အခန်း ၉၁၀

အပိုင်း (၉၁၀) မနက်ဖြန်ဆီသို့ ဦးတည်သောရထားကြီး

ကောင်းမင်သည် သူ့အိပ်မက်ဆိုးကို စိတ်နှစ်၍ ပုံဖော်ရက်လုပ်နေစဉ်အတွင်း မိမိအား ယင်ယန်နယ်ပယ်မှ “နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှု” မျိုးစုံက ကြည့်ရှုနေကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးသော ဒဏ်ရာဖြစ်သည့် ကံကြမ္မာတံတားပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းကို ချုပ်လုပ်ပြီးစီးသွားချိန်အထိ လုံးဝ မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။

၎င်းကို အောင်မြင်စွာ ချုပ်ပြီးစီးသွားချိန်၌ နဂါးနှင့် ကင်းခြေများ ပေါင်းစပ်ထားသည့် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်အလား ရှိနေသည့် ထိုဧရာမသတ္တဝါကြီးသည် ယင်နှင့်ယန်၏ အချုပ်အနှောင်များအတွင်းမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ၎င်းနှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိသည့် “နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှု” ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။ ထိုနတ်ဘုရားသဖွယ်ဖြစ်တည်မှုသည် လူသားသစ်ပင်တစ်ပင်၏ အရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ်တည်ရှိနေသည့် အဆုံးသတ်မရှိသော ရှေးဟောင်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ကာ ၎င်းပေါ်တွင် ထီးဖြူများကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလွယ်တကူဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး ထီးများ၏ အောက်ခြေမှ ဆုတ်ဖြဲခံထားရသည့် မျက်နှာများ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

နောက်လှည့်ကြည့်သူ မည်သူမဆို သူတို့မျက်နှာများကို မြင်ရမည်ဆိုပါက သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ စုပ်ယူခံရလေ့ရှိပုံရသော်လည်း အိပ်မက်ဆိုးစည်းမျဉ်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ထိုနဂါးကင်းခြေများကြီးကမူ လုံးဝ ဂရုစိုက်ချေ။ ၎င်းတွင် ဒဏ်ရာများ ပိုမိုများပြားလာလေလေ ပို၍ ရူးသွပ်ကြမ်းကြုတ်လာလေလေပင်။ ၎င်း၏ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီရှည်လျားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ထိုရှေးဟောင်းလမ်းကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မရေမတွက်နိုင်သော ခြေထောက်များဖြင့် လမ်းမကြီးကို ထိုးဖောက်၍ အချိန်များကို ကုန်ဆုံးစေရင်း တိုက်စားပစ်လိုက်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုရှေးဟောင်းလမ်းမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားရတော့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပြတ်တောက်သွားသည့် ရှေးဟောင်းလမ်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသောဒဏ်ရာများ ထိုနဂါးကင်းခြေများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာမှသာ ၎င်းက လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

ထိုရှေးဟောင်းလမ်းမှာ ၎င်းအောက်တွင်ရှိသည့် လူသားကမ္ဘာ၏ သစ်ရွက်များအတွင်းသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကံကြမ္မာ၏သစ်ရွက်ကြောတိုင်းလည်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ သက်ရှိအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အရောင်အသွေးအချို့ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ဝိညာဉ်များကို ပြန်လည်ရှာတွေ့သွားသည့်အလား ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ သက်တမ်းများလည်း ပိုရှည်လာခဲ့ကာ စိတ်ဝိညာဉ်များလည်း ပြန်လည်လန်းဆန်းလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း အချို့လူများ၏ အပြုအမူများမှာမူ ထူးဆန်းလာပြီး လွန်ကဲသော ပျော်ရွှင်မှုများနှင့် ရူးသွပ်မှုများကိုပင် ပြသလာကြသည်။

ကောင်းမင်သည် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည့် ဆန်းကြယ်ပြီး ထူးဆန်းလှသော ထိုသတ္တဝါဆန်းထံမှ ယင်ယန်နယ်ပယ်နှင့် ပတ်သက်သည့် များစွသောအချက်အလက်များကို ရရှိခဲ့သည်။ ယင်းတို့အထဲမှ အများစုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်တည်မှုများသာ ဖြစ်ကြပြီး လူသားကမ္ဘာသစ်ရွက် အနည်းငယ်ကသာ “နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှု” များကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနဂါးကင်းခြေများကြီး၏ ဖျက်ဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည့် ရှေးဟောင်းလမ်းသည် ထို “နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှု” တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ထိုဖြစ်တည်မှုများ၏ စွမ်းရည်နှင့် စွမ်းအားများမှာမူ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလွန်ခြားနားပေသည်။

ကံကြမ္မာသစ်ပင်၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် “နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှု” များသည် ၎င်းတို့နှင့် သက်ဆိုင်သည့် လူသားကမ္ဘာ၏ သစ်ရွက်များကိုသာ အထူးသီးသန့် စိုးမိုးလေ့ရှိကြပြီး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုသည် ကံကြမ္မာသစ်ပင်၏ ကိရိယာများသက်သက်သာ ဖြစ်ကြသဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ရွေ့လျားသွားလာနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်များ ဖွံ့ဖြိုးလာကြသည့် အနည်းငယ်သော “နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှု” များသည်ပင် အကယ်၍ ဂရုတစိုက် မဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ပါက ကံကြမ္မာသစ်ပင်ကြီး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရလေ့ရှိပြီး အတွင်းကမ္ဘာ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းသို့ စွန့်ပစ်ခံရလေ့ရှိသည်။

ရှေးဟောင်းလမ်း ပြတ်တောက်သွားပြီးနောက် နဂါးကင်းခြေများသည် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ပို၍လည်း ကြမ်းကြုတ်လာသဖြင့် ကောင်းမင်အတွက် ကြီးကြီးမားမား အကျိုးရှိစေခဲ့သည်။

“အဆုံးမဲ့လူသားလောကထဲမှာ အိပ်မက်စည်းမျဉ်းတွေ မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့်မို့ ကံကြမ္မာအနေနဲ့ သက်ရှိအားလုံးရဲ့ အိပ်မက်တွေအပေါ် လုံးဝ နှောင့်ယှက်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး၊ လူသားလောကကြီးက ‘စနစ်တကျ’ ရှိနေပုံရပေမဲ့ သက်ရှိအားလုံးရဲ့ အိပ်မက်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်ထူးဆန်းပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေရလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး၊ ဒါက ငါ့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ”

သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဆုံးမဲ့လူသားလောကအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ရွက်များ ပြန့်ကျဲနေကြသည်။ ကောင်းမင်အနေဖြင့် ထို “နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှု” အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ချေ။ သူ့တွင် ထိုမျှထိ အချိန်များများစားစား မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကံကြမ္မာသစ်ပင်သည် သူ့အား အလွန်မုန်းတီးနေခဲ့ပြီး အချိန်မရွေး သူ့နာမည်အစစ်ကို ရှာတွေ့သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ စစ်မှန်သောအမည်နာမသည် သူ့ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျလာလျှင် ကံကြမ္မာအနေဖြင့် ကောင်းမင်အား အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်အချိန်နှင့် မည်သည့်နေရာမှမဆို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသွားပေလိမ့်မည်။ ယင်းက လမ်းကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည့် သရဲမန်နေဂျာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အခြေအနေအတိုင်းပင်။ လူတစ်ယောက်သည် ကံကြမ္မာ၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုကို ခံလိုက်ရသည့်အခိုက်အတန့်၌ပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အမျိုးမျိုးသော ဒဏ်ရာများမှာ မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ မရှိဘဲ ပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ ရူးသွပ်နေသော နဂါးကင်းခြေများသည် ရှေးဟောင်းလမ်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် “ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်တည်မှု” တစ်ခုဆီသို့ ဆက်လက်ခုန်အုပ်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုဖြစ်တည်မှုမှာ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေကြသည့် လူသားမျက်နှာများ ပါရှိသော ငါးအုပ်ကြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံတစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် တမ်းတခြင်းများနှင့် လိုအင်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေပြီး အရေအတွက်မှာလည်း အလွန်များပြားလှသည်။

“ယင်နှင့်ယန်ကြားက ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်တည်မှုများ” သည် အဆုံးမရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် သူ့အိပ်မက်ဆိုးများကို မွေးမြူရန်အတွက် ကောင်းမွန်လှသည့် နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သာ ပိုမိုသန်မာလာမည်ဆိုပါက ယင်နှင့်ယန်ကြားက အမြှေးပါးအတားအဆီးကို အတင်းအကျပ် ချိုးဖောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အဆုံးမဲ့လူသားလောကအတွင်းသို့လည်း ဝင်ရောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချက်ကိုတော့ ကောင်းမင်ကိုယ်တိုင်လည်း မရေရာလှချေ။ သူ စုဆောင်းရရှိခဲ့သည့် အချက်အလက်များအရ ထို “နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှု” များသည် အထူးနည်းလမ်းများကို သုံး၍ ကံကြမ္မာသစ်ပင်၏ အကူအညီနှင့်အတူ လူသားကမ္ဘာကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်နိုင်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်များမှာမူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

ကောင်းမင် ယင်းကို တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရာတစ်ခုထံမှ စည်းမျဉ်းများ၏ သိမ်မွေ့သော လှိုင်းတွန့်လေးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကောင်းမင် သူ့ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ လက်လှမ်းလိုက်ရင်း ဟင်းလင်းပြင်သွေးမြို့တော်ထံမှ ရရှိခဲ့သည့် စက္ကူမျက်နှာဖုံးကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။ ယင်းသည် သူ့အား ၎င်းကို ဝတ်ဆင်ရန်အတွက် သိမ်မွေ့လှသော နည်းလမ်းဖြင့် တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်အနေဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်သွေးမြို့တော်နှင့် ပတ်သက်၍ သိထားသည်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည့်အပြင် ၎င်းအတွင်းရှိ မျက်နှာဖုံးဝတ်ဆင်ထားကြသည့် သရဲအားလုံး နောက်ဆုံးတွင် ဧရာမသင်္ချိုင်းဂူကြီးအတွင်း၌ မည်သို့ အဆုံးသတ်သွားကြရသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ ဤအရာမျိုးကို မည်သို့ မဆင်မခြင် အလွယ်တကူ ဝတ်ဆင်နိုင်ပါမည်နည်း။

ကောင်းမင်၏ စိုးရိမ်မှုများကို သိရှိသွားသည့်အလား ထိုစက္ကူမျက်နှာဖုံးသည် ၎င်း၏ တိုက်တွန်းမှုကို ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသောပုံစံကွက်များ ပေါ်ထွက်လာကာ ကောင်းမင်၏ လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စိမ့်ဝင်သွားလေ၏။

“ဒါက ဟင်းလင်းပြင်သွေးမြို့တော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါက အဆုံးမဲ့လူသားလောကရဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလား၊ ဟင်းလင်းပြင်သွေးမြို့တော်က လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကတည်းက အဆုံးမဲ့လူသားလောကထဲကို ဝင်ခဲ့ဖူးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဆုံးမဲ့လူသားလောကထဲက လူတစ်ယောက်ယောက်က ဟင်းလင်းပြင်သွေးမြို့တော်ထဲမှာ တစ်ခုခုချန်ထားခဲ့တာလား”

ကောင်းမင်၏ လက်ဖဝါးအတွင်း၌ မျဉ်းကြောင်းများ ရောယှက်သွားကြပြီး စက္ကူမျက်လုံးတစ်လုံး ပွင့်ဟလာသည့်အလား ဖြစ်လာလေသည်။

ထိုမျက်လုံးမှတစ်ဆင့် ကောင်းမင်သည် လူသားကမ္ဘာ၏ သစ်ရွက်များကြားတွင် လင်းလက်နေကြသည့် များစွာသောကြယ်ပွင့်လေးများကို ရှာတွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကံကြမ္မာ၏အချုပ်အနှောင်များမှ ရုန်းထွက်ချင်နေကြသည့် လူတစ်ဦးချင်းစီကို ကိုယ်စားပြုနေပုံရသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာမူ အလွန်အားနည်းလွန်းနေသည်။

“လူသားကမ္ဘာထဲက မရေမတွက်နိုင်တဲ့သက်ရှိတွေရဲ့ ဝိုင်းရံခံထားရတာလား”

ကောင်းမင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သူသည် ထိုမျက်နှာဖုံး ကိုယ်စားပြုနေသည့်အရာကို အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။ စက္ကူရုပ်များဆိုသည်မှာ ယခုကမ္ဘာနှင့် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုကြားက ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် စက္ကူသဘောတရားများ၏ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် “ဒမ်မီရုပ်များ” ကို ကိုယ်စားပြုသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသည့် မှန်ပြင်သဖွယ်ပုံရိပ်တစ်ခုကိုလည်း ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အသုဘအခမ်းအနားထုံးတမ်းများတွင် စက္ကူရုပ်များကို မျက်လုံးများ လုံးဝမရေးဆွဲမိရန် အဓိက အလေးထားလေ့ရှိသော်လည်း စက္ကူမျက်နှာဖုံးမှာ အလွန်ထူးခြားပေသည်။ ၎င်းကို တစ်ကြိမ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် သင့်မျက်လုံးများသည် ထိုစက္ကူရုပ်ဖွင့်လာသည့် မျက်လုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ့ရှိပြီး သေဆုံးပြီးအရာများကို အသက်ရှင်နေသည့် ဖြစ်တည်မှုများအလား ဆက်ဆံနိုင်စွမ်း ရှိသွားစေမည်ဖြစ်သည်။

အငွေ့အသက်တစ်ခုနောက် လိုက်ပါရင်း ကောင်းမင်သည် သူ့လက်ဖဝါးအတွင်းရှိ စက္ကူမျက်လုံး၏ အကူအညီနှင့်အတူ ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်း(ယင်ယန်)တို့ကြားက နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

မကြာမီ ကောင်းမင်သည် စက္ကူမျက်နှာဖုံးက သူ့အား ဦးဆောင်ခေါ်လာသည့် “ဆန်းကြယ်သောအရာ” ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။ ယင်းမှာ နက်ရှိုင်းသောအမှောင်ထုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ရထားတစ်စင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ တွဲလုံးများအတွင်း၌ အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ထိုရထားက မည်သည့်နေရာမှ လာခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်နေသည်ဆိုသည်ကို သူမသိချေ။ ၎င်းသည် အမှောင်ထုအတွင်း ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“မင်းက ငါ့ကို ဒီရထားပေါ် တက်စေချင်တာလား”

ယင်နှင့်ယန်ကြား၌ အမျိုးမျိုးသော “နတ်ဘုရားသဖွယ် ဆန်းကြယ်မှုများ” ရှိနေချေသည်။ ၎င်းတို့ကို စီးနင်းလိုက်ပါခြင်းထက်စာလျှင် ကောင်းမင်သည် ၎င်းတို့ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူပေါင်းစပ်ပစ်ရန်သာ ပိုလိုလားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေးက သူ့စိတ်ထဲ ဖြတ်သန်းသွားသည့်နှင့် အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကင်းခြေများကြီးသည် ၎င်းထံခုန်အုပ်ရန် ပြင်လိုက်သဖြင့် ကောင်းမင်မှာ ၎င်းကို ကပျာကယာ တားဆီးလိုက်ရသည်။

ထိုနဂါးကင်းခြေများသည် စိတ်ဖောက်ပြန်မှုကမ္ဘာ၏ မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသည့် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် မမြင်နိုင်သော အိပ်မက်စည်းမျဉ်း ကြိုးမျှင်များကိုမူ ကံကြမ္မာသစ်ပင်ပင် ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့် တခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် ထိုနဂါးကင်းခြေများကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ထို “နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှုများ” ကို လိုက်လံအမဲလိုက်စေသည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားကိုမူ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်အငွေ့အသက်များကို ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်လိုက်ရင်း ထိုရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်တော့သည်။

သူ ရထားတွဲအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူ့အငွေ့အသက်များကို ထပ်မံဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုတော့ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်ရသည်။ သူ နောက်သို့လှည့်ကြည့်ချိန်တွင်မူ ရထားတွဲတိုင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် သူ့ကိုယ်သူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ ပိုမိုထူးဆန်းပြီး ပိုမိုခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသည်မှာ သူတို့အားလုံး သေဆုံးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ သေဆုံးမှုများသည် အလွန်ကွဲပြားနေပြီး သူတို့၏ အလောင်းများမှာလည်း အချင်းချင်း သီးခြားကွဲထွက်နေကြသည့်အလား အဆက်မပြတ် တိုးပွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီအတိုင်းဆက်သွားနေရင်တော့ ဒီရထားကြီး ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ်”

ယခုတစ်ကြိမ်သည် ကောင်းမင်အနေဖြင့် ဤ “ဆန်းကြယ်သော” ရထားအတွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရထားသည် လူသားသစ်ပင်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်တစ်ရွက်တည်းတွင် ပုံသေတည်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သတ်မှတ်ထားသည့် ဦးတည်ချက်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်နေခြင်းဖြစ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ထူးဆန်းသော ရထားဘူတာများတွင် ရပ်တန့်လေ့ရှိသည်။

ရထားတွဲများပေါ်ရှိ နံပါတ်စဉ်များကို ကြည့်ရှုလိုက်ချိန်တွင် ၎င်းတို့ကို ရက်စွဲများအလိုက် နံပါတ်တပ်ထားပုံရပြီး အချိန်နှင့်ဆိုင်သော စနစ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြသနေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း လုံးဝညီညွတ်မှုတော့ ရှိမနေခဲ့ချေ။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ ပန်းတိုင်ဆီသို့ ဘယ်သောအခါမှ ဆိုက်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်သလို ခရီးသည်အားလုံးမှာလည်း အချို့ဘူတာများတွင် မဖြစ်မနေ ဆင်းသက်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

အချိန်မည်မျှကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီကို သူမသိချေ။ သို့သော်လည်း သူ့အနောက်ဘက်ရှိ ရထားတွဲများအတွင်းမှ အလောင်းများမှာမူ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပြိုလဲပျက်စီးနေခဲ့ကြသည်။ ကောင်းမင်သည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်နေရမှန်းကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်က ဤရထားကြီးသည် လူတစ်ယောက်၏ အတိတ်ဘဝ ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို ၎င်း၏ ရထားတွဲများအတွင်း သယ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရပြီး ရထားတွဲတစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အတိတ်က နေ့ရက်တစ်ရက်ချင်းစီကို ကိုယ်စားပြုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။ ကောင်းမင်သည် အတိတ်တုန်းက မရေမတွက်နိုင်သော အကြိမ်ပမာဏအထိ သေဆုံးခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး ဤအချက်ကြောင့်ပင် ရထားကြီးသည် လက်ရှိတွင် ဝန်ပိလွန်း၍ အလွန်အမင်း လေးလံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အရှိန်က တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာပြီး ရထားကြီးမှာလည်း ပို၍ ပို၍ ပုံပျက်လာလေသည်။ ကောင်းမင်အနေဖြင့် ရထားကြီး ပျက်စီးသွားတော့မည်ဟု တွေးလိုက်မိချိန်တွင် သူ့လက်ဖဝါးအတွင်းရှိ စက္ကူရုပ်လေးသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

“ငါတို့ ဘူတာကို ရောက်သွားပြီလား”