အခန်း ၉၁၄

အပိုင်း (၉၁၄) ဒါပေမယ့် ငါမဖြေနိုင်ဘူး

ငွေစက္ကူများ မီးရှို့ပူဇော်နေသည့် ထိုသက်လတ်ပိုင်းစုံတွဲသည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းမှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကြချေသည်။ သူတို့သည် ကောင်းမင်တစ်ယောက် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း သွေးများစွန်းပေနေကာ ယာဉ်တိုက်မှုအတွင်းမှ လွတ်မြောက်လာသူ သို့မဟုတ် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသည့် ဒုက္ခသည်တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

ထိုဇနီးမောင်နှံသည် ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မီးဖိုထဲတွင် အသုဘငွေစက္ကူများ လောင်ကျွမ်းနေသည့် တဖျစ်ဖျစ်မြည်သံမှလွဲ၍ မည်သူမျှ စကားမပြောကြချေ။ ကောင်းမင် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မျက်ရည်စမ်းစမ်းနှင့် အမျိုးသမီးသည် သူ့အား စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာ၏။ အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမက ရုတ်တရက် စကားပြောလာခဲ့သည်။

“ဟို ဟိုလေ... နင်... နင် လျိုယီကို သိသလားဟင်”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ကောင်းမင်အား သတိကြီးစွာစောင့်ကြည့်နေရင်း အမျိုးသမီးကို အလျင်အမြန် ကာကွယ်လိုက်သည်။ ဤတောရိုင်းမြေတွင် အသုဘငွေစက္ကူများ မီးရှို့နေသူ မည်သူမဆို သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

“လျိုယီ...”

လျိုယီဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကောင်းမင်သည် သူမနှင့်အတူ ရှိခဲ့ဖူးသော မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ဦးခေါင်းအနောက်ဘက်၊ လက်မောင်းများနှင့် ပုခုံးများပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့မှာ သူ့အဝတ်အစားပေါ်ရှိ သွေးကွက်တည်နေရာများနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေလေသည်။

မပြောသင့်သူတစ်ပါးဖြစ်သည့်အပြင် စွမ်းအားကြီးလှသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်တစ်ကောင်အနေဖြင့် ကောင်းမင်အား မည်သူမျှ အလွယ်တကူ ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ချေ။ သူ စဉ်းစားမိသည့် တစ်ခုတည်းသော တရားခံမှာ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်သည်။

အဆုံးမဲ့လူသားလောကကို လွှမ်းမိုးထားသည့် ဧရာမကံကြမ္မာသစ်ပင်ကြီးသည် ကောင်းမင်၏ နာမည်အစစ်ကို ရှာမတွေ့သေးချေ။ သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ကောင်းမင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လူများနှင့် ဆက်နွှယ်မှုအချို့မှတစ်ဆင့် ကောင်းမင်ကို ထိခိုက်နာကျင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပုံရသည်။

“အတွင်းကမ္ဘာထဲမှာဆိုရင် ကံကြမ္မာသစ်ပင်က ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဆုံးမဲ့လူသားလောကကတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့နယ်မြေပဲလေ”

ဤတိုက်ခိုက်မှု၏ မြစ်ဖျားခံရာနှင့် အကြောင်းရင်းကို မသိရချေ။ ဖြစ်နိုင်သည်က အနာဂတ်တွင် ရရှိမည့်ဒဏ်ရာများက အချိန်မတိုင်မီ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို သို့မဟုတ် လူသားလောကရှိ ကောင်းမင်၏ မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများ ကျိန်စာသင့်နေသဖြင့် သူ့ကိုပါ လာရောက်ရိုက်ခတ်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သွေးများစိမ့်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သက်လတ်ပိုင်းစုံတွဲသည် ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသည်။ အမျိုးသားသည် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ယူ၍ လူနာတင်ယာဉ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးဖြစ်သူမှာမူ လမ်းဘေးရှိ သူတို့ကားဆီသို့ ပြေးသွားကာ အလွန်ရိုးရှင်းသော ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာလေးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

“ခင်ဗျားတို့ ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုပါဘူး”

ကောင်းမင်က အသုဘငွေစက္ကူများ၏ ပြာများကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ လွမ်းဆွတ်နေတဲ့သူက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ၊ တခြားမြို့တစ်မြို့မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နေပါတယ်”

ကောင်းကင်ဘုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖွင့်ဟ၍ မရပေ။ ကောင်းမင် အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် သူ့ပုခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပိုမို ဆိုးရွားလာတော့သည်။

ဤဒဏ်ရာမျိုးသည် ကောင်းမင်အတွက် လုံးဝပြင်းထန်ခြင်းမရှိသော်လည်း သားစားကြူးနတ်ဘုရားပင်လျှင် ယင်းကို ကုသပေးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ အိပ်မက်စည်းမျဉ်းများနှင့် ရူးသွပ်မှု စည်းမျဉ်းများမှလွဲ၍ ဤလောကကို ဖွဲ့စည်းထားသည့် အရာအားလုံးက သူ့ကို ငြင်းပယ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“နင်က ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ထားတဲ့ပုံပဲ၊ မလှုပ်ပါနဲ့”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးသည် ပတ်တီးများကို ကိုင်လျက် ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်နေရာမှ စတင်မှန်းမသိ ဖြစ်နေပုံရသည်။

“ကားအက်ဆီးဒင့် ဟုတ်လား... ဒီဒဏ်ရာက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ပေါ်လာဖို့ အစောကြီးကတည်းက သတ်မှတ်ထားပုံရတယ်၊ အချိန်တွေအကြာကြီး ကုန်လွန်ပြီးတဲ့နောက်မှာ နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာသင့်တဲ့နေရာမှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီပေါ့”

ကောင်းမင် ဘတ်စ်ကားစီးခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်က ဤကမ္ဘာတွင် သူ့အတွက် မူလက ရေးမှတ်ထားသည့် ကံကြမ္မာမှာ ယာဉ်တိုက်မှုတစ်ခုအတွင်း ဒဏ်ရာရရန် သို့မဟုတ် သေဆုံးရန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အရမ်းထူးခြားတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုနည်းလမ်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ သတ်လို့ မရပါဘူး”

“မလှုပ်နဲ့ဦးနော်၊ နေပါဦး... ဒီပတ်တီးကို နှလုံးနဲ့နီးတဲ့နေရာမှာ စည်းရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နှလုံးနဲ့ဝေးတဲ့နေရာမှာ စည်းရမှာလား”

သက်လတ်ပိုင်းစုံတွဲသည် ကောင်းမင်အား အလျင်အမြန် ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်ကြပြီး ကားနောက်ခန်း ထိုင်ခုံပေါ်သို့ တွန်းတင်လိုက်ကြသည်။ အမျိုးသားသည် အလွန်သတိကြီးလှသည်။ သူသည် သူ့ဇနီးကို ကားမောင်းခိုင်းပြီး သူကိုယ်တိုင်မူ ကောင်းမင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သည့်အသွင်ဖြင့် နောက်ခန်းတွင် အတူထိုင်လိုက်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ကောင်းမင်ကို သတိထားစောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ကောင်းမင်သည် သူ့ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ချေ။ အကယ်၍ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး အမှန်တကယ် ပြိုလဲပျက်စီးသွားလျှင်ပင် သူ့စိတ်ဆန္ဒ တည်ရှိနေသရွေ့ သူသည် သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ရုံက လွဲလို့ပေါ့။

“သိပ်လှတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ရှရန်ရဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပဲ၊ သဘာဝမကျသေးဘူး”

“ရှရန်ဆိုတာ နာမည်ကြီးပန်းချီဆရာတစ်ယောက်လား”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ကောင်းမင်၏ နောက်ခံကို စူးစမ်းချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

“သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ပါ”

အမျိုးသားသည် သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို ချိန်ညှိရင်း ကောင်းမင်၏ အဝတ်အစားပေါ်တွင် ‘ဟန်ရှန်းအကျဉ်းထောင်’ ဟု ရေးထားသည်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ကောင်းမင်၏ စကားကို ထပ်ဆင့်မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်း အရင်က ဘာအလုပ်လုပ်ခဲ့တာလဲ”

“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုသတိရလာအောင် ကြိုးစားနေတာလား”

ကောင်းမင်က သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အသံတွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်မျှ ပါဝင်နေခြင်း မရှိချေ။

“ငါက သာမန်လျှံကာ မေးကြည့်တာပါ”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် အကဲခတ်တော်သူဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူသည် အလွန်အန္တရာယ်များမည့်သူ မဟုတ်နိုင်ဟု သူ တွေးလိုက်လေသည်။ ပန်းချီဆွဲရတာ ဝါသနာပါတဲ့သူက ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးဝါးနိုင်မှာမို့လဲ။

အပြန်ခရီးတွင် ကောင်းမင်အား လူနာတင်ကားပေါ် ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ကြသည်။ လျိုယီ၏ ဖခင်သည် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး လူနာတင်ကားပေါ်ရှိ ဆရာဝန်နှင့် ရံဖန်ရံခါ စကားစမြည် ပြောဆိုနေလေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မသိပါဘူးဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးရဲ့ အုတ်ဂူကို သွားဆုတောင်းပေးနေတုန်း သူ လိုဏ်ခေါင်းထဲက ရုတ်တရက် ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတာပါ”

အမျိုးသားသည် ဆရာဝန်၏ မေးခွန်းများကို စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ဖြေကြားနေ၏။

“ဒီလိုဏ်ခေါင်းက စွန့်ပစ်ထားတာ ကြာပြီဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်သမီးလေး အထက်တန်းကျောင်းတက်နေတုန်း အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ခဲ့တာပါ၊ သူတို့အတန်းသားတွေ စီးလာတဲ့ ဘတ်စ်ကားကြီးက...”

အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသားသည် ထိုအကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောနိုင်သေးချေ။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးလေးနဲ့ သူတို့အတန်းထဲက ကလေးတွေအားလုံး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူကတော့ ကျွန်တော့်သမီးလေးက တခြားမြို့မှာ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲလို့ ပြောနေတယ်လေ”

“ကျွန်တော့်ဇနီးက မေးကြည့်တာပါ”

“သူက ဘာလို့မေးတာလဲ၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့... သူက ကျွန်တော့်သမီးရဲ့ ကျောင်းနေဖက်တစ်ယောက်နဲ့ နည်းနည်းတူနေလို့ထင်တယ်”

“ကျွန်တော် အဲဒီကလေးကို မှတ်မိပါသေးတယ်၊ သူ့နာမည်က ကောင်းယန်လို့ ထင်တာပဲ၊ သူ အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ့မိဘတွေလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ကြတာ”

“ကျွန်တော် သူတို့မိသားစုနဲ့ သိပ်မရင်းနှီးပါဘူး၊ ဒါနဲ့ စကားမစပ် ကျွန်တော့်ဇနီးဆီမှာ ကောင်းယန်အဘွားရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် ရှိနေသေးတယ်”

“အဲဒီအဘွားအိုကြီးက အတော်လေး သနားစရာကောင်းပါတယ်၊ မြေးဖြစ်သူက ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီး သမီးနဲ့ သမက်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားတော့ သူ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီး ရူးသလိုဖြစ်သွားတာလေ”

ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အမျိုးသားသည် ကောင်းမင်အကြောင်းကို ပိုမို သိချင်နေခဲ့သည်။ သူနှင့် စကားပြောကြည့်ပြီးနောက် ကောင်းမင်မှာ စိတ်ကျန်းမာရေး မကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဆေးကုသစရိတ်အချို့ကို ပေးချေခဲ့ပြီး ကောင်းမင်အတွက် သူ့ဇနီးထံမှ ကောင်းယန်အဘွား၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို တောင်းပေးခဲ့သေး၏။ ဤအရာအားလုံးကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လူနာဆောင်တစ်ခုမှ မယူထားသောကြောင့် ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် ကော်ရစ်ဒါလမ်းတွင် ထိုင်နေခဲ့ရာ ဆေးရုံ၏ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေခဲ့လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် သူနာပြုဆရာမတစ်ဦးထံမှ ဖုန်းခဏငှား၍ ကောင်းယန်အဘွား၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။

အဘွားအိုသည် အသက်အရွယ်ကြီးလှပြီဖြစ်ပြီး လမ်းလျှောက်ရန်နှင့် ကြားနိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲနေကာ စိတ်လည်း အနည်းငယ် ဖောက်နေခဲ့သည်။ ကောင်းမင်သည် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဟု ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဖုန်းသံအနည်းငယ်မြည်ပြီးနောက် ဖုန်းကို ချက်ချင်း လာကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရှောင်ယန်... သားလားဟင်”

ထိုအသံသည် အနည်းငယ် ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေသည်။

ကောင်းမင် ပြန်မဖြေချေ။ ထိုနာမည်ကို ဝန်ခံလိုက်ခြင်းသည် သူ့အပေါ် ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှု ရှိလာနိုင်ကြောင်း သူ သိထား၏။ သူသည် ထိုကလေး၏နေရာကို အစားထိုး၍ မရနိုင်သလို လက်ခံရန်လည်း ပို၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူသည် ဤနေရာကား သူ့အိမ်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ဤကမ္ဘာကြီးသည် သူမွေးဖွားရာနေရာ မဟုတ်ကြောင်းကို သေချာသိရှိထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

“အဘွား လူပျောက်ကြော်ငြာတွေ အများကြီးရိုက်ပြီး နေရာတိုင်းမှာ လိုက်ကပ်ထားတာ၊ အဘွားချန်ထားတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို သားလေးမြင်ရဲ့လား၊ ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ အဘွား ဖုန်းနံပါတ်မပြောင်းရဲခဲ့ဘူး၊ သားအဖေနဲ့အမေ မထွက်သွားခင်က အဘွားကို အိမ်မှာ သားကို စောင့်နေဖို့ ပြောထားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်၊ သူတို့လည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်...”

အဘွားအိုသည် စကားစသင်နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူမကိုယ်သူမ ဖော်ပြရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

“အစတုန်းကတော့ အဘွားကို လူတွေအများကြီး ဖုန်းဆက်ကြပါတယ်၊ အများစုက အဘွားကို လိမ်ညာနေကြတာလေ၊ အဘွားက အလိမ်ခံရမှာကို မကြောက်ပါဘူး၊ နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်ပြီးတဲ့နောက်တော့ လိမ်ညာတဲ့ဖုန်းတွေတောင် မရှိတော့ပါဘူး၊ ရှောင်ယန်... သား တကယ်ပဲ ပြန်လာတာလား”

စကားပြောချင်သည့် အတွေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကောင်းမင်၏ လတ်တလော ပတ်တီးစည်းထားသည့် ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ထပ်မံ စိမ့်ထွက်လာပြန်သည်။

ယခုတွင် သူသည် ကံကြမ္မာမရှိသောလူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကံကြမ္မာသစ်ပင်သည် သူနှင့် အဆုံးမဲ့လူသားလောကကြားတွင် ဆက်နွှယ်မှုများနှင့် အနှောင်အဖွဲ့များ ပိုမို ဖြစ်ပေါ်လာရန် မျှော်လင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့မှသာ ၎င်းသည် သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး ကံကြမ္မာအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ဆွဲသွင်းနိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ကောင်းမင် ဖုန်းချလိုက်တော့သည်။ ရုတ်တရက် သူ အရာတစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။ ကံကြမ္မာသည် သူ့ကို တစ်လျှောက်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အိမ်အစစ်ကို ရှာတွေ့ချိန်သည် ကံကြမ္မာက သူ့နာမည်အစစ်ကို ရှာတွေ့မည့်အချိန်လည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။