အခန်း ၉၂၀

အပိုင်း (၉၂၀) ငိုကြွေးမှု

“ဒါတွေက ငါတို့ အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ အရာတွေပါ...”

လျိုယီ ဆန့်တန်းထားသော လက်ကို သူမ၏ ဖခင်က လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ဖုန်းဆက်ပြီးကာမှ ပြန်ရောက်လာသော ဖခင်အိုမှာ မျက်နှာပျက်နေခဲ့ပြီး ကောင်းမင်အား သံသယစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

“ငါ တကယ် မြင်ခဲ့တာပါ... နင် ငါ့အတွက် သက်သေခံပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား...”

ဝှီးချဲပေါ်ရှိ လျိုယီသည် နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ပြင်အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားပြီး တစ်ခုတည်းသော ကြိုးကို အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်အလား ကောင်းမင်၏ လက်မောင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆွဲကိုင်ထားခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ကလေးဘဝအချိန်များဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည့်အလား ယခင်ကထက် ပိုမို လှပနေလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရူးသွပ်သွားခြင်းမှာ ကလေးဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားခြင်းနှင့် တူလှသည်။ ကလေးတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်သည် လူကြီးတစ်ယောက်၏ အဝတ်အစားများနှင့် အံမဝင်နိုင်ချေ။

“လွှတ်လိုက်... လျိုယီ...”

သူမ၏ ဖခင်နှင့် မိခင် နှစ်ဦးလုံးက လျိုယီအား လက်လွှတ်စေချင်ကြပြီး ဆရာဝန်နှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရေးဝန်ထမ်းက လျိုယီကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဝှီးချဲကို တွန်းလိုက်ကြသည်။

“ကောင်းမင်... ကောင်းမင်...”

သူ့ဒဏ်ရာများက ပိုမိုဆိုးရွားလာသဖြင့် သူ့ဝတ်ရုံတွင် သွေးများ စိုရွှဲသွားစေသည်။ ကောင်းမင်သည် သူနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော လျိုယီကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမထံသို့ စကားလှမ်းပြောရန် အတွေးဝင်သွားသည့် တဒင်္ဂတွင် သူ၏ အဖြေစကားကြောင့် ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ထပ်မံစီးကျလာပြန်သည်။

သူသည် ကံကြမ္မာမရှိသော လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာသစ်ပင်သည် သူ့အား အဆုံးမဲ့လူသားလောကနှင့် ဆက်နွှယ်မှုများ ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေရန် အလိုချင်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်မှသာ သူ့ကို ကံကြမ္မာအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဆွဲသွင်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ နာမည်အစစ်ကို ပိုလျင်မြန်စွာ ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယင်းသည် ကံကြမ္မာသစ်ပင်က ကောင်းမင်အတွက် ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကံကြမ္မာ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ လျိုယီအား သူ့ကို ရှာဖွေမည့် ကြားခံအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ကောင်းမင်သာ လျိုယီနှင့် မထိတွေ့ မဆက်ဆံပါက ကံကြမ္မာသည် သူမမှတစ်ဆင့် သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း ဖျောက်ဖျက်ပစ်မည်ဖြစ်ပြီး သူနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အရာအားလုံးကို ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ကောင်းမင်သာ လျိုယီနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမိပါက သူတို့၏ ဆက်နွှယ်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာမည်ဖြစ်ပြီး ကံကြမ္မာသစ်ပင်သည် သူမကို အသုံးပြု၍ ကောင်းမင်၏ နာမည်အစစ်ကို ပိုလျင်မြန်စွာ ရှာဖွေကာ သူ့အား ကံကြမ္မာအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဆွဲသွင်းပြီး အမှားအယွင်းအားလုံးကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ ဖြူလျော်နေသော လက်ချောင်းထိပ်လေးများသည် မိဘများ၏ အတင်းအကျပ်ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း လျိုယီသည် ကောင်းမင်အား နောက်လှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ လူအများ၏ မျက်ဝန်းကြားမှ ကွက်လပ်များကို ဖောက်ထွင်းနေခဲ့သည်။ ဤကမ္ဘာကြီးတွင် သူမ၌ သွေးသားရင်းချာအားလုံး ရှိနေသော်လည်း သူမအတွက် ကောင်းမင်တစ်ယောက်တည်းသာ ရင်းနှီးပေသည်။

“မင်း မရူးပါဘူး... မင်းမြင်ခဲ့တာတွေ၊ မင်းကြားခဲ့တာတွေ အားလုံးက အစစ်အမှန်တွေပါ”

ကောင်းမင် လျိုယီအား အဖြေပေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ့ဒဏ်ရာများသည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် စုတ်ပြဲသွားပြီး သူ့အရေပြားမှာ ဆုတ်ဖြဲခံရသော ဓားအိမ်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ထွင်းဖောက်မြင်နေရသော ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များက သူ့ကိုရော လျိုယီကိုပါ အတူတူ ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။

“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ...”

လျိုယီ၏ ဖခင်မှာ တင်းမာသွားရသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ အခြေအနေသည် နောက်ဆုံးတည်ငြိမ်လာပြီး အရာအားလုံး ကောင်းမွန်သော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤလူကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူမ၏ ရောဂါလက္ခဏာများကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေခဲ့သည်။

ကောင်းမင်၏ အဖြေစကားကြောင့် ကြင်နာတတ်သော လျိုယီ၏ မိခင်သည်လည်း ကောင်းမင်နှင့် သူမ၏ သမီးကြားတွင် ဝင်ရောက်ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမက ဘာမှမပြောဘဲ ဝှီးချဲပေါ်ရှိ သမီးဖြစ်သူကိုသာ ကာကွယ်ထားလိုက်လေသည်။

ကောင်းမင် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း အချိန်အတော်ကြာမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စက္ကူမျက်နှာဖုံးတွင် ဖော်ပြထားသောအရာ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ဤနေရာတင် ရှိနေပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို လွှမ်းမိုးနေကာ သူ၏ သီးသန့်ဖြစ်တည်မှုမှလွဲ၍ သူ၏ စွမ်းရည်အားလုံးကို ချည်နှောင်ထားကြောင်း သူ သေချာသွားခဲ့သည်။

ကောင်းမင်သည် ၎င်းကို မမြင်နိုင်၊ မထိတွေ့နိုင်သော်လည်း ၎င်းကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။ လုယူဖယ်ရှားခံရခြင်း၏ နာကျင်မှု၊ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သူ့ထံတွင် မကြာခဏ ရှိနေခဲ့ဖူးသော ‘လုံးဝအကူညီမဲ့မှု’ ဟု ခေါ်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ဒေါက်တာပိုင်သည် လျိုယီကို လူနာဆောင်အတွင်းသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ကောင်းမင်အား နောက်သို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှည့်ကြည့်လိုက်ပုံရသည်။

ကံကြမ္မာသစ်ပင်သည် သက်ရှိအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး လူတိုင်း၏ ကံကြမ္မာကို ကြိုးကိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်း နာမည်ရှာတွေ့ထားသော သက်ရှိလူတိုင်းမှာ ၎င်း၏ ပွန်းရုပ်များနှင့် ကစားစရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆရာဝန်၊ သူနာပြု၊ လျိုယီ၏ မိဘများနှင့် မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နေရသူ အားလုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်...”

ကောင်းမင်၏ အခြေအနေက ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းထက်ရှိ အိပ်မက်ဆိုးကင်းခြေများမှာ အားနည်းလာနေ၏။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသော သရဲအများစုမှာ ကံကြမ္မာ၏ နာမည်ပေးခံလိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ အရေအတွက်က လျော့နည်းလာနေခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာသစ်ပင်နှင့် ကောင်းမင်၏ စွမ်းအားအသုံးပြုမှုမှာ လုံးဝ မတူညီသော အဆင့်များတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် ကံကြမ္မာက ဤအရာများကို မည်သို့လုပ်ဆောင်သွားသည်ကိုပင် နားမလည်ချေ။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ကံကြမ္မာသည် ရှောင်လွှဲ၍မရသော ဖန်တီးမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါက အရမ်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတယ်၊ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး၊ အားနည်းလွန်းတယ်... စက္ကူမျက်နှာဖုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရဆိုရင် ငါဟာ အချိန်မြစ်ထဲမှာ ကံကြမ္မာကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ အနီးစပ်ဆုံး အခြေအနေကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာ စိတ်ကူးလို့တောင် မရဘူး”

အကြိမ်ပေါင်းများစွာသေဆုံးခြင်းနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများ၊ စဉ်ဆက်မပြတ် ကြိုးပမ်းမှုများနှင့် လျှို့ဝှက်အစီအစဉ်များကသာ သူ့အတွက် ဤနှိမ့်ချစရာကောင်းပြီး သနားစရာကောင်းသော အခွင့်အရေးကို ရရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ညကောင်းကင်ကြီးသည် မှောက်လှန်သွားသော မင်အိုးတစ်လုံးကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ ရုပ်သွင်ကို ဝေဝါးသွားစေလေသည်။ ကောင်းမင်သည် နာရီလက်တံ သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ဆေးရုံအတွင်းသို့ ထပ်မံဝင်ရောက်လိုက်သည်။ လျိုယီနှင့် နီးကပ်လာလေလေ ကောင်းမင် ရင်ဆိုင်ရသည့် ကန့်သတ်ချက်များမှာ ပိုမိုကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်နေလေသည်။ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များ ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆက်နွှယ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့အခြေအနေမှာ ပို၍အန္တရာယ်များလာတော့သည်။

“စက္ကူမျက်နှာဖုံးက ပြောခဲ့တဲ့အရာဟာ ဒေါက်တာပိုင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပုန်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအရာကောက်ကျစ်မှုအရဆိုရင် ဒီလိုထင်ရှားတဲ့အရာမျိုးကို သေချာပေါက် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး... ဖြစ်နိုင်ခြေအနည်းဆုံးလူက အဖြေ ဖြစ်နေမလား၊ ဥပမာ လျိုယီရဲ့ အမေဖြစ်တဲ့ အဲဒီကြင်နာတတ်တဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးပေါ့... ငါ မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပိုတိုက်ရိုက်ကျတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ ဒါက ကြားခံကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာပဲ”

သရဲများစွမ်းအားများနှင့် စည်းမျဉ်းများ မရှိလျှင်ပင် ကောင်းမင်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းရည်မှာ သာမန်လူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူ၍ လျိုယီ၏ လူနာဆောင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ လျိုယီ၏ ဖခင်မှာ အချိန်ပိုအလုပ်ဆင်းရန် ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိခင်မှာလည်း လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် ကုတင်ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

ကောင်းမင်သည် လူနာဆောင်တံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်ရင်း အမှောင်ထုထဲမှ မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လရောင်ကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသည်။

ကောင်းမင်အတွက် လျိုယီသည် သေခြင်းသံသရာ မစတင်မီက မှတ်ဉာဏ်များကို ကိုယ်စားပြုပြီး ထိုလှပသော အခိုက်အတန့်များ၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်ကာ နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လုဇန်နှင့် ဒေါက်တာကောင်းတို့၏ လှည့်စားခြင်းကို မခံခဲ့ရပါက ကောင်းမင်သည် ဟန်ဟိုင်းမြို့မှ ထွက်ခွာပြီး ရှင်းလုမြို့သို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးဘဝတွင် သူတို့နှစ်ဦးသား ရိုးရှင်းသော ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသဖြင့် ကောင်းမင်သည် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျမရှိတော့သော လူတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေခဲ့ရသည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်လရောင်လေးကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ သူသည် လျိုယီ၏ ပုခုံးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာအယာ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်လေသည်။

လျိုယီသည် ကြားခံဖြစ်သည်။ ရှေ့မတိုးသာနောက်မဆုတ်သာ အခြေအနေကို ဖြတ်ကျော်ရန် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သရဲစွမ်းအားများ အားလုံး မရှိလျှင်တောင် ကောင်းမင် လုပ်ဆောင်နိုင်သေးသောအရာ ဖြစ်သည်။ ပွေ့ဖက်မှု တင်းကျပ်လာပြီး သူ့လက်များက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ရင်နေခဲ့လေသည်။ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များမှတစ်ဆင့် ဖရိုဖရဲမှတ်ဉာဏ်များက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“နင့်ကို မကူညီနိုင်ခဲ့လို့ တောင်းပန်ပါတယ်...”

“နင်ပြန်လာတာက ငါ့အတွက် အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းခြင်းပါပဲ...”

“ငါ့အပေါ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ နေမှာပါ၊ ဥပမာ... အသက်ရှင်နေရတာထက် သေသွားတာက ပိုကောင်းတာမျိုးပေါ့...”

“ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို မပြောပါနဲ့... ငါတို့ ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရပြီးပြီပဲ၊ ရှေ့မှာ သေချာပေါက် အဆုံးမဲ့ကောင်းချီးတွေ ရှိနေမှာပါ...”

ရှင်းလုရှိ အခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ခုတည်းသော ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် တိုးဝှေ့ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။

“ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်အတွင်း ငါကစားခဲ့ဖူးသမျှ အကောင်းဆုံးဂိမ်းပဲ... ဒါက ငါ့ကို ကွဲပြားတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးတယ်၊ ဒါက ငါ့ကို အိမ်ရဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

“နင့်ရဲ့ တခြားအကောင့်ကို မပြောင်းနဲ့လေ... ငါ မြင်နေရတယ်နော်...”

ကောင်းမင် ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။ လရောင်လေးမှာ နွေးထွေးမှု ရှိလာပုံရပြီး သူ့လက်မောင်းများကို စိုစွတ်သွားစေလေသည်။

ယင်းသည် သူလျိုယီကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဦးဆောင်ပွေ့ဖက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမကို သတ်ပစ်ချင်သည့် အချိန်လည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များက သူ့ဝိညာဉ်ကို ဖောက်ထွင်းသွား၏။ ကောင်းမင်သည် သူ ကံကြမ္မာသစ်ပင်အတွင်းရှိ အရာတစ်ခုကို သတ်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်မှုပုံရိပ်ယောင်များကို သတ်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်ပိုင်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို သတ်နေခြင်းလောကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ချေ။ သူ၏ ကွေးထားသော လက်မောင်းက နောက်ဆုံး၌ ဆက်လက် မလှုပ်ရှားတော့ချေ။

ကောင်းမင်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံတစ်ခုကို ဝေဝေဝါးဝါး ကြားလိုက်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ပွေ့ဖက်မှုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နှလုံးသားအတွင်းမှ ပဲ့တင်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့နှလုံးသားအတွင်း၌ အမြဲတမ်းလိုလို အေးစက်မှုများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးမှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့သော်လည်း သူနှင့်သာသက်ဆိုင်သည့် သူ့ကိုယ်ပိုင်တည်ရှိမှုတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူလျိုယီကို သတ်ချင်သည့်အချိန်တွင် ၎င်းက ငိုကြွေးနေခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။