အခန်း ၉၁၁

အပိုင်း (၉၁၁) နတ်ဘုရားများကို ကြိုဆိုခြင်း

တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည့် ရထားတံခါးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟလာရာ ပေါင်းမြက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ယာယီဘူတာပလက်ဖောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ဤနေရာသည် ယင်နှင့်ယန်နယ်ပယ်ကြားရှိ တစ်နေရာဖြစ်ပြီး ထိုထူးဆန်းသောရထားကို စီးမှသာ ဆိုက်ရောက်နိုင်မည့် ဘူတာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။

ကောင်းမင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကင်းခြေများ၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိနေသော်လည်း မျက်စိဖြင့် မမြင်ရချေ။ ထို့ပြင် ထူးဆန်းသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် အားလုံးလည်း သူ့အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“စက္ကူမျက်နှာဖုံးက လက်မှတ်ပေါ့... ဒီမျက်နှာဖုံးရှိတဲ့သူပဲ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့နိုင်တာလား”

ကောင်းမင်က သူ့လက်ဖဝါးထဲရှိ စက္ကူမျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဆုံးမဲ့လူသားလောက၊ အပေါ်ယံအိပ်မက်လောကနှင့် အလယ်အိပ်မက်လောကတို့သည် ကံကြမ္မာ၏ နယ်မြေများ ဖြစ်ကြသည်။ ယင်ယန်နယ်ပယ်ကြားရှိ အချို့နေရာများနှင့် နက်ရှိုင်းသောအိပ်မက်လောကသာလျှင် ကံကြမ္မာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လုံးဝလွတ်မြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစက္ကူမျက်နှာဖုံး ကိုယ်စားပြုသည့် စွမ်းအားသည် လူသားကမ္ဘာအသီးသီးကို ဖြတ်သန်းနိုင်ရုံသာမက ကံကြမ္မာ၏ မျက်စိအောက်တွင်ပင် ကြီးမားလှသော ကွန်ရက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ အချို့ ‘ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်တည်မှုများ’ သည် သူတို့၏ မဟာမိတ်များ ဖြစ်လာပုံရပြီး ဤထူးဆန်းသော ရထားကြီးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

တွန်းကန်မှုတစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး ရထားကြီးသည် ကောင်းမင်ကို မောင်းထုတ်ချင်နေပုံရသည်။ သူ့အတိတ်ဘဝက အလောင်းများမှာ အနောက်ဘက်ရထားတွဲများအတွင်း ပြဿနာရှာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“အန္တရာယ်တော့ မရှိလောက်ပါဘူး”

ရထားပေါ်မှ ဆင်း၍ ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ကောင်းမင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရထားကြီးမှာ ပြန်လည်ထွက်ခွာ၍ အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရထားတွဲအတွင်းရှိ သူနှင့်ဆက်စပ်နေသော အရာအားလုံး…သူ့အတိတ်၊ သူ့အလောင်းနှင့်ဆိုင်သော အရာအားလုံးကို ရထားကြီးက စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကောင်းမင်သည် ထိုနတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှုအတွက် အန္တရာယ်ရှိသော ‘အဆိပ်’ တစ်ခုဖြစ်နေပုံရလေသည်။

ပိုအံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ရထားကြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူထိုင်ခဲ့သည့် ထိုင်ခုံနှင့် သူကိုင်ခဲ့သည့် လက်ရန်းများကိုပင် ရထားတွဲမှ ဖယ်ထုတ်၍ ပလက်ဖောင်းအပြင်ဘက်ရှိ ရထားသံလမ်းပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရထားတွဲများကို ဖြုတ်ပစ်၍ မရနိုင်ခြင်းသာ မဟုတ်ပါက ထိုရထားကြီးသည် သူရှိနေသည့် ရထားတွဲတစ်ခုလုံးကို စွန့်ပစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု ကောင်းမင် သံသယဝင်သွားမိသည်။

“တော်တော်ရိုင်းတာပဲ”

ယင်းမှာ သူ့အပြစ်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းမင် ခံစားရသည်။ ဤသည်က အတွင်းကမ္ဘာ၏ စည်းမျဉ်း ၁၃ ခုနှင့် သက်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

“စက္ကူမျက်နှာဖုံးက ငါ့ကို လမ်းညွှန်နေတာ၊ ဟင်းလင်းပြင်သွေးမြို့တော်ပိုင်ရှင်က ဘာတွေသိထားတာလဲ”

ကံကြမ္မာသစ်ပင်အပေါ်ထားရှိသော ဟင်းလင်းပြင်သွေးမြို့တော်၏ သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုနှစ်ခုကြားတွင် ညှိနှိုင်းမရသော ပဋိပက္ခတချို့ရှိနေကြောင်း ကောင်းမင် ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စက္ကူမျက်နှာဖုံး၏ လမ်းညွှန်မှုကို ယုံကြည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့လက်ထဲမှ စက္ကူမျက်လုံးကို မြှောက်လိုက်ရာ ကောင်းမင်သည် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် သစ်ပင်များကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ သေဆုံးသွားကြသည့် လူသေအလောင်းများကို အတင်းအကျပ် ပေါင်းစပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ မျက်လုံးညွှန်ပြရာအရပ်သို့ လျှောက်လာသော်လည်း အတော်ကြာလျှောက်ပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူအာရုံခံမိလိုက်သည်။

နေရာကို အနက်ရောင်အရိပ်များက လုံးဝပိတ်ဆို့ထားပြီး တောင်တန်းကြီးတစ်ခုက ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုကို ပိတ်လှောင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ထွက်ပေါက်ဟူ၍ မရှိဘဲ ယင်စွမ်းအင် အမြောက်အမြား စုစည်းနေခဲ့သည်။ ကောင်းမင်က အိပ်မက်သရဲ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း စက္ကူမျက်လုံးမှာ ပြင်းထန်စွာတုန်ခါလာပြီး သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းရန် တားဆီးနေပုံရသည်။

နောက်ထပ်ဆယ်မိနစ်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် အဝေးတစ်နေရာတွင် ထူးဆန်းသောပုံစံဖြင့် တည်ရှိနေသည့် စွန့်ပစ်ရွာပျက်ကြီးတစ်ခုကို ကောင်းမင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အပြင်ဘက်တွင် မြင့်ပြီး အတွင်းပိုင်းတွင် နိမ့်ဆင်းနေသဖြင့် အဆောက်အအုံအားလုံးမှာ ချိုင့်ဝှမ်း၏ အနိမ့်ဆုံးနေရာတွင် စုပြုံနေကြလေသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ပြိုကျပျက်စီးနေသော သင်္ချိုင်းဂူကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှသေးသည်။

“တခြားဆန်းကြယ်မှုတွေနဲ့မတူဘဲ ဒီရွာက ထူးဆန်းတယ်”

ကောင်းမင် ရွာအဝင်ဝသို့ မရောက်မီ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျိုးပဲ့ကွဲအက်နေသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် အတိတ်က စာသားများကို ရေးထိုးထားလေသည်။

ယင်းမှာ ‘အချိုင့်အခွက်ရှိနေသောအုတ်ဂူတွင် ငိုကြွေးသူ ကင်းမဲ့၏။ နွားစာခွက်ကဲ့သို့ဂူမျိုးက သားသမီးမျိုးဆက် ပြတ်တောက်တတ်၏။ အနည်းငယ်လျှောဆင်းနေသော ဂူမျိုးက သားစဉ်မြေးဆက် ကျဲပါးစေတတ်၏’။.

“အတွင်းကမ္ဘာကတောင် မနာလိုဖြစ်ရမယ့် ဖုန်းရွှေတည်ဆောက်ပုံပဲ၊ ဒီလို ကျိန်စာသင့်တဲ့နေရာမှာ နေရင် ဘယ်လိုလုပ် အငြိုးကြီးသရဲတစ်ကောင် ဖြစ်မလာဘဲနေမလဲ”

ကောင်းမင် ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ အိမ်တိုင်းလိုလိုတွင် ခေါင်းတလားများ ရှိနေကြပြီး မည်သူမျှ တံခါးများကို ပြင်ဆင်ခြင်း သို့မဟုတ် တံခါးစောင့်နတ်ပုံများ ကပ်ထားခြင်း မရှိကြချေ။ အပြင်ဘက်မှ မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ပင် ရှိနေကြသည်။

“ကြိုဆိုတတ်လိုက်တာ”

အတွင်းကမ္ဘာမှ ရောက်လာသော ဤ ‘မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကြီး’ ကောင်းမင်သည် ဤနေရာတွင် မည်သည့် ဆိုးယုတ်မှုမှ အာရုံမခံမိချေ။ ပိုထူးဆန်းသည်မှာ ရွာထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် ကံကြမ္မာ၏ အကြည့်သည် တစ်စုံတစ်ခု၏ ဖုံးကွယ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကောင်းမင် စူးစမ်းရန် ပြင်ဆင်နေဆဲတွင် နှဲမှုတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရွာ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပနေပုံရသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင်ပင် ယိမ်းထိုးနေသည့် အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် ဝေါယာဉ်တစ်စီးကို မြင်တွေ့နေရသည်။

“လူလား... သရဲလား...”

ကောင်းမင်၏ ယင်ယန်နယ်ပယ်အပေါ် နားလည်မှုသည် သူ့အိပ်မက်ဆိုးများထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါဆန်းများထံမှသာ ရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် လူသားအစစ်များ နေထိုင်ခြင်း ရှိမရှိကိုပင် သူသေချာမသိချေ။

နှဲသံပြီးနောက် ဗုံသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ထိုဗုံသံများသည် တုတ်ဖြင့်တီးခတ်သံနှင့်မတူဘဲ နက်ရှိုင်းလှသော ရေတွင်းအောက်ခြေတွင် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည့် ဧရာမ နှလုံးသားတစ်ခု၏ တုန်ခါသံနှင့် တူပြီး သေခြင်းတရား၏ တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း ရုန်းကန်နေပုံရသည်။

လင်းကွင်းသံထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကောင်းမင်သည် ရှည်လျားလှသော လူတန်းကြီးကို မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ရွာသားအားလုံး စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး သူတို့အားလုံး စက္ကူမျက်နှာဖုံးများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ပေါ်ထွက်နေသော အရေပြားများပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေကြလေသည်။

သူတို့သည် မွေးဖွားလာကတည်းက ကျိန်စာသင့်နေကြသည့် သနားစရာကောင်းသော လူတစ်စုဖြစ်ပုံရပြီး အများစုမှာ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မသန်စွမ်းခြင်းနှင့် ရောဂါဝေဒနာများကို ခံစားနေကြရသည်။

ဂီတသံများ၊ ထူးဆန်းသော ကကွက်များနှင့်အတူ ရွာသားများသည် ကောင်းမင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။ ရှေ့ဆုံးမှအကြီးအကဲက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာမှာ ရွှံ့များနှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင်ဝေါယာဉ်၏ လိုက်ကာများ ပွင့်ဟသွားလေသည်။ သန်မာသော ရွာသားရှစ်ဦးက ဝေါယာဉ်ကို အောက်သို့ နှိမ့်ပေးလိုက်ရာ ကောင်းမင် ဝေါယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

“ငါလာမယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိနေတာလား”

ကောင်းမင် သူ့လက်ဖဝါးထဲရှိ စက္ကူမျက်လုံး လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှေ့မှလူများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် ဤရွာသားအားလုံး သက်ရှိလူသားများဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောနိုင်သော်လည်း သူတို့ပုံစံမှာ လူသေများထက်ပင် ပိုမို စုတ်ပြတ်နေကြပေသည်။

“မင်းတို့ စကားမပြောရင် ငါ့ဘာသာပဲ အဖြေရှာရမှာပေါ့”

ကောင်းမင်လက်ထဲမှ အိပ်မက်ဆိုးများက ရွာသားများ၏ စိတ်အာရုံအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ထိုအိပ်မက်ဆိုးများကြောင့် ဘယ်သူမှ အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်လွတ်သွားခြင်း မရှိသဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက တိတ်ဆိတ်စွာ အောင့်အီးသည်းခံနေကျ ဖြစ်ပုံရလေသည်။

လူတိုင်း အိပ်မက်မက်တတ်ကြသည်ဖြစ်ရာ ကောင်းမင်သည် ရွာသားများ၏ ဘဝမှတ်ဉာဏ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ ရွာသားအများစုသည် ဤယင်ယန်နယ်ပယ်အတွင်း သားစဉ်မြေးဆက် နေထိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့ရွာသားများသည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ယင်ယန်နယ်ပယ်သို့ မှားယွင်းဝင်ရောက်လာကြသည့် သက်ရှိလူသားများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဤရွာထဲသို့ ခြေချမိသည်နှင့် သူတို့သည် ကံကြမ္မာသစ်ပင်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် တည်ရှိနေသည့် ကမ္မအနှောင်အဖွဲ့များအတွင်းသို့ သက်ဆင်းသွားကြရသဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ခက်ခဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤရွာသည် အချိန်အတန်ကြာတိုင်း နတ်ဘုရားများကို ကြိုဆိုသည့် အခမ်းအနားတစ်ခု ကျင်းပလေ့ရှိသော်လည်း ရွာထဲရှိ အသက်အကြီးဆုံး အဖိုးအိုပင် သူတို့ မည်သည့်နတ်ဘုရားကို ကြိုဆိုနေရမှန်း မသိချေ။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးခန်းမအတွင်း၌ သူတို့၏ ဘိုးဘေးများအပြင် အခြား ‘နတ်ဘုရား’ မျိုးစုံကိုလည်း ကိုးကွယ်ထားကြသော်လည်း ထို ‘နတ်ဘုရား’ များထဲမှ ဘယ်သူမှ သူတို့အား အကာအကွယ် မပေးနိုင်ခဲ့ကြချေ။

“ဘိုးဘေးခန်းမထဲမှာ...”

ကောင်းမင်သည် ကံကြမ္မာသစ်ပင်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်တည်ရမည်ကို လုံးဝစိုးရိမ်ခြင်း မရှိချေ။ သူနှင့် ကံကြမ္မာသစ်ပင်သည် ရန်သူတော်များ ဖြစ်နေကြသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင် လူတန်းကြီးဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် သူဖြတ်ကျော်ခဲ့သော လူများသည် အိပ်မက်ဆိုးများမှ နိုးထလာကြပြီး အချို့မှာမူ သူတို့ဘာသာ နိုးထလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေးခန်းမ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ကောင်းမင်နှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းအတွင်းရှိ သားစားကြူးနတ်ဘုရားတို့သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် နတ်ဘုရားအများအပြား၏ စိုက်ကြည့်ခံလိုက်ရသည့်အလား အန္တရာယ်ကို တစ်ပြိုင်တည်း အာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။ ကောင်းမင်မှာ အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းဝင်လိုက်လေသည်။ သူသည် ဤသို့ထူးဆန်းသော ဘိုးဘေးခန်းမမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။

ဤရှေးဟောင်း ဘိုးဘေးခန်းမကြီးသည် အမည်မသိ အချိန်ကာလကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တိုင်လုံးကြီးများပေါ်တွင် ဖယောင်းလွှာများ အထပ်ထပ် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြမ်းပြင်အုတ်ချပ်များမှာလည်း များပြားလှသော ဒူးထောက်ဝတ်ပြုမှုများကြောင့် ချိုင့်ခွက်များ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ကြီးမားလှသော ပူဇော်စားပွဲကြီးတစ်လုံး ရှိနေပြီး သစ်သားဗီရိုများပေါ်တွင် အထက်မှအောက်သို့ ဘိုးဘေးများ၏ နာမည်ပြားများကို အဆင့်ဆင့် ပြသထားလေသည်။ သေဆုံးသွားသည့် ရွာသားအားလုံးသည် လုဟုသော မျိုးရိုးအမည်ရှိပြီး အများစု၏ နာမည်များမှာ ပြင်ဆင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖျက်ပစ်ခြင်း ခံထားရသည်။ ဘိုးဘေးခန်းမ၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်တွင်လည်း ပူဇော်စားပွဲများ ရှိနေသော်ငြား ကိုးကွယ်ထားသည့် ‘နတ်ဘုရား’ အရေအတွက်မှာ ပိုမိုများပြားနေလေသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် အကောင်းနှင့်အဆိုး မျက်နှာနှစ်ဖက်ရှိပြီး အက်ကြောင်းများ ပြည့်နေသည့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များ၊ သစ်မြစ်များဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့် ထူးဆန်းသော နဂါးရုပ်တုများနှင့် ခေါင်းတလားအသေးစားများ ဆင့်ထားသည့် နန်းတော်ငယ်များ ရှိနေကြသည်။ ကောင်းမင်သည် ထိုရုပ်တုများထဲမှ ခုနစ်ခု သို့မဟုတ် ရှစ်ခုခန့်ကို မှတ်မိနိုင်ခဲ့သည်။ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်မှာ ထိုရုပ်တုအားလုံး စက္ကူမျက်နှာဖုံးများကို တပ်ဆင်ထားကြခြင်းပင်။

“ဒီ ‘နတ်ဘုရားဖြစ်တည်မှု’ အားလုံး စက္ကူမျက်နှာဖုံးတွေ ဝါးမြိုတာ ခံလိုက်ရတာလား”

မဟုတ်ပါချေ။ အကယ်၍ ဝါးမြိုခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်ပါက ထိုရုပ်တုများသည် ၎င်းတို့၏ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါနှင့် အရောင်အဝါများကို လုံးဝဆုံးရှုံးသွားရပေလိမ့်မည်။ ကောင်းမင်သည် ဝဲယာနှစ်ဖက်ရှိ ပူဇော်စားပွဲများကို စိတ်မဝင်စားချေ။ သူ့အကြည့်များက ထိုနာမည်ပြားများပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လုဇန်၏နာမည် ရှိမရှိကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။