အခန်း (၁၉၁-၁၉၂)

အခန်း (၁၉၁) ပြဿနာရှာရန် ကြံစည်ခြင်း

“ငါ့ရဲ့ ရိပ်ဖြတ်ဓားမြှောင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အဆင့် မှော်လက်နက်တစ်ခုကွ။ လေလံပွဲမှာဆိုရင် အနည်းဆုံး

ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သန်းလောက် တန်ဖိုးရှိတယ်။”

လုံအန်းသည် မျက်လုံးပြူးမျက်ဆန်ပျက် ဖြစ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ

မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ရိပ်ဖြတ်ဓားမြှောင် ဟုတ်လား။ ခေတ်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်၏။ သူသည်

ကောင်းကင်အဆင့် မှော်လက်နက်များကိုပင် ယခုအခါ မြင်တွေ့ဖူးနေပြီ ဖြစ်ရာ ဆရာ၏

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အဆင့် မှော်လက်နက်မှာ... အနည်းငယ် ပြောပလောက်စရာ

မရှိတော့ပေ။

“ဆရာ... ဆိုင်မှာ မှော်လက်နက်တွေကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းပေးတဲ့စနစ်

ရှိတယ်ဆိုတာ ဆရာ သိတယ်မဟုတ်လား။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယွီသည် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း

ပြုံးလိုက်တော့သည်။ သူ၏ လှည့်ကွက်ကို တပည့်ဖြစ်သူက ရိပ်မိသွားခဲ့ပြီ

ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဆိုင်တွင် ပစ္စည်းများကို

ရွှေဒင်္ဂါးနှင့် ပြန်လည်လဲလှယ်ပေးသော

စနစ်ရှိကြောင်း သူ ကြားသိခဲ့ရသည်။ သေချာစွာ

စုံစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ... အံ့ဩစရာပင်။ အဝါရောင်အဆင့် မှော်လက်နက်တစ်ခု၏ သိမ်းဆည်းဈေးမှာ ရွှေဒင်္ဂါး ရာဂဏန်း၊

ထောင်ဂဏန်းမျှသာ ရှိပေသည်။ သူ၏ ရိပ်ဖြတ်ဓားမြှောင်အတွက်

ဆိုင်မှ ပေးမည့် သိမ်းဆည်းဈေးမှာ ရွှေဒင်္ဂါး ငါးသောင်းပင် မပြည့်ချေ။

ပြင်ပလေလံခန်းမတွင်ဆိုပါက အနည်းဆုံး သိန်းဂဏန်းမှသည် သန်းချီ၍ ရောင်းချနိုင်ပေသည်။

ကွာခြားချက်မှာ ဆယ်ဆမက ရှိနေသဖြင့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ တကယ့်

ကတ်သီးကတ်သတ်နိုင်လှသည့်

ခေါင်းပုံဖြတ်သမားကြီးဟု သူက စိတ်ထဲမှ

ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

လုံအန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဆရာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အပိုဆုကြေးတွေက ကျွန်တော်

တစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဆရာလည်း သိတာပဲ။” ထို့နောက် သူသည် သူ၏

ငွေဖြည့်ကတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်တော်လည်း အများကြီး သုံးစွဲထားမိလို့ လက်ထဲမှာ

သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဆရာ့ကို နောက်ထပ် ရွှေဒင်္ဂါး နှစ်သိန်း

ထပ်လွှဲပေးပါ့မယ်။ ဆရာ့ရဲ့ မှော်လက်နက်ကိုလည်း ပေါင်မနေပါနဲ့တော့။ နောက်နောင်

ဆရာ့မှာ ပိုက်ဆံရှိလာရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ မမေ့ပါနဲ့ဦး။”

ကျန်းယွီသည် အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး လုံအန်း၏လက်ကို

ဆွဲကိုင်လိုက်တော့သည်။

“တပည့်ကောင်းလေး... မင်းက တကယ့်ကို ငါ့ရဲ့

တပည့်ကောင်းလေးပဲ။ ငါ မင်းကို ငယ်ငယ်ကတည်းက

အလိုလိုက်ခဲ့ရတာ တန်ပါတယ်ကွာ။”

လုံအန်းက ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။ လွှဲပြောင်းမှု

ပြီးဆုံးသည်နှင့် ကျန်းယွီသည် ငွေဖြည့်ကတ်ကို

ယူဆောင်ကာ ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန် ကတ်လှည့်စက်

ဆီသို့ မရပ်မနား အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။ လုံအန်းက သူ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း

သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ဆရာဖြစ်သူကတော့ အလွန်အမင်း စွဲလန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယွဲ့သည် ကုတင်ထက်ဝယ် စောင်းလျောင်းလျက် ဗီဒီယိုကြည့်သော app မှဗီဒီယိုများကို

ကြည့်ရှုနေသည်။ ဖုန်းများ စနစ်တကျ မိတ်ဆက်ပြန့်ပွားလာမှုနှင့်အတူ

သုံးစွဲသူဦးရေမှာ ဆက်တိုက် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ

မှတ်ပုံတင်ထားသူဦးရေ တစ်သိန်းနီးပါးအပြီးအထိ ရှိလာခဲ့ပြီ

ဖြစ်သည်။

သူသည် ထူးခြားသည့် အကောင့်အချို့အတွက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု

စွမ်းဆောင်ရည်မြှင့်တင်ရေးကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ “ထူးခြားသည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ချက်မှာ...

သူတို့တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အချက်များ ရှိကြပြီး ပလက်ဖောင်းအတွက်

ဝင်ငွေ ရှာဖွေပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

ဥပမာအားဖြင့်... နတ်သမီး မြောင်ယင်းမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည်

ပထမဆုံးအသုတ် သုံးစွဲသူများထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ဘဲ နောက်ကျမှသာ အကောင့်ဖွင့်ခဲ့သူ

ဖြစ်၏။ သူမတွင် ထူးခြားသော ပါရမီများ သိပ်မရှိသကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သည့်

အချိန်များတွင်လည်း သီချင်းဆိုခြင်း၊ ကပြခြင်း သို့မဟုတ် မှော်ပညာရပ်များ

သရုပ်ပြသခြင်းတို့ မလုပ်ဆောင်ဘဲ ဖုန်းကင်မရာကို ကြည့်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ

စကားတိုးတိုးလေးများ ပြောဆိုနေတတ်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် မွေးရာပါ အလှအပသက်သက်ဖြင့်သာ အလှဆုံးအမျိုးသမီး အမျိုးအစားတွင်

ပထမနေရာကို ရရှိထားခဲ့သည်။ သူမ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သည့် အချိန်တိုင်း၌

လက်ဆောင်ပစ္စည်းများမှာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ပျံသန်းနေတတ်၏။

ပလက်ဖောင်းအနေဖြင့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများမှ ရရှိသော အကျိုးအမြတ်ကို

ရာခိုင်နှုန်းအလိုက် ရရှိသဖြင့် ဝင်ငွေကောင်းစွာ

ရှာဖွေပေးနိုင်သော အကောင့်များကို သူ သေချာပေါက် ကူညီပံ့ပိုးပေးရမည် ဖြစ်သည်။

နတ်သမီး မြောင်ယင်းအား Follow ပြုလုပ်ထားသူဦးရေမှာ ယခုအခါ ချန်ကျိုကဲ၏

ဦးရေကိုပင် မှီလုနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက မကြာမီ

အချိန်အတွင်း သူမသည် ဗီဒီယိုကြည့်သော app ပေါ်တွင် နံပါတ်တစ် လူကြိုက်အများဆုံး

ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လီယွဲ့သည် ရက်အနည်းငယ်လျှင် တစ်ကြိမ် “ဗီဒီယို ဖန်တီးသူများအတွက် ဆုလာဘ်”အစီအစဉ်များကို ပြုလုပ်ပေးပြီး စရိတ်အနည်းငယ် သုံးစွဲကာ ဗီဒီယိုကြည့်သော app

သုံးစွဲသူများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြှင့်တင်ပေးသဖြင့် ဗီဒီယိုများ

ပိုမိုလှုပ်ရှားသက်ဝင်လာစေရန် အကူအညီ ဖြစ်စေသည်။

လီယွဲ့သည် ပျင်းကြောဆန့်လိုက်ရင်း ကြောင်ဖြူလေးကို ပွေ့ချီကာ အောက်ထပ်သို့

ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဆိုင်၏ခြံဝန်းအတွင်း၌ တစ်နှစ်ပတ်လုံး

နွေဦးကာလကဲ့သို့ သာယာနေသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်မူ

ကွဲပြားခြားနားလှ၏။ ယခုအခါ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း

ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မကြာမီ ဆောင်းရာသီသို့

ကူးပြောင်းတော့မည် ဖြစ်သည်။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ် သူဌေးကြီး။”

“အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။”

လီယွဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မရေမတွက်နိုင်သော ဝယ်ယူသူများ၏ အကြည့်တို့က

သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။ လူသစ်အများစုမှာ သူ့ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။

အားလုံး သိကြသည့်အတိုင်း ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခဲပြီး

များသောအားဖြင့် အပေါ်ထပ်တွင်သာ နေထိုင်တတ်သဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို

မြင်တွေ့နိုင်ရန်မှာ ကံတရားအပေါ် များစွာ မူတည်ပေသည်။

‘အရမ်းငယ်သေးတာပဲ။’

‘သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက သာမန်လူတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘဲ ထူးခြားဆန်းကြယ်လှတယ်။’

ဤအရာမှာ ဝယ်ယူသူများက သူ့အပေါ် ပထမဆုံး ထားရှိလိုက်သော ခံစားချက် ဖြစ်သည်။

စနစ်စွမ်းအင်နယ်မြေ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ်

အချိန်ကြာမြင့်စွာ အေးအေးဆေးဆေး တည်ငြိမ်စွာ

ရှင်သန်နေထိုင်မှုကြောင့် သော်လည်းကောင်း၊ သူတို့၏မျက်လုံးထဲ၌

လီယွဲ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားနေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ

ဆင်းသက်လာသော နတ်မင်းတစ်ပါးအလားပင်။

“သူဌေးကြီး...”

လီယွဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံလေး ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်

ရဲရွှမ်းအာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် ဆိုင်ထဲသို့

လတ်တလော ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို ကြည့်နေသော သူမ၏ ချစ်စဖွယ်

မျက်နှာလေးထက်၌ မျှော်လင့်ချက် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ၃၀

ရာခိုင်နှုန်းနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းတို့

ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

လွန်ခဲ့သောအချိန်က သူမသည် လီယွဲ့၏ လှည့်ကွက်ကြောင့် စိန်ခေါ်မှုနယ်မြေအတွင်းသို့ အဓမ္မ ရောက်ရှိသွားခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတိုင် ထိုအကြောင်းကို

တွေးမိလျှင် သူမ စိုးရိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ ဤဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ

ကလေးများကို နှိပ်စက်တတ်သူဟု သူမက ထင်မြင်နေခဲ့သည်။

“မင်းကိုး... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။”

လီယွဲ့၏ နူးညံ့သော အပြုံးကို မြင်လျှင် ရဲရွှမ်းအာသည် စိုးရိမ်မှုများ

လျော့ကျသွားပုံရသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းလေးကို စူလိုက်ရင်း

စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် “ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မကို ဆရာက သိုင်းပညာတွေ

လေ့ကျင့်ဖို့ တံခါးပိတ်ပြီး အတင်းကျင့်ခိုင်းထားတာလေ။ အခုမှပဲ

အပြင်ထွက်ခွင့်ရတော့တယ်” ဟု တိုင်တောလိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုလင်းရှန်းသည် လျှောက်လှမ်းလာပြီး လီယွဲ့အား အရိုအသေပြုလိုက်၏။

မိုလင်းရှန်း၏ စိတ်ထဲ၌မူ လှိုင်းတံပိုးများ ထသကဲ့သို့ အလွန်တရာ

အံ့ဩတုန်လှုပ်နေခဲ့ရသည်။ သူ ဤနေရာသို့

မရောက်ဖြစ်သည်မှာ နှစ်လမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ဆိုင်၏ အပြောင်းအလဲမှာ

ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။ ယခင်က ခြံဝန်းအတွင်းဝယ် နေ့စဉ် ဝယ်ယူသူ

တစ်ရာခန့်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ... သောင်းချီ၍ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သောင်းချီသော အရေအတွက်ဆိုသည်မှာ မည်မျှများပြားသနည်း။ ကျင့်ကြံခြင်း

ဂိုဏ်းကြီးများ၏ အတွင်းတပည့်၊ အပြင်တပည့် အားလုံးကို

ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်ပင် ထိုမျှလောက်သော အရေအတွက်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

“ဆိုင်ထဲမှာ အသစ်အဆန်းတွေ အများကြီး ရှိနေပြီမို့လို့ စိတ်ကြိုက်

လေ့လာကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေးကြီး။”

လီယွဲ့သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခြံဝန်း၏

ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ လှဲကုလားထိုင်တစ်လုံးကို

ဖန်တီးပြီး သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းလိုက်တော့သည်။

ရဲရွှမ်းအာသည် ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန် ကတ်လှည့်စက်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး “ဒါက ဘာကြီးလဲ”

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

လူတန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေသော ကျန်းယွီက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ‘အို... ဒီမိန်းကလေးငယ်က

ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ တကယ့်ကို အရုပ်မလေးလို ချစ်စရာကောင်းလှချည်လား။’

“သမီးလေး... ဒါက ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန် ကတ်လှည့်စက်လို့ ခေါ်တယ်...”

ကျန်းယွီ၏ စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြမှုအပြီးတွင် ရဲရွှမ်းအာ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူမသည်

ရှေ့တွင်ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အမွှေးပွပွ ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီကာ

စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တိုးဝှေ့ထွက်လာသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်

မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း

တောက်ပသွားတော့သည်။

“အစ်ကိုကြီးလော့... ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန် ရရှိသွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ။”

“ဒါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အဆင့်ရှိတဲ့ ‘လဝိညာဉ်ကြောင်’

ပဲ။ အစ်ကိုကြီးလော့ရဲ့ ကံက တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းတယ်။ တစ်လလုံးလုံး

သည်းခံစောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတာ တန်သွားပြီပဲ။”

“ဂုဏ်ယူပါတယ်... ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ။”

လော့မျိုးရိုးအမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း “အားလုံးကို

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ငါ ဝိညာဉ်ကြောင်လေး ရရှိသွားတဲ့

အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် နေ့လယ်ကျရင် ဘေးက စားသောက်ဆိုင်မှာ

စားပွဲပြင်ဆင်ထားပါ့မယ်။ အားလုံးပဲ ကြွရောက်ပေးကြပါဦး” ဟု

ဖိတ်ကြားလိုက်တော့သည်။

“သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်ဗျာ။”

“ဟားဟား... အစ်ကိုကြီးလော့ကတော့ တကယ့်ကို သဘောထားကြီးတာပဲ။”

ဘေးတွင် ရှိနေသော ကျန်းယွီသည် အားကျစိတ်များဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ‘ဒီလူက

တစ်လလောက် ကြိုးစားပြီးမှ တစ်ကောင်ရတာပဲ။ ငါကလည်း အခုမှ ဆယ့်ငါးရက်ပဲ

ရှိသေးတာမို့ ဆက်ပြီး ကြိုးစားရင်တော့ သေချာပေါက် ရလာမှာပါ။’

တစ်ဖက်တွင်မူ ရဲရွှမ်းအာသည် အစ်ကိုကြီးလော့၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ကြောင်လေးကို

မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်နေသည်။

‘အရမ်း အမွှေးပွပြီး ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ ငါလည်း အရမ်းလိုချင်တယ်။’

‘တန်းစီရမယ်... တန်းစီရမယ်။ ငါလည်း ဝိညာဉ်တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် လိုချင်တယ်။’

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်၏အပြင်ဘက် မိုင်နှစ်ဆယ်အကွာ ချင်းယန်မြို့အတွင်း၌ ကျန်းမိသားစု

ခေါင်းဆောင် ကျန်းယွမ် ဦးဆောင်သော ကျန်းမိသားစုဝင် အုပ်စုတစ်စု

စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။ ယခုအခါ ထီဆိုင်မှာ

ချင်းယန်မြို့၌ အလွန်ပင် ရေပန်းစားနေသဖြင့် ဆိုင်၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန်မှာ

များစွာ မခက်ခဲပေ။

“ကြားရသလောက်တော့ ဒီဆိုင်က မရိုးရှင်းဘူးခင်ဗျာ။ မြို့တစ်ဝက်လောက်အထိ

ကြီးမားကျယ်ပြန့်တယ်။ နေ့တိုင်းလည်း အဆင့်(၃)

ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်တွေ အပါအဝင် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေ

အများကြီး သွားလာနေကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတွေတောင်

အမြဲ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြတာပါ” ဟု ဘဏ္ဍာစိုးကျန်းက လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း

သူ စုံစမ်းရရှိခဲ့သော သတင်းများကို ကျန်းယွမ်အား တင်ပြလိုက်၏။

ကျန်းယွမ်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်ချည်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒီလို ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ နေရာမှာ ဒီလောက်အထိ ထူးခြားတဲ့ ဆိုင်မျိုး ရှိနေတာလား။”

ဟယ်မိသားစုသာ ထိုဆိုင်အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေပါက သူတို့ကို အရေးယူရန်မှာ လုံးဝ

မဖြစ်နိုင်တော့ပေ မဟုတ်ပါလော။

“မိသားစုခေါင်းဆောင်ကြီး... စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော် စုံစမ်းသိရှိရတာကတော့

အဲဒီဆိုင်က အလွန်ကြီးမားပေမဲ့ ညဘက်ဆိုရင် ဆိုင်ပိတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။

ဆိုင်အနီးအနားမှာ ဆောက်ထားတဲ့ တည်းခိုခန်းတွေ ရှိပြီး

အဲဒီတည်းခိုခန်း ပိုင်ရှင်တွေကတော့ ချင်းယန်မြို့က သာမန်မိသားစုလေးတွေပဲ

ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် ဟယ်မိသားစုဟာ

အဲဒီတည်းခိုခန်းတွေထဲက တစ်ခုမှာ ပုန်းနေတာ သေချာပါတယ်”

ကျန်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “တည်းခိုခန်းတွေထဲမှာ အခန်းတွေ အများကြီး

ရှိတာပဲ။ သူတို့ ဘယ်အခန်းမှာ နေလဲဆိုတာ ငါတို့ ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။

ပြဿနာအကြီးအကျယ် ရှာလိုက်ရင် ဆူပူသောင်းကျန်းမှု ဖြစ်သွားပြီး ထီဆိုင်

ဒါမှမဟုတ် တခြားစွမ်းအားရှင်တွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်။”

ဘဏ္ဍာစိုးကျန်းက ယုတ်မာညစ်ညမ်းစွာ ပြုံးလိုက်၏။

“လွယ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ချင်းယန်မြို့ ဝန်ရုံးက အရာရှိတွေကို ငွေပေးပြီး

ဟယ်ကျင်းနဲ့ သူမရဲ့ မောင်ဖြစ်သူကို ပြန်လွှတ်ပေးခိုင်းလိုက်ပါမယ်။ သူတို့ကို

တည်းခိုခန်းဆီ လွှတ်ပြီး တည်နေရာ အတိအကျကို စုံစမ်းခိုင်းရုံပါပဲ။ ညအမှောင်ထု

လွှမ်းမိုးပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်တဲ့ အချိန်ကျမှ ငါတို့ သွားရောက်

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်လိုက်ရင်တော့ လွယ်ကူတဲ့အပြင်

တခြားသူတွေရဲ့ သတိထားမှုကိုလည်း ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ထိုစကားကို ကြားရလျှင် ကျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်

ထောက်ခံလိုက်တော့သည်။

“အခုအချိန်ဆိုရင် ဟယ်ဖန်းကျိကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရနေလောက်ပြီ။ ကျန်တဲ့

ဟယ်မိသားစုဝင်တွေကတော့ ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပဲ။ သူတို့ကို အသာလေး

သတ်ပစ်လိုက်ဖို့က တစ်ခဏလေးပဲ လိုအပ်ပြီး ဘယ်သူမှလည်း သိမှာ

မဟုတ်ဘူး။ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။”

နောက်တစ်နေ့။

ဟယ်ကျင်းနှင့် ဟယ်ကျန်းတို့သည် မြို့ဝန်ရုံးမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြပြီး

ကျန်းယွမ်ထံသို့ ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးလွှား ရောက်ရှိလာကြကာ မြေပြင်ပေါ်၌

ဝပ်စင်းလိုက်ကြသည်။

“စီနီယာကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို လာကယ်တာပဲ။”

“ကျွန်မ သိနေခဲ့ပါတယ်... စီနီယာကြီးက ကျွန်မတို့ကို မေ့မထားဘူးဆိုတာ။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာကြီး။”

ဟယ်ကျင်းက ဦးခေါင်းကို မြေပြင်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်လျက် ရှိခိုးလိုက်ပြီး သူမ၏

မျက်ဝန်းများထဲ၌ ရက်စက်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

“စီနီယာကြီး... ကျွန်မတို့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါဦး။ ဟို ရုပ်ဆိုးဆိုးလူက ကျွန်မကို

စော်ကားပြီး ရိုက်နှက်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ သူ့ကို အရမ်းမုန်းတယ်။ သူ့ကို သေချာပေါက်

သတ်ပစ်ပေးပါဦး။”

ကျန်းယွမ်က သူမကို စိတ်ထဲမှ လူမိုက်မကြီးဟု ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ လမ်းမပေါ်၌

ဖြစ်ပွားခဲ့သော စကားများပုံကို သူသည် ဘဏ္ဍာစိုးကျန်းထံမှ

ကြားသိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ တစ်ဖက်လူမှာ မားကွစ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မည်သည့်မိသားစုမှဖြစ်ကြောင်း အတိအကျ မသိသော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်

အဆင့်အတန်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

‘ငါ့မှာ အဆက်အသွယ်နဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေရင်တောင်မှ မင်းတို့လို

လူမိုက်နှစ်ယောက်အတွက်နဲ့ အဲဒီလိုလူကို

သွားပြီး ပြစ်မှားရအောင် ငါက ရူးနေလို့လား။’

သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် သူသည် သူတို့ကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ ထို့ကြောင့်

ပြဿနာမရှာစေရန်အတွက် ကျန်းယွမ်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းတို့

ငါ့အတွက် ကိစ္စတစ်ခု ပြီးအောင် လုပ်ပေးပြီးရင် အားလုံး

အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။”

ဟယ်ကျင်းသည် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး သစ္စာရှိကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ထပ်မံ

ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာကြီး။

ကျန်းမိသားစုအတွက်ဆိုရင် ကျွန်မ အသက်ကိုပါ

စတေးပြီး ဆောင်ရွက်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲရှင်။”

ကျန်းယွမ်က သူမကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်၏။

‘ဟယ်မိသားစုက တကယ့်ကို ဒီလို အသုံးမကျတဲ့အရာမျိုးကို မွေးထုတ်ခဲ့တာပဲ။

မင်းတို့မိသားစု ပျက်စီးမသွားရင် ဘယ်သူ ပျက်စီးမှာလဲ။

လက်စားချေဖို့ ကြံစည်နေတာကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်သက်သက်ပဲ။

အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်နှစ်ခု... ကိစ္စပြီးတာနဲ့ သူတို့ကို ချက်ချင်း

သတ်ပစ်ရမယ်။ ကြည့်ရတာတင် ရွံစရာကောင်းလှတယ်။’

“မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက် မိုင်သုံးဆယ်အကွာကို သွားလိုက်ကြ။ အဲဒီမှာ

ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိပြီး မင်းတို့ရဲ့

ဟယ်မိသားစုဝင်တွေဟာ အဲဒီအနားမှာ တည်းခိုနေကြတယ်။ မှတ်ထားပါ...

ဘာပြဿနာမှ မရှာမိစေနဲ့။ မင်းတို့ရဲ့ အဓိကတာဝန်က သူတို့ တည်းခိုနေတဲ့

အခန်းတည်နေရာ အတိအကျကို စုံစမ်းဖို့ပဲ ဖြစ်တယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာကြီး။ ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် မှတ်ထားပါ့မယ်။”

အခန်း (၁၉၂) နန်းတော်တွင်းမှ ပျော်စရာ ဟာသများ

ကောင်းကင်ယံထက်ဝယ် ဆန်းပြားဆန်းကျယ်လှသော ဝိညာဉ်လှေသင်္ဘောကြီးတစ်စင်းသည်

လေဆန်တိုး၍ ပျံသန်းနေသည်။ ထိုဝိညာဉ်လှေထက်တွင်

ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည် သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက်

မတ်မတ်ရပ်နေ၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် “ဟွာကျီ” စီးကရက်တစ်လိပ်ကို

ကိုက်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ်

ကျဉ်းမြောင်းထားသည်။

သူနှင့်အတူ နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး ဖုန်းထျန်းချန်းနှင့် နန်းတွင်းမဏ္ဍပ်ခေါင်းဆောင်

ယန်ဖုန်း ဦးဆောင်သော မြေကမ္ဘာမဏ္ဍပ်မှ စွမ်းအားရှင် ငါးရာတို့လည်း

လိုက်ပါလာကြသည်။ ထို့အပြင် နန်းတွင်းထိန်းချုပ်ရေးမှူး

မိန်းမစိုး ကော်ဖန်းဖန်းသည်လည်း တစ်ပါတည်း လိုက်ပါလာသော်လည်း သူသည်

အနည်းငယ် နောက်ကျကျတွင် ရပ်လျက် စီးကရက်ငွေ့များကို ရှောင်ရှားရန်

ဝတ်ရုံလက်စဖြင့် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်မျှ အနားယူခွင့်ရရှိခဲ့သဖြင့် ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည် ထီဆိုင်သို့

သွားရောက်ရန် စိတ်စောနေခဲ့သည်။ နန်းတော်တွင်းရှိ

ကိုယ်လုပ်တော်များ၊ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် မိန်းမစိုးများ၏

မာဂျောင်ကစားသည့် ပညာရပ်မှာ အလွန်တရာ အောက်ခြေကျလှသဖြင့် သူ၏ ကစားချင်စိတ်ကို

အပြည့်အဝ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ချေ။

ပြိုင်ဘက်မရှိသော နေ့ရက်များမှာ တကယ့်ကို ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“အို...” ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ “ဒါက

သူဌေးကြီးရဲ့ ခြံဝန်းလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အပြီး ကြီးမားသွားရတာလဲ။”

“မြို့တစ်ဝက်လောက်အပြီး ကျယ်ဝန်းနေတာပဲ။”

ဖုန်းထျန်းချန်းက ပြုံးလျက် “ကြားရသလောက်တော့ လက်ကိုင်ဖုန်းတွေဟာ

တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ ပြန့်ပွားနေပြီ

ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆိုင်ကို နေ့စဉ်လာရောက်သူ တစ်သောင်းကျော်အထိ ရှိနေတာပါ။

သူဌေးကြီးသာ ခြံဝန်းကို မချဲ့ထွင်ခဲ့ရင်တော့ လူတွေကို ဆံ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး ဘုရား”

ဟု တင်ပြလိုက်၏။

ဝူဧကရီမင်းမြတ်က ယန်ဖုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “စန်းကျင်းမြို့တော်ရဲ့ အခြေအနေက

ဘယ်လိုလဲ။”

“ဧကရီမင်းမြတ်အား တင်ပြအပ်ပါတယ် ဘုရား... စန်းကျင်းမြို့တော်မှာလည်း

ဖုန်းကိုင်တဲ့သူ အနည်းငယ် ရှိနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့

ချင်းပြည်နယ်က စန်းကျင်းမြို့တော်နဲ့ အရမ်းဝေးကွာပြီး

ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့အတွက် တစ်နိုင်ငံလုံးအဆင့်အထိ

လုံးဝ မပြန့်ပွားသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ

ပြန့်ပွားသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး

ယုံကြည်ပါတယ် ဘုရား။”

ဝူဧကရီမင်းမြတ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မှန်တယ်။ ချင်းပြည်နယ်ဟာ ငါ့ရဲ့

သိုင်းလောကတိုင်းပြည်ထဲမှာ အဝေးလံဆုံး ပြည်နယ်တစ်ခုပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူဌေးကြီးက ဒီနေရာမှာ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာကိုး။ အကယ်၍

စန်းကျင်းမြို့တော်မှာသာ ဖွင့်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်တောင်

ကောင်းလိုက်မလဲ။ ကိုယ်တော်လည်း နေ့တိုင်း

ရာဇသံတွေကို ဖတ်ပြီးတာနဲ့ ဆိုင်ကိုသွားပြီး မာဂျောင်ကစားလို့

ရတာပေါ့... ဟူး... နှမြောစရာပဲ။”

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

“ကိုယ်တော် တိုင်းပြည်ရဲ့ မြို့တော်ကို ချင်းပြည်နယ်ဆီ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ရင်

ဘယ်လိုနေမလဲ။”

ဖုန်းထျန်းချန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

‘အရှင်မင်းကြီး... ဒါကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ကူးဆန်းကြီးပါပဲလား။

မာဂျောင်ကစားချင်ရုံနဲ့ မြို့တော်ကို

ရွှေ့ပြောင်းမယ် ဟုတ်လား။ ဒီအကြောင်းသာ ပြင်ပကို ပေါက်ကြားသွားရင်တော့ လူတိုင်းက

အရှင်မင်းကြီးကို အပျော်အပါးမက်တဲ့ မင်းဆိုးမင်းညစ်လို့ သမုတ်ကြမှာ အသေအချာပဲ။’

ယန်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီလျက် အလျင်အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်သည်။ “ဧကရီမင်းမြတ်... ဒီလို

လုံးဝ မလုပ်သင့်ပါဘူး ဘုရား။ စန်းကျင်းမြို့တော်ကို တည်ထောင်ခဲ့တာ

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ရှိနေပါပြီ။ အကယ်၍ ပေါ့ပေါ့ဆဆ

ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပါက တိုင်းသူပြည်သားများ၏ စိတ်နှလုံး

တုန်လှုပ်သွားနိုင်ပြီး တိုင်းပြည် မငြိမ်မသက်

ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်ရပါတယ် ဘုရား။”

ဝူဧကရီမင်းမြတ်က နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း “မြို့တော်လေး ရွှေ့တာကို

တိုင်းပြည်ပျက်မတတ် ပြောနေလိုက်တာ။ ထားလိုက်ပါတော့...

ကိုယ်တော်က သာမန် ပြောကြည့်ရုံတင်ပါ။ သင်္ဘောကို ဆင်းခိုင်းလိုက်။

မင်းတို့အားလုံး တည်းခိုခန်းမှာ သွားပြီး အခန်းယူကြ။

ကော်ဖန်းဖန်း... မင်း ကိုယ်တော့်နောက်ကနေ ဆိုင်ထဲကို အရင်လိုက်ခဲ့။”

ထိုစကားကို ကြားလျှင် ကော်ဖန်းဖန်းသည် အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး

စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဧကရီမင်းမြတ်... ဒီနေ့

စန်းကျင်းမြို့တော်ကို ပြန်မကြွတော့ဘူးလား ဘုရား။”

“မပြန်တော့ဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ ရှီကိုယ်လုပ်တော်ကြီးတို့ကို ဒီနေ့ည

မာဂျောင်ကစားပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဝိညာဉ်သင်္ဘောနဲ့ဆိုရင်

ပြန်ဖို့ သုံးနာရီပဲ လိုအပ်တာမို့လို့... အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့...”

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက တကယ့် ကလေးကစားသလောက်ပဲ ရှိတာ။

ညံ့လည်းညံ့တယ်... ကစားဖို့လည်း သိပ်ဝါသနာထုံတာ။ ပြီးတော့

ဝမ်ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးကလည်း ကိုယ်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ပစ္စည်းတွေကိုပဲ အမြဲ

မျက်စိကျနေတာ။ မင်းက ကိုယ်တော် သူတို့ကို

ချော့ပြောခဲ့တဲ့စကားကို တကယ်

ထင်နေတာလား။ သုံးနာရီ ဟုတ်လား။ ကိုယ်တော် ခဲရာခဲဆစ်

အနားယူခွင့် ရထားတာ။ သုံးနာရီဆိုတာ ကိုယ်တော့်အတွက်

ဘယ်လောက်တောင် အရေးကြီးလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။”

“ဒါပေမဲ့ ဧကရီမင်းမြတ်... အရှင်မင်းကြီးသာ အပြင်မှာ ညအိပ်ညနေ နေထိုင်မယ်ဆိုရင်

ကျွန်တော်မျိုးငယ် စိုးရိမ်မိပါတယ် ဘုရား။”

“မင်းကတော့လေ... ကိုယ်တော် အပြင်မှာ အိပ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့

သူဌေးကြီးရဲ့ နေရာကသာ ဘေးမကင်းဘူးဆိုရင် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘေးကင်းတဲ့နေရာ

ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့... မင်းက ယန်ဖုန်းကို

အသုံးမကျတဲ့လူလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ့ရဲ့ လေးမျက်နှာမဏ္ဍပ်က

သက်သက် အလှပြထားတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကတော့ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးကိုတင်

အမြဲတမ်း ပျာယာခတ်နေတာပဲ။ ဆက်ပြီး စကားများမနေနဲ့တော့... မဟုတ်ရင်

ကိုယ်တော် မင်းကို ရိုက်နှက်ပစ်မယ်။”

ကော်ဖန်းဖန်းသည် အမြန်ပင် ခေါင်းကို ပုလိုက်ရတော့သည်။ အရှင်မင်းကြီး၏

ကျိန်ဆဲသံများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့

ပိုမိုကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ယခင်က

အရှင်မင်းကြီးမှာ ဤကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။ ဆိုင်တွင်

မာဂျောင်စတင်ကစားကတည်းကပင်...။ အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် တိုင်းပြည်တာဝန်များကြောင့် စိတ်ဖိစီးမှုများလွန်း၍

ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည် ရင်ကော့ကာ တက်ကြွစွာဖြင့် ဆိုင်ထဲသို့

လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ခြံဝန်းအတွင်း၌ လူအလွန်တရာ များပြားလှသဖြင့် သူသည် အချိန်အတော်ကြာ

လျှောက်လှမ်းပတ်ကြည့်သော်လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူတစ်ဦးမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

“သူဌေးကြီး။” ထောင့်တစ်နေရာရှိ လီယွဲ့ကို တွေ့ရှိလိုက်သဖြင့် သူသည် နှုတ်ဆက်ရန်

အမြန် လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။

“မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။” လီယွဲ့က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးက ဝူဧကရီမင်းမြတ်အား ယခင်က မာဂျောင်ဝိုင်း၌ သူဌေးကြီး၏ အနိုင်ယူခြင်းကို

ပြင်းထန်စွာ ခံခဲ့ရဖူးသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသဖြင့်

ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

သူနှင့် သူဌေးကြီးကြားရှိ စွမ်းရည်ကွာခြားချက်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။ ယခင်က

သူသည် သူဌေးကြီးကို အစွမ်းပြိုင်လိုစိတ် ရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ

ထိုစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။ သူသည် ပိုမိုလေ့ကျင့်ရန်

လိုအပ်သေး၏။

“မာဂျောင်ကစားမလား။” လီယွဲ့က စတင်ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“မကစားတော့ပါဘူး... ကျွန်တော် ကစားဖော်တွေနဲ့ ချိန်းထားပြီးသားမို့လို့ပါ။”

အမှန်တကယ်ပင် သူသည် မလာရောက်မီကတည်းက ထိပ်သီးအဖွဲ့မှ လူများကို

ဆက်သွယ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ ရှောင်ကျွယ်၊ ယွန်းယီနှင့် မုရုန်ပိုင်ချွမ်းတို့လည်း

မကြာမီ ရောက်ရှိလာကြပေလိမ့်မည်။

“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ။” လီယွဲ့၏ မျက်နှာထက်၌ နှမြောတသဟန် အရိပ်အယောင်လေး

ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ပြိုင်ဘက်မရှိ ဆန်းပြားလွန်းခြင်းမှာ တကယ့်ကို

အထီးကျန်လှပေသည်။

“ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ဟွာကျီ သွားဝယ်လိုက်ပါဦးမယ်။ သူဌေးကြီး စိတ်ကြိုက်

နေထိုင်ပါဗျာ။”

ရက်အနည်းငယ်လျှင် တစ်ကြိမ် လူလွှတ်ကာ ဝယ်ယူစေသော်လည်း ဝူဧကရီမင်းမြတ်အတွက်မူ

မလောက်မငှ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူသည် ရာဇသံများကို ဖတ်သည့်အချိန်တွင်

ဖြစ်စေ၊ ဖဲကစားသည့်အချိန်တွင် ဖြစ်စေ စီးကရက်တစ်လိပ်ပြီးတစ်လိပ် မရပ်မနား

သောက်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ခါက ဖဲကစားနေစဉ် သူသည် စီးကရက်အလွန်သောက်သဖြင့် ဘေးတွင် ထိုင်နေသော

မိဖုရားခေါင်ကြီးမှာ စီးကရက်ငွေ့များကြောင့်

မျက်ရည်များပင် ကျလာခဲ့ရသည်။ သူမက ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့်

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မတော်မျိုးမ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လေအောက်အရပ်မှာ မထိုင်ရအောင်

ခွင့်ပြုပေးပါဦး ဘုရား” ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီလေ... မင်း သဘောအတိုင်း ဖြစ်စေရမယ်။”

မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရှီကိုယ်လုပ်တော်ကြီးကို

ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်

ထိုင်နေသော ဝမ်ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့ ဘုရား။”

ရှီကိုယ်လုပ်တော်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာလည်း စီးကရက်ငွေ့များကြောင့်

ကျဉ်းမြောင်းနေခဲ့ပြီး မျက်ရည်များကို အကြိမ်ကြိမ်

သုတ်နေခဲ့ရသည်။ သူမသည် မျက်စိကို ကောင်းစွာ မဖွင့်နိုင်သဖြင့် ကတ်များကို မကြာခဏ

မှားယွင်းစွာ ဆွဲယူမိတတ်၏။ ၎င်းမှာ ပိုမိုဆိုးရွားသော ဒုက္ခပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှီကိုယ်လုပ်တော်ကြီး၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော

ဝမ်ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးသည်လည်း လက်ထဲ၌

စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူမ၏ သောက်နှုန်းမှာ

ဝူဧကရီမင်းမြတ်လောက် မမြန်သော်လည်း စီးကရက်ငွေ့များကို တူရူမှုတ်ထုတ်သည့်

ဟန်ပန်မှာမူ ဧကရီမင်းမြတ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုးရှိနေသော်လည်း မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် အခြားသော

ကိုယ်လုပ်တော်များမှာမူ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မာဂျောင်ကစားရန် အသည်းအသန်

ဖြစ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ ဧကရီမင်းမြတ်က နှစ်သက်သဖြင့် ၎င်းတို့က မျက်နှာသာရရန် အပြိုင်အဆိုင်

ကြိုးစားကြခြင်း ဖြစ်၏။ ဧကရီမင်းမြတ်ထံသို့ ငွေရှုံးသည့် အချိန်တိုင်းတွင်

မင်းကြီးမှာ များစွာ ပျော်ရွှင်နေတတ်သည်။ အမှန်တကယ်၌ ငွေအများဆုံးရှုံးသော

သူသည် ထိုနေ့ညတွင် မင်းကြီး၏ ခေါ်ယူခြင်းခံရရန် အခွင့်အလမ်း

ပိုမိုများပြားလှပေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် ကစားပြီးနောက် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း မာဂျောင်ကို

အမှန်တကယ် စွဲလန်းနှစ်သက်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့်

မင်းသမီးများစွာသည် နန်းတွင်းလက်မှုဌာနသို့ မာဂျောင်တုံးများကို

အတုပြုလုပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ကြသဖြင့် ယခုအခါ

မာဂျောင်ကစားခြင်းမှာ နန်းတော်တစ်ခုလုံး၌

ရေပန်းစားလျက် ရှိပေသည်။

သို့သော်လည်း အတုပြုလုပ်ထားသော မာဂျောင်တုံးများမှာ မင်းကြီး ကိုင်ဆောင်အသုံးပြုသော

တုံးများ၏ အရည်အသွေးနှင့် အထိအတွေ့ကို မမီနိုင်ကြချေ။ ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည်

မာဂျောင်ကစားခြင်း၌သာမက စီးကရက်သောက်ခြင်း၌လည်း များစွာ

စွဲလမ်းနေခဲ့သည်။

တစ်ခါက ညီလာခံကျင်းပနေစဉ် အဘိုးအို နန်းရင်းဝန်ကြီးသည် ရှည်လျားထွေပြားလှသော

အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ကြားနေခဲ့ရာ မင်းကြီးမှာ အိပ်ငိုက်လုနီးပါး

ဖြစ်သွားသဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို တိတ်တဆိတ် ညှိလိုက်တော့သည်။

ညီလာခံအတွင်း၌ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် “ဟွာကျီ” ကို မသောက်လိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်

လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရနိုင်သည့်အပြင် ဝေးလံသော ချင်းပြည်နယ်မှ ရယူရသဖြင့်

သူ၏လက်ကျန်မှာလည်း နည်းပါးလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တစ်နာရီကျော်

ကုန်လွန်သွားသည့်တိုင် နန်းရင်းဝန်ကြီးက မပြီးဆုံးနိုင်သေးသဖြင့် သူသည်

မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ တစ်လိပ်ညှိလိုက်ရတော့၏။

သူသည် စီးကရက်ကို ဝတ်ရုံလက်စအတွင်း၌ ဝှက်ထားလျက် အားရပါးရ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

တကယ့်ကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံများ ချက်ချင်း

နိုးကြားလာခဲ့၏။

ထိုနေ့ညတွင် အခွန်တော်ဝန်ကြီးနှင့် ချန်ခန်းမင်းသားတို့သည် အရေးကြီးသော

ကိစ္စရပ်များကို အစီရင်ခံရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့်

မင်းကြီး၏ စာကြည့်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုအဘိုးကြီးနှစ်ဦးသည်

အရိပ်အမြွက် ပြောဆိုလျက် အရှက်မရှိဘဲ ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့်

စောင့်ဆိုင်းနေကြသဖြင့် ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ

၎င်းတို့အား စီးကရက်တစ်လိပ်စီ ပေးလိုက်ရတော့သည်။ ထိုညတွင်

အခွန်တော်ဝန်ကြီးနှင့် ချန်ခန်းမင်းသားတို့သည်

မင်းကြီးနှင့်အတူ နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပိုင်းအထိ ရာဇသံများကို ဖတ်ကြားလျက်

အဖော်ပြုပေးခဲ့ကြတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကော်ဖန်းဖန်းသည် မိန်းမစိုးငယ်အချို့ကို ခေါ်ဆောင်လျက်

စာကြည့်ဆောင်အား သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ

ထိုမိန်းမစိုးငယ်နှစ်ဦးမှာ

မီးခိုးငွေ့များကြောင့် ငိုယိုလျက်

ပြန်လည်ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြသည်။ ကော်ဖန်းဖန်းမှာမူ

ပြန်ရောက်ပြီးကတည်းက တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးနေခဲ့ပြီး

ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာသွားခဲ့ရသည်။ သူသည်

နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးနှင့်

ပြသခဲ့ရာ အဆုတ်ရောဂါ ခံစားနေရကြောင်း သိရှိခဲ့ရ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စောစီးစွာ

ကုသနိုင်ခဲ့သဖြင့် ရက်ပေါင်းများစွာ ဆေးသောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်

ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

ကော်ဖန်းဖန်း၏ ဘဝမှာ တကယ့်ကို ခက်ခဲလှပေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံအားမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက

ပုံမှန်မျှသာ ရှိခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ကာ

မိန်းမစိုး ဖြစ်လာခဲ့ပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ဖျားနာမှုကို

ထပ်မံခံစားခဲ့ရသေးသည်။ သူသည်

မိန်းမစိုးငယ်ဘဝမှသည် လက်ရှိ နန်းတွင်းရေးရာ

ဝန်ကြီးချုပ်အဆင့်အပြီးအထိ အဆင့်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် ငွေကြေးအင်အားမှာ ပြည့်စုံလာခဲ့သော်လည်း

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ရန်

အသက်အရွယ် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် သာမန်လူတစ်ဦးမျှသာ

ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ဖျားနာမှုသည် ထို “ဟွာကျီ” စီးကရက်ငွေ့များနှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်း သူက

သဘာဝကျကျပင် ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည်

မင်းကြီးနှင့်အတူ တစ်နေ့လုံး ရှိနေရသဖြင့် စီးကရက်တစ်ဆင့်ခံအငွေ့များကို နေ့စဉ် ရှူရှိုက်နေရသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အစပိုင်းတွင်

သူသည် မကျင့်သားရသေးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ... သူသည် နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ

ခြံဝန်းအတွင်းရှိ စီးကရက်ငွေ့များ မှုတ်ထုတ်နေကြသော လူအုပ်ကြီးကို

လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမီးခိုးငွေ့များမှာ...

အို။

မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် မီးခိုးငွေ့များသည် လေထုထဲ၌ ပျံ့လွင့်သွားပြီး

ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ ထို့အပြင် ခြံဝန်းအတွင်း၌

စီးကရက်နံ့မှာလည်း များစွာ မရှိချေ။ ဤမျှလောက် လူအများအပြား

ရှိနေသော်လည်း အနံ့အသက်မှာ မင်းကြီး၏ စာကြည့်ဆောင်ထက်ပင်

ပိုမိုနည်းပါးနေခဲ့သည်။

သူ မသိရှိခဲ့သည့် အချက်မှာ ဆိုင်ပိုင်ရှင် လီယွဲ့သည် စီးကရက်မသောက်သဖြင့်

သူ၏ဆိုင်အတွင်း၌ စီးကရက်ငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်းကို

လုံးဝ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။ ဆိုင်အတွင်းရှိ လေထုသန့်စင်မှုစနစ် မှာ တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်လှပေသည်။