အခန်း ၉၁၂

အပိုင်း (၉၁၂) နဂါးချိတ်ပိတ်ရွာ

ကောင်းမင်သည် လုဇန်အပေါ် အလွန်နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အရိပ်ကမ္ဘာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ကြစဉ်က လုဇန်သည် ကောင်းမင်အား မှန်တစ်ဝက် မှားတစ်ဝက်ဖြင့် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကောင်းမင်သည် လုဇန်တွင် ဟန်ဟိုင်းရှိ အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ထူးခြားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်ပိုင်းဖြစ်ရပ်များက ကောင်းမင်၏ သံသယကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။ လုဇန်သည် များစွာသော ပူးပေါင်းကြံစည်မှုများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့ပြီး ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း၌ သူ၏ သေဆုံးခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသံသရာ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရခြင်းမှာလည်း လုဇန်ကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ထိုအကြောင်းကို သိထားသဖြင့် ဒေါက်တာကောင်းက ကောင်းမင်အပေါ် လောင်းကြေးထပ်ခြင်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလုပ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့စဉ်က ကောင်းမင် မငြင်းဆန်ခဲ့ချေ။ ကောင်းမင်သည် ဒေါက်တာကောင်းအပေါ် မည်သည့်ခံစားချက်ကောင်းမျှ မရှိသော်လည်း လုဇန်အပေါ်တွင်မူ စစ်မှန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ရိုင်းတစ်ချက် ကိန်းအောင်းနေလေသည်။

“ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ လူတိုင်းဟာ ငါနဲ့ ကံကြမ္မာချင်းခွဲခြားမရအောင် ဆက်နွှယ်နေကြတယ်၊ ငါသေရင် သူတို့လည်း ငါနဲ့အတူ ပြန်ဝင်စားကြရမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စီတုအန်း ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက်တော့ သူက ငါနဲ့ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါက စီတုအန်းတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး၊ လုဇန်ကလွဲလို့ သူ့ကို ကူညီမယ့်သူကို ငါမစဉ်းစားမိဘူး”

ကောင်းမင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်၍ ကိုးကွယ်ထားသည့်အမည်နာမများကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပူဇော်စားပွဲအောက်ရှိ ကြေးဇလုံထဲတွင် အက်ကြောင်းထပ်နေသည့် နာမည်ပြားအချို့ လဲလျောင်းနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ လှမ်းကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ နာမည်ပြားတစ်ခုပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေပြီး အားပါပါ ထုဆစ်ထားသည့် စာလုံးနှစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ယင်းမှာ ‘လုဇန်’ ဟူ၏။

ထူးဆန်းသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွာထဲရှိ အသက်အကြီးဆုံး အဖိုးအိုက ပါးစပ်ဟ၍ စကားပြောလာရာ ၎င်းတို့မှာ သက်ရှိလူသားတို့၏ ဘာသာစကားနှင့် မတူသဖြင့် ကောင်းမင် လုံးဝ နားမလည်နိုင်ချေ။

“မင်းပြောချင်တဲ့အရာကို မင်းအိပ်မက်ထဲမှာပဲ ပြောလိုက်ပါ”

ကောင်းမင် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြွေငယ်လေးများကဲ့သို့ သေးငယ်သော အိပ်မက်စွမ်းအင်လိုင်းများသည် အဖိုးအို၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်၏။ ထိုမြွေများ အဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးအချိန်တွင် သူ၏ အရုပ်ဆိုးလှသော အမာရွတ်များထဲမှ သွေးမီးလျှံများ စိမ့်ထွက်လာပြီး နဂါးအကြေးခွံများကဲ့သို့ စီတန်းလျက် အိပ်မက်၏ စည်းမျဉ်းများကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

“မင်းတို့ရွာက ဘိုးဘေးခန်းမမှာ ‘မိစ္ဆာ’ တွေ ဒီလောက်အများကြီး ကိုးကွယ်ထားတာတောင် နှမြောစရာကောင်းတာက ကောင်းကင်ဘုံက ဘယ်နတ်ဘုရားနဲ့ ဗုဒ္ဓကမှ မင်းတို့ကို မကယ်တင်ရဲကြဘူး၊ မကယ်တင်နိုင်ကြဘူး၊ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ မင်းတို့ဆီကို ပြောင်းလဲမှု ယူဆောင်လာပေးနိုင်တယ်”

“ကံကြမ္မာသစ်ပင် ပျက်စီးတာထက်ကြီးတဲ့ ပြောင်းလဲမှုဆိုတာ ဒီလောကမှာ မရှိတော့ဘူး”

ချက်ချင်းဆိုသလို ထောင်သောင်းမကသော အိပ်မက်ကြိုးမျှင်များသည် အဖိုးအို၏ ဦးခေါင်းခွံကို ထိုးဖောက်သွားပြီး အကာအကွယ်အလွှာများကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။ ကောင်းမင်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွား၏။ သူသည် ဤရွာ၏ အမှန်တရားကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

‘နဂါးချိတ်ပိတ်ရွာ’ ။

ယင်နှင့်ယန်ကြားတွင် ကွယ်ဝှက်နေသည့် ဆိတ်သုဉ်းနေသော ဤရွာပျက်ကြီးသည် သာမန်နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပါချေ။ အဖိုးအို၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ ဤရွာ၏ အောက်ခြေတွင် နဂါးတစ်ကောင်ကို ပိတ်လှောင်ထားသည်ဟု ဆိုနေလေသည်။

၎င်းမှာ ဘာသာရေးအရ နတ်ဘုရားစွမ်းအားရှိသော နဂါးတစ်ကောင်မဟုတ်သလို နိုင်ငံရေးအရ ဧကရာဇ်များ၏ သင်္ကေတလည်း မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် သန္ဓေပြောင်းလဲနေသော မကောင်းဆိုးဝါးကောင်မျိုးလည်း မဟုတ်ချေ။ အဖိုးအို၏ နဂါးအပေါ် ဖော်ပြချက်မှာ ဝေဝါးလှသည်။ ကံကြမ္မာသစ်ပင် အဆုံးမဲ့လူသားလောကတွင် အမြစ်မတွယ်မီက လူတိုင်းသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိခဲ့ကြသော်လည်း ကံကြမ္မာသစ်ပင်က အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက်တွင်မူ လူသည် လူမျှသာ ဖြစ်လာခဲ့ရသည် ဟူ၏။

“ဒီနေရာက နဂါးဆိုတာ ကံကြမ္မာသစ်ပင်ရဲ့ အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရည်ညွှန်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ဒီနေရာမှာ အစောဆုံး လာရောက်နေထိုင်ကြတဲ့ ရွာသားတွေဟာ ‘နဂါး’ ရဲ့ မျိုးဆက်တွေပဲ၊ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူအများအပြားဟာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ယင်ယန်ကြားက လောကကို ရောက်လာပြီး ရွာသားတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတာ၊ အဖိုးအိုရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ တစ်ချိန်က ဒီရွာမှာ ဖူ၊ လု နဲ့ ရှို့ဆိုပြီး မျိုးရိုးအမည်သုံးခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ မျိုးရိုးတစ်ခုက ကံကောင်းခြင်းကို ကျင့်ကြံပြီး မျိုးရိုးတစ်ခုက ကံကြမ္မာကို ကျင့်ကြံတယ်၊ ကျန်တဲ့မျိုးရိုးကတော့ တခြားနည်းလမ်းတွေကို ကျင့်ကြံကြတာ၊ ကံကောင်းခြင်းနဲ့ တခြားနည်းလမ်းတွေကို ကျင့်ကြံတဲ့သူတွေ ရူးသွပ်ကုန်ကြပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ရွာထဲမှာ လုမျိုးရိုးပဲ ကျန်ရစ်တော့တာ”

“ဘိုးဘေးခန်းမရဲ့ ပူဇော်စားပွဲပေါ်မှာ လုမျိုးရိုးဘိုးဘေးတွေချည်းပဲ၊ သူတို့က ကံကြမ္မာရဲ့ အနှောင်အဖွဲ့တွေနဲ့ ချုပ်ခြယ်မှုတွေကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ နည်းလမ်းမျိုးစုံ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ အားလုံး အရှုံးပေးခဲ့ကြရတယ်၊ ကြေးဇလုံထဲက အက်ကြောင်းထပ်နေတဲ့ နာမည်ကတ်ပြားတွေကတော့ ရွာကို စွန့်ပစ်သွားတဲ့သူတွေကို ကိုယ်စားပြုတာပဲ၊ အချိန်တွေအကြာကြီး မျှော်လင့်ချက်မမြင်ရတဲ့အခါ တချို့ လုရွာသားတွေဟာ လမ်းမှားရောက်ကုန်ကြပြီး အရမ်းအန္တရာယ်များတဲ့သူတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတယ်၊ တကယ်လို့ သူတို့သာ ကံကြမ္မာကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ရင် သူတို့ပေးမယ့် ကပ်ဘေးက ကံကြမ္မာသစ်ပင်ထက်တောင် ပိုကြီးမားလိမ့်မယ်”

“လုဇန်က မူလက မင်းတို့ရွာက လာတာပဲ၊ နဂါးချိတ်ပိတ်ရွာထဲမှာ ကံကြမ္မာရဲ့ အကြည့်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေတာ၊ ဒီနေရာမှာ ပုန်းနေရင် ကံကြမ္မာရဲ့ အမျက်ဒေါသကနေ ကာကွယ်နိုင်ပေမဲ့ ရွာပြင်ရောက်သွားတာနဲ့ ကံကြမ္မာသစ်ပင်က ချမှတ်ထားတဲ့ ဘေးဒုက္ခမျိုးစုံကို မဖြစ်မနေ ရင်ဆိုင်ရတော့တာ၊ ဒါကြောင့် အပြင်လောကမှာ ရှင်သန်ကြီးထွားနိုင်တဲ့ ရွာသားတိုင်းဟာ ထူးခြားထက်မြက်တဲ့သူတွေ ဖြစ်လာကြတာပဲ”

“အဆုံးသတ်မှာတော့ မင်းတို့လည်း ကံကြမ္မာသစ်ပင်ရဲ့ အနှောင်အဖွဲ့တွေကနေ ရုန်းထွက်ချင်ကြတာပဲ၊ တကယ်လို့ မင်းတို့က ရှင်းလုသွေးမြို့တော်ပိုင်ရှင်ရဲ့ အကူအညီကို ရထားတယ်ဆိုရင် ငါတို့အားလုံး လမ်းစဉ်တူတဲ့ ခရီးသွားဖော်တွေပဲပေါ့”

ကောင်းမင်သည် ဤယင်ယန်နယ်ပယ်တွင် အကျဉ်းချခံထားရသူများ၏ ထူးခြားမှုကို မြင်နိုင်ပေသည်။

“မင်းတို့ အရင်က ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတဲ့ ‘နတ်ဘုရား’ တွေထဲမှာ မင်းတို့ကို အနှောင်အဖွဲ့တွေကနေ ရုန်းထွက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တဲ့သူတွေ ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင်က ကံကြမ္မာသစ်ပင်က အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားတော့ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ကြတာ”

“အခုတော့ မတူတော့ဘူး၊ အတွင်းကမ္ဘာရဲ့ သွေးယဇ်ပူဇော်မှုက အဆုံးမဲ့လူသားလောကရဲ့ တစ်ဝက်ကို သွေးနီရောင် ဆိုးလိုက်ပြီ၊ သက်ရှိအားလုံးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဧရာမသစ်ပင်ကြီးလို အမြစ်တွယ်နေတဲ့ ဒီကံကြမ္မာဟာ သူ့ကိုယ်သူတောင် မနည်းကာကွယ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ”

ကောင်းမင်သည် အဆုံးမဲ့လူသားလောကရှိ သက်ရှိများ မပြောရဲကြသည့် အရာများကို အတားအဆီးမရှိ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ သူ့အကြည့်များက ပူဇော်စားပွဲပေါ်ရှိ ‘နတ်ဘုရား’ များပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့လက်ချောင်းများကို ဓားကဲ့သို့ အသုံးပြု၍ သူ့ရင်ဘတ်ကို လှီးဖြတ်လိုက်ရာ သွေးများထံမှ ပြင်းထန်သော အသားနံ့များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“နဂါးချိတ်ပိတ်ရွာ ဟုတ်လား... ငါ့မှာလည်း နဂါးတစ်ကောင် ရှိတာပဲ”

သွေးယဇ်ပူဇော်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော အဆုံးမဲ့အိပ်မက်အစအနများသည် အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားထွက်သွားပြီး အရာအားလုံး အိပ်မက်အတွင်းသို့ သက်ဆင်းသွားကြသည်။ အိပ်မက်ကြိုးမျှင်များသည် ကြယ်ရောင်များကဲ့သို့ အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်သွားပြီး အပေါ်ဘက်ရှိ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော ကောင်းကင်ယံပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ထွက်ပေါ်လာစေတော့သည်။ ဆုတ်ဖြဲသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဒဏ်ရာမျိုးစုံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် နဂါးကင်းခြေများကြီးသည် နဂါးချိတ်ပိတ်ရွာ၏ အထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။ ပူဇော်စားပွဲပေါ်ရှိ နာမည်ပြားများ လဲပြိုကုန်ကြပြီး ဘိုးဘေးခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ ရွာသားများလည်း အလိုအလျောက် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ရင်းနှီးနေခဲ့သော ညကောင်းကင်ယံသည် လူသားလောက၏ သစ်ရွက်ကြွေများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူတို့အထက်၌ ကျန်ရှိနေသည်မှာ သူတို့ကို ဝါးမြိုတော့မည့် ‘နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ’ သာ ဖြစ်သည်။

ကံကြမ္မာ၏ အကြည့်ကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရသော်လည်း ကောင်းမင် ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် နဂါးချိတ်ပိတ်ရွာ၏ အောက်ခြေတွင် မည်သည့်အရာ ပုန်းကွယ်နေသည်ကို သိရှိလိုပြီး စက္ကူမျက်နှာဖုံးက သူ့အား အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာသို့ လမ်းညွှန်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ကြိုးမျှင်များ၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးကင်းခြေများကြီးသည် ညကောင်းကင်ကို ဆုတ်ဖြဲ၍ နဂါးချိတ်ပိတ်ရွာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာတော့သည်။ ရွာသားများသည် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြချေ။ သူတို့ ထွက်ပြေးချင်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သရဲတစ်ကောင်ဖိထားသကဲ့သို့ မလှုပ်ရှားနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

“အိပ်မက်ဆိုတာ ဒီလောကရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး စည်းမျဉ်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ၊ ဘယ်လောက်ပဲ အားနည်းပါစေ အိပ်မက်ထဲမှာဆိုရင် ကံကြမ္မာကို ကျော်လွန်နိုင်တယ်၊ အိပ်မက်ကို အုပ်စိုးတဲ့ မပြောသင့်သူတွေ ဘာလို့မရှိရလဲ ငါသိချင်မိတယ်၊ အိပ်မက်တွေက အရမ်း စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်း၊ အစွမ်းထက်လွန်းပြီး ထိန်းချုပ်ရခက်လွန်းလို့လား”

နဂါးချိတ်ပိတ်ရွာကို ဝန်းရံထားသည့် အရိပ်တောင်တန်းများ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် အကြမ်းတမ်းဆုံး နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ ဤနေရာတစ်ခုလုံး၏ ဖုန်းရွှေတည်ဆောက်ပုံကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။ ထူးဆန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးကင်းခြေများကြီးသည် နဂါးချိတ်ပိတ်ရွာအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး မြေကြောများကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ရာ မြေပြင်ကြီး ပြိုကျသွားပြီး အက်ကြောင်းများထဲမှ ယင်စွမ်းအင်များနှင့် နာကြည်းမှုများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်လာတော့သည်။

ကောင်းမင်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ အတွင်းကမ္ဘာရှိ သွေးမြို့တော်အရှင်သခင်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် ယင်စွမ်းအင်နှင့် နာကြည်းမုန်းတီးမှုများကို ဤနေရာရှိ မည်သူမဆိုထက် ပိုနားလည်ပေသည်။ သူသည် ထိုအရာများအတွင်း ထူးခြားသော အရာတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒီယင်စွမ်းအင်တွေနဲ့ နာကြည်းမှုတွေအောက်မှာ အခြားအရာတွေ ဖုံးကွယ်နေသေးတာပဲ”

ကံကြမ္မာသစ်ပင်သည် လောလောဆယ်တွင် ကောင်းမင်ကို တိုက်ရိုက်မတိုက်ခိုက်နိုင်သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ‘နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှု’ အချို့ကိုသာ ဆင့်ခေါ်နိုင်၏။ သို့သော်လည်း ကောင်းမင်က ရူးသွပ်နေပြီဖြစ်ရာ ဤမျှအန္တရာယ်များသော အခြေအနေတွင်ပင် ရပ်တန့်ရန် အလိုမရှိချေ။

ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ပြန်လည်မွေးဖွားရန်အတွက်ဖြစ်ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းသည် မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ အဆုံးမဲ့အိပ်မက်ဆိုးများက ကောင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တိုးထွက်လာကြတော့သည်။

နဂါးချိတ်ပိတ်ရွာ တည်ရှိရာ မြေပြင်ကြီးသည် အိပ်မက်ဆိုးများကြောင့် ဝေဝါးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဧရာမနဂါးကင်းခြေများကြီးသည် အတားအဆီး အလွှာများကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး အဆုံး၌ ဗဟိုချက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ရွာအပြင်ဘက်ရှိ တောင်တန်းများသည် ပြစ်ဒဏ်ပေးရာ တိုင်လုံးကြီးများဖြစ်ပြီး မြေကြောများက ချိန်းကြိုးများ ဖြစ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

အချုပ်အနှောင်အားလုံး၏ အဆုံးသတ်တွင် ကောင်းမင်သည် ကွေ့ကောက်နေသော ကံကြမ္မာနှင့် အတက်အကျဖြစ်နေသော စွမ်းအားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ ၎င်းသည် တစ်ချိန်က တည်ရှိခဲ့ဖူးသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ စိတ်ဆန္ဒဖြစ်ပြီး အဆုံးမဲ့လူသားလောကတွင် ကံကြမ္မာ၏ အကျဉ်းချခံထားရသည့် နဂါးကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အပြောင်းအလဲဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။