အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)

အခန်း (၁၉၅) တစ်နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ မာဂျောင်ပြိုင်ပွဲကြီး

နောက်တစ်နေ့။

နံနက်စောစောအချိန်ကတည်းက ဆိုင်တံခါးဝတွင် ဝယ်ယူသူအုပ်စုကြီးသည်

စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှီမိသားစုနှင့် လျူမိသားစုတို့၏ တည်းခိုခန်းများမှာလည်း

စီးပွားရေး အလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ငွေကြေးအင်အား

အတော်အတန် ပြည့်စုံကြသော တည်းခိုခန်းဧည့်သည်များ ဖြစ်ကြ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှီမိသားစုနှင့် လျူမိသားစုတို့၏ တည်းခိုခန်းများမှာ

ချင်းယန်မြို့တွင်းရှိ တည်းခိုခန်းများထက် များစွာ

ဈေးနှုန်းကြီးမားလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ငွေကြေးချမ်းသာသူများသည်

လွယ်ကူအဆင်ပြေစေရန်အတွက် ဆိုင်အနီးအနားတွင် တည်းခိုကြပြီး

ငွေကြေးမပြည့်စုံသူများမှာမူ ညဘက်တွင် ချင်းယန်မြို့သို့ ပြန်ကြရသည်

သို့မဟုတ် မိမိတို့၏ ဂိုဏ်းများဆီသို့သာ ပြန်သွားကြရလေသည်။

သူတို့သည် မနေ့ညက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဆူပူလှုပ်ရှားမှုများကို လုံးဝ သတိထားမိပုံမပေါ်ဘဲ

သုံးဦးတစ်စု၊ ငါးဦးတစ်စုဖြင့် ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောဆို ရယ်မောနေကြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်စက်နိုင်ခဲ့ရဲ့လား ဘုရား။”

ဝူဧကရီမင်းမြတ်က ပြုံးလျက် “ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ခဲ့တယ်... နန်းတော်ထဲမှာ

အိပ်စက်ရတာထက်တောင် ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါသေးတယ်” ဟု

ပြန်လည်မိန့်ကြားလိုက်၏။

ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အကြိမ်တိုင်း၌ ဧကရီမင်းမြတ်သည် အလွန်ပင်

စိတ်လက်ပေါ့ပါးလန်းဆန်းကာ ပျော်ရွှင်ရသည်

ဖြစ်သည်။ နန်းတော်အတွင်း၌မူ သူသည် ကြက်ထက်စောစော ထရပြီး

ခွေးထက်နောက်ကျမှ အိပ်ရာဝင်ရသည်။ ဤနေရာရှိ

သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသော နေ့ရက်များနှင့် မည်သို့

ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း “ဟွာကျီ” သောက်လိုက်၊ “ကိုလာ”

သောက်လိုက်နှင့် မာဂျောင်ကစားလိုက်ဖြင့်သာ ကောင်လွန်နေခဲ့သည်

မဟုတ်ပါလော။

ဖုန်းထျန်းချန်းက ပြုံးလျက် တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး...

မနေ့ညက ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ် ဘုရား။”

“ဪ... ဘာကိစ္စလဲ။”

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ သီးခြားနေရာတစ်ခုဆီ ရွှေ့ပြီး အသေးစိတ်

ဆွေးနွေးကြတာပေါ့ ဘုရား။”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘေးဘက်သို့ သီးခြားရွှေ့သွားကြ၏။

ယန်ဖုန်းသည် ဧကရီမင်းမြတ်၏ နောက်ကွယ်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ မနေ့ညက

ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် ယနေ့တွင် သူသည်

ပိုမိုသတိထားနေခဲ့ပြီး သူ၏ သိန်းငှက်ကဲ့သို့

စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အစဉ်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ဖုန်းထျန်းချန်းက အဝေးတစ်နေရာရှိ ဟယ်မိသားစုဝင်များကို လက်လှမ်းပြလိုက်ရာ

ဟယ်လင်းသည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အပြေးအလွှား

ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဝူဧကရီမင်းမြတ်ကို

လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် ဦးခေါင်းကို

ငုံ့ထားလိုက်၏။

သူသည် လက်ရှိ ဧကရီမင်းမြတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်တကား။

သူမသည် မနေ့ညက သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က အရှိန်အဝါရှိသော

သူဌေးတစ်ဦးဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး ဝူမင်းဆက်ပြည်ထောင်စု၏

အုပ်ချုပ်သူမင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း

သူမသည် အလွန်တရာ အံ့ဩမသွားခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဆိုင်အတွင်း၌

အဆင့်(၃) စွမ်းအားရှင်များသာမက အဆင့်(၂) ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်ကြီးများ၊

ထို့အပြင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှ

စွမ်းအားရှင်များပင် ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဧကရီမင်းမြတ်အား ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်အပ်ပါတယ် ဘုရား။”

ဟယ်လင်းသည် ဒူးထောက်အရိုအသေပြုရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝူဧကရီမင်းမြတ်က

လက်ကိုမြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။ “ဒီနေရာမှာ အဲဒီလို

ရိုသေမှုတွေ ပြုလုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းဆရာကြီး... မနေ့ညက

တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။”

ထို့နောက် ဟယ်လင်းက မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခြေအနေများအပြင် သူမ၏ မိသားစုနှင့်

ကျန်းမိသားစုတို့ကြားမှ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ကြာ ရှိခဲ့သော

ရန်ငြိုးရန်ကြွေးများကို အသေးစိတ် တင်ပြလိုက်တော့သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ဝူဧကရီမင်းမြတ်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားခဲ့၏။

“မနေ့ညက ဒီလောက်အထိ ဆူညံလှုပ်ရှားမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာကို ကိုယ်တော် ဘာဖြစ်လို့ လုံးဝ

သတိမထားမိခဲ့တာလဲ။”

ဖုန်းထျန်းချန်းက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း “အရှင်မင်းကြီး... မနေ့ညက မကောင်းတဲ့

ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့သူတွေ ရောက်လာတာကို ကျွန်တော်မျိုး စောစောစီးစီး

သိရှိခဲ့ပါတယ်။ ပြဿနာတွေ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး

အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အိပ်စက်ခြင်းကို

မနှောင့်ယှက်မိစေဖို့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးက

တည်းခိုခန်းဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ အကာအကွယ်အစီအရင်တစ်ခု

ပြုလုပ်ထားခဲ့တာပါ ဘုရား။ ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ်

ဆောင်ရွက်ခဲ့မိတဲ့အတွက် အပြစ်ပေးတော်မူပါ ဘုရား” ဟု တင်ပြလိုက်၏။

“ဒါကြောင့်ကိုး...” ဝူဧကရီမင်းမြတ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မင်းဆရာကြီးက

ကိုယ်တော့်အတွက် စိုးရိမ်လို့ ဆောင်ရွက်ခဲ့တာပဲ... ဒါက

ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။”

ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ရုတ်ချည်းပင် အေးစက်တင်းမာသွားတော့သည်။

ဟယ်လင်းသည် မင်းကြီး၏ စရိုက်ပြောင်းလဲသွားမှုကို

သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် နှလုံးခုန်သံများ

မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး “လျှို့ဝှက်ဝိညာဉ်

အေးစက်သောအလင်းဓား” ကို အမြန်ဆုံး ထုတ်ယူလိုက်ရ၏။

“ဧကရီမင်းမြတ်... ဟယ်မိသားစုဟာ အရှင်မင်းကြီးကို စော်ကားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ

မရှိပါဘူး ဘုရား။ ဒါက တကယ့်ကို မတော်တဆ ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့ အမှားတစ်ခုပါ။

အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ ကျွန်မတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး ဘုရား။”

ဝူဧကရီမင်းမြတ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

“ကျန်းမိသားစုဝင် တစ်ရာကျော်က ညဘက်မှာ လူသတ်ဖို့ ရောက်လာကြတာ။ အကယ်၍ ဒုတိယထပ်က

တည်းခိုခန်းမှာ ကိုယ်တော် နေထိုင်တာ မဟုတ်ဘဲ အခြား အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေသာ

ရှိနေခဲ့ရင်... သူတို့တွေဟာ မင်းတို့ကြောင့် သေဆုံးသွားကြရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

“ဧကရီမင်းမြတ်။”

ဟယ်လင်းသည် အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ပြီး မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့ အမှားကို သိပါတယ် ဘုရား... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ

မရှိခဲ့လို့ပါ ဘုရား။”

ဝူဧကရီမင်းမြတ်က ဝတ်ရုံစကို ခါယမ်းကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ အဝေးသို့

လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် ဖုန်းထျန်းချန်းက အလျင်အမြန်ပင်

ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးလိုက်၏။

“အရှင်မင်းကြီး... ဒီကိစ္စက ကျန်းမိသားစုရဲ့ အမှားတွေကြောင့်

ဖြစ်ရတာပါ။ ဟယ်မိသားစုကလည်း သေတွင်းထဲ ပိတ်မိနေခဲ့လို့

ဖြစ်ပါတယ်။ ဟယ်မိသားစုမှာ အမှားရှိနေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့အပြစ်က

သေထိုက်တဲ့အထိ မကြီးမားပါဘူး ဘုရား။ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့

သက်ညှာပေးဖို့ ကျွန်တော်မျိုး တောင်းပန်အပ်ပါတယ် ဘုရား။”

ဟယ်လင်းသည် ဖုန်းထျန်းချန်းအား ကျေးဇူးတင်လှသော မျက်ဝန်းများဖြင့်

လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဝူဧကရီမင်းမြတ်က စကားပြောလိုက်၏။

“ယန်ဖုန်း။”

“ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ် ဘုရား။”

“ယွဲ့ပြည်နယ်က ကျန်းမိသားစုဟာ ဧကရီမင်းမြတ်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့ကြတယ်။

သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကြီးမားလွန်းပြီး ယုတ်မာညစ်ကျမ်းလှတယ်။ ငါ့ရဲ့

အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်စမ်း... သူတို့

မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ရှင်းပစ်လိုက်။”

“အမိန့်တော်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ် ဘုရား။”

ယန်ဖုန်းသည် အမိန့်ကို ခံယူကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ မထွက်ခွာမီ

သာမန်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ဝါကမ္ဘာမဏ္ဍပ်မှ

စွမ်းအားရှင် အချို့အား ဝူဧကရီမင်းမြတ်၏ ဘေးနားတွင် အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ရန်

မျက်ရိပ်ပြခဲ့၏။

ယခုအခါ ဟယ်လင်းတစ်ယောက် ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဧကရီမင်းမြတ် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လေးမျက်နှာမဏ္ဍပ်ကိုပါ အသုံးပြုတော့မည်

ဖြစ်သည်။ ကျန်းမိသားစုမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သေချာပေါက်

ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော်... ငါတို့

ဟယ်မိသားစုကော မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

ဟယ်လင်းသည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးမှ

ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် လှည့်လာခဲ့၏။

“ဟယ်မိသားစုအတွက်ကတော့... မင်းတို့တွေ ဒုက္ခရောက်နေလို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရတယ်ဆိုပေမဲ့

သူတပါးရဲ့ အစွမ်းကို အသုံးချပြီး ပြဿနာရှာဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာကတော့ ငြင်းမရတဲ့

အချက်ပဲ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဘယ်သူမှ ဒဏ်ရာမရခဲ့လို့ မင်းတို့မိသားစုကို

ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်သန်း ဒဏ်ငွေတပ်မယ်။ နောက်နောင် ဒါမျိုး လုံးဝ

မဖြစ်စေနဲ့။”

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်တံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။ ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည်

စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဆိုင်အတွင်းသို့

တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဧကရီမင်းမြတ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘုရား။”

ဟယ်လင်းသည် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အရိုအသေပြု

တောင်းပန်လိုက်တော့သည်။

ဖုန်းထျန်းချန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ရယ်မောလိုက်၏။ “ဒီနေ့ကစပြီး ဟယ်မိသားစုရဲ့

ရန်သူတော်ကြီးဖြစ်တဲ့ ကျန်းမိသားစုဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဟယ်မိသားစုခေါင်းဆောင်ကြီး... မင်း ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်နော်။”

ဟယ်လင်းသည် လျှို့ဝှက်ဝိညာဉ် အေးစက်သောအလင်းဓားကို လျင်မြန်စွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“နားလည်ပါတယ်... နားလည်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”

ဤကောင်းကင်အဆင့် မှော်လက်နက်ကို မူလက ဘိုးဘေးကြီးအား ပေးအပ်လျက် ကျန်းမိသားစုကို

ကလဲ့စားချေရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ကျန်းယွမ်

သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည့်အပြင် သူ၏

မိသားစုတစ်ခုလုံးကိုလည်း ဧကရီမင်းမြတ်က

သုတ်သင်ရှင်းလင်းပေးတော့မည် ဖြစ်ရာ

ဤကောင်းကင်အဆင့် မှော်လက်နက်မှာ ကောင်းမွန်သော

တန်ပြန်ပေးချေမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ဖုန်းထျန်းချန်း၏

စကားများကို ကြားရလျှင် ဟယ်လင်းသည် သဘာဝကျကျပင်

နားလည်လိုက်ပေသည်။

ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်သန်း ဒဏ်ငွေမှာမူ မနေ့ညက သူတပါး၏ အစွမ်းကို အသုံးချကာ ပြဿနာရှာရန်

ကြံစည်မှုအတွက် ဖြစ်ရာ... သေချာပေါက် ပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဘေးအန္တရာယ်မှ

ကင်းဝေးစေရန်အတွက် ငွေကြေးများကို စတေးရမည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော်လည်း

ဟယ်မိသားစုဝင်များသည် ဤနေရာသို့ ဒုက္ခသည်များအဖြစ်

ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး

သူတို့၏ အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ဆိုင်မှုများအားလုံးကိုလည်း လော့မိသားစုက

သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ မိသားစုဝင်များ သယ်ဆောင်လာသော

ငွေကြေးပမာဏမှာ များစွာ မရှိချေ။

ဒဏ်ငွေကို ပေးဆောင်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ခက်ခဲသော နေ့ရက်များကို

ဖြတ်သန်းရပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း

ကျန်းမိသားစုကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားလှသော

ရန်သူတော်ကြီးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပေးရန်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါး

ဆယ်သန်းနှင့် ကောင်းကင်အဆင့် မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ပေးချေလိုက်ရခြင်းမှာ...

ဟယ်မိသားစုအတွက် များစွာ ထိုက်တန်လှပေသည်။

ဟယ်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးကြီးသာ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေသရွေ့ အနာဂတ်တွင် မိသားစု

ပြန်လည်ဦးမော့လာရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသို့ တွေးတောမိရင်း ဟယ်လင်း၏ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

အားလုံးသည် ဝယ်ယူသူများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

“အရှင်ကြီး... ဒီနေ့လည်း ဖဲထပ်ကစားမလို့လားခင်ဗျာ။” ရှန်ကွမ်းရီက

စိတ်ပျက်အားလျော့လှသော မျက်နှာဖြင့်

မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းကို အခွင့်အရေး မပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့ဦး။ မနေ့ညက တည်းခိုခန်းဘေးမှာ

အရမ်းဆူညံနေလို့ ငါတစ်ညလုံး ကောင်းကောင်းမအိပ်ရဘူး။ အခု

ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံတွေ သိပ်မကြည်လင်တာမို့လို့ ဒီနေ့ ကစားရင်တော့ သေချာပေါက်

ပုံမှန်ထက် ညံ့နေလိမ့်မယ်။”

ရှန်ကွမ်းရီ ကြောင်အသွားသည်။ “မနေ့ညက တကယ့်ကို တိတ်ဆိတ်နေတာပဲဥစ္စာ။ အရှင်ကြီးက

ဘာဖြစ်လို့ ဆူညံတယ်လို့ ပြောရတာလဲခင်ဗျာ။”

“ဟားဟား... ပုရွက်ဆိတ်တစ်စု ကိုက်ခဲနေကြတဲ့ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးပါ... အရေးမကြီးပါဘူး။

အဓိကကတော့ ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံတွေ သိပ်မကောင်းတာမို့လို့ မင်းအတွက် အခွင့်အရေး

ရောက်လာပြီဆိုတာပဲ။” လော့ချာက မျက်ခုံးပင့်ပြရင်း ရိပ်မိစေရန် မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်၏။

ရှန်ကွမ်းရီ ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

‘အရှင်က အဆင့်(၂) ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်ကြီးပဲဥစ္စာ... နှစ်ပေါင်းများစွာ မအိပ်ဘဲ

နေရင်တောင်မှ စိတ်အာရုံ မကြည်လင်တာမျိုး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို လာပြီး

နောက်ပြောင်နေတာလား။ ဒီဆင်ခြေကို အရှင်ကိုယ်တိုင်ကော ယုံကြည်လို့လားခင်ဗျာ။’

သူသည် ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။ လော့ချာသည်

ရှန်ကွမ်းရီကို မာဂျောင်ကစားခန်းမဆောင်ဆီသို့ အတင်းအကျပ်

ဆွဲခေါ်သွားတော့၏။

ရှီလုံရန်နှင့် လျူမုချင်းတို့သည် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏

တွန့်ရှုံ့နေသော မျက်နှာအိုကြီးများပေါ်တွင် အပြုံးများ

ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“အခန်းက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ... ကြွပါ... ကြွပါခင်ဗျာ။”

“ကောင်းပြီ... သွားကြစို့။”

“နေဦး။”

ထိုအချိန်တွင် ဘေးဘက်မှ လူအချို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝူဧကရီမင်းမြတ်၊

ရှောင်ကျွယ်နှင့် အခြားလူများ ဖြစ်ကြ၏။

“နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ လော့ချာလား။”

“အို... ဧကရီမင်းမြတ်လေး... မင်း ငါ့ကို သိနေတာလား။” လော့ချာက ပြုံးစိစိဖြင့်

မေးလိုက်သည်။

ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည် လော့ချာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း မနေ့က ရှောင်ကျွယ်နှင့်

အခြားလူများထံမှ ကြားသိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မနေ့က သူတို့သည် မိမိတို့၏

သီးခြားမာဂျောင်ခန်းမများ၌သာ အသီးသီး ကစားနေခဲ့ကြသဖြင့်

မဆုံစည်းခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ဆုံမိကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုနည်းတူစွာပင် လော့ချာသည်လည်း ဝူဧကရီမင်းမြတ်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။ ယခု

ဧကရီမင်းမြတ် နန်းတက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့်သာ ရှိသေးသည်။

လော့ချာ မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သည်မှာ ယခင် ဝူဧကရီမင်းမြတ်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ

နန်းတွင်းသင်္ချိုင်းတော်၌ တံခါးပိတ် ကျကြံနေသော အငြိမ်းစား ဧကရီမင်းမြတ်

ရှယုံ ဖြစ်ပေသည်။

လော့ချာအနေဖြင့် လက်ရှိ ဧကရီမင်းမြတ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း

ဖြစ်သော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မှတ်မိခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝူဧကရီမင်းမြတ်နှင့် အငြိမ်းစား

ဧကရီမင်းမြတ်တို့၏ ရုပ်သွင်မှာ များစွာ

တူညီသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ပိုမိုအရေးကြီးသည့် အချက်မှာ သူ၏

ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ အခြားသူများတွင် မရှိသော ထူးခြားလှသည့် ဧကရီနဂါးအရှိန်အဝါများ လွှမ်းမိုးနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်တွေက ‘အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ပြင်နယ်မြေ’ ထဲမှာ

ပုန်းမနေဘဲ ငါ့ရဲ့ သိုင်းလောကတိုင်းပြည်ထဲကို သောင်တင်လာရဲတယ်လား။ တကယ့်ကို

သတ္တိကောင်းလှချည်လား။” ဝူဧကရီမင်းမြတ်က အသံတိုးတိုးဖြင့်

ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

ဝူဧကရီမင်းမြတ်၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံဆင့်မှာ မမြင့်မားသော်လည်း သူ၏

ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်၌ နဂါးအရှိန်အဝါများ

လှည့်ပတ်နေသဖြင့် အဆင့်(၂) ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင် လော့ချာကို

လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိချေ။

လော့ချာ၏ မျက်နှာထက်၌ ပြုံးစိစိအမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ “မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကတော့

တကယ့်ကို စကားကြီးစကားကျယ် ပြောတာပဲ။ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောပါတယ်...

ငါသွားချင်တဲ့နေရာကို ငါသွားတာ။ ဟို ရှေးဟောင်းအဘိုးကြီး ရှယုံတောင် ငါ့ကို

မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တာ... မင်းလို ဧကရီမင်းမြတ်လေးက ငါ့ကို

ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။ ပြီးတော့... ငါက ဘာပြဿနာမှလည်း

မရှာသလို ဆူပူအောင်လည်း မလုပ်ဘူး။ နေ့တိုင်း စည်းကမ်းကို ကောင်းကောင်း

လိုက်နာနေတာ။ မမေ့နဲ့ဦး... ဒါက သူဌေးကြီးရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေ

ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို။”

ဝူဧကရီမင်းမြတ်၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွား၏။ ထို့နောက် သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အကယ်၍ မင်းတို့တွေသာ သိုင်းလောကတိုင်းပြည်ထဲမှာ ပြဿနာရှာဝံ့ရင် ကိုယ်တော်

ကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး မင်းတို့ရဲ့

အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ပြင်နယ်မြေကို

သိမ်းပိုက်လျက် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို

သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်မယ်။”

လော့ချာက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ “မင်းမှာ တကယ် စွမ်းရည်ရှိရင်

လာတိုက်ခိုက်လိုက်လေ။ ဒီနေရာမှာ လာပြီး

စကားကြီးစကားကျယ် ပြောမနေနဲ့။”

နှစ်ဖက်စလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် လေထုမှာ တစ်ခဏအတွင်း

အလွန်အမင်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။ ရှီလုံရန်နှင့်

လျူမုချင်းတို့မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့်

ဆီးပင်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရ၏။

‘ကျိန်စာတိုက်စမ်း... ဒီလူက တကယ့်ကို ဝူဧကရီမင်းမြတ် ဖြစ်နေတာကိုး။

ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်နဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့

အုပ်ချုပ်သူမင်း။ သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်...

ငါတို့လို သာမန်လူငယ်လေးတွေ ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်ဘူး။’

ရှန်ကွမ်းရီနှင့် ရှောင်ကျွယ်တို့ အဖွဲ့သည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး

စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး မျက်ဝန်းများထဲမှ

မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ရှန်ကွမ်းရီ... မင်းရဲ့နှာခေါင်းက ခွေးနှာခေါင်းလိုပဲ သိပ်အနံ့ခံကောင်းတာပဲ။

ဒီဆိုင်အထိတောင် အနံ့ခံပြီး ရောက်လာနိုင်တယ်ပေါ့လေ။”

ရှန်ကွမ်းရီက နှာမှုတ်လိုက်၏။ “ရှောင်ကျွယ်... မင်းရဲ့ပါးစပ်ကတော့ အရင်လိုပဲ

အောက်တန်းကျနေတုန်းပဲ။ မင်းနဲ့ စကားအပိုတွေ ပြောပြီး

အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူး။”

ရှောင်ကျွယ်က ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာလဲ... စကားနဲ့ မနိုင်လို့

တိုက်ခိုက်ချင်တာလား။”

“ငါက မင်းကို ကြောက်ရမှာလား။”

“လာလေ... အခုချက်ချင်း အပြင်ထွက်ပြီး ရှင်းကြတာပေါ့။ ငါ မင်းကို အသေရိုက်ပြမယ်” ဟု

ရှောင်ကျွယ်က လက်မောင်းများကို ပင့်တင်လျက် တိုက်ခိုက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ဟန်

ပြသလိုက်တော့သည်။

“ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ... သွားကြစို့။”

ရန်ပွဲရှာတတ်သော ရှောင်ကျွယ်၏ စိန်ခေါ်မှုများကြောင့် တင်းမာနေသော လေထုမှာ

ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်

ယမ်းအိုးတစ်လုံးအလား ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာမှ ဆူညံသံများကြောင့် ဝယ်ယူသူများစွာသည်

အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီး ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြတော့၏။

ဘေးတစ်နေရာတွင်။

ချူဟယ်သည် ကန့်ကူစေ့များကို ဝါးစားရင်း ဘေးနားရှိ စီယွီကို တံတောင်ဖြင့်

တွန်းလိုက်သည်။ “မင်း သွားပြီး မတားဘူးလား။”

စီယွီက ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို တွန့်လိုက်ရင်း “ငါလည်း ဒါကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။

အဆင့်(၃) စွမ်းအားရှင်တွေ အစုအဝေးကြီးအပြင် အဆင့်(၂)

ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်နဲ့ ဝူဧကရီမင်းမြတ်တောင်

ပါဝင်နေတာ... ငါ့မှာ အဲဒီလို တားဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မရှိဘူး” ဟု

ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်၏။

“သူတို့တွေ တကယ် တိုက်ခိုက်ကြမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား။ မမေ့နဲ့ဦး... အဲဒါက

သူဌေးကြီးက မင်းကို သီးသန့်တာဝန်ပေးထားတဲ့ အလုပ်လေ။”

စီယွီက ပြုံးလိုက်၏။ “စိတ်မပူပါနဲ့... သူတို့တွေ တကယ် မတိုက်ရဲကြပါဘူး။

အလွန်ဆုံးရှိရင် စကားနဲ့ပဲ ကြုံးဝါးနေကြတာ။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှောင်ကို ကြည့်ပါဦး... သူပြောတဲ့

စကားလုံးတွေက ပြင်းထန်ပေမဲ့ သူပြောတဲ့ အသံပမာဏကတော့

အရမ်းတိုးလွန်းတယ်... တကယ့်ကို ဇနီးသည်ငယ်လေး ရန်ဖြစ်နေသလိုပဲ။

ပြီးတော့ ဟို နတ်ဆိုးထိပ်သီးကြီးကို ကြည့်ဦး... သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက

ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေတာ... သူဌေးကြီးကို သိသိသာသာ ကြောက်နေပုံရတယ်မလား။”

“အသံပမာဏဟုတ်လား... အဲဒါက ဘာကို ပြောတာလဲ။”

“ဪ... သူဌေးကြီး ပြောတာ ငါ ကြားဖူးလို့ပါ။ အသံက ဘယ်လောက်အရှိန်ကျယ်လဲဆိုတာကို

တိုင်းတာတာတဲ့။”

ချူဟယ် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ “ဒါကြောင့်ကိုး။ ဗခုသုတအသစ်တစ်ခု ထပ်ရပြန်ပြီ။

သူဌေးကြီးက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ... ထူးဆန်းတဲ့

စကားလုံးသစ်တွေကို အမြဲ သုံးတတ်တယ်။”

“သူဌေးကြီး ထွက်လာပြီ။”

တစ်စုံတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သဖြင့် လူတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

လီယွဲ့သည် ကြောင်ဖြူလေးကို ပွေ့ချီလျက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို

တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏

ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ဖိအားများက

ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပေသည်။ ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား တင်းမာနေသော လေထုမှာ

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။

လူတိုင်းက ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

“သူဌေးကြီး။”

“အို... တကယ့်ကို စည်ကားနေတာပဲ။ မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ...

တိုက်ခိုက်ချင်လို့လား။”

ထိုအသံကို ကြားလျှင် လော့ချာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင်

တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “မလုပ်ဝံ့ပါဘူး ဘုရား... ကျွန်တော်မျိုးတို့

မလုပ်ဝံ့ပါဘူး။ ဧကရီမင်းမြတ်လေးနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်

တွေ့ဆုံကြတာမို့လို့ စကားစမြည်

ပြောဆိုနေကြရုံသက်သက်ပါခင်ဗျာ။”

ဝူဧကရီမင်းမြတ်ကလည်း လျှောက်တင်လိုက်၏။ “သူဌေးကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ထဲမှာ

ဘယ်တော့မှ ပြဿနာမရှာပါဘူး... ပိုပြီးတော့လည်း မတိုက်ခိုက်ဝံ့ပါဘူး။”

“ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... တိုက်ခိုက်ရင်လည်း အပြင်မှာပဲ တိုက်ခိုက်ကြမှာပါ” ဟု

ရှောင်ကျွယ်က ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး။” လီယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်၌

စိတ်ပျက်ဟန် အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထီဆိုင်ကြီး ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ဝယ်ယူသူများလည်း

ပိုမိုများပြားလာမည်ဖြစ်ပြီး

ပိုမိုစုံလင်လာပေလိမ့်မည်။ ဤနေရာမှာ

သာမန်ကမ္ဘာ မဟုတ်ပေ။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၊

ခွီးမျိုးနွယ်စုနှင့် ဝူမင်းဆက်၊ ဖုန်းမင်းဆက်

တိုင်းပြည်များအကြားတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာ

ရန်ကြိုးရန်ကြွေးများ များစွာ ရှိနေခဲ့ကြသည်

မဟုတ်ပါလော။ ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း ဤလူများသည် အလွန်ပင် လိမ္မာပါးနပ်ကြ၏။ သူတို့သည် ဆိုင်ထဲ၌

ပြဿနာမရှာဝံ့ကြဘဲ စကားများသည့် အချိန်တွင်ပင်

အသံတိုးတိုးဖြင့်သာ စကားများရဲကြပေသည်။ အမှန်အတိုင်း

ပြောရလျှင် လီယွဲ့သည် အပေါ်ထပ်ကတည်းက ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို

မြင်တွေ့နေခဲ့ရပြီး ဖြစ်၏။ လူတစ်စုသည် သူခိုးများအလား

အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားများနေကြသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ

တကယ့်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်း ဆိုင်ထဲမှာ လူတွေအများကြီး စုစည်းနေကြပြီး

အားလုံးကလည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တွေ ပြင်းထန်နေကြတာကို ငါ

မြင်တွေ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် မူလက နောက်ထပ် ဆယ်ရက်အကြာမှာ ကျင်းပဖို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့

‘တစ်နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ မာဂျောင်ပြိုင်ပွဲကြီး’ ကို အချိန်စောပြီး ကျင်းပဖို့

ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။”

“မနက်ဖြန်... စတင်ကျင်းပကြတာပေါ့။”

လော့ချာက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သူဌေးကြီး... မာဂျောင်ပြိုင်ပွဲ

ဟုတ်လား။ တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး စာရင်းပေးသွင်းပါ့မယ်။”

“ကျွန်တော်လည်း ပါဝင်ချင်ပါတယ်။”

“သူဌေးကြီး... ကျွန်တော်လည်း စာရင်းသွင်းပါရစေ။”

“ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားပေမဲ့ တကယ့်ကို သဘောကျစရာကောင်းလှပါတယ်။”

“တောက်... ငါ့ရဲ့ မာဂျောင်စွမ်းရည်က အရမ်းညံ့လွန်းတယ်။ ပြိုင်ပွဲရှိမှန်း ကြိုသိရင်

နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်ထားပါတယ်ဗျာ။”

“မင်းကလည်း... မာဂျောင်ကစားခန်းမဆောင်ထဲမှာ နေရာရဖို့တောင် လွယ်လို့လား။”

ထိုစကားများကြောင့် တစ်ခဏအတွင်း ဆူညံသံများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။ ယခုအခါ

မာဂျောင်ကစားခြင်းမှာ ဆိုင်အတွင်း၌ အလွန်ပင် ရေပန်းစားလျက် ရှိသော

ဖျော်ဖြေမှု ကစားနည်း ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။ ဝယ်ယူသူအားလုံးနီးပါးသည်

ကစားပုံကစားနည်းကို သိရှိကြပြီး ၎င်းတို့၏

ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်သာ

ကွဲပြားခြားနားကြခြင်း ဖြစ်၏။

မာဂျောင်ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပမည်ဆိုပါက ပထမဆု ရရှိသူသည် မာဂျောင်လောကတွင် သေချာပေါက်

နာမည်ကျော်ကြားသွားပေလိမ့်မည်။ မာဂျောင်ချစ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရာမှာ

မြင့်မြတ်လှသော ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“မလောကြပါနဲ့ဦး... အရင်ဆုံး စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ရှင်းပြပါရစေ။” လီယွဲ့က

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဝယ်ယူသူများကို ကြည့်လျက် လက်ကိုမြှောက်ကာ

တိတ်ဆိတ်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

“မာဂျောင်ပြိုင်ပွဲကြီးအတွက် လူတိုင်း စာရင်းပေးသွင်းနိုင်ပါတယ်။ သေချာတာပေါ့...

အနည်းငယ်မျှသော စာရင်းပေးသွင်းခတော့ ရှိပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မများပါဘူး...

ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”

မာဂျောင်ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပခြင်းမှာ ပထမအဆင့်အနေဖြင့် ဝယ်ယူသူများ၏

စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်လေထုကို

မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအဆင့်အနေဖြင့် ဆိုင်ကို ပိုမိုလူသိများလာစေရန်

ကြော်ငြာခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ရံဖန်ရံခါ ပြိုင်ပွဲများ ကျင်းပပေးခြင်းက

ဆိုင်အတွက် သေချာပေါက် အကျိုးရှိစေသည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူသည်

ချူဟယ်နှင့် အခြားလူများကို လက်ကိုင်ဖုန်းများဖြင့်

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်စေမည် ဖြစ်သည်။

ပလက်ဖောင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ လူကြိုက်များမှုမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ

တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ပြီး လက်ဆောင်ပစ္စည်းများစွာလည်း ရရှိပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်ကို ကြော်ငြာရင်းနှင့်ပင် အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိနိုင်ပေသည်။

နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုလည်း ရှိသေး၏။ ဆိုင်အတွင်း၌ လူမျိုးစုံ စုစည်းနေကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မှုမျိုး

ပြုလုပ်ပေးခြင်းက ဝယ်ယူသူများ အချင်းချင်း

ပိုမိုရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေရန် အထောက်အကူ

ပြုနိုင်ပေသည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၌

စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းက စည်းစိမ်ဥစ္စာကို

ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ သေချာတာပေါ့... ၎င်းမှာ

ဘေးထွက်အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊

မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။

မကြာသေးမီက ဝူမင်းဆက်နှင့် ဖုန်းမင်းဆက် တိုင်းပြည်နှစ်ခုလုံးသည် နယ်စပ်၌

စစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲနေခဲ့ကြဆဲ ဖြစ်သည်ကို သတိရရပေမည်။

အခန်း (၁၉၆) ပြိုင်ပွဲကြီး စတင်ခြင်း

သူဌေးကြီးက မာဂျောင်ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပပေးတော့မည်ဟူသော သတင်းသည်

ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ မှင်တစ်စက်

ကျသွားသည့်အလား အလွန်တရာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တော့သည်။

လီယွဲ့အနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်ရန်ပင် မလိုခဲ့ချေ။ ဝယ်ယူသူများက ဗီဒီယိုကြည့်သော app နှင့် လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာများပေါ်၌ အချင်းချင်း မျှဝေကြရုံမျှဖြင့်ပင်

ထီဆိုင်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး သိရှိသွားကြတော့သည်။

ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည် အထူးပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ သူသည် သူ၏ မာဂျောင်စွမ်းရည်ကို

ဤပတ်ဝန်းကျင်၌ အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နန်းတော်တွင်းရှိ

လူတိုင်းကို အနိုင်ယူထားနိုင်ခဲ့ပြီး မည်သူမျှ သူ့အား

မယှဉ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သူသည် မောက်မာခြင်းမရှိဘဲ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပါရမီရှင်များစွာ

ရှိနေနိုင်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် အလွန်တရာ သတိရှိနေခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုမှ ဘိုးဘေးကြီးတစ်ဦးသည်လည်း ဆိုင်အတွင်း၌

မာဂျောင်ကစားရာတွင် မရှုံးနိုင်သော စံချိန်တင်ထားပြီး

ဆော့ကစားခဲ့သည့် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဆိုင်ပိုင်ရှင်သူဌေးကြီးကိုသာ

တစ်ကြိမ်တည်း ရှုံးနိမ့်ဖူးကြောင်း သူ ကြားသိထားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လော့ချာသည်လည်း ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေခဲ့၏။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌

သူဌေးကြီးပြီးလျှင် သူသည်သာ အတော်ဆုံးဖြစ်သဖြင့်

ယခုပြိုင်ပွဲ၏ ပထမဆုဂုဏ်သရေမှာ သေချာပေါက် သူ၏လက်ထဲသို့

ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မှတ်ထင်ထားသည်။

မဟာကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းကြီး သုံးခု၊ အခြားသော ဂိုဏ်းကြီးဂိုဏ်းငယ်များနှင့်

အထက်တန်းစား မိသားစုများမှ မာဂျောင်ကစားတတ်သည့် ဝယ်ယူသူအားလုံးသည်

ပြိုင်ပွဲသတင်းကို ကြားရလျှင် ကြားချင်း အပြိုင်အဆိုင် စာရင်းပေးသွင်းကြတော့သည်။

ယခင်က အလုပ်များသဖြင့် ဆိုင်သို့ သိပ်မလာဖြစ်သော ဝယ်ယူသူများစွာသည်ပင်

အလုပ်ကိစ္စအားလုံးကို ပစ်ပယ်လျက် နေ့လယ်ပိုင်း၌

ချင်းပြည်နယ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီး

ညနေပိုင်းတွင် ဆိုင်အနီးရှိ တည်းခိုခန်းများ၌ အခန်းယူ၍ နေရာယူထားကြ၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ဝေးလံခေါင်ဖျားပြီး လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သော

ဤလမ်းကလေးသည် စန်းကျင်းမြို့တော်ကြီးအလား အလွန်တရာ စည်ကားလှပသော

နေရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

လီယွဲ့သည်လည်း ပြင်ဆင်မှုများကို တက်ကြွစွာ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ သူသည်

မာဂျောင်ပြိုင်ပွဲနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်အချို့နှင့်

စာရင်းသွင်းရန် ပုံစံများကို ဗီဒီယိုကြည့်သော app နှင့် လူမှုကွန်ရက်ပေါ်သို့

တင်ပေးခဲ့၏။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင်မူ နင်ယူယူကို ကူညီစာရင်းသွင်းခိုင်းခဲ့ပြီး

ဆိုင်ပိတ်ချိန်အထိ စာရင်းလက်ခံပေးခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ပြိုင်ပွဲဝင် စုစုပေါင်း တစ်သောင်းခွန်ထောင် (၁၇,၀၀၀) ကျော်အထိ

ရှိလာခဲ့ပေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မာဂျောင်ကစားဖူးသူများ

ဖြစ်ကြပြီး အခြေခံနားလည်မှုမရှိဘဲ ဟန်ဆောင်စာရင်းသွင်းလာသူများကိုမူ

သေချာစွာ စစ်မေး၍ ဖယ်ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤပြိုင်ပွဲသည်

တရားဝင်ကျင်းပသော ပြိုင်ပွဲကြီးဖြစ်သဖြင့် သာမန်အားဖြင့်

လူအင်အားပြည့်ရန် သက်သက် လာရောက်သူများ ပါဝင်လာပါက ပြိုင်ပွဲ၏ စည်းစနစ်ကို

ပျက်ပြားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

“လူတစ်သောင်းခွန်ထောင်ကျော်တောင်လား... တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားစရာပဲ။”

ထိုညတွင် လီယွဲ့သည် ဆိုင်၏ခြံဝန်းငယ်ကို ထပ်မံချဲ့ထွင်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်

သူသည် ဘေးဘက်သို့ မချဲ့ဘဲ အနောက်ဘက်သို့သာ ချဲ့ထွင်လိုက်၏။

ခြံဝန်း၏ အနောက်ဘက်တွင် ကျယ်ပြောလှပြီး အဆုံးမရှိသော မြေရိုင်းပြင်ကြီးတစ်ခု

ရှိနေသည်။ ထိုမြေရိုင်းပြင်၏ အလွန်တွင်မူ “မန်တောင်ကုန်း” ဟု ခေါ်ဆိုသော တောင်ထိပ်တစ်ခု ရှိပေသည်။ ၎င်းမှာ ဖုန်းမင်းတောင်ကဲ့သို့

မမြင့်မားသော်လည်း မြူခိုးမြူငွေ့များ လွှမ်းခြုံလျက် အိပ်ပျော်နေသော

မြွေကြီးတစ်ကောင်အလား ကွေ့ကောက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ဝေးလံသော တောင်တန်းများ၏ လှပသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း မာဂျောင်ကစားနိုင်သည်

မဟုတ်ပါလော။ ၎င်းမှာ တစ်မူထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိပေသည်။ လီယွဲ့သည်

ဤနေရာကို ပြိုင်ပွဲဇုန်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး နောင်နောင်တွင်လည်း

ထီဆိုင်၏ အခမ်းအနားများ ကျင်းပမည့် အမြဲတမ်းနေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ရန်

ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သို့ဖြစ်၍ လီယွဲ့ နေထိုင်သော နှစ်ထပ်တိုက်ငယ်နှင့် ထီဆိုင်ကြီးသည်

ခြံဝန်းတစ်ခုအဖြစ်မှသည်... ယခုအခါတွင်မူ

မြို့ငယ်လေးတစ်ခုအလား ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သုံးထပ်တိုက်ကြီးမှာ

ထိုမြို့၏ အချက်အချာ အလယ်ဗဟိုနေရာ ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

လူတစ်သောင်းခွန်ထောင်ကျော်အတွက် မာဂျောင်စက် လေးထောင်ကျော် (၄,၀၀၀)။ လီယွဲ့

ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဒုတိယထပ်မှနေ၍ အဆုံးမရှိ

ပြည့်နှက်နေသော စတုရန်းပုံစံ မာဂျောင်စက်ကြီးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏

ဦးရေပြားများပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူ၏ အပေါက်ငယ်များစွာ စုစည်းနေသည်ကို

ကြောက်ရွံ့တတ်သော စိတ်ဆန်း ပင်

ပေါ်ထွက်လာလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

ဤမာဂျောင်ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ တစ်ခါမျှ မရှိဖူးသေးသော စံချိန်တင်ပြိုင်ပွဲကြီး

ဖြစ်သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝ၌ပင် ဤမျှလောက် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော

ပြိုင်ပွဲမျိုး ရှိခဲ့ဖူးမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုညတွင် လီယွဲ့သည် ချူဟယ်ကို ခေါ်ယူလိုက်၏။ ယခုအခါ သိုင်းလောကတိုင်းပြည်အတွင်းရှိ

မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားများအဖွဲ့၏ အင်အားမှာ လူတစ်ထောင်ကျော်အပြီးအထိ ရှိနေပြီ

ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် သူတို့၏ တာဝန်မှာ ပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ လုံခြုံရေးကို

ထိန်းသိမ်းပေးရန်နှင့် ကွင်းလယ်ဒိုင်လူကြီးများအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

မနက်ဖြန်တွင် ပြိုင်ပွဲဝင်များကိုသာ ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုမည်

ဖြစ်သဖြင့် တရားဝင်အကောင့်မှတစ်ဆင့်

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သွားမည်

ဖြစ်သည်။ စနစ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ဝယ် ကင်မရာမြင်ကွင်းများကို နေရာစုံမှနေ၍

ကျပန်းပြောင်းလဲပြသပေးသွားမည်ဖြစ်သဖြင့် ကြည့်ရှုသူများအနေဖြင့်

ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဝယ်ယူသူများအားလုံးသည်လည်း

စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များစွာဖြင့် ထိုညကို

ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရသည်။

နောက်တစ်နေ့။

ချိန်နာရီ (မနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီအတွင်း)။

ပြိုင်ပွဲမစတင်မီ တစ်နာရီအလို၌ ဝယ်ယူသူအုပ်စုကြီးသည် ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင်

စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ

ပြိုင်ပွဲဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး ကုန်းလမ်းကျဉ်းလေးထက်ရှိ လူတန်းကြီးမှာ

မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှည်လျားနေခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင်မူ စစ်နာရီ (မနက် ၉ နာရီမှ ၁၁ နာရီအတွင်း) သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လီယွဲ့က ဆိုင်တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ

ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

“အားလုံးပဲ ကြိုဆိုပါတယ်။ စည်းကမ်းတကျ ဝင်ရောက်ပေးကြပါ... ဆူပူဆူညံခြင်း

မပြုလုပ်ကြပါနဲ့။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေးကြီး။”

လူတစ်သောင်းကျော်၏ တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်သံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကိုပင်

တုန်ခါသွားစေလောက်အောင် ကျယ်လောင်လှသဖြင့် အခြေအနေကို မသိသောသူများသာ

မြင်တွေ့ပါက ပုန်ကန်မှုတစ်ခု စတင်နေပြီဟု ထင်မှတ်မိလောက်ပေသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားများ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဝယ်ယူသူများသည်

ပြိုင်ပွဲကျင်းပရာနေရာသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး

ဝင်ရောက်လာကြ၏။

ပြိုင်ပွဲကွင်းအပြင်ဘက်ဝယ် အနီရောင်စည်းတစ်ခု တားထားသည်။ ထိုစည်းကို

ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်သူများမှာ ပြိုင်ပွဲဝင်ကတ်

သေချာပေါက်ရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး စည်းအပြင်ဘက်တွင်

တားဆီးခံရသူများမှာမူ မနေ့က

စာရင်းမသွင်းခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

လူတစ်သောင်းကျော်ရှိသည့်အနက် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ

ရောယောင်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသူအချို့လည်း

သေချာပေါက် ရှိနေခဲ့သည်။

“သူဌေးကြီး... ကျွန်တော် မနေ့က စာရင်းသွင်းဖို့ မေ့သွားလို့ပါ။ ကျွန်တော်လည်း

ပြိုင်ပွဲဝင်ချင်ပါတယ်ဗျာ။”

“ကျွန်မ မနေ့က ပြန်လာတာ နောက်ကျသွားလို့ စာရင်းပိတ်သွားတာပါ။ အီးဟီး...

သူဌေးကြီး... ကျွန်မကို အခွင့်အရေးလေးတစ်ခုလောက် ပေးပါဦးရှင်။”

“သူဌေးကြီး... ကျွန်တော် သေချာပေါက် စာရင်းသွင်းခဲ့တာပါ။ သူဌေးကြီး ကျွန်တော့်ကို

စာရင်းထဲ ထည့်ဖို့ မေ့သွားတာလား။”

“ငါက နံပါတ်တစ်ပဲ။ ငါ ပထမဆု ရမှာ။ ငါ့ကို လွှတ်ကြစမ်း။”

ပြဿနာရှာရန် ကြိုးစားနေသော လူဆယ်ယောက်ကျော်ကို မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားများက

အညှာအတာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခြံဝန်းအပြင်ဘက်သို့ အတင်းအကျပ်

ဆွဲထုတ်သွားကြတော့သည်။ တရားဝင်ပြိုင်ပွဲကြီးဖြစ်သဖြင့် စည်းကမ်းကို

တိကျစွာ လိုက်နာရမည်ဖြစ်ပြီး မိုက်ရိုင်းစွာ ပြုမူ၍ မရနိုင်ချေ။

“ဘုရားရေ... သူဌေးကြီးက တစ်ညတည်းနဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ နေရာကြီးကို

ဖန်တီးလိုက်တာလား။ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှတယ်။”

“ငါက မာဂျောင်ခန်းမထဲမှာ ကစားရမယ် ထင်နေတာ... အပြင်ဘက်မှာကိုး။ ဒါက... စားပွဲပေါင်း

ထောင်ချီရှိတာပဲ... ဒီလိုပြင်ဆင်မှုမျိုးက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ။”

“ကြည့်ဦး... ဟိုဘက်က ရှုခင်းတွေက အရမ်းလှတာပဲ။”

“တကယ့်ကို လန်းဆန်းလှပေသည်။ ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ယှဉ်ပြိုင်ရတာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့

စိတ်ကူးတွေ ပိုပြီး သန့်စင်သွားသလို ခံစားရတယ်။”

ဝယ်ယူသူများစွာသည် အချင်းချင်း တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် အံ့ဩချီးကျူးနေကြ၏။

မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားတစ်ဦးက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တားဆီးလိုက်သည်။ “တီးတိုးစကား

မပြောကြပါနဲ့။ ပြိုင်ပွဲကွင်းကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရှိပါစေ။”

မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားများသည် “ဖီရှို့” မျက်နှာဖုံးများနှင့်

ဝတ်စုံနက်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ခေါင်းကိုမော့လျက်

ပြိုင်ပွဲကွင်းအတွင်း ကင်းလှည့်နေကြသည်။ ဖီရှို့မျက်နှာဖုံးများသည် သူတို့၏

အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပေးထားနိုင်သည့်အပြင် တစ်မူထူးခြားသော

လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် အသွင်သဏ္ဌာန်ကိုလည်း

ဖန်တီးပေးထားသဖြင့် သူတစ်ပါးကို မသိမသာ ဖိအားပေးနိုင်စွမ်း

ရှိပေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ။”

ဝယ်ယူသူများသည် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး မိမိတို့၏ ထိုင်ခုံများ၌

တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လိုက်ကြတော့သည်။ သူတို့၏ တည်နေရာများနှင့်

ပြိုင်ဘက်များကိုမူ ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် အစီအစဉ်အလိုက်

မဲနှိုက်ကျပန်း သတ်မှတ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာမီ

ပြိုင်ပွဲဝင်များအားလုံး

နေရာယူပြီးစီးသွားခဲ့၏။

လီယွဲ့သည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့၏။ သူ၏

ဝတ်ရုံလက်စကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးစီ၏

မာဂျောင်စားပွဲထက်သို့ စက္ကူဒင်္ဂါးပြား အထပ်လေးများ

ကျရောက်သွားတော့သည်။

၎င်းတို့မှာ အနီရောင်၊ အစိမ်းရောင် ရှည်လျားလှသော စက္ကူလေးများ ဖြစ်ကြပြီး

ကိုင်တွယ်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ကြောင်း

သိသာလှပေသည်။ ထိုစက္ကူများပေါ်တွင် တန်ဖိုးအမျိုးမျိုး

ရေးသားထားပြီး အနည်းဆုံး ငါးဆယ်တန်ဖိုးမှသည် အများဆုံး

တစ်ရာတန်ဖိုးအထိ ရှိပေသည်။ ဤအရာမှာ မနေ့က သူဌေးကြီးပြောခဲ့သော

ပြိုင်ပွဲသုံး အထူးစက္ကူငွေကြေးများ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း ချက်ချင်း

သဘောပေါက်လိုက်ကြ၏။

ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးစီတွင် တန်ဖိုး ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းနှင့် ညီမျှသော

ကစားဒင်္ဂါးများ ရှိကြပြီး အနည်းဆုံးလောင်းကြေးမှာ

ငါးဆယ် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်စည်းမျဉ်းများနှင့် မတူညီဘဲ ပြိုင်ပွဲအတွင်း၌ စားပွဲတစ်ခုတွင် လူလေးဦး

ကစားရမည်ဖြစ်ပြီး ငွေကြေးအားလုံး ကုန်ဆုံးသွားသောသူသည် ပြိုင်ပွဲမှ

တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသော သုံးဦးသည်

ဆက်လက်ကစားရမည်ဖြစ်ပြီး စားပွဲ၌

နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးတည်းသာ နောက်တစ်ဆင့်သို့

တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ကာ မဲစနစ်ဖြင့် ပြိုင်ဘက်အသစ်များနှင့်

ထပ်မံ ယှဉ်ပြိုင်ရမည် ဖြစ်၏။

“ပထမဆုံးအကြိမ် မာဂျောင်ပြိုင်ပွဲကြီးကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ငါ

ကြေညာလိုက်တယ်။”

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မာဂျောင်စက် လေးထောင်ကျော်သည် တပြိုင်နက်တည်း

လည်ပတ်သွားခဲ့ပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်များလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

စတင်ယှဉ်ပြိုင်ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း။ တရားဝင် ဗီဒီယိုကြည့်သော app အကောင့်မှတစ်ဆင့်

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စတင်ခဲ့သည်။

ခြံဝန်းအပြင်ဘက်၊ တည်းခိုခန်းများ၊ ဂိုဏ်းများ၊ မိသားစုများနှင့် နန်းတော်တွင်းရှိ

မပါဝင်ဖြစ်သော ဝယ်ယူသူများအားလုံးသည် လက်ကိုင်ဖုန်းများမှတစ်ဆင့် ဗီဒီယိုကြည့်သော app

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုခန်းမအတွင်းသို့ ချက်ချင်း

ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုကြတော့သည်။

“ဘုရားရေ... လူဦးခေါင်းတွေချည်းပဲ။”

“မည်းမှောင်နေတာပဲ... လူတွေအုပ်စုကြီးပါလား။”

“ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ဘယ်မှာလဲ။ လူတွေ အများကြီးမို့လို့ လုံးဝ ရှာမတွေ့ဘူး။”

“ဒါက ဘယ်လို မြင်ကွင်းမျိုးလဲ။ ကောင်းကင်ယံကနေ ရိုက်ထားတာလား။ ဖုန်းနဲ့

ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး ရိုက်နိုင်လို့လား။”

“ပြင်ဆင်မှုကြီးက တကယ့်ကို ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှချည်လား။”

“ငါ ငါ့ရဲ့ ဆရာ့ကို မြင်လိုက်ရတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်စက္ကန့်ပဲ။”

“ရုပ်ပုံက အရမ်းရှင်းလင်းလွန်းတယ်... ဟိုပြိုင်ပွဲဝင်ရဲ့ နှာခေါင်းမွေးကိုတောင်

မြင်နေရသလိုပဲ။”

“ဘုရားရေ... ဘာဖြစ်လို့ မျက်နှာပြင်က အကွက်တွေ ကွဲနေတာလဲ။”

“လေးကွက်၊ ရှစ်ကွက်... ဗီဒီယိုကြည့်သော app မှာ ဒီလိုလုပ်ဆောင်ချက်မျိုး ရှိလို့လား။”

“တပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှင့်နေတာပဲ... စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မြင်ကွင်းတွေကို

လှည့်ပတ်ပြသပေးနေတာ။”

“တောက်... မှတ်ချက်တစ်ခု ရေးဖို့အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးပို့ရတာကိုး။ ပေးပို့တဲ့

လက်ဆောင် ပိုပြီး ဈေးကြီးလေ... မှတ်ချက်ရဲ့ အရောင်က ပိုပြီး တောက်ပလေပဲ။”

“သူဌေးကြီးကတော့ တကယ့်ကို ပျော်ပျော်ပါးပါး လုပ်တတ်တာပဲ။”

ယွန်းကျိုးမှ မုရုန်ယီက “ပွဲတော်ကြီး” လက်ဆောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။

(ဘိုးဘေးကြီး ကြိုးစားပါ... ကျွန်တော်တို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး

စောင့်ကြည့်နေပါတယ် ဘုရား။)

စီမာယွမ်က “တုန်တုန် နံပါတ်(၁)” လက်ဆောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။ (အဖေ...

အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ... စီမာမိသားစု ပြန်လည်မြင့်မားလာဖို့က အဖေ့အပေါ်မှာ

မူတည်နေပါတယ် ဘုရား။)

နန်းတော်က မိဖုရားခေါင်ကြီးက “ပွဲတော်ကြီး” လက်ဆောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။

(အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မတော်မျိုးမကို ဘာလို့

ပြိုင်ပွဲကို ခေါ်မသွားရတာလဲ ဘုရား။ အီးဟီး...

ကျွန်တော်မျိုးမ အရမ်းဝမ်းနည်းမိပါတယ် ဘုရား။)

ဝမ်ကိုယ်လုပ်တော်ကြီးက “ပြိုင်ကား” လက်ဆောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။

(အရှင်မင်းကြီး... ပြိုင်ပွဲပြီးတာနဲ့ အမြန် ပြန်ကြွပါတော့ ဘုရား။

ကျွန်မတော်မျိုးမရဲ့ ဟွာကျီ စီးကရက်တွေ အကုန်ကုန်သွားပြီ ဖြစ်ပါတယ် ဘုရား။)

ရှီကိုယ်လုပ်တော်ကြီးက “ပြိုင်ကား” လက်ဆောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။ (အရှင်မင်းကြီး

ကြိုးစားပါ... သေချာပေါက် အနိုင်ရရပါမယ် ဘုရား။)

အရောင်စုံလင်လှသော သတင်းစကား မှတ်ချက်များသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထက်၌

ပျံသန်းနေခဲ့ပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်များကို

အားပေးကူညီနေကြသည်။

လီယွဲ့သည် လှပဆန်းပြားလှသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်လျက်

စိတ်ထဲ၌ များစွာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့၏။ ဤပြိုင်ပွဲကြီးကို ကျင်းပပေးရခြင်းမှာ

တကယ့်ကို ထိုက်တန်လှပေသည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက

ပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးချိန်တွင် ရရှိမည့်

လက်ဆောင်တန်ဖိုးမှာ သန်းပေါင်းများစွာအထိ ရှိပေလိမ့်မည်။

သူသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုခန်းမအတွင်းရှိ ကြည့်ရှုသူဦးရေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ

ယခုအခါ သုံးသောင်း (၃၀,၀၀၀) ကျော်အထိ ရှိနေခဲ့ပြီး ဆက်တိုက် တိုးတက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဆိုင်၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ ဤမျှအထိ ကြီးမားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသလော။ မဟုတ်ပေ... ထို့အပြင်

ဖုန်းမင်းဆက်တိုင်းပြည်လည်း ရှိနေသေးသည်။ ထိုတိုင်းပြည်မှ ပြိုင်ပွဲဝင်

အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော်လည်း ကြည့်ရှုသူဦးရေမှာမူ

များပြားလှပေသည်။ ယွီရှောင်ရှန်းသည်

ဖုန်းမင်းဆက်နယ်မြေအတွင်း၌

လက်ကိုင်ဖုန်း သောင်းပေါင်းများစွာကို ရောင်းချထားနိုင်ခဲ့သောကြောင့်

ဖြစ်၏။

ဖုန်းမင်းဆက်နယ်မြေ။ ခေါက်ရှန်းဂိုဏ်း ။

“ဘုရားရေ... ငါ တတိယအစ်ကိုကြီးကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီလူက တကယ့်ကို အပျော်လွန်ပြီး

အိမ်ပြန်ဖို့ မေ့နေတာပဲ။ အိမ်ကို မပြန်ချင်တော့တာ မဆန်းပါဘူး... တကယ့်ကို

အရှက်မရှိတာပဲ။”

“တကယ့်ကို လွန်လွန်းလှတယ်။ အဲဒီ မျက်လုံးပြူးပြူးနဲ့ တတိယအစ်ကိုကြီး... ငါက သူ

အပြင်မှာ သေသွားပြီ ထင်နေတာ။”

“ဒီမာဂျောင်ပြိုင်ပွဲကြီးက တကယ့်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှချည်လား... ကြည့်ရတာတင်

ငါ့ရင်ထဲမှာ ကလိထိုးသလို ခံစားရတယ်...” တာအိုဆရာ ဖုန်းရိတောင်းက

အားကျလှသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက်တော့ လွဲချော်သွားခဲ့ပြီ။ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်တော့

စောင့်မျှော်ရမှာပဲ။”

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ဂိုဏ်းတူတွေပဲဥစ္စာ။ တတိယအစ်ကိုကြီးအတွက်

အားပေးကြတာပေါ့... မဟုတ်ရင် တခြားသူတွေက ငါတို့

ခေါက်ရှန်းဂိုဏ်းမှာ လူမရှိဘူးလို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်။”

ခေါက်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ပဉ္စမမြောက်အကြီးအကဲက “နှလုံးသားလေး” လက်ဆောင်

ပေးပို့ခဲ့သည်။ (တတိယအစ်ကိုကြီး... မင်းလို လူမိုက်။ အကယ်၍ မင်း ဆုတစ်ခုခု

ရမလာခဲ့ရင်တော့ ငါ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်။)

သို့သော်လည်း ထိုသတင်းစကားမှာ သမုဒ္ဒရာအတွင်း ကျောက်တုံးတစ်တုံး ကျသွားသကဲ့သို့

တစ်ခဏအတွင်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့တော့သည်။

သာမန် ကြယ်ပွင့်လေးတစ်ပွင့်မျှဖြင့် ထင်ရှားပေါ်လွင်ရန် ကြံစည်နေခြင်းလော။

စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်သက်သက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။