အခန်း (၁၉၃-၁၉၄)
Vol. 20 Ch. 193-194
အခန်း (၁၉၃) ဟန်ဆောင်ကောင်းလှသော အခြူသမားမလေး
ကော်ဖန်းဖန်းသည် သူဌေးကြီးက ခြံဝန်းအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာသော
နတ်ဘုရားစွမ်းအင်နယ်မြေကို
တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည်
စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ သူဌေးကြီးသာ
ဤကဲ့သို့သော နတ်မင်းအစွမ်းကို နန်းတော်တွင်း၌ပါ
ပြုလုပ်ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက ဘယ်လောက်တောင်
ကောင်းလိုက်မလဲ။
သို့မှသာ မိန်းမစိုးငယ်များနှင့် နန်းတွင်းအစေခံမလေးများလည်း အနည်းငယ်
ဒုက္ခသက်သာကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ
နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်လှသော ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။
သာမန်လူတစ်ဦးမျှသာဖြစ်သော သူသည် ဤကိစ္စကို စိတ်ကူးယဉ်ရုံမျှသာ
တတ်နိုင်ပေသည်။
“ခွေးအစေခံ... မင်း ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ။ ငါ့အတွက် ပစ္စည်းတွေ အမြန်ဆုံး လာသယ်စမ်း။”
ဝူဧကရီမင်းမြတ်၏ အော်ဟောက်သံကို ကြားရလျှင် သူသည် အမြန်ပင် စတိုးဆိုင်ငယ်လေးဆီသို့
ပြေးသွားကာ ကောင်တာနောက်ကွယ်ရှိ ရောင်စုံ “ဟွာကျီ” စီးကရက်ဘူးများကို
တစ်ဘူးပြီးတစ်ဘူး လျင်မြန်စွာ ယူထုတ်လိုက်တော့သည်။
ဝူဧကရီမင်းမြတ်၏ မျက်နှာထက်၌မူ တစ်ချိန်လုံး ကျယ်ပြန့်သော အပြုံးကြီးတစ်ခု
ရှိနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း သူ၏ လက်ကျန်ပစ္စည်းများကို
ဖြည့်တင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤအရာမှာ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပင်
ဖြစ်တော့သည်။ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက စတင်ခဲ့သည်ကို
မသိရှိသော်လည်း သူသည် ဤစီးကရက်များနှင့်
မကင်းကွာနိုင်တော့ပေ။ တစ်နေ့လျှင် တစ်ဘူးသောက်ရာမှ
နှစ်ဘူး၊ ယခုအခါတွင်မူ တစ်နေ့လျှင် လေးဘူးအထိ တိုးမြှင့်သောက်သုံးနေခဲ့ပြီး
သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် တစ်ချိန်လုံး စီးကရက်တစ်လိပ် ကိုက်ထားတတ်လေသည်။
မကြာမီမှာပင် ရှောင်ကျွယ်နှင့် အခြားလူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။
“အို... မင်းတို့တွေ တော်တော် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်လာကြတာပဲ။”
မုရုန်ပိုင်ချွမ်းက လက်အုပ်ချီလျက် ပြုံးကာ “ဧကရီမင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်
ဖိတ်ကြားတဲ့ပွဲပဲ... ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး
နှောင့်နှေးနေလို့ ရမှာလဲ။ သတင်းရရချင်းပဲ မရပ်မနား အပြေးအလွှား လာခဲ့ကြတာပါ”
ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်၏။
“ဟားဟား... ကောင်းတယ်... တကယ်ကောင်းတယ်။ အခန်းတွေအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။
ဒီနေ့သောက်မယ့် ဟွာကျီနဲ့ အရက်တွေအားလုံး ငါ့အကောင့်ထဲကပဲ ရှင်းမယ်။”
“ဒါဆိုရင်တော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သဘောထားကြီးမှုကို ကျွန်တော်တို့တွေ ဝမ်းမြောက်စွာ
လက်ခံရတာပေါ့။”
ဝူဧကရီမင်းမြတ်က စီးကရက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာပင် ကမ်းပေးရင်း ၎င်းတို့အား
ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ
သူသည် စိတ်လက်ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့ကြောင့် မြို့တော်ကို
ချင်းပြည်နယ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းမည့် စိတ်ကူးမှာ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ ထပ်မံ
ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။
ဆိုင်တံခါးဝတွင် ဟယ်ကျင်းနှင့် ဟယ်ကျန်း မောင်နှမနှစ်ဦးသည် တိတ်တဆိတ်
ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြံဝန်းအတွင်းရှိ
ဆူညံလှုပ်ရှားမှုများကို
ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။
ဤမျှလောက် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နေရာနှင့် များပြားလှသော လူအုပ်ကြီးမှာ... ယခင်
ယွန်းဖုန်းမြို့၏ အစည်ကားဆုံး လမ်းမကြီးများထက်ပင်
ပိုမိုလှုပ်ရှားသက်ဝင်နေခဲ့ပေသည်။
သို့သော်... ဟယ်မိသားစုဝင်များက ဘယ်မှာ ပုန်းအောင်းနေကြသနည်း။
“လူသစ်တွေလား။”
ချူဟယ်သည် နှုတ်ခမ်းတွင် စီးကရက်တစ်လိပ် ကိုက်ထားလျက် ပြုံးစိစိနှင့်
လူမိုက်ပုံစံမျိုးဖြင့် ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဟယ်ကျင်းက မျက်လုံးကို ကလယ်ကလယ် လုပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သည်။ ဤလူ၏
လျှောက်လှမ်းပုံမှာ မောက်မာလှသည့်အပြင် မျက်ဝန်းများထဲ၌လည်း
နှာဘူးရိပ်များ သန်းနေသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင်
လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
“ဟွန်း...”
သူမက နှာမှုတ်လိုက်ရင်း သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။
ချူဟယ် ကြောင်အသွားသည်။ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဤမိန်းမက သူ့ကို မည်သို့သော အမူအရာမျိုး
ပြသလိုက်ခြင်းနည်း။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းကြီး၏ ဂုဏ်သရေရှိသော
“သူတော်စင်သားတော်”ဖြစ်သည့်အပြင် သူဌေးကြီး၏ လက်အောက်ရှိ
“မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားများအဖွဲ့”၏
ကြီးကြပ်ရေးမှူးလည်း ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့ကို မည်သူဟု ထင်မှတ်နေသနည်း။
“ဟဲဟဲ... ကျွန်တော့်အစ်မက စရိုက်လေး နည်းနည်း ဆန်းနေလို့ပါဗျာ။ ဒါပေမဲ့
စိတ်ဆိုးပြီး လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့ဦး
အစ်ကိုကြီး။” ဟယ်ကျန်းက အလျင်အမြန်ပင် တောင်းပန်လိုက်ရသည်။ ဤဆိုင်မှာ
တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် သူတို့ ပြဿနာမရှာဝံ့ချေ။
“ကျွန်တော်တို့ ဒီကို လူတစ်ယောက် လာရှာတာပါ။”
ပြီးခဲ့သော ရက်ပိုင်းအတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဒုက္ခများကြောင့် ဟယ်ကျန်းသည်
ယခင်ကထက် များစွာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သေမင်းနှင့် ဆုံလုနီးပါး
ဖြစ်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ချူဟယ်သည် မိန်းမတစ်ဦးနှင့် စကားများ မနေချင်တော့ပေ။ “လူလာရှာတာလား။ ဒါဆိုရင်တော့
မင်းတို့ လူမှန်ကို မေးမိပြီပဲ။ ငါက ဒီနေရာနဲ့ ပတ်သက်ရင် အကုန်သိတယ်... ငါ့ကို
မသိတဲ့သူလည်း မရှိဘူး။”
ဟယ်ကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး စကားလုံးနှစ်လုံးကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟယ်ယွဲ့။”
“ဪ... အကြီးအကဲဟယ်ကို ပြောတာကိုး။ သေချာပေါက် သိတာပေါ့။ သူမက အခု ဆိုင်ထဲမှာ
တော်တော်လေး နာမည်ကြီးနေတာလေ။”
ချူဟယ်သည် ဟယ်မောင်နှမကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆိုင်အတွင်းသို့
ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
ဟယ်ကျင်းသည် ဆိုင်အတွင်းရှိ အရာရာကို အလွန်တရာ စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့်
ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း နောက်မှ
လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် သူမသည် ခြံဝန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာဝယ် ကြောင်တစ်ကောင်ကို ပွေ့ဖက်လျက်
လှဲကုလားထိုင်ထက်၌ သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းနေသော လူတစ်ဦးကို
တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ချောမောလှပသည့်အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ
အခြားသူများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ဆန်းပြားသည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။
ဤနေရာရှိ လူတိုင်းသည် မည်သည့်အရာများကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်မသိဘဲ
အလုပ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း ဤလူတစ်ဦးတည်းသာ
အေးအေးဆေးဆေးဖြင့် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။
‘ဒီလောက်အထိ ထူးခြားဆန်းပြားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ယောက်ျားမျိုး ငါ တစ်ခါမှ
မမြင်ဖူးဘူး။ လီယွဲ့ဖုန်းလို လူမျိုးတောင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ
မဟုတ်ဘူး။’
ထို့အပြင် အခြားသူများက သူ့အား ရိုသေစွာဖြင့်... “သူဌေးကြီး” ဟု
ခေါ်ဆိုနှုတ်ဆက်နေကြသည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရ၏။
သူဌေးကြီး ဟုတ်လား။ သူက ဤနေရာ၏ ပိုင်ရှင် ဖြစ်နိုင်မလား။
ဟယ်ကျင်း၏ မျက်လုံးများက အကြံတစ်ခုရဟန်ဖြင့် ကစားသွားပြီးနောက် သူမသည် သူ့ထံသို့
အပြေးအလွှား လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်တော့သည်။
“ဟို... မင်္ဂလာပါရှင်။”
ထိုအသံကို ကြားလျှင် လီယွဲ့က မော့ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ချောမောလှပသော
မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူမ၏
လေသံမှာမူ လုပ်ယူထားသည့်အတိုင်း စူးရှရှ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏
အသက်အရွယ်မှာ များစွာမကြီးသေးဘဲ မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် သူ့အား
ရှက်သွေးဖြာဟန်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့၏။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို
ဟိုဘက်ဒီဘက် ယိမ်းနွဲ့လျက် ရှိနေခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌လည်း ရေအိုင်လေးများကဲ့သို့ စိုစွတ်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော
အကြည့်များဖြင့် ရှက်ရွံ့နေဟန် ပြသနေပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်
စကတ်စကို ဆွဲကိုင်လျက် ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်နေခဲ့၏။ ဤအပြုအမူကို
စကားလုံးလေးလုံးဖြင့် ဖော်ပြရလျှင် - “ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ညုတုတု” ပင်
ဖြစ်တော့သည်။
“အာ... တစ်ခုခု ကူညီပေးရမလို့လား။”
“ကျွန်မနာမည်က ဟယ်ကျင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်ရှင်။”
“ဪ... ဒါနဲ့ မင်းမှာ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား။”
“ဘာမှမရှိပါဘူးရှင်... ကျွန်မက သူဌေးကြီးနဲ့ ရင်းနှီးခွင့်ရချင်လို့ပါ။”
လီယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို သူဌေးကြီးလို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။”
“အုန်း...”
ရုတ်တရက် ဟယ်ကျင်းသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သူမ၏ခြေထောက်နှင့် သူမ ပြန်တိုက်မိကာ
ဟန်ချက်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် လီယွဲ့၏ရင်ခွင်ထဲသို့ လှဲကျသွားတော့သည်။ သူမ၏
မျက်ဝန်းများထဲ၌မူ လှည့်ကွက်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့၏။
‘ငါသာ သူ့အပေါ်ကို လဲကျသွားပြီး ဆူညံအောင် လုပ်လိုက်ရင် လူတိုင်းရဲ့
အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားပြီး ငါ့ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ
ရောက်လာမှာပဲ။’
လီယွဲ့ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းလှချည်လား။ ဤမိန်းမက ငါ၏
ခန္ဓာကိုယ်ကို တကယ်ပဲ မျက်စိကျနေတာပဲ။ သူမထံမှ
“ဟန်ဆောင်ကောင်းလှသော အခြူသမားမလေး” ၏
အနံ့အသက်ဆိုးများကို သူ ကောင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကွက်နှင့်အတူ လီယွဲ့သည် လှဲကုလားထိုင်ကိုပါ ယူဆောင်လျက်
ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ဟယ်ကျင်းတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖားပျံမှောက်လျက် လဲကျသွားရတော့သည်။ သူမ၏
မျက်နှာမှာ ခေတ္တမျှ ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင်
ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
“သခင်လေး... ကျွန်မ လဲကျသွားလို့... ကျွန်မကို နည်းနည်းလောက် လာတွဲပေးပါဦးလားရှင်။”
“မြောင်...”
သူမအား ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသော စူးရှသည့်
ကြောင်အော်သံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
‘ကျိန်စာတိုက်စမ်း... ဒီမိန်းမက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတာပဲ။ ငါ့ထက်တောင် သရုပ်ဆောင်
ကောင်းသေးတယ်’ ဟု ကြောင်ဖြူလေးက စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“အို... လန့်သွားတာပဲရှင်။ သခင်လေးရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးက... အရမ်းဆိုးတာပဲ။”
“မြောင်...”
ကြောင်ဖြူလေးသည် အမျက်ထွက်လျက် ဤအရှက်မရှိသော မိန်းမပျက်၏ လည်ပင်းကို ခုန်ကိုက်ရန်
ပြင်လိုက်သော်လည်း လီယွဲ့က ၎င်းကို အမြန် ဆွဲထားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရယ်လွန်းသဖြင့်
သေလုနီးပါးပင် ဖြစ်နေခဲ့ရ၏။ ဤအရာမှာ ဟာသပြဇာတ်တစ်ခုကို ကြည့်နေရသည့်အလားပင်။
‘ကဲ... ဆက်လုပ်ပါဦး။ ငါ ဖျော်ဖြေမှု မကြည့်ရတာ ကြာပြီပဲ။’
ဟယ်ကျင်းသည် မြေပြင်ပေါ်မှ မထသေးပေ။ သူမသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများကို
အထင်ရှားဆုံး ပေါ်လွင်စေမည့် အနေအထားမျိုးဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌
ဝပ်စင်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် အားကိုးရာမဲ့ပြီး
သနားစရာကောင်းသော အမူအရာမျိုးဖြင့် လီယွဲ့အား မျက်ဝန်းအစုံဖြင့်
စိုက်ကြည့်လျက် သူမကို ဆွဲထူပေးရန် လက်ကို ဆန့်တန်းထားခဲ့၏။
“သခင်လေး...”
ထိုလေသံမှာ တကယ့်ကို ညုတုတုနိုင်လှသဖြင့် နားထောင်ရသည်မှာ စိတ်ပျက်စရာ
ကောင်းလှပေသည်။
“ဟယ်ကျင်း... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။” ထိုအချိန်တွင် ဟယ်လင်းသည်
ဟယ်မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ
ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဟယ်ကျင်း၏ မျက်နှာထက်၌ မကျေနပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ‘ကျိန်စာတိုက်စမ်း... သူမက
ဘာဖြစ်လို့ ဒီအချိန်အတိအကျမှာမှ ရောက်လာရတာလဲ။’
သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ်
ဟန်ဆောင်နေရသဖြင့် သူမ၏ စရိုက်အမှန်ကို
ထုတ်မပြနိုင်သေးပေ။
“ဟယ်... အဒေါ်။”
ဟယ်လင်းက လီယွဲ့ထံသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့သည်။ “သူဌေးကြီး... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ မျိုးဆက်ငယ်လေးက စည်းကမ်းမရှိ ပြုမူမိသွားပါတယ်။”
“ရပါတယ်... ကျွန်တော်လည်း ပြဇာတ်ကောင်းကောင်းတစ်ပုဒ် ကြည့်လိုက်ရသလိုပဲ... ဟားဟား”
လီယွဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သူ ထွက်ခွာသွားစဉ် ဤသရုပ်ဆောင်ကောင်းလှသော မိန်းမပျိုလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ
စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေပုံရကြောင်း သိလိုက်ရ၏။
ဟယ်ကျင်းသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လျက် များစွာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူက
သူမကို သဘောကျသည်ဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
‘သူက... ငါ့ကို... သဘောကျတယ်...’
သူမကိုယ်တိုင် မသိရှိဘဲ သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာလေးမှာ
ပိုမိုနီမြန်းလာခဲ့သည်။
ဟယ်လင်းက သူမကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။ “ဒါက ယွန်းဖုန်းမြို့
မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာမှာ လာပြီး သိက္ခာမချနဲ့။”
ဟယ်ကျင်းက သူမအား အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။”
ဟယ်ကျန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အဒေါ်... ကျွန်တော်တို့ လေပြည်နယ်ကနေ
ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မိသားစုက... ဒါကြောင့်
အဒေါ်တို့ရဲ့ သတင်းကို နေရာအနှံ့ စုံစမ်းရင်းနဲ့ ဒီနေရာကို
ရောက်လာခဲ့ရတာပါခင်ဗျာ။”
ထိုအချိန်တွင် ဟယ်ကျန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သရုပ်ဆောင်များ... ဤမောင်နှမနှစ်ဦးစလုံးမှာ တကယ့်ကို သရုပ်ဆောင်
ကောင်းလွန်းလှပေသည်။
ဟယ်လင်းက ထပ်မံမမေးတော့ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို လေးနက်စွာ
ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟယ်မိသားစုက အန္တရာယ်ပြုခံလိုက်ရတာ။ ဒါကြောင့် မင်းတို့တွေ ဆိုးသွမ်းမနေကြနဲ့တော့။
အခုက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး... အကယ်၍ ပြဿနာရှာရင်တော့ ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို
ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဟယ်ကျန်းက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟယ်ကျင်း၏လက်မောင်းကို တံတောင်နှင့်
တိုက်လိုက်သဖြင့်သာ သူမက မလိုလားအပ်ဟန်ဖြင့် “သိပါတယ်” ဟု မူးတူးတူးနှင့်
ပြောလိုက်တော့သည်။
ဟယ်လင်းသည် စိတ်ထဲမှ ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ တူနှင့် တူမဖြစ်သူတို့သည်
မည်မျှပင် ရင့်ကျက်မှုမရှိစေကာမူ သူမ၏ သွေးရင်းများ ဖြစ်ကြပေသည်။
သူတို့တစ်ဦးစီသည် ဟယ်မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက်များ ဖြစ်ကြ၏။
“မင်းတို့ ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မပြေးကြနဲ့။ အဲဒီသူဌေးကြီးက
နတ်ဘုရားလို အစွမ်းထက်တဲ့သူမို့လို့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို မပြစ်မှားမိစေနဲ့။”
“ဒီနေရာက အရမ်းဘေးကင်းပါတယ်။ မင်းတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ ခြံထဲမှာ
လျှောက်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။”
ပြောဆိုပြီးနောက် ဟယ်လင်းသည် နောက်ထပ် အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။
“ဒီထဲမှာ ငွေအချို့ ပါဝင်တယ်... သေချာ ချွေတာပြီး သုံးကြ။”
ဟယ်လင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟယ်ကျင်းသည် အိတ်ကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ
“ရွှေဒင်္ဂါး ငါးသောင်းပဲလား။ တကယ့်ကို ကတ်သီးကတ်သတ်နိုင်တာပဲ” ဟု စိတ်ပျက်စွာ
ညည်းတွားလိုက်သည်။
ဟယ်ကျန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို သတိမထားမိပါစေနဲ့ဦး။
အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေကြစို့။ ငါတို့ သူတို့တည်းခိုတဲ့
အခန်းကို သိတာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပြီးပြီ။ အဲဒီကျရင် စီနီယာကျန်းက
ငါတို့ကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုချလိမ့်မယ်။”
ဟယ်ကျင်းက ထိုစကားများကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘဲ လီယွဲ့ လှဲလျောင်းခဲ့သော နေရာကိုသာ
ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက သူ့ကို အရိုအသေပေးနေကြတာ။ ပြောစမ်းပါဦး... ငါသာ သူ့ရဲ့
မိန်းမ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်...”
ဟယ်ကျန်းတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
“စောစောက ချူဟယ် ပြောပြတာကတော့ ဤဆိုင်ရဲ့ သူဌေးကြီးက အဆင့်(၂) ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်
မြင့်မားတဲ့ အစွမ်းထက်စွမ်းအားရှင်ကြီးတဲ့။ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ပေါက်ကရတွေ
မပြောစမ်းနဲ့... မဟုတ်ရင် မင်း ငါတို့ကိုပါ သေတွင်းထဲ ဆွဲသွင်းလိမ့်မယ်။”
“အဆင့်(၂) ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်ကြီး ဟုတ်လား။” ဟယ်ကျင်းသည် ပိုမိုဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။
“ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့သူရဲ့ မိန်းမသာ ငါဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို
အနိုင်ကျင့်ရဲဦးမှာလဲ။ ကျန်းမိသားစုက အဘိုးအိုကြီးလည်း
အပြောပလောက်စရာ မရှိတော့ဘူး။”
“မင်း... မင်းကတော့ တကယ်ကို ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ် မရှိတဲ့ မိန်းမပဲ။”
“ငါက ဘာလို့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ် မရှိရမှာလဲ။ စောစောက သူ ကိုယ့်ကို
သဘောကျတယ်လို့ ပြောသွားတာကို နင် မကြားလိုက်ဘူးလား။”
ဟယ်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားတော့သည်။ ဤမိန်းမသည် တကယ့်ကို
ရူးသွပ်နေသော မိန်းမမိုက်ကြီး ဖြစ်၏။ နောင်နောင်တွင်မူ သူသည်
သူမနှင့် ဝေးဝေးတွင်သာ နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက တစ်နေ့နေ့တွင် သူမကြောင့်
သူပါ အသက်ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။
အခန်း (၁၉၄) လေပြင်းထန်ပြီး ကောင်းကင်မှောင်မည်းသောည
ဆိုင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် အလုပ်ကိုယ်စီဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ဟယ်ကျန်းသည် သူ၏
တာဝန်ကို စိတ်ထဲ၌ စွဲမြဲစွာ မှတ်သားထားလျက် ဟယ်မိသားစုဝင်များနောက်သို့
ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနေ၏။
သို့သော် ဟယ်ကျင်းကမူ မတူညီပေ။ သူမသည် လီယွဲ့၏ ပုံရိပ်ကို နေရာအနှံ့
လိုက်လံရှာဖွေနေသော်လည်း မည်သို့မျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။
ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ အကြည့်ကို ထီဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်သို့ ရွှေ့လိုက်တော့သည်။
“မမလေး... ဘာလုပ်မလို့လဲရှင်။”
“မမလေး... အပေါ်ထပ်ကို တက်လို့မရပါဘူးရှင်။”
ဟယ်ကျင်းက မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အပေါ်ထပ်သို့ အတင်းတက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို
မြင်လျှင် ယွဲ့ရူယီသည် လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့သို့
တိုးလာခဲ့သည်။
“ငါ့လမ်းက ဖယ်စမ်း။ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ နင်သိရဲ့လား။”
ယွဲ့ရူယီ ကြောင်အသွားပြီး “မမလေးက ဘယ်သူမို့လို့လဲရှင်” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဟယ်ကျင်းက မောက်မာဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ခါးကိုထောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါက နင်တို့ရဲ့
အနာဂတ် ဆိုင်ရှင်ကတော်ပဲဟဲ့... နင်လို မျက်စိမပါတဲ့ အစေခံမလေး။ အမြန်ဖယ်စမ်း...
မဟုတ်ရင် နင့်ကို အလုပ်ထုတ်ပစ်မယ်။”
ယွဲ့ရူယီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တကယ့်ကို မောက်မာလှသော မိန်းမပျက်ပါပဲလား။
သို့သော်လည်း စည်းကမ်းရှိသော ဆိုင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် စိတ်ကို
ထိန်းချုပ်လိုက်ရ၏။ သူမသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီးနောက်
“ကျွန်မတို့ဆိုင်မှာ ဆိုင်ရှင်ကတော် ရှိတယ်လို့
တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူးရှင်” ဟု ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“နင်... နင်လို ခွေးအစေခံမလေးက...”
ဖြောင်း...
ဟယ်ကျင်း စကားပင် မဆုံးသေးမီ လူရိပ်တစ်ခုသည် သူမထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီးနောက် သူမ၏
ပါးပြင်ထက်သို့ နီရဲလှသော လက်ဝါးရာတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။
“ထွက်သွားစမ်း။”
အပြင်ဘက်မှ လတ်တလော ဝင်ရောက်လာသော နင်ယူယူသည် အေးစက်တောင့်တင်းသော မျက်နှာဖြင့်
အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူမသည် ယွဲ့ရူယီကဲ့သို့ စိတ်ရှည်သူ မဟုတ်ပေ။
“နင်... နင် ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်လား။”
ဖြောင်း...
နောက်ထပ် ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“မင်း အခုချက်ချင်း ထွက်မသွားရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို အပြင်ကို
လွှင့်ပစ်လိုက်မယ်။”
“နင်...”
ဟယ်ကျင်းသည် ပါးကိုအုပ်လျက် ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ လှေကားထစ်များကို
လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နင်ယူယူအား ရက်စက်လှသော
အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“နင် စောင့်နေလိုက်။”
ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
ညနေဆည်းဆာ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည်
မာဂျောင်ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ
ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယနေ့ ကစားပွဲမှာ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်စရာ
ကောင်းလှပေသည်။ ရှောင်ကျွယ်နှင့် အခြားလူများ၏ မာဂျောင်စွမ်းရည်မှာ သာမန်မျှသာ
ရှိသော်လည်း နန်းတော်တွင်းရှိ အပျော်တမ်းသမားများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ
များစွာ ထက်မြက်လှပေသည်။
“မနက်ဖြန်လည်း ဆက်ကစားကြတာပေါ့။ မင်းတို့အားလုံး ဒီနေ့ည ဒီမှာပဲ
တည်းခိုလိုက်ကြပါလား။ ဘယ်လိုလဲ။”
“ဟားဟား... အဆင်ပြေတာပေါ့။ ဧကရီမင်းမြတ်က အနားယူနေတာဆိုတော့ တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့
အခွင့်အရေးပဲ။ ငါတို့လည်း အနီးနားမှာရှိတဲ့ တည်းခိုခန်းမှာပဲ အခန်းယူပြီး
မနက်ဖြန် တိုက်ပွဲပြန်စကြတာပေါ့ဗျာ။”
မကြာမီ ဆိုင်တံခါး ပိတ်သွားခဲ့သည်။
ဟယ်ကျန်းသည် ဟယ်ကျင်းကို ဟယ်မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားစေပြီး
သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ကျန်းယွမ်နှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းရန်
ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ညမှောင်ယံ ရောက်ရှိလာသောအခါ သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခု စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ လကွယ်ညဖြစ်ပြီး
လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေခဲ့၏။ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း၏ လေထုထဲ၌ အေးစက်စိမ့်ဝင်သော
အအေးဓာတ်များ သန်းနေသည်။
နက်မှောင်လှသော လူရိပ်အချို့သည် တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ်
ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။
ကျန်းယွမ်၏ ပုံရိပ်သည် တည်းခိုခန်း၏ ဒုတိယထပ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာ၏။ သူ၏
နှုတ်ခမ်းထက်၌ ယုတ်မာလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဟယ်ဖန်းကျိ... မင်းရဲ့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကလဲ့စားချေမယ့် အိပ်မက်တွေကို ယူဆောင်ပြီး
ငရဲပြည်ကိုသာ သွားလိုက်တော့။”
“ဘယ်သူလဲ။”
ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျန်းယွမ် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ အသံထွက်ပေါ်ရာ
နေရာသို့ လက်ဝါးချက်တစ်ချက် အားယူရိုက်ထုတ်လိုက်၏။
သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို ကောင်းစွာ မမြင်ရသေးမီမှာပင် စူးရှလှသော
ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
ကျန်းယွမ်သည် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားပြီး နောက်ထပ် လက်ဝါးချက်တစ်ချက်ဖြင့်
ပြန်လည် ကာကွယ်လိုက်ရ၏။ မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုဓားအလင်းတန်းမှာ အလွန်တရာ
ထက်မြက်လှသဖြင့် စူးရှလှသော ဓားစွမ်းအင် (Sword Qi) များသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို
လွယ်ကူစွာပင် ဖြတ်တောက်သွားတော့သည်။
“လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေဟေ့... အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ကြ။”
ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ တည်းခိုခန်း၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်၌ ဆူညံလှုပ်ရှားသော
ခြေသံများ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ လေးမျက်နှာမဏ္ဍပ်မှ
စွမ်းအားရှင် တစ်ရာကျော်သည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြတော့၏။
“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။”
“ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အပြီး လူတွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ။”
“သူတို့တွေက ဟယ်မိသားစုဝင်တွေ မဟုတ်ဘူး။”
“တောက်... ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာ ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက်လောက် ပြောပြစမ်းပါ။”
အောက်ထပ်တွင် ဘဏ္ဍာစိုးကျန်း ဦးဆောင်သော မိသားစုဝင်များမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
သူတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝ
ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ သူတို့သည်
အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း ဝိုင်းရံမှုကို မဖောက်ထွက်နိုင်ကြချေ။
ကျန်းယွမ်တစ်ယောက် ကြောင်အသွားသည်။
အရှင်မင်းကြီး ဟုတ်လား။ မည်သည့် အရှင်မင်းကြီးကို ပြောတာလဲ။
လရောင်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စီးဝင်လာပြီး ဓားသမား၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို
ထင်ရှားစေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ တင်းမာခက်ထန်နေပြီး ခါးတွင်
သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ သူ၏ခါးဝယ်
“လေးမျက်နှာမဏ္ဍပ်” ဟူသော စာလုံးကြီး သုံးလုံး
ရေးထွင်းထားသည့် သံမဏိတံဆိပ်ပြားတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။
ဝူဧကရီမင်းမြတ်။
ကျန်းယွမ်၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ယခုအခါ ဤလူများမှာ
မည်သူမို့လို့လဲဆိုသည်ကို သူ
ဘာကြောင့် နားမလည်ဘဲ နေပါမည်နည်း။
သူသည် ဗီဇစိတ်အရ ထွက်ပြေးရန် အမြန်ပင် ကြံစည်လိုက်သည်။ လေးမျက်နှာမဏ္ဍပ်က
မည်သူနည်း။ သူတို့သည် ဝူမင်းဆက်နန်းတော်၏ အင်အားအကောင်းဆုံး
စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို မည်သို့
ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။
သို့သော်လည်း ယန်ဖုန်းက သူ့အား လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိချေ။ သူသည် ဓားကို
ဝှေ့ယမ်းလျက် စူးရှလှသော ဓားစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ
ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာခဲ့သည်။
“မိုးတိမ်ပြန်လက်ဝါး။”
ကျန်းယွမ်က လှည့်လျက် လက်ဝါးချက်တစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ရရှိလိုက်သည်မှာ
ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော ဓားရိပ်များသာ ဖြစ်သည်။ ထက်မြက်လှသော
ဓားစွမ်းအင်များက သူ့အား အကျပ်ရိုက်စေခဲ့၏။
အဆင့်(၃) အလယ်ပိုင်းနယ်ပယ်။ လေးမျက်နှာမဏ္ဍပ်၏ မဏ္ဍပ်ချုပ်ကြီး...
ကျန်းယွမ်သည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ ကျိန်စာတိုက်စမ်း။ အသုံးမကျသော
ထိုလူမိုက်မောင်နှမနှစ်ယောက်... ငါ့ကို
ကူညီနိုင်ခြင်းမရှိသည့်အပြင်
သေတွင်းထဲအထိပါ ဆွဲသွင်းသွားခဲ့ပြီ။
သူကိုယ်တိုင်လည်း အဆင့်(၃) အလယ်ပိုင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို
မကြောက်ရွံ့သော်လည်း နန်းတော်၊ လေးမျက်နှာမဏ္ဍပ်နှင့်
ဝူဧကရီမင်းမြတ်တို့ကိုမူ... သူ
မပြစ်မှားဝံ့ချေ။
ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံထက်မှ အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ပေါင်းစပ်ထားသော
မှော်ဝင်အစီအရင်တစ်ခုသည် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ အောက်ထပ်တွင်
ခုခံကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေကြသော ကျန်းမိသားစုဝင်များသည် ထိုအစီအရင်၏
စွမ်းအားအောက်ဝယ် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်
ပြာမှုန့်များအဖြစ်သို့
ပြောင်းလဲပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။
အဝေးတစ်နေရာ၌ ပုန်းအောင်းနေကြသော ဟယ်ကျင်းနှင့် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူတို့သည် အလွန်တရာ
ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည်
မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်းလျက် တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်ဖြင့် အဝေးသို့ အမြန်
ထွက်ပြေးကြတော့၏။
“ဒါက ယင်နဲ့ယန် အစီအရင်ပဲ။ မင်းဆရာကြီး ဖုန်းထျန်းချန်း။”
ကျန်းယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ ရေခဲတိုက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် လေထုထဲသို့ ခုန်တက်လျက် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးသော်လည်း နဂါးရုပ်သဏ္ဌာန်
ဓားရိပ်များစွာသည် သူ့နောက်သို့ အတင်းအကြပ်
လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဖုန်းထျန်းချန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်
မန္တန်စုတ်လက်ကွက်များကို
ဖန်တီးလိုက်၏။
“ထျန်းခွန်း... ဓာတ်ကြီးငါးပါး အစီအရင်။”
ကျန်းယွမ်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်အနေအထားများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသလို
ခံစားလိုက်ရသည်။ တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများနှင့် သစ်တောများမှာ
တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ မျက်လှည့်များလော။ သို့သော်လည်း
တကယ့်ကို အစစ်အမှန်အလား ခံစားနေရသည်။
ထိုအစီအရင်အတွင်း ပိတ်မိသွားသောအခါ သူသည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားတော့၏။ သူသည်
ခြေဖဝါးအတွင်းသို့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို ပို့လွှတ်လျက်
ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ အတင်းရုန်းကန်သော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ချေ။
ရုတ်တရက် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဥက္ကာပျံတစ်ခုအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့်
ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
သူသည် လည်ပင်းထက်၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် စူးရှလှသော
ထျန်းခွန်းစွမ်းအင် အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်သွားတော့၏။
အစီအရင်အတွင်းဝယ် ကျန်းယွမ်၏ ဦးခေါင်းမှာ
ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများလည်း လုံးဝ
ရပ်တန့်သွားခဲ့တော့သည်။
‘ငါ ထိုအသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်နှစ်ယောက်ကို မယုံကြည်ခဲ့သင့်ဘူး။’
၎င်းမှာ ကျန်းယွမ် မသေဆုံးမီ နောက်ဆုံး တွေးတောသွားခဲ့သော စိတ်ကူးပင် ဖြစ်တော့သည်။
မျက်နှာချင်းဆိုင် တည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်တွင် လူရိပ်အချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။
၎င်းတို့မှာ ဟယ်မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို
ကြည့်ကာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်နေကြ၏။
သူတို့ ဆိုင်မှထွက်၍ တည်းခိုခန်းသို့ လာခဲ့သည့်အချိန်တွင် ဟယ်ယွဲ့သည် များစွာ
သတိထားခဲ့သည်။ ဟယ်ကျင်းနှင့် ဟယ်ကျန်းတို့မှာ လေပြည်နယ်သို့
သွားရောက်ခဲ့ကြဖူးသဖြင့် ကျန်းမိသားစုဝင်များသည် ဟယ်ဖန်းကျိ
အဆင့်(၃) သို့ အဆင့်တက်သွားခဲ့သည်ကို ကြားသိခဲ့ရပြီး ယွဲ့ပြည်နယ်မှတစ်ဆင့် သူ့အား
လာရောက်လုပ်ကြံခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဟယ်ကျင်းနှင့် သူမ၏မောင်ဖြစ်သူတို့၏ ယနေ့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပုံကို
ကြည့်ရုံမျှဖြင့်... သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘိုးဘေးကြီး၏
သတင်းများကို ကျန်းမိသားစုထံသို့ ပေါက်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူတို့ မသင်္ကာဘဲ
မနေနိုင်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် အခန်းများကို အချင်းချင်း
လဲလှယ်နေထိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏
ယခင်အခန်းဘေးတွင် တည်းခိုနေသော အိမ်နီးနားချင်းများမှာ
ဤမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်လှလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ခဲ့ကြချေ။
ဟယ်လင်းက ရှုပ်ထွေးလှသော မျက်နှာသွင်ပြင်ဖြင့် “ဟယ်ကျင်းနဲ့ ဟယ်ကျန်းတို့က တကယ်ပဲ
ငါတို့ ဟယ်မိသားစုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မိုအိုကြီးက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။ “ကျေးဇူးကန်းတဲ့ အမှိုက်နှစ်ခု... ဒီလို
သစ္စာဖောက်တွေကို ဟယ်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်အဖြစ် ရှိနေတာက တကယ့်ကို
အရှက်ရစရာပဲ။”
“ဒီကိစ္စက တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားစရာပဲ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဒုက္ခရောက်သွားတဲ့
ဒုတိယထပ်က ဧည့်သည်တွေရဲ့ အဆင့်အတန်းက... တကယ့်ကို
မြင့်မားလွန်းတယ်။”
ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခုသည် ၎င်းတို့၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
“လူကြီးမင်းတို့... တစ်စုံတစ်ရာ ရှင်းပြဖို့ မလိုဘူးလား။”
ဖုန်းထျန်းချန်း၏ မျက်နှာထက်၌ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော်လည်း သူ၏
ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော
ဆန်းပြားဆန်းကျယ်လှသော အရှိန်အဝါများက သူတပါးကို
ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေရန် လုံလောက်ပေသည်။
ဟယ်မိသားစုဝင်များ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။
“စီနီယာကြီး... ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့က တစ်စုံတစ်ရာ
ထိခိုက်စေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူးခင်ဗျာ။”
သေချာစွာ ရှင်းပြပြီးနောက်... ဖုန်းထျန်းချန်းသည် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို
သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ နားဝင်ချိုအောင် ပြောရလျှင်
နားလည်မှုလွဲခြင်းဖြစ်ပြီး ဒဲ့တိုးပြောရပါက သူတပါး၏ အစွမ်းကို
အသုံးချကာ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့
အသုံးချမိလိုက်သော ထိုအစွမ်းမှာ ဝူဧကရီမင်းမြတ်
ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မသိရှိခဲ့ကြချေ။
“စီနီယာကြီး... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်တို့ မှားယွင်းသွားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့
သေချာပေါက် နစ်နာကြေး ပေးလျော်ပါ့မယ်။”
ဖုန်းထျန်းချန်းက ရယ်မောလိုက်၏။ “နစ်နာကြေး ဟုတ်လား။ ဟိုဘက်တည်းခိုခန်းရဲ့
ဒုတိယထပ်မှာ တည်းခိုနေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိရဲ့လား။”
“ကျွန်မတို့ မသိပါဘူးရှင်... စီနီယာကြီးအနေနဲ့ လမ်းညွှန်ပေးပါဦး။” ဟယ်လင်းက
တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဖုန်းထျန်းချန်းက မုတ်ဆိတ်မွေးကို သုတ်သင်လျက် ဆက်လက်ပြုံးနေခဲ့၏။
“လေးမျက်နှာမဏ္ဍပ်နဲ့ နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးဖြစ်တဲ့
ငါကိုယ်တိုင် လိုက်ပါအလုပ်အကျွေးပြုနေရတဲ့သူဟာ ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။”
ဟယ်ယွဲ့၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားရသည်။ “စီနီယာကြီးက မင်းဆရာကြီး
ဖုန်းထျန်းချန်းကိုး။ ဒါကြောင့်မို့လို့
ယင်နဲ့ယန် အစီအရင်စနစ်က ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာပဲ။”
“လေးမျက်နှာမဏ္ဍပ်... မင်းဆရာကြီး... ဒါဆိုရင် အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူက...
ဝူဧကရီမင်းမြတ်ပဲ။”
လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။ မသိနားမလည်ဘဲ ဝူဧကရီမင်းမြတ်ကို အသုံးချမိသွားခဲ့ပြီ
ဖြစ်ရာ... ဤကိစ္စကို သူတို့ မည်သို့ ဖြေရှင်းရပါမည်နည်း။
ဟယ်ယွဲ့၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအပြာရောင်
ဓားရှည်ကြီးကို ထုတ်ယူကာ ဒူးထောက်လိုက်၏။ “မင်းဆရာကြီး... ဒါက
တကယ့်ကို နားလည်မှုလွဲတာပါ။ ကျွန်မတို့ ဟယ်မိသားစုက ဒီပစ္စည်းကို အနူးအညွတ်
တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဆက်သပါရစေ။”
ဖုန်းထျန်းချန်း၏ မျက်ခုံးဖြူဖြူကြီးများ ပင့်တက်သွားတော့သည်။ “ဒါက တကယ့်ကို
ကောင်းကင်အဆင့် မှော်လက်နက်ပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီဓားရဲ့အမည်က ‘လျှို့ဝှက်ဝိညာဉ် အေးစက်သောအလင်းဓား’ လို့ ခေါ်ပါတယ်။
ကျွန်မ ဒီဆိုင်ထဲမှာ တံဆိပ်တုံးတွေ စုဆောင်းပြီး ရယူခဲ့တာပါရှင်။”
“ကောင်းပြီလေ... တကယ့်ကို ကံကောင်းလှချည်လား။” ဖုန်းထျန်းချန်းက ပြုံးလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး ထရပ်လိုက်ပါ။ ဒီကိစ္စကို မနက်ဖြန်ကျရင် အရှင်မင်းကြီးထံ
ငါတင်ပြပေးပါ့မယ်... အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင်
ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့တွေ ဤနေရာကနေ
လုံးဝ ထွက်မပြေးကြနဲ့။ မဟုတ်ရင်တော့...”
“မင်းဆရာကြီး... ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုမှ မလုပ်ဝံ့ပါဘူးရှင်။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းပြီ။”
မှောင်ရိပ်အတွင်းဝယ် ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် မိန်းမတစ်ဦးတို့သည် အသက်လုကာ
ထွက်ပြေးနေကြသည်။ ဟယ်ကျန်းသည် ယနေ့ည၏ အဖြစ်အပျက်မှာ
ဤကဲ့သို့သော လမ်းဆုံးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။
“အဲဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ ဟယ်မိသားစုက ငှားထားတဲ့ စွမ်းအားရှင်တွေလား။”
“တောက်... ဟို ကျန်းအဘိုးကြီးကတော့ တကယ့်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ လာပြီးတော့
ဒီလောက်အထိ အသုံးမကျရလား။”
“ဘာဖြစ်လို့ သူတို့က ဒုတိယထပ်က တည်းခိုခန်းထဲမှာ မရှိနေရတာလဲ။”
ဟယ်ကျင်းက မကျေမနပ် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။
ဟယ်ကျန်းလည်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ အခြား ဘာကြောင့်
ဖြစ်ရဦးမည်နည်း။ သူတို့သည် ငါတို့ကို
စတင်သံသယဝင်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။
“ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ။”
ဟယ်ကျန်း ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ မှန်ပေသည်... သူတို့ မည်သည့်နေရာသို့
သွားနိုင်ပါဦးမလဲ။
ဟယ်ကျင်းသည် မြို့တစ်ဝက်မျှ ကျယ်ဝန်းလှသော ခြံဝန်းကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ
သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ပြင်းပြသော ရာဂစိတ်များ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။
“ငါ သူ့ဆီကို သွားရှာမယ်။ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။”
“မင်း ရူးနေတာလား။”
“ငါမရူးဘူး... ငါသာ သူ့ရဲ့ မိန်းမ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို
အနိုင်မကျင့်ရဲတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ့ကို
အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့သူအားလုံး သေရလိမ့်မယ်။” ဟယ်ကျင်းက
ရူးသွပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
ဟယ်ကျန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဟယ်ကျင်း... မင်းက တကယ့်ကို
ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မိုက်မဲလွန်းတယ်။ အဆင့်(၂)
ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်ကြီးက... မင်း ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်လို့ရတဲ့သူ ထင်နေတာလား။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို မှန်ထဲမှာ ပြန်ကြည့်ပါဦး။ မင်းက ဘာမို့လို့လဲ။
ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိလို့လဲ။ လူပြက်တစ်ယောက်လို လာပြီး
သိက္ခာမချစမ်းနဲ့။”
ဟယ်ကျင်းက သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။
“ဘယ်သူက ငါ့မှာ အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ ပြောလဲ။ ငါ့ရဲ့ ချောမောလှပတဲ့ ရုပ်ရည်က
ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းပဲ။”
“ရူးနေပြီ... မင်း တကယ်ကို ရူးသွပ်နေပြီ။”
ဟယ်ကျန်း၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး လုံးဝ အေးစက်သွားတော့သည်။ မိခင်တစ်ဦးတည်းမှ
မွေးဖွားလာသော ဤအစ်မကို စွန့်ပစ်လိုက်ခြင်းက
ပိုမိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်ပဲ ဂရုစိုက်တော့။”
ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ မှောင်ရိပ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ
ပြေးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
ဟယ်ကျင်းသည် ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“နင်လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ငါ့ကိုလည်း မကာကွယ်နိုင်ဘူး... ငါလိုချင်တာကိုလည်း
မပေးနိုင်ဘူး။ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ အားကိုးရာရှာတာကိုတောင် လာပြီး တားဆီးချင်နေသေးတယ်...
တောက်။”
သူမသည် တံတွေးတစ်ချက်ထွေးလိုက်ပြီးနောက် လမ်းကြောင်းကို လွှဲကာ ထီဆိုင်ရှိရာသို့
အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။
နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အေးစက်လှသော ညမှောင်ယံအတွင်းဝယ် သူမသည် အစွမ်းကုန်
ပြေးလွှားနေခဲ့၏။ သူမသည် မျှော်လင့်ချက်များ၊
ပျော်ရွှင်မှုများအတွက် ပြေးလွှားနေခဲ့ခြင်း
ဖြစ်သည်။
ခြံဝန်းကြီးမှာ သူမနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်မှ
အပြုံးများမှာလည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့၏။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ခြံဝန်း၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ တံခါးကို ခေါက်ရန်
ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...
ရုတ်တရက်...
အဖြူရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ခြံဝန်းအတွင်းမှ ခုန်ထွက်လာ၏။
“မြောင်...”
သူမသည် ရင်ဘတ်ထက်၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး အောက်သို့
ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နီရဲလှသော သွေးချင်းချင်းနီနေသည့်
အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ “ဘာလို့လဲ...”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
ဒုတ်...
ဟယ်ကျင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အသက်ဝိညာဉ် လုံးဝ
ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ သူမ၏
မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လျက် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော သေခြင်းတရားကို
ရင်ဆိုင်သွားခဲ့ရပေသည်။
“မြောင်...”
ကြောင်ဖြူလေးသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ပြေပြစ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူ၏
စူးရှလှသော ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ အေးစက်စိမ့်ဝင်သော
သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို မောက်မာစွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။
‘မင်းလို အမှိုက်မလေးက... ငါတို့သူဌေးကြီးကို အနားကပ်ချင်သေးတယ် ဟုတ်လား။’
‘အိပ်မက်ပဲ မက်လိုက်တော့။’
‘ဘာတွေ လာကြည့်နေတာလဲ။’
‘ဒီကြောင်လေးက မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်... ပါးစပ်ကို စုတ်ဲပစ်မယ်...
မျက်နှာကိုလည်း အစုတ်စုတ်အပြတ်ပြတ် ဖြစ်အောင် ကုတ်ပစ်မယ်။’
သူ၏ လက်သည်းချက်များစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပုံသဏ္ဌာန်ပင်
မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ ကြောင်ဖြူလေးသည် စိတ်ကျေနပ်သွားခဲ့၏။ ၎င်းသည် ပါးစပ်ကို
ဟလျက် မီးတောက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ
ပြာမှုန့်များသည် လေနှင့်အတူ ပျံ့လွင့်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။
ထို့နောက်...
ကြောင်ဖြူလေးသည် ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်ရင်း နံရံထက်သို့ ပြေပြစ်ကျော့ရှင်းစွာဖြင့်
ခုန်တက်သွားတော့သည်။