အခန်း (၁၉၉-၂၀၀)

အခန်း (၁၉၉) ပြိုင်ပွဲအဆင့်ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ခြင်း

“လာကြ... လာကြ... ဆက်ကစားကြရအောင်။ ဟိုရူးသွပ်နေတဲ့ မိန်းမပျက်ကို

ဂရုစိုက်မနေနဲ့တော့။” လော့ချာက ကျန်ရှိနေသော

အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို အလောတိုက်လိုက်သည်။

လူယွမ်၏ ပြိုင်ပွဲနေရာမှာ ဘေးဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင် တည်ရှိပေသည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်လျှင် သူသည် အမြန်ပင် လက်ဝါးဖြင့် မျက်နှာကို

အုပ်လိုက်တော့၏။ ဤမိန်းကလေးမှာ တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းဆိုးသွမ်းလှသဖြင့်

အလွန်တရာ သိက္ခာကျလှပေသည်။

ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေပြီး ကွင်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ပြင်ပတွင်မူ

မိုးဖွဲဖွဲလေးများ စတင်ကျဆင်းလာပြီး လေအေးများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း

ခြံဝန်းအတွင်း၌မူ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိဘဲ

နွေဦးကာလကဲ့သို့ အစဉ်အမြဲ နွေးထွေးနေခဲ့ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဒုတိယအဆင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ လူတစ်ထောင်ကျော်မှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့

တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီး သုံးထောင်ကျော်မှာမူ ပြိုင်ပွဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြရ၏။ မူလက

ထူထပ်သိပ်သည်းစွာ တည်ရှိနေသော မာဂျောင်စားပွဲများမှာ တစ်ဝက်ကျော်ခန့်

လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တတိယအဆင့် စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေခံလောင်းကြေးမှာ မူလ ငါးဆယ်မှသည် ငါးရာအထိ

တိုးမြှင့်သွားခဲ့၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောက်တစ်ဆင့်သို့

တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့ကြသော ကစားသမားများတွင် အတော်အတန်

များပြားလှသော ကစားဒင်္ဂါးပြားများ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

လီယွဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကြီးမားစွာ ထားရှိခဲ့သော စံပြကစားသမားအချို့မှာမူ ဒုတိယအဆင့်၌

စိတ်မကောင်းစွာဖြင့်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ကြရသည်။ ဥပမာအားဖြင့်

ဖျောင်မြောင်ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းမှ

ထိုအမျိုးသမီးအကြီးအကဲသည် ဒုတိယအဆင့်၌ ကံဆိုးစွာဖြင့်ပင် ပြိုင်ပွဲမှ

နုတ်ထွက်ခဲ့ရ၏။ ယွီရှောင်ရှန်းမှာလည်း နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။ သူသည် ဒုတိယအဆင့်၌

ပိုင်လင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အတွေ့အကြုံမရှိမှုကြောင့် ထိုအဆင့်၌ပင်

ရပ်တန့်ခဲ့ရတော့သည်။

“ဟူး... နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။” မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားက ခြံဝန်းအပြင်ဘက်သို့

ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ယွီရှောင်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ မကျေနပ်မှုအချို့

ရှိနေသော်လည်း သူသည် ဤရလဒ်ကို လက်ခံရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ရတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဆိုင်အတွင်း၌

မာဂျောင်ကစားသည့်အချိန် များစွာမရှိခဲ့ဘဲ တစ်ဖက်တွင်မူ

“မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း”ကစားနည်းကိုသာ

ပိုမိုဆော့ကစားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

“သူဌေးကြီးက ဘယ်တော့ကျမှ မြေပိုင်ရှင်တိုက်ခိုက်ခြင်း ပြိုင်ပွဲကို

ကျင်းပပေးမှာလဲကွာ။” သူသည် စိတ်ထဲမှ တတွတ်တွတ်

ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဖုန်းကိုထုတ်ယူကာ

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တော့သည်။

ကင်မရာမြင်ကွင်းများ လှည့်ပတ်ပြသနေစဉ်ဝယ်

သူသည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပုံရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။

“ဘုရားရေ... ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက တကယ့်ကို ကောင်းကောင်း

ယှဉ်ပြိုင်နိုင်နေတာပဲ။ တတိယအဆင့်အထိတောင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့။

သူ မာဂျောင်စကစားတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်လား။”

“ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကတော့ သိပ်ပြီး အဆင်ပြေပုံမပေါ်ဘူးပဲ။”

“ကိုးယောက်မြောက်အကြီးအကဲကို ကြည့်ပါဦး... ကိုးယောက်မြောက်အကြီးအကဲ ဘယ်မှာလဲ။”

“ကျိန်စာတိုက်စမ်း... ကိုးယောက်မြောက်အကြီးအကဲက စာရင်းမသွင်းခဲ့ဘူး ထင်တယ်။”

ချန်ရွှမ်းသည် မာဂျောင်တစ်ခါမျှ မကစားဖူးချေ။ အမှန်တကယ်၌ သူသည်

စစာရင်းပေးသွင်းခဲ့သော်လည်း

စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်စဉ် ဖယ်ထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

တစ်နေ့လုံး ကတ်ခြစ်ရန်သာ အလုပ်ရှုပ်နေသော သူသည် မာဂျောင်ကစားရန်

အချိန်ဘယ်မှာ ရှိပါမည်နည်း။ အခြေခံလုံးဝမရှိဘဲ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ပါက

ပြိုင်ပွဲ၏ စည်းစနစ်ကိုသာ ဖျက်ဆီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့်

ဤကဲ့သို့ ရောယောင်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသောသူများကို ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်

လုံးဝ ပိတ်ပင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ရှန်ကွမ်းရီ၏ နဖူးထက်ဝယ် ချွေးစေးငယ်များ မသိမသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်များမှာ ယွီကျန့်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လော့ဟုန်မြန်နှင့် တွန့်ရှုံ့နေသော မျက်နှာများဖြင့် အဘိုးအိုပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော

လူကြီးနှစ်ဦး ဖြစ်ကြ၏။ သေချာတာပေါ့... သူတို့သည် ရုပ်သွင်သာ

အိုမင်းပုံပေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်

သက်တမ်းမှာမူ ရှန်ကွမ်းရီထက် များစွာ ငယ်ရွယ်ကြပေသည်။

ဤလူသုံးဦးမှာ ကိုင်တွယ်ရလွယ်ကူသောသူများ မဟုတ်ကြချေ။ သူတို့အားလုံးမှာ

နေ့စဉ်လူမှုဘဝ၌ မာဂျောင်ကို အမြဲတေစ ဆော့ကစားလေ့ရှိကြသော

ဝါရင့်ဝါသနာရှင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် မြောက်မြားလှသော ငွေကြေးများအတွက်

မဟုတ်ဘဲ ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်ဂဏန်း၊ နှစ်ဆယ်ဂဏန်းမျှသော အခြေခံလောင်းကြေးဖြင့်သာ

ဆော့ကစားကြခြင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူ၏ယခင်ဘဝရှိ အငြိမ်းစားလူကြီးများက

ငွေကြေးအတွက်မဟုတ်ဘဲ အနားယူအပန်းဖြေရန်နှင့်

ပတ်ဝန်းကျင်လေထုကို ခံစားရန်အတွက်သာ

ဖဲကစားကြသလိုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ ကစားစွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပြီး တကယ့်ကို ဝါရင့်ဝါသနာရှင်များဟု

ဖော်ညွှန်းနိုင်ပေသည်။ အလှည့်အနည်းငယ် ယှဉ်ပြိုင်ပြီးနောက်တွင် ရှန်ကွမ်းရီသည်

ဆက်လက်တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

“ကိုယ်တိုင်ဆွဲယူတဲ့ ‘ဖဲတွဲခုနစ်စုံ’ ပဲ... တောင်းပန်ပါတယ်နော်။”

လော့ဟုန်မြန်က ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်၏။

ရှန်ကွမ်းရီသည် သွားများကို ကြိတ်လျက် ငွေပေးချေလိုက်ရသည်။ သူ၏ရှေ့မှောက်၌

အနီရောင်စက္ကူဒင်္ဂါး ဆယ်ချပ်ပင် မပြည့်တော့ဘဲ သေချာသလောက်မှာမူ

သူသည် ဤနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်ရတော့မည် ဖြစ်၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ လင်ချိုးသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည်

နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေချီ (Go) ကစားခြင်းလမ်းစဉ်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ

ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မာဂျောင်သည်လည်း စတုရန်းစစ်တုရင် ကစားခြင်းနှင့်

များစွာ တူညီသည်ဟု ယုံကြည်ထား၏။ ကတ်ကစားခြင်းနှင့် ဘုတ်ဂိမ်းကစားခြင်းတို့မှာ

မိသားစုတစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်ရပေမည်။ ကစားနည်းစနစ်မှာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး

အဓိကသော့ချက်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို တွက်ချက်လျက် သေချာလှသော

စီမံကိန်းများဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း တိုးမြှင့်ကစားရန် ဖြစ်သည်။

ကံတရား မကောင်းမွန်သော အချိန်များ၌ အခြေခံအချက်များကို တိကျစွာ လိုက်နာရမည်ဖြစ်ရာ

ပြိုင်ဘက်ကို ဆုပေါက်ကတ်များ မပေးမိစေရန်၊ ကတ်များကို အလွယ်တကူ မချပေးမိစေရန်၊

ဘေးအန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားလျက် ကံကောင်းခြင်းများကိုသာ ရှာဖွေရန်

ဖြစ်ပေသည်။ ကံတရား ကောင်းမွန်လာသော အချိန်တွင်မူ တစ်လှမ်းချင်း အစွမ်းကုန်

တိုးတက်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားပြီး မည်သည့်ညှာတာမှုမျှ

မပြုလုပ်ရချေ။ ၎င်းမှာ သူ မာဂျောင်ကစားခြင်းမှတစ်ဆင့်

နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သော အနှစ်သာရ ဖြစ်၏။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်တိုင်းသည် သူ့အား ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အလွန်တရာ

အကျပ်ရိုက်စိတ်ပျက်နေကြရသည်။

ပွဲစဉ်အချို့ ကစားပြီးနောက် သူတို့အားလုံး၌ တူညီသော စိတ်ကူးတစ်ခု

ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ ဤစီနီယာအဘိုးကြီးသည် သူတို့၏ စိတ်ကူးများကို

ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပုံရသလို သို့မဟုတ်

ကတ်များကို ကြိုတင်တွက်ချက်ထားနိုင်ပုံရသည်... အကျဉ်းချုပ်ပြောရလျှင်

သူနှင့် ကစားရသည်မှာ အလွန်တရာ အဆင်မပြေလှပေ။

လင်ချိုး၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော ဟန်ပန်ကို ကြည့်ရင်း

သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဤမာဂျောင်ပြိုင်ပွဲဝင် ခရီးစဉ်မှာ

သေချာပေါက် လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း

သိရှိလိုက်ကြတော့သည်။

တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်ပြီးနောက်တွင် တတိယအဆင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

လူနှစ်ရာခုနစ်ဆယ်ကျော်မှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့

တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီး ပြိုင်ပွဲဝင် ရှစ်ရာကျော်မှာမူ ပြိုင်ပွဲမှ

ထွက်ခွာခဲ့ကြရ၏။

တစ်ဝက်မျှသာရှိသော နေ့ရက်အတွင်း၌ ပြိုင်ပွဲကွင်းအတွင်းဝယ် စားပွဲပေါင်း

ခြောက်ဆယ်ကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို

ကျပန်း ပြန်လည်မဲနှိုက် ဆုံစည်းစေခဲ့ပြီး စတုတ္ထအဆင့် စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်အထိ ပြိုင်ပွဲကွင်းအတွင်း ကျန်ရှိနေသေးသောသူများကိုမူ

အထင်သေး၍ မရနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် ခိုင်မာလှသော အခြေခံစွမ်းရည်များ၊

ထက်မြက်လှသော ဦးနှောက်များ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် အံတုနိုင်သော

ကံတရားများ ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကံဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရခက်ခဲလှပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ရှိနေတတ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ

ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် လီယွဲ့သည် ပြိုင်ပွဲဝင်များအနက်

ကံတရားသက်သက်ကိုသာ အားကိုးလျက် တတိယအဆင့်သို့

တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူလူငယ်တစ်ဦးကို

သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ ကစားစွမ်းရည်မှာလည်း မဆိုးလှပေ။ သို့သော်လည်း

တတိယအဆင့် စတင်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ ကံတရားမှာ လျှောကျသွားခဲ့ပြီး

ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သဖြင့် ဦးခေါင်းပင် မဖော်နိုင်တော့ဘဲ

ပြိုင်ပွဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရတော့သည်။

သို့သော်လည်း အချို့သောသူများ၏ ကံတရားမှာမူ အစဉ်အမြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် စုချန် အမည်ရှိ လူငယ်လေး ဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော အမည်နာမကို ကြားရုံမျှဖြင့်ပင် ဇာတ်လိုက်တစ်ဦး၏

အသွင်သဏ္ဌာန်မျိုး ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လီယွဲ့သည် ထိုပြိုင်ပွဲဝင်၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဤကောင်လေးသည်

ဟဲကျိုးနယ်မြေရှိ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုမှ

သာမန်တပည့်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး နောက်ခံအင်အားလည်း မရှိဘဲ

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ မကြာသေးမီကမှ ဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် ကြိုးစားအားထုတ် ကျင့်ကြံခြင်းအပြင် အားလပ်ချိန်များတွင် သူ၏ ဂိုဏ်းတူ

စီနီယာအစ်ကိုကြီး၊ အမကြီးများနှင့်အတူ မာဂျောင်အနည်းငယ်

ကစားလေ့ရှိရုံမျှသာ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ စွမ်းရည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ... ပြောဆိုရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူ၏

ကံတရားမှာမူ တကယ့်ကို အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော စိတ်ဓာတ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူသည် အဆင့်ဆင့်ကို

ဖြတ်ကျော်လျက် စတုတ္ထအဆင့်သို့ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ဝေးလံလှသော ဟဲကျိုးနယ်မြေရှိ ချင်းယွန်းဂိုဏ်း

တွင်... ထိုဂိုဏ်းမှာ အလွန်တရာ သေးငယ်ပြီး ကြည့်ရုံမျှဖြင့်

ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှကြောင်း သိသာပေသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ အဘိုးအိုအချို့နှင့်

လူငယ်အနည်းငယ် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။ စုစုပေါင်း လူဦးရေ

နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း သူတို့၌ လက်ကိုင်ဖုန်း

သုံးလုံးသာ ရှိသဖြင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ

ဖုန်းမျက်နှာပြင်များပေါ်သို့သာ

စုပြုံရောက်ရှိနေကြ၏။

“ဂျူနီယာညီလေး... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါဦး။”

“ဂျူနီယာညီလေးရဲ့ ကံက အမြဲတမ်း ကောင်းတာပဲဥစ္စာ။ တကယ်ပဲ သူ ဆုတစ်ခုခု

ရသွားနိုင်မလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့

ချင်းယွန်းဂိုဏ်းလည်း ပိုက်ဆံတွေ ရပြီပေါ့။”

“သူက စတုတ္ထအဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီပဲ... ဟားဟား... မျှော်လင့်ချက် ရှိတယ်ဟေ့။ ငါ

တစ်ညလုံး သူ့ကို သေချာသင်ပေးခဲ့ရတာ တန်သွားပြီပဲ။” အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏

မုတ်ဆိတ်မွေးကို သုတ်သင်လျက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့်

ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဂျူနီယာညီလေးက ငါတို့ဂိုဏ်းထဲမှာ မာဂျောင်ကစားဖူးတာ နှစ်ကြိမ်၊

သုံးကြိမ်ပဲ ရှိသေးတာ... ဆိုင်ကိုလည်း တစ်ခေါက်ပဲ ရောက်ဖူးတာလေ။”

“ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်တုန်းကလည်း သူက ဘာမှမလုပ်ဘဲ လျှောက်ကြည့်နေရုံတင်။”

“ဟူး... ဒါတွေအားလုံးက ငါတို့ ချင်းယွန်းဂိုဏ်းက ဆင်းရဲလွန်းလို့ ဖြစ်ရတာပါ။”

“ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ထဲမှာ ဂျူနီယာညီလေး ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တဲ့အတွက် ငါတို့

ချင်းယွန်းဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ်က သေချာပေါက် ပိုပြီး

ကောင်းမွန်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။”

ခြံဝန်းအတွင်း၌။

စတုတ္ထအဆင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူခြောက်ဆယ့်ရှစ်ဦး (၆၈) သာ

နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့အနက်

လီယွဲ့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော မျက်နှာအများစုမှာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပေသည်။

လော့ချာ၊ ဝူဧကရီမင်းမြတ်၊ ရှောင်ကျွယ်၊ ပိုင်လင်၊ လုချန်ရှင်း၊

ယွန်းယီ စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် သေချာပေါက် ကံတရားရှင်ကြီး

စုချန်လည်း ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

အလယ်ပိုင်း၌ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်စာခန့် အနားယူစေခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်

ပြိုင်ပွဲဝင် ခြောက်ဆယ့်ရှစ်ဦးသည် ပြိုင်ပွဲကွင်းအတွင်းသို့

ဝင်ရောက်လာကြ၏။ စားပွဲဝိုင်း ဆယ့်ခုနစ်ဝိုင်း တည်ရှိပြီး ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ

ဆက်လက်လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

“ကျိန်စာတိုက်စမ်း... ငါတော့ သွားပြီ။”

ရှောင်ကျွယ်သည် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ညာဘက်တွင် လာရောက်ထိုင်သော

သူကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း ရင်ထဲမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့်

အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“စီနီယာလင်... ကျွန်တော့်ကို သက်ညှာပေးပါဦးခင်ဗျာ။” သူက ညှိုးငယ်လှသော အပြုံးဖြင့်

လက်အုပ်ချီလျက် အရိုအသေပြုလိုက်၏။ သူ အကြောက်ရွံ့ဆုံး အခြေအနေနှင့်

ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် လင်ချိုးနှင့်

အကြိမ်အနည်းငယ် မာဂျောင်ကစားဖူးသော်လည်း တစ်ခါမျှ မနိုင်ဖူးခဲ့ချေ။

“ဟားဟား... ငါတို့အားလုံးက လှေတစ်စင်းတည်းသားတွေပဲဥစ္စာ။”

အလှည့်အသစ်အတွင်းဝယ် အခြေခံလောင်းကြေးမှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ရွှေဒင်္ဂါး

နှစ်ထောင်အပြီးအထိ တိုးမြှင့်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်ကျွယ်သည် လင်ချိုးကို လုံးဝ

မကြည့်ဝံ့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားလိုက်၏။ သူသည် အလွန်တရာ စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး

ဤအဘိုးကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းရည်များကို ကိုယ်တိုင်

ခံစားဖူးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

‘ဟူး... ငါကတော့ ဤနေရာ၌တင် ရပ်တန့်ရတော့မှာလား။’

စုချန်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို

မတ်မတ်ပြင်ထိုင်ကာ သူ၏ ပြိုင်ဘက် စီနီယာ

သုံးဦးအား ရိုသေစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ “စီနီယာတို့နဲ့

တစ်ဝိုင်းတည်း ကစားခွင့်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါခင်ဗျာ။”

“အို... မောင်ရင်လေးက တကယ့်ကို မဆိုးလှဘူးပဲ။ ဒီလောက်အထိ ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်နဲ့

ဤအဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့။”

“ညီလေးရေ... မင်းရဲ့ မာဂျောင်စွမ်းရည်က အတော်လေးကို နက်ရှိုင်းပုံရတယ်နော်။”

“တကယ်တော့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကစားစွမ်းရည်က အလွန် ညံ့ဖျင်းလှပါတယ်။ ဤနေရာအထိ

ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာကတော့ ကံတရားသက်သက်ကြောင့်ပါခင်ဗျာ။” စုချန်က

ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

အခြားသူများမှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားကြပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်ကြ၏။ သူတို့သည်

စုချန်၏ စကားများကို လုံးဝ မယုံကြည်ကြဘဲ နှိမ့်ချပြောဆိုနေခြင်းဟုသာ

ထင်မှတ်နေခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအဆင့်သို့

ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ကြသော ပြိုင်ပွဲဝင်များအားလုံးမှာ သေချာပေါက်

ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစများ ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ခန့်မှန်းရခက်ခဲလှသော ကံတရားဆိုသည်မှာ ကာလတိုအတွင်း အနိုင်ရရှိမှုအပေါ်တွင်သာ

ရှင်းပြနိုင်သော်လည်း ဤအဆင့်အထိ ကံကိုသာ အားကိုးလျက်

တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်မှာ အလွန်တရာ

ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိချေ။ ယခုအခါ နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး

မာဂျောင်ပြိုင်ပွဲကြီး ကျင်းပလာခဲ့သည်မှာ လေးနာရီကျော်

ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် ကံကောင်းစေကာမူ ဤမျှလောက်သော

အချိန်အထိ ကံတရားက အမြဲ ကောင်းမွန်နေနိုင်ပါ့မလား။

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းအချိန်များတွင် စုချန်၏ ကတ်ကစားပုံများက သူတို့အား

မယုံကြည်ဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့တော့သည်။ သူသည်

အစပြုကစားသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားခြင်း မရှိချေ။

သူ၏ ကတ်ဆွဲခြင်းနှင့် ကတ်ချခြင်း အမူအရာများမှာ အလွန်တရာ အသားမကျဘဲ ကသီကရီ

ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ စိတ်ဓာတ် တည်ငြိမ်မှုကြောင့်သာ

အရှက်ရစရာ မဖြစ်ခဲ့ဘဲ အခြားသူများထက် များစွာ နှောင့်နှေးနေခဲ့ရုံမျှသာ ဖြစ်၏။

“ဒါက... တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက် မဟုတ်ပုံပဲ။”

“ကျွန်တော် ဝူး ပါပြီ စီနီယာတို့။”

“ကျိန်စာတိုက်စမ်း... ‘ကော်ရှီဝူရွှမ်း’ (ထောင့်တစ်ဆယ့်သုံးလုံး) ဟုတ်လား။”

“ငါတို့တွေ အလှည့်အနည်းငယ်ပဲ ဆော့ရသေးတာဥစ္စာ... မင်းက ‘ကော်ရှီဝူရွှမ်း’ ကို

တန်းပြီး ရရှိသွားတာလား။”

“ငါ့မှာ ‘ချင်းယီစိန့်’ (တစ်မျိုးတည်းသီးသန့်) ကတ်တွေပဲ ရှိပြီး တစ်စုံတောင်

မရသေးဘူး... မင်းက အကြီးစား ကတ်အတွဲနဲ့ ဝူးသွားတယ် ဟုတ်လား။

ညီလေးရေ... မင်း ဆရာ့ကို လာပြီး နောက်ပြောင်နေတာလား။”

သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ တပြိုင်နက်တည်း ကြောင်အသွားကြတော့သည်။ စုချန်ကမူ

ရိုးသားအေးဆေးလှသော အပြုံးလေးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက်

“ကျွန်တော် ပြောသားပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံက အမြဲတမ်း

ကောင်းမွန်လေ့ရှိပါတယ်... အထူးသဖြင့်

ဒီနှစ်ထဲမှာပေါ့ခင်ဗျာ” ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၂၀၀) ပြိုင်ပွဲအဆင့်ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ခြင်း (အပိုင်း ၂)

ပြိုင်ပွဲဝင် သုံးဦးစလုံးသည် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ကြ၏။ ကောင်းပြီလေ... ဒါက

ကံတရားသက်သက်ပဲ မဟုတ်လား။ ဆက်ကစားကြတာပေါ့။ ကံတရားဆိုတာ အမြဲတမ်း

တည်မြဲမနေနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါတို့ မယုံကြည်နိုင်ဘူး။

ဒုတိယအလှည့်။

“ရိုသေထိုက်တဲ့ စီနီယာတို့ခင်ဗျာ... ကျွန်တော် ‘တီဟူ’ (မြေကမ္ဘာဝူးကွက်) ရသွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”

“ဘာ...”

“ကျိန်စာတိုက်စမ်း... ညီလေးရေ... မင်းကတော့ တကယ့်ကို လွန်လွန်းလှပြီ။

မြေကမ္ဘာဝူးကွက်ကိုတောင် ရရအောင်...”

စုချန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် “ကံကောင်းသွားရုံသက်သက်ပါခင်ဗျာ...

ကံကောင်းသွားတာပါ” ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“လာကြ... ဆက်ရအောင်။”

“ချင်းယီစိန့် (တစ်မျိုးတည်းသီးသန့်) ဝူးပြီ။”

“ဟွန့်ယီစိန့် (အရောအနှောသီးသန့်) ဝူးပြီ။”

“တွဲလုံးစုံဝူးကွက်... ဝူးပြီ။”

အလှည့်အနည်းငယ် ကစားပြီးနောက်တွင် ထိုပြိုင်ပွဲဝင် သုံးဦးစလုံးမှာ လုံးဝ

ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။ အလွန်ပင် လွယ်ကူလွန်းလှပေသည်။

ဤလူငယ်လေးသည် ရေရှူသောက်သကဲ့သို့ပင် အလွန်လွယ်ကူစွာဖြင့်

ဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိနေခဲ့၏။ သူ၏ ကတ်ချပုံ အမူအရာများမှာ သိပ်ပြီး

ကျွမ်းကျင်ပုံမရသော်လည်း အလှည့်တိုင်း၌ ဆယ်ကြိမ်မပြည့်မီမှာပင်

အနိုင်ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် လိုအပ်သော ကတ်များကို

ကြိုတင်မြှုပ်နှံထားသည့်အလား တစ်ချပ်မကျန်

အသုံးပြုသွားနိုင်ခဲ့လေသည်။

“မင်း... မင်း လိမ်လည်ကစားနေတာ မဟုတ်လား။”

“ဒိုင်လူကြီး... မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသား... ကျွန်တော် ဒီကောင်လေး လိမ်ကစားနေတယ်လို့

သံသယရှိပါတယ်ခင်ဗျာ။” အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားသည် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။ “ဘာပြဿနာရှိလို့လဲခင်ဗျာ။”

“ဒိုင်လူကြီး... ဒီကောင်လေးက ကတ်တွေကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားတဲ့ ‘ကတ်စီစနစ်’ နဲ့ လိမ်လည်နေတာလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိပါတယ်ခင်ဗျာ။”

မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသား စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ “သူ လိမ်လည်ကစားခြင်း

မရှိပါဘူးခင်ဗျာ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက လိမ်ကစားခဲ့ရင်

ကွင်းအတွင်းမှာ သတိပေးစနစ်က ချက်ချင်း အချက်ပြပါလိမ့်မယ်။ ထို့အပြင် ဒါက

အလိုအလျောက် မာဂျောင်စက် ဖြစ်ပါတယ်။ ကတ်တွေကို

ဘယ်လိုလုပ် ကြိုတင်စီထားလို့ ရမှာလဲခင်ဗျာ။ ကတ်တွေကိုကော ဘယ်လို ဝှက်ထားလို့

ရမှာလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး... ပြိုင်ပွဲဝင်လူကြီးမင်းအနေနဲ့ အထောက်အကထားမရှိဘဲ

စွပ်စွဲပြောဆိုခြင်း မပြုပါနဲ့ဦး။”

ယခုအခါတွင် မာဂျောင်ကစားခြင်းမှာ သာမန်လူထုကြားထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့နေပြီ

ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်၌ ကစားကြသော မာဂျောင်များမှာ လက်ဖြင့်သာ

ကတ်များကို စီရသဖြင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လိမ်လည်ကစားနည်းများ

ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကတ်စီကစားသည့်အခါတွင်မူ မိမိအလိုရှိသော ကတ်များကို လက်ထဲ၌ ဝှက်ထားလျက်

မိမိအလိုရှိသော နေရာ၌ ကြိုတင်မြှုပ်နှံထားတတ်ကြပြီး

ကတ်ဆွဲပြီးနောက်တွင် တစ်မျိုးတည်းသီးသန့်ကတ်တွဲများကို

ရရှိကာ အလွယ်တကူ အနိုင်ရရှိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤပြဿနာမှာ လက်ဖြင့်စီသော မာဂျောင်များတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်တတ်ပေသည်။

အလိုအလျောက် မာဂျောင်စက်များသည် ကတ်များကို ကိုယ်တိုင်မွှေပေးသဖြင့်

စွက်ဖက်ရန် မဖြစ်နိုင်ရာ ဤကဲ့သို့သော ပြဿနာမျိုး ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“မှန်ပါတယ်... ဒါက အလိုအလျောက် မွှေပေးတဲ့စက်ပဲဥစ္စာ... ကတ်စီပြီး လိမ်ကစားဖို့က

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

“ဒါဆိုရင်... ဒါက တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းလို့တင်လား။”

ပြိုင်ပွဲဝင် သုံးဦးစလုံးသည် သူတို့ရှေ့မှ ရိုးသားအေးဆေးပုံရသော လူငယ်လေးအား

ကြည့်လျက် လုံးဝ ဆိတ်ငြိမ်သွားကြတော့သည်။ ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ

ဆက်လက်လည်ပတ်နေခဲ့၏။ သူတို့သည် လူတစ်ယောက်၌ ဤမျှလောက်သော

ကံကောင်းခြင်းများ အစဉ်အမြဲ တည်မြဲနေနိုင်လိမ့်မည်ဟု

မယုံကြည်နိုင်ကြချေ။ သူတို့သည် သွားများကို

ကြိတ်လျက် အစွမ်းကုန် တောင့်ခံထားကြပြီး ထိုလူငယ်လေး၏ ကံတရား

ကုန်ဆုံးသွားမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ

တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြန်လည်အနိုင်ယူရန် ကြံစည်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကစားဒင်္ဂါးပြားများအားလုံး

ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်

ထွက်ခွာသွားကြရတော့သည်။ ဤကောင်လေး၏...

ကံတရားမှာ တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံကို အံတုနိုင်လောက်အောင်

ကောင်းမွန်လွန်းလှသဖြင့် သူတို့အား ပြန်လည်ဦးမော့ရန်

အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးခဲ့ချေ။

လီယွဲ့သည် စုချန်ကို စောစောစီးစီးကတည်းက သတိပြုမိထားခဲ့သည်။ ဤလူငယ်လေး၏ ကံတရားမှာ

တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလှပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော လှည့်ကွက်များကို

အသုံးပြုနေသည့်အလားပင်။ သူသည် ဤကမ္ဘာမြေ၏ “ကံတရား၏

သားတော်”ဖြစ်နေနိုင်မလား။ သာမန်မွေးဖွားခြင်း၊

သာမန်နောက်ခံအင်အား ရှိသော်လည်း ထူးခြားလှသော အမည်နာမတစ်ခု

ရှိနေခြင်းက... တကယ့်ကို ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်၏ အနှစ်သာရမျိုး ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

နောင်နောင်တွင် မည်သို့သော ဇာတ်လမ်းမျိုး ပေါ်ထွက်လာဦးမည်ကို

သူ အနည်းငယ် စောင့်မျှော်မိပေသည်။

“အရှင်... အရှင်ကြီး။”

“အို... ဒါက ပိုးကောင်လေး မဟုတ်လား။ မဆိုးဘူးပဲ... မင်း ဒီအဆင့်အထိ

ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”

“ဟဲဟဲ... အရှင်ကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော်မျိုး ကံကောင်းသွားရုံသက်သက်ပါပဲ။”

ပိုးကောင် က မကောင်းမွန်လှသော အပြုံးတစ်ခုကို မနည်းပင် ဖန်တီးလိုက်ရပြီး

ဆူးထိုင်ခုံထက်၌ ထိုင်နေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မှန်ပေသည်...

ပိုးကောင်သည်လည်း နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့၏။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ အသိဉာဏ်အရှိဆုံးသူအဖြစ်

သတ်မှတ်ထားပြီး ၎င်းမှာ အပြောသက်သက် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်

တည်ဆောက်ပုံမှာ အခြားသော ကြမ်းတမ်းလှသည့် နတ်ဆိုးများနှင့်

မတူညီသည့်အပြင် အသိဉာဏ်မှာလည်း သူတို့ထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။

သူ၏ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော လမ်းစဉ်သည်လည်း ကံကောင်းခြင်းများနှင့်

ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အလှည့်တိုင်း၌ သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာ အလွန်ပင်

သာမန်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် အသာလေး ကိုင်တွယ်ကျော်ဖြတ်ကာ ဤနေရာသို့

ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ သူသည် ဗိုလ်လုပွဲအထိ တက်လှမ်းနိုင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ

မျှော်လင့်နေခဲ့ပြီး ပထမဆု မရရှိစေကာမူ တတိယဆု

ရရှိလျှင်ပင် အဆင်ပြေလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် သူ၏

တိုက်ရိုက်အထက်လူကြီး ဖြစ်သော လော့ချာနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရတော့သည်။ ပိုးကောင် စိတ်ထဲမှ

ခါးသက်သွားရ၏။ ဤလူကြီးက ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ ပြိုင်ပွဲကနေ မထွက်ရသေးဘဲ

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တစ်ဝိုင်းတည်းတွင်

ကျရောက်ရပါသနည်း။

“မင်းမျက်နှာက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ညှိုးငယ်နေရတာလဲ။ ငါနဲ့ တစ်ဝိုင်းတည်း

ကစားရတာကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာလား။”

“မ... မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ။ အလွန် ပျော်ရွှင်ရပါတယ်ခင်ဗျာ။”

လော့ချာက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး ပိုးကောင် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေသည်များကို

ကောင်းစွာ ရိပ်မိသဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “မင်း စိတ်ကြိုက်သာ

ကစားပါ... ငါ့ကို ထည့်စဉ်းစားမနေနဲ့။”

ပိုးကောင်၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွား၏။ “တကယ်ပဲလား အရှင်ကြီးခင်ဗျာ။”

“သေချာတာပေါ့။”

လော့ချာက စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် အထင်သေးလိုက်မိသည်။ ငါက ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ အဆင့်(၂)

နတ်ဆိုးထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်ကြီးပဲဥစ္စာ... ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းနဲ့

ဤနေရာအထိ ရောက်လာတာ။ ငါ့အတွက် ဘယ်သူ့ရဲ့ ကူညီမှုနဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုမှ

မလိုဘူး... ငါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ နံပါတ်တစ်ပဲ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယွန်းယီသည် ပိုင်လင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး

စိမ်းဖတ်သွားခဲ့၏။

သူသည် ဟောက်ယွဲ့ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းမှ ဤတူမလေး၏

စွမ်းရည်အဆင့်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူမသည်

မာဂျောင်လောကတစ်ခုလုံး၌ အလွန်အမင်း

ထင်ရှားကျော်ကြားသူဖြစ်ပြီး

ဆယ်ပွဲကစားလျှင် ကိုးပွဲခန့်အထိ အနိုင်ရရှိလေ့ ရှိသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူမသည် လူနှစ်ဦးကိုသာ ရှုံးနိမ့်ဖူးခဲ့ပြီး

၎င်းတို့မှာ လင်ချိုးနှင့် သူဌေးကြီးတို့ ဖြစ်ကြ၏။

“တူမလေးရေ... ဦးလေးကို သက်ညှာပေးပါဦးနော်။”

ပိုင်လင်က သူ၏မျက်နှာကို မပြောင်းလဲဘဲ ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးလေးခင်ဗျာ... လူသားလောကထဲမှာ စကားပုံတစ်ခု

ရှိပါတယ် ‘ကစားဝိုင်းထက်ဝယ် သားအဖမတော်စပ်ဘူး’ တဲ့။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့

ကစားဝိုင်းထဲ ရောက်ပြီဆိုရင် မည်သည့် ဆက်ဆံရေးမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတာပါပဲ။

ဦးလေးလေး... ကံကောင်းပါစေရှင်။”

ယွန်းယီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်သွားပြီး ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ရသည်။

“မင်းလည်း... ကံကောင်းပါစေ။”

‘ဒီကလေးမလေးက ငါ့ကို အသုံးမကျတဲ့လူလို့ ထင်နေတာလား။’ ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်တိုတတ်သော

ယွန်းယီသည် ပိုင်လင်၏ စကားများကြောင့် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။

‘ငါကလည်း ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်အစစ်အမှန်နဲ့ ဤနေရာအထိ ရောက်လာတာပဲ။ သူမက

ညှာတာမှုမရှိဘူးဆိုမှတော့ ငါလည်း အားနာနေတော့မှာ

မဟုတ်ဘူး။ စားပွဲဝိုင်းထက်မှာ ဘယ်သူက ပိုတော်လဲဆိုတာ

ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။’

ဝူဧကရီမင်းမြတ်၏ ပြိုင်ဘက်မှာမူ နတ်သမီး မြောင်ယင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နန်းတော်အတွင်း၌ ကိုယ်လုပ်တော် သုံးထောင်ကျော်ရှိသော တိုင်းပြည်တစ်ခု၏

အုပ်ချုပ်သူမင်းဖြစ်သော်လည်း သူသည်ပင် နတ်သမီး

မြောင်ယင်း၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း

တစ်ခဏမျှ ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။

“အရှင်မင်းကြီးအား ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်အပ်ပါတယ် ဘုရား။”

“နတ်သမီး မြောင်ယင်းက ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့

တကယ်ကို ထိုက်တန်လှပေသည်။ ကိုယ်တော် မင်းရဲ့နာမည်ကို ကြားသိနေခဲ့ရတာ

ကြာပါပြီ။”

“အရှင်မင်းကြီးက ချီးမွမ်းလွန်းရာ ရောက်နေပါပြီ ဘုရား။”

ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသူဖြစ်သဖြင့် လျင်မြန်စွာ

တည်ငြိမ်သွားခဲ့သော်လည်း အခြားသော

ပြိုင်ပွဲဝင်နှစ်ဦးမှာမူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း

မရှိကြဘဲ နတ်သမီး မြောင်ယင်းအား အကြိမ်ကြိမ် ခိုးကြည့်နေကြသဖြင့်

စိတ်အာရုံများ ပျံ့လွင့်နေခဲ့ကြရသည်။

စားပွဲဝိုင်းထက်တွင် ကစားပြီးနောက် ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည် နတ်သမီး မြောင်ယင်း၏

ကစားစွမ်းရည်မှာ သာမန်မျှသာ ရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည်

စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ လှပခြင်းဆိုသည်မှာလည်း လက်နက်တစ်ခု

ဖြစ်ပေသည်တကား။ သူမသည် ဤအဆင့်အထိ မည်သို့ကြောင့် ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ကြောင်း

သူ ယခုမှပင် ကောင်းစွာ သဘောပေါက်လိုက်တော့သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် ဤအဆင့် ပြိုင်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ပြိုင်ပွဲဝင် ဆယ့်ခုနစ်ဦးသည် နောက်ဆုံး ဆယ့်ခြောက်ဦးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရမည်

ဖြစ်သော်လည်း အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ တစ်နေ့လုံး ပြိုင်ပွဲ၏ ဒဏ်ကြောင့်

သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့သဖြင့် စောစီးစွာပင်

နုတ်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

ကျန်ရှိနေသောသူများမှာမူ မာဂျောင်လောက၏ ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး

လူဆယ့်ခြောက်ဦး ဖြစ်သဖြင့် စားပွဲဝိုင်း လေးဝိုင်းအဖြစ်

သတ်မှတ်လိုက်သည်။ အားလုံးမှာ ရင်းနှီးပြီးသား

မျက်နှာများ ဖြစ်ကြ၏။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ပိုးကောင်မှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပြီး လော့ချာ

နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ပိုးကောင်က အရှင်ကြီး၏

စွမ်းရည်မှာ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် စိတ်လိုလက်ရပင်

အရှုံးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်လင်သည် မည်သည့်ညှာတာမှုမျှမရှိဘဲ ယွန်းယီကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။

ဝူဧကရီမင်းမြတ်သည်လည်း နတ်သမီး မြောင်ယင်းကို

အနိုင်ယူခဲ့၏။ မိန်းမပျိုများသည် သူ၏ ဓားဆွဲထုတ်နိုင်စွမ်းကို

နှောင့်နှေးစေရုံမျှသာ တတ်နိုင်ပြီး သူ၏

တက်လှမ်းမည့်လမ်းကိုမူ မည်မျှပင် လှပပါစေ တားဆီးနိုင်စွမ်း

မရှိချေ။

လင်ချိုးသည်လည်း သေချာပေါက် ၎င်းတို့အနက် ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ဆီမီးဖိုင်နယ်ပွဲစဉ်များ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ စားပွဲဝိုင်း လေးဝိုင်းရှိပြီး

စားပွဲတစ်ခုစီ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသူ တစ်ဦးတည်းသာ ပထမဆုကို လုယူရန်အတွက်

ဖိုင်နယ် ပွဲစဉ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်၏။

အနားယူချိန်အတွင်း၌ ဆည်းဆာအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့

ပြိုင်ပွဲကြီးသည် သေချာပေါက် ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ

ဆက်လက်ကျင်းပရပေလိမ့်မည်။

ခဏအကြာတွင် ကျပန်းစားပွဲများ သတ်မှတ်လျက် ပြိုင်ပွဲကြီး ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။

လော့ချာသည် လင်ချိုးကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း နှစ်ဦးစလုံး၏

မျက်ဝန်းများထဲမှ မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လုမတတ် တင်းမာသွားခဲ့၏။

သူသည် လင်ချိုးမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကြောင်း သိရှိသော်လည်း ဂုဏ်သရေရှိသော

နတ်ဆိုးထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်ကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အလွယ်တကူ

အရှုံးပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် ဤအဆင့်(၂)

ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်ကြီး နှစ်ဦးကြားဝယ် ယခင်ကတည်းက ဖြေရှင်းရန်

ကျန်ရှိနေသေးသော ရန်ကြိုးရန်ကြွေးအချို့ ရှိနေခဲ့ကြပေသည်။

သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံစအတွင်းရှိ သူ၏ လက်သီးများကို

တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့သော်လည်း လင်ချိုးမှာမူ အမြဲတမ်း

တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ရာ ထိုကြမ်းတမ်းလှသော နတ်ဆိုးကြီးမှာ သူ

စိုးရိမ်ပူပန်နေရလောက်အောင် အရေးမကြီးချေ။

ကျန်ရှိနေသော ကစားသမားနှစ်ဦးမှာ ယွီကျန့်ဂိုဏ်းမှ လော့ဟုန်မြန်နှင့်

ချင်းယန်မြို့မှ သာမန်ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသားတစ်ဦး

ဖြစ်ကြသည်။ ဤထိပ်သီးစွမ်းအားရှင်ကြီး နှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများမှာ

ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် လော့ဟုန်မြန်နှင့်

ကျန်ကျင့်ကြံသူတို့မှာ မသိမသာပင် တံတွေးများကို

ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်ကြရတော့သည်။

ဝူဧကရီမင်းမြတ်၏ ပြိုင်ဘက်များကိုလည်း လျှော့တွက်၍ မရနိုင်ချေ။ စန်းကျင်းမြို့တော်

ကျင်းမိသားစုမှ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်နှစ်ဦးမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ဆီမီးဖိုင်နယ်အထိ

တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီး သူ၏ စားပွဲဝိုင်း၌ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်

ကျရောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ကျင်းမိသားစုမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ

လုပ်ဆောင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ ဦးနှောက်မှာ

ပါးနပ်လှပြီး တွက်ချက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ပိုင်လင်၏ ပြိုင်ဘက်များမှာ ချန်းကျိုးမှ လူယွမ်၊ ဟဲကျိုးနယ်မြေမှ မိသားစုငယ်တစ်ခု၏

အကြီးအကဲနှင့် လျူချင်းလီတို့ ဖြစ်ကြသည်။ လျူချင်းလီသည် သူမကိုယ်တိုင်ပင်

ဆီမီးဖိုင်နယ်အထိ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့သဖြင့် အလွန်တရာ

အံ့ဩနေခဲ့သည်။ သူမ၏ စွမ်းရည်နှင့် ကံတရားမှာ

အထူးကောင်းမွန်လှခြင်း မရှိသော်လည်း သူမသည်

တစ်လမ်းလုံး တည်ငြိမ်စွာ ကစားခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် သတိမထားမိဘဲ

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံးစားပွဲဝိုင်း၌ စုချန် ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ ပြိုင်ဘက်များမှာ ချင်းပြည်နယ်မှ

ဒေသခံ ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးဖြစ်ပြီး တတိယမြောက်လူမှာမူ အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိပြီး

ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ဟန်ပန်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော်ကတော့ ‘ရှန့်’ လို့ ခေါ်ပါတယ်... လမ်းညွှန်ပေးပါဦးခင်ဗျာ။”

တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သော စီမာမိသားစုခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ရုတ်တရက်

မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့သည်။

“ဘုရားရေ... ‘ရှန့်’ ပါလား။ ဒီကောင်လေး ဖြစ်နေတာကိုး။”

“ကင်မရာက ဖြတ်ပြသသွားတဲ့ အချိန်ကတည်းက မျက်နှာက တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေတယ်လို့ ငါ

ပြောသားပဲ။”