ဘေးနားတွင် လက်ထောက်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လိုအပ်သည်မှာ သဘာဝပင်။

ကျင့်ကြံခြင်းရှိသော်လည်း သတ္တိလုံလောက်စွာ မရှိသော အစစ်အမှန်အရှင်ယွင်မြောင် ကဲ့သို့သော သူမျိုးက အကောင်းဆုံးပင်။

"နေပါဦး။"

အစစ်အမှန်အရှင် ယွင်မြောင် တုံ့ပြန်တော့မည့်အချိန်တွင်၊ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသော အနီရောင်အလင်းတန်းကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ရင်ထဲရှိ မရေရာသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကလည်း ထကြွလာ၏။

"ချီယွင်ဂူကလား။"

"ဒါက လင်းရွှီဂူဘက်ကို ဦးတည်နေတာပဲ။"

ကြိုးကြာကလေးလည်း မျက်လုံးကို ပင့်၍ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အတောင်ပံများကို အနည်းငယ်ဖြန့်လိုက်ရာ၊ သူ ရပ်နေသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဝေးမှအနီရောင် တိမ်တိုက်ကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားလိုက်၏။

"မသေမျိုးဆရာသခင်က လင်းရွှီဂူကို သွားမလို့လား။ အစစ်အမှန်အရှင် ယွင်မြောင်က အခု ချင်းကွမ်းတောင်မှာ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်နေပါတယ်။"

သူ၏စကားမဆုံးမီမှာပင် အနီရောင် တိမ်တိုက်က ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်စင်သွားပြီး အတွင်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အေးစက်ပြီးတောင့်တင်းနေသော ထိုမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ကြိုးကြာကလေး၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွား၏။

ချီယွင်ဂူမှ တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း၊ မူလဖရိုဖရဲတာ့လော်ရွှေမသေမျိုးကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားမိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"မသေမျိုးချီယွင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

သေမျိုးလောကကို လျစ်လျူရှုထားသော ဤသို့သော မသေမျိုးများက နှစ်ပေါင်းများစွာကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းများဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လေ့ရှိပြီး၊ ဂိုဏ်းချုပ်တာအိုပို့ချသည့် အချိန်မှသာ ပေါ်လာလေ့ရှိကြသည်။

ယနေ့ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ချီယွင်ဂူမှ ထွက်လာရသနည်း ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင်။

ထိုလူက အေးစက်စွာကြည့်နေပြီး၊ သူ၏သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ဝတ်ရုံက လေထဲတွင် လွင့်ခါနေ၏။

သူက ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ လှည့်ကာ ချင်းကွမ်းတောင်ဘက်သို့ အမြန် ထွက်သွားသည်။

သူ မရောက်မီမှာပင် ပျင်းရိစွာထိုင်နေသော ယိုယောင်က သူမ၏ဂျူနီယာ ညီအစ်ကို မောင်နှမများကိုခေါ်ဆောင်ကာ သူ့ကိုကြိုဆိုရန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

"ကျွန်မတို့က ဆရာဦးလေးချီယွင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

"အင်း။"

ချီယွင်ကျစ်က ယိုယောင်ကို အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး၊ လူအုပ်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ အနှိမ့်ချဆုံးပြုမူနေသော ယွင်မြောင်ထံတွင် အကြည့်ကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းခန့်က ရယ်မော စကားပြောနေခဲ့ကြသော မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် ယခုအခါ အသက်ပင်မရှူရဲကြတော့ပေ။

စူးစူးစိုက်စိုက်အကြည့်ခံရသော ယွင်မြောင်မှာ ချွေးအေးများ ထွက်လာပြီး ခေါင်းကို ပိုမိုငုံ့ထားလိုက်၏။

ချီယွင်ကျစ်၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရွံရှာမှုများ လင်းလက်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူကအင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ အလင်းတန်း လေးခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျသွား၏။

အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားသည်နှင့် အတွင်းမှ အရာများ ပေါ်လာပါသည်။

တခြားသူများသာမက ယိုယောင်၏နှလုံးသားပင် ခုန်လှုပ်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားလေ၏။

မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးတွင် မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်းဝင်များ၏အလောင်းများဆိုသည်မှာ ရှားရှားပါးပါးပင်။ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်လေးယောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သေဆုံးခြင်းဆိုလျှင်မူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သို့သော် သူမကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ ထိုအလောင်းများပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲနေသော မှေးမှိန်သည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းပင် ဖြစ်၏။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းက နိယာမပေါင်း သောင်းရှစ်ထောင်ကိုချိုးဖျက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းခြင်းလောကခရီးသည်တစ်ဦး၏လက်ရာပင် ဖြစ်သည်။

ရှည်လျားသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ အလင်းရောင်က တာအိုခန္ဓာကိုယ်များကို ဆေးကြောပြီး ဤလူများကိုတိုက်ရိုက် ဖိနှိပ် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ... အနည်းဆုံးတော့ ကိုးမနှင့်ကိုး အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း၏အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော ဗောဓိသတ္တတစ်ပါးပင်။

"..."

အစစ်အမှန်အရှင် ယွင်မြောင်၏အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများက အမျိုးသမီး အလောင်းတစ်လောင်းပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားကာ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပါသည်။

သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရင်းအမြစ်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် သိသွားပြီဖြစ်၏။

လင်းစု သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကာ သူမက ဗောဓိဂိုဏ်း၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆရာဦးလေးချီယွင်၏နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံလိုက်ရပြီး သူ၏ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲသွား၏။

"သူတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ။"

ချီယွင်ကျစ်၏အသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ပေ။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် မူလဖရိုဖရဲတာ့လော်ရွှေမသေမျိုး၏ရင်ထဲရှိ ဒေါသများကို မည်သူမဆို မြင်နိုင်၏။

ချီယွင်ဂူတွင် တပည့်စုစုပေါင်း ခုနစ်ယောက်ရှိပြီး ယခုအခါ တစ်ဝက်ခန့်သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

သူ ကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ခဲ့သော တပည့်များက သူ၏မျက်စိရှေ့မှာပင် အသက်ခံလိုက်ရသောကြောင့်နယ်ပယ်နှစ်ခုကို ကျော်လွန်နေသော ရွှေမသေမျိုးတစ်ပါးပင်လျှင် မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ဆရာဦးလေးကို သတင်းပို့ပါတယ်။ ယွင်မြောင်... ယွင်မြောင် တကယ်မသိပါဘူး။"

အစစ်အမှန်အရှင် ယွင်မြောင်က တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး၊ ဤဒေါသထွက်နေသော ဆရာဦးလေးအား ကြောက်ရွံ့မှုက သူ၏ဂျူနီယာညီမလေး သေဆုံးသွားသည့်ဝမ်းနည်းမှုကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးကွယ်သွား၏။

သူက မသိစိတ်မှ တာဝန်ယူမှုကို ရှောင်လွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"လင်းစုက ချီယွင်ဂူကစီနီယာအစ်ကိုတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပါးမယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာ၊ အသေးစိတ်ဘာမှမပြောပြပါဘူး။ ဗောဓိဂိုဏ်းနဲ့ ဘယ်လို တွေ့သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး၊ ဒါက တကယ်ကိုယွင်မြောင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။"

"..."

သူ၏အဖြေကြောင့် ချီယွင်ကျစ်၏မျက်လုံးများ ပိုမို အေးစက်သွားခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ယိုယောင်က ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းပြော။"

ချီယွင်ကျစ်က သူမထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

"မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပါ၊ သွေးကိုသွေးနဲ့ လက်စားချေပါ။"

ယိုယောင်က မေးစေ့ကိုအနည်းငယ်ပင့်လိုက်ရာ ဖြူဝင်းလှပသောမေးရိုးက ထင်ရှားပေါ်လွင်နေ၏။ သူမက မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ဝင်လာရဲမှတော့ ပြန်မထွက်သွားသင့်တော့ဘူး။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချီယွင်ကျစ်၏မျက်လုံးထဲမှ အေးစက်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီး သူက တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်၏။

"အချိန်ရရင် မင်းဆရာကိုချီယွင်ဂူကို လာပြီး စကားပြောဖို့ ဖိတ်လိုက်ပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အင်္ကျီလက်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ဝှေ့ယမ်းကာ အလောင်းသုံးလောင်းကို ယူဆောင်သွားပြီး၊ ကောင်းကင်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားသော ဧရာမအနီရောင်တိမ်တိုက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤဆရာဦးလေး ထွက်သွားပြီးနောက် လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့အားလုံး မြေကြီးပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသော လင်းစုကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သေပြီးသည့်တိုင်အောင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မျက်ခွံများ အထိန်းအကွပ်မဲ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။