အခန်း ၉၁၈

အပိုင်း (၉၁၈) ယှဉ်ဘက်မရှိသော တိုက်ပွဲတစ်ခု

စက္ကူမျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ နည်းလမ်းမှာ ကောင်းမင်အတွက် အထူးတလည်ဖန်တီးထားသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး သူ့အတွေ့အကြုံအားလုံးသည် ထိုနည်းလမ်း၏ အဆင့်တိုင်းနှင့် ကွက်တိ ကိုက်ညီနေခဲ့ချေသည်။

မျက်နှာဖုံးသုံးခုလုံး ပျောက်ကွယ်မသွားမီ နောက်ဆုံးအချိန်၌ ကောင်းမင်သည် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား သို့မဟုတ် သူ့နှလုံးသားထဲမှ ပဲ့တင်ထွက်လာသည့်အလား ဖျော့တော့သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ကံကြမ္မာသစ်ပင်ထဲက အရာရောက်လာပြီ...”

“ဘန်း...”

ဆွေးမြည့်နေသော ယဇ်ပလ္လင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ကျိုးကြေသွား၏။ သိပ်သည်းလှသော ပိုးတီတွင်းများထဲတွင် သေဆုံးနေသောပိုးကောင်များ မရှိဘဲ အဖြူအမည်း အဆောင်စာရွက် အစအနများသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤအဆောင်စာရွက်များသည် လုဇန်အသုံးပြုခဲ့သည်များနှင့် ဆင်တူပြီး အားလုံး၌ ကံကြမ္မာ၏ အငွေ့အသက်အချို့ ကိန်းအောင်းနေလေသည်။ ကောင်းမင်ထံသို့ နောက်ဆုံးသတင်းစကားကို ပေးပို့ပြီးနောက် ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာ အမည်မသိစွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီကို ရောက်နေပြီလား...”

လုဇန်၏ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော အဘွားအိုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ကောင်းမင် စိတ်လွှတ်သွားကာ အတွင်းကမ္ဘာ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်မိခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက ကံကြမ္မာသစ်ပင်အတွင်းရှိ အရာတစ်ခုအား သူရှိရာနေရာကို ခြေရာခံမိသွားစေခဲ့ပြီး ၎င်းသည်လည်း လူသားလောက၏ ဤသစ်ရွက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပုံရသည်။

ထိုအရာက ဘာလဲဆိုတာကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။ စက္ကူမျက်နှာဖုံးကို ဖန်တီးခဲ့သူပင်လျှင် မသိဘဲ ကောင်းမင်ထံသို့ ‘၎င်းရောက်လာပြီ’ ဟူသော အရေးကြီးသတင်းအချက်အလက်တစ်ခုကိုသာ ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ စက္ကူမျက်နှာဖုံးမှ ထုတ်ပြလာသော သတင်းအချက်အလက်များကို မမြင်တွေ့ရမီကဆိုလျှင် ကောင်းမင်သည် အရင်ဆုံး ပုန်းနေရန်နှင့် အခြားလူသားသစ်ရွက်များအတွင်း၌ ပြဿနာရှာရန် စဉ်းစားမိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ ကံကြမ္မာသစ်ပင်ကို မည်သို့သတ်ဖြတ်ရမည်ကို သိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ သူ့မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားပြီး လက်ချောင်းများကို လက်သီးအဖြစ် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း အတွေးသစ်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။

“အတွင်းကမ္ဘာက ကံကြမ္မာသစ်ပင်အကြောင်းကို လုံလောက်အောင် မသိသေးဘူး၊ သူတို့က သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းတွေကိုတောင် နားမလည်ကြဘူး... ငါ့ကိုယ်ငါ အသုံးချပြီး ကံကြမ္မာရဲ့ အချက်အလက်တချို့ကို စမ်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား... ဒါက အတွင်းကမ္ဘာအတွက် ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ”

ဤလူသားသစ်ရွက်အတွင်းရှိ လုဇန်၏ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များကို ရှင်းလင်းပြီးပြီဖြစ်ရာ အခြားရှုပ်ထွေးနေသည့်အရာများ မရှိတော့ချေ။ လူသားများသည် မူမမှန်ဖြစ်ရပ်များ တည်ရှိမှုကို မယုံကြည်ကြချေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤလူသားကမ္ဘာမှာ အလွန် သန့်ရှင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းမင်နှင့် ကံကြမ္မာသစ်ပင် နှစ်ဦးလုံးအတွက် အခြားသောကိန်းရှင်များကို စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ အတော်လေးမျှတသော တိုက်ပွဲကွင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“ကံကြမ္မာသစ်ပင်က ငါ့ကို ဘယ်လို သတ်မလဲ...”

စက္ကူမျက်နှာဖုံးမှ ကြွေကျလာသော ပြာများသည် သေခြင်းတရား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ကောင်းချီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းမင်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။

စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များ လဲကျသွား၏။ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံနေသည့်ကြားတွင် ကောင်းမင်သည် စက္ကူမျက်နှာဖုံးများ၏ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ မှိန်ဖျော့နေသော လမ်းပေါ်တွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်လာလေသည်။ သူ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကြားလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီကံကြမ္မာကျင့်ကြံသူတွေက တကယ် ဆန်းကြယ်တာပဲ...”

အဆုံးမဲ့လူသားလောကအတွင်း၌ ကံကြမ္မာသစ်ပင်၏ ရန်ဘက်ဖြစ်သော ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု တည်ရှိနေကြောင်း ယခုအခါ ကောင်းမင် သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စက္ကူမျက်နှာဖုံးများဖြင့် အမှတ်အသားပြုလျက် သူတို့သည် လူသားလောကနှင့် ယင်ယန်နယ်ပယ်ကြားသို့ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကာ သက်ရှိအားလုံးကို မူမမှန်မှုပြသရန်နှင့် အပြောင်းအလဲများ ပိုမိုဖန်တီးရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

အတွင်းကမ္ဘာတွင် ကံကြမ္မာ၏ ရုပ်အလောင်းကို ယဇ်ပူဇော်ပြီး သစ်ရွက်များ၏ ထက်ဝက်ကို အနီရောင်ဆိုးပြီးနောက် ဤစွမ်းအားသည် အရိပ်ထဲမှ အလင်းထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းလာပြီး ကံကြမ္မာသစ်ပင်ကို တရားဝင် တိုက်ခိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သစ်ပင်ကြီးကို တုန်လှုပ်စေရန် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းလုပ်ရပ်မှာ ဤနေရာရှိ လူတိုင်းအပေါ်တွင် လက်တွေ့ဆန်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“စက္ကူမျက်နှာဖုံးတွေက ဟင်းလင်းပြင်သွေးမြို့တော်ထဲမှာ ပေါ်လာနိုင်တာမို့ သူတို့ပေးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက တိကျသင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာသစ်ပင်ထဲကနေ ဘာထွက်လာလဲဆိုတာကို သူတို့ မရှင်းပြနိုင်တာက ငါ့ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်”

သွေးမြို့တော်သခင်တစ်ပါးအနေဖြင့် ကောင်းမင်သည် သရဲများကို မကြောက်ရွံ့ချေ။ သူကိုယ်တိုင်ကပင် ကြီးမြတ်သော မိစ္ဆာဝိညာဉ်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူ ကြောက်ရွံ့သည်မှာ မသိနားမလည်နိုင်သောအရာကိုသာ ဖြစ်သည်။

သူ့လက်ချောင်းများကို သူ့နှလုံးပေါ် တင်လိုက်ရာ အိပ်မက်ချည်မျှင်များသည် ညကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။ ကောင်းမင် မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဤလူသားကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် မီတာသောင်းချီရှည်လျားပြီး အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် နဂါးကင်းခြေများကြီးက လွှမ်းမိုးထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြယ်တာရာများသည် ၎င်း၏ ခြေထောက်ကြားမှ အဟများမှတစ်ဆင့်သာ ကျဆင်းနိုင်လေသည်။ ‘နတ်ဘုရားသဖွယ် ဖြစ်တည်မှု’ အချို့ကို ဝါးမြိုပြီးနောက် ကင်းခြေများကြီးမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလောက်အောင် အင်အားကြီးမားလာခဲ့သော်လည်း ကောင်းမင်တွင် လုံခြုံသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို လုံးဝ မရရှိသေးချေ။

“ဒီလူသားလောကသစ်ပင်ရဲ့ သစ်ရွက်ကြောတွေကို အိပ်မက်ဆိုးကင်းခြေများက အစားထိုးထားတာမို့ ငါ အချိန်မရွေး အိပ်မက်လောကထဲကို ဝင်နိုင်ပြီး အိပ်မက်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အလွှာတွေကတစ်ဆင့် ဟန်ဟိုင်းသွေးမြို့တော်ဆီကို ပြန်သွားနိုင်တယ်... ဒါ့အပြင် စိတ်ဖောက်ပြန်မှုရဲ့ တည်ရှိမှုပါ ပေါင်းလိုက်ရင် အဲဒီအရာက ငါ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ သတ်မလဲဆိုတာ တကယ်ကို စိတ်ကူးလို့မရဘူး”

စိတ်ချရစေရန်အတွက် ကောင်းမင်သည် ဗဟိုသွေးမြို့တော်သခင်ထံမှ ရရှိထားသော သွေးစွန်းနေသည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ရှင်းလုသွေးမြို့တော်သခင်၏ ဓားကို ဝတ်ရုံအတွင်း၌ ဝှက်ထားလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ထားမည့်အစား ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းအတွင်းရှိ သရဲများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံးကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး မသင်္ကာဖွယ် လူသား သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုမှန်သမျှကို ရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ လူသားကမ္ဘာတွင် ညအချိန်မှာ အမြဲတမ်းလိုလို လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားလေ့ရှိပြီး လူအများစုမှာ သူတို့၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း ယခင်က ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပိုမိုသတိထားတတ်သော လူအချို့မှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း မရေမရာ အာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည်... ပို၍ ရူးသွပ်လွယ်လာကြသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။

“သူ့ကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူးလား...”

နေမင်းကြီး လုံးဝထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကောင်းမင်က သရဲများကို ပြန်ပို့ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သရဲနီတစ်ကောင်က ရုတ်တရက် သတင်းစကားတစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည်။

ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထွက်ပေါက်အနီးတွင် ရှိနေခဲ့သော သူသည် ကောင်းမင် ထွက်လာခဲ့သည့် လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းမှ အခြားလူတစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင် ထိုသူကို မှတ်မိပေသည်။ ၎င်းမှာ လျိုယီ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကောင်းမင်သည် ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေမိသည်။

အကယ်၍ ရှင်းလုလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အဆုံးမဲ့လူသားလောကအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော အတွင်းကမ္ဘာမှ လျိုယီသာ ဖြစ်ပါက သူမသည် ထိုဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းမှ သေချာပေါက် ထွက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူမသည် အတွင်းကမ္ဘာမှ အခြားသရဲများနှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာသင့်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ အတွင်းကမ္ဘာမှ လျိုယီမဟုတ်ပါက ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းမှ ထွက်လာသော ဤလျိုယီက မည်သူနည်း။

ကံကြမ္မာလား...။

သို့မဟုတ် စက္ကူမျက်နှာဖုံးက ပြောခဲ့သောအရာလား...။

ကောင်းမင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလုမြို့တော်၌ လျိုယီနှင့် ပတ်သက်ခဲ့သည့် မှတ်ဉာဏ်များက အလိုအလျောက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် မှီခိုခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးတည်းသော အဖော်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

“ဘာလို့ သူဖြစ်နေရတာလဲ...”

ထိုသရဲနီပေးသော သဲလွန်စများအတိုင်း ကောင်းမင်နောက်ယောင်ခံလိုက်ရာ မြို့စွန်တစ်နေရာတွင် သူမကို ရှာတွေ့လိုက်တော့သည်။

ကြင်နာတတ်သော လူတစ်ဦးကြောင့် ရှင်းလုမြို့ဟောင်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာသော လျိုယီသည် သူမ၏ မိဘများထံသို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။

ကောင်းမင် ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် မနေ့က သူ့ကို ‘ကယ်တင်ခဲ့သော’ သက်လတ်ပိုင်းဇနီးမောင်နှံက လျိုယီကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“သူပဲ... တကယ်ပဲ သူပဲ...”

ဤလောကတွင် ထာဝရဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီဟု ထင်မှတ်ထားသော လူတစ်ဦးကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ခွင့်ရခြင်းထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသောအရာ မရှိချေ။

ကျောင်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လျိုယီမှာ ကောင်းမင်မှတ်မိထားသည့် ပုံစံအတိုင်း အတိအကျပင် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ကောင်းမင်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်ကြီးမားသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရပုံရပြီး စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကိုပင် ပြည့်စုံအောင် မပြောနိုင်ချေ။

ကောင်းမင်သည် ထိုလှပသောဆုံတွေ့မှုကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ အဝေးတစ်နေရာမှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သက်လတ်ပိုင်းဇနီးမောင်နှံသည် လျိုယီအား ဆေးရုံသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဒဏ်ရာများမှာ ကုသရန်နှင့် ထိန်းချုပ်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း လျိုယီ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများမှာ ထိုဇနီးမောင်နှံအတွက် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေလေသည်။

သူတို့သည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်ထားသော သမီးဖြစ်သူ ပြန်ပေါ်လာသည်ဟု တွေးထားသော်လည်း သူမမှာ စိတ်ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး လောကကြီးမှာ သရဲများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများ ပြည့်နှက်နေကြောင်း၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားသော ကမ္ဘာတစ်ခုကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း စသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ပြောဆိုနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသဖြင့် သူမကို ကုသပေးရန် ရှင်းလုမြို့တော်ရှိ အတော်ဆုံး ဆရာဝန်များကို ပင့်ဖိတ်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအချိန်အထိ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း ညရောက်လာသောအခါ ကောင်းမင်၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်လာရပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။

လျိုယီ၏ ‘အခြေအနေ’ တည်ငြိမ်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းမင်၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းအတွင်းရှိ သရဲအချို့မှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး သူ့ခေါင်းထက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားသော နဂါးကင်းခြေများကြီးမှာလည်း ဝေဝါးလာလေသည်။ ဤလူသားလောကသစ်ရွက်အတွင်းရှိ မူမမှန်ဖြစ်ရပ်အားလုံးမှာ လျိုယီ၏ ဖျားနာမှုသက်သက်သာ ဖြစ်နေသည့်အလားပင်...။

ရောဂါပျောက်သွားသည်နှင့် ကောင်းမင်အပါအဝင် မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များအားလုံး ဖယ်ရှားခံရတော့မည်ဖြစ်ပြီး အမှားအယွင်းအားလုံးကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“ဒါက ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်မှု နည်းလမ်းမျိုးလဲ... ရှင်သန်ဖို့အတွက် အပြန်အလှန်မှီခိုတာကြောင့်လား... ကံကြမ္မာက သူ့အပေါ်မှာ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်ကို ရှာတွေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား”

ကံကြမ္မာသစ်ပင်မှ ဆင်းသက်လာသောအရာက စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းမင် သိလိုက်ပြီး နောက်ထပ်ဖြစ်လာမည့်အရာမှာ သူနှင့် ကံကြမ္မာကြားမှ တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။