အခန်း ၉၂၂

အပိုင်း (၉၂၄) ကောင်းသောညပါ

လျိုယီသည် အလွန်လွတ်လပ်ပြီး ထက်မြက်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းကျောင်းမှာကတည်းက သူမသည် အမြဲတမ်း ကိုယ်ပိုင်အမြင်ဖြင့် ပြတ်သားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ရှင်းလု၌ ကောင်းမင်အပေါ် မည်သည့်အရာများဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူမ အသေးစိတ် လိုက်လံစုံစမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကွန်ပျူတာပေါ်ရှိ ကောင်းမင်၏ အလုပ်လျှောက်ထားသည့် မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ကောင်းမင်၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် သူမသည် ကြောက်ရွံ့မှုများကို အောင့်အည်းသည်းခံ၍ သရဲအိမ်သို့ သွားရောက်ကာ ဇာတ်လမ်းအားလုံးကို ကစားခဲ့သည်။ သူမသည် မသေဆေးကုမ္ပဏီ၏ ဦးနှောက်ဂိမ်းတွင် စမ်းသပ်ခံမည့်သူအဖြစ် စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။ သရဲမြင်ရသည်ဆိုသော တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သရဲအိမ်ပိုင်ရှင်က ကောင်းမင်အတွက် ချန်ထားခဲ့သော ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကောင်းမင်၏ တာဝန်ခံဆရာဝန်ထံသို့ပင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သွားရောက်တွေ့ဆုံကာ ထိုဆရာဝန်ထံမှ အရာအများကြီးကို လေ့လာသိရှိခဲ့ရသည်။

ကောင်းမင်က သူမအား ကံကြမ္မာ၏ ပွန်းရုပ်တစ်ကောင်အဖြစ် သံသယဝင်နေချိန်၌ လျိုယီကိုယ်တိုင်လည်း အရာအားလုံးက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်တစ်ခုလားဆိုသည်ကို တွေးတောနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စဉ်ဆက်မပြတ် နီးကပ်လာရင်း စဉ်ဆက်မပြတ် မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့ရင်း... ကောင်းမင် ထပ်ထွက်သွားသည့် အချိန်ကျမှသာ လျိုယီသည် သူမ ကောင်းမင်ကို ချစ်နေမိကြောင်း နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ ယင်းသည် ကံကြမ္မာနှင့် လားလားမျှ မသက်ဆိုင်ချေ။ ဓားသွားက သွေးကြောတစ်ခုသို့ ထိမိသွားချိန်၌ လျိုယီ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဖြူဖွေးသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်လေသည်။ ရုတ်တရက် ကော်ရစ်ဒါဘက်မှ သူမ မိခင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“လျိုယီ... သမီး သန့်စင်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတာလား...”

“ဒီကလေးက ညသန်းခေါင်ကြီး ဘယ်တွေလျှောက်ပြေးနေတာလဲ မသိဘူး... သူ့ဒဏ်ရာတွေကလည်း မသက်သာသေးတာကို...”

သူမနားထဲသို့ ရင်းနှီးနေသောအသံတစ်ခု ရောက်ရှိလာ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှုများက လျိုယီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့လိုက်ကြသည်။

ညကောင်းကင်ထက်တွင် အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကင်းခြေများကြီးသည် လူသားလောကအတွင်းသို့ ဝင်ဆောင့်နေပြီး မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်ကို ချိုးဖျက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ အခြားသော လူသားသစ်ပင်များ၏ သစ်ရွက်များမှ မရေမတွက်နိုင်သော ကံကြမ္မာသွေးကြောများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သိပ်သည်းစုစည်း၍ ဝေဝါးသော လူသားပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွား၏။ ၎င်းက အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး နောက်ဆုံး၌ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကောင်းမင်နှင့် ပိုမိုဆင်တူလာတော့သည်။

နဂါးကင်းခြေများကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့် စိတ်ဖောက်ပြန်မှုကမ္ဘာမှ ရရှိထားသော ရူးသွပ်မှုစည်းမျဉ်းများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိုးဖောက်သွား၏။ ၎င်းမှာ လူသားကမ္ဘာအတွင်းသို့ မိုးကြိုးတစ်ချက် ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ညကို ချက်ချင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ဝေဝါးနေသော လူသားပုံရိပ်သည် ကောင်းမင်၏ စွမ်းရည်တစ်ခုချင်းစီကို သိရှိနေပုံရသည်။ အဖြူရောင်ရွက်ကြောများ အရည်ပျော်သွားပြီး ၎င်းအတွင်းမှ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေသည်။ အတွင်းကမ္ဘာမှ သရဲများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများပေါ်ရှိ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များနှင့်မတူဘဲ ဤကြိုးမျှင်များမှာ ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေသော ငါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဘဝများမှာ အရောင်အသွေးမရှိဘဲ ဖျော့တော့သော အဖြူရောင်သာ ဖြစ်နေလေသည်။

သူတို့ထံမှ သန့်စင်မွန်မြတ်သည့် ခံစားချက်ကို လုံးဝမရရှိဘဲ ခြောက်သွေ့နေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကဲ့သို့ ထုံထိုင်းမှုကိုသာ ခံစားရပေသည်။

ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များက ဘဝ၏ ရူးသွပ်မှုစည်းမျဉ်းများနှင့် ရောယှက်သွားရာ ဆီပူထဲ ရေလောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ အနက်ရောင် မြူခိုးတိမ်တိုက်ကြီးအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်း၍ ဒဏ်ရာများဖြင့်သာ လုံးဝဖွဲ့စည်းထားသော နဂါးကင်းခြေများကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အရုပ်ဆိုးကြမ်းကြုတ်လှပြီး ကြည့်ရှုရန်ပင် အလွန်တရာ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝေဝါးနေသော လူသားပုံရိပ်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လေသည်။ မည်သူမဆို ကြည့်ရှုလိုက်ပါက ထိုဝေဝါးသော ပုံရိပ်သည် လူသားလောကမှ သစ်ရွက်အချို့ကို စုစည်းလျက် အရုပ်ဆိုးသော မိစ္ဆာကောင်ကို တိုက်ခိုက်နေသည့် ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူညီနေပေသည်။ ၎င်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ သက်ရှိအားလုံးကို မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ကာကွယ်ပေးနေပုံရသည်။

၎င်းက အလွန်ဖြောင့်မတ်ပြီး အလွန်ကြီးမြတ်လှသည်။ ၎င်း အသုံးပြုသမျှ စွမ်းအားအားလုံးက ငြိမ်းချမ်းခြင်းအငွေ့အသက်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေ၏။

အဆင့်မြင့်စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ပူးကပ်ထားသော နဂါးကင်းခြေများကြီးမှာမူ ၎င်းနှင့် ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လုံးဝ ပြင်မရနိုင်လောက်အောင် ယုတ်မာရက်စက်သော မိစ္ဆာဆိုးကြီးအဖြစ် ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။

ဆေးရုံကော်ရစ်ဒါပေါ်မှ ခြေသံများ ရပ်တန့်သွား၏။ သန့်စင်ခန်းတံခါးမှာ အသာအယာ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။ လျိုယီ၏ မိခင်သည် အခြားသူများကို နှောင့်ယှက်မိမည်စိုးသဖြင့် တိုးတိုးလေး လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“ယီယီ... သမီး အထဲမှာ ရှိနေတာလား...”

စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများက သူမအား သန့်စင်ခန်းအတွင်းသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမက နူးညံ့စွာ ခေါ်ဆိုရင်း ပထမဆုံးအိမ်သာခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့နော်... သမီး နေမကောင်းပြန်ဖြစ်လို့လား... သမီး ဆေးမသောက်ချင်ရင် မေမေ ဆရာဝန်ကို ပြောပေးမယ်လေ... သမီး ဒီနေရာကို သဘောမကျရင် မေမေတို့ တခြားဆေးရုံကို ပြောင်းကြတာပေါ့...”

ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာရင်း သူမမိခင်သည် ဒုတိယမြောက် အိမ်သာခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဗလာဖြစ်နေလေသည်။ သူမသည် ပို၍ ပို၍ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးအိမ်သာခန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးမှာ အတွင်းမှ ဂျက်ထိုးထားသဖြင့် ဖွင့်မရချေ။ လျိုယီ၏ မိခင်သည် တံခါးကို နူးညံ့စွာ ခေါက်လိုက်ရင်း မရေမရာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ယီယီ... အထဲမှာ ရှိနေတာ သမီးလား...”

မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသံသည် ဤလောကတွင် အထူးခြားဆုံး ဂီတသံ ဖြစ်သည်။ မိခင်နှင့်အတူ ရှိနေချိန်၌ အရာအားလုံးက ရိုးရှင်းပုံရသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအသံကို ဘယ်သောအခါမှ ထပ်မကြားရတော့မည့် အခြေအနေမျိုး ရောက်လာသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူ ပြောခဲ့ဖူးသော စကားလုံးတိုင်းမှာ အလှပဆုံး သီချင်းတစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဘယ်တော့မှ ထပ်မကြားနိုင်တော့မည့် သီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာရသည်။ အိမ်သာခန်းအတွင်းရှိ လျိုယီသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်မိရာ သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သော အတွေးများက သူမစိတ်ထဲ လျှံကျလာလေသည်။

ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ဘဝမျိုးမှာ နေထိုင်ရတာက ဘာမှားလို့လဲ... ဘာမှားလို့လဲ...။ ဝိညာဉ်ကို ပိုးကြိုးမျှင်တွေနဲ့ ထိုးဖောက်ထားမှသာ အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်မှာ။ သူမ၏ မိခင်က အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမမိခင်သည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအပြင်ဘက်၌ နှစ်စဉ် ဆုတောင်းပေးခဲ့ပြီး သမီးဖြစ်သူကို နေ့ရောညပါ မြင်တွေ့ချင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး၌ ဤအခိုက်အတန့် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူမမိခင်၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် သူမ မည်သို့လုပ်ရက်နိုင်ပါမည်နည်း။

“ယီယီ...”

သူမ မိခင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည့်အလား အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။ သူမက တံခါးကို အကြမ်းပတမ်းမဖွင့်ဘဲ သူမအသံမှာ ပိုမို နူးညံ့လာလေသည်။ သူမ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဖွင့်လိုက်ပါက ငှက်မွှေးလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော သမီးဖြစ်သူမှာ အဝေးသို့ လွင့်ပါးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ဖြစ်သည်။

“ယီယီ... မေမေ အပြင်မှာ ရှိနေတယ်နော်... သမီး တံခါးမဖွင့်ချင်ရင်လည်း မဖွင့်ပါနဲ့... သမီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတယ်၊ ကြောက်ရွံ့နေတယ်၊ မေမေ နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာတွေကြောင့် စိတ်ဒုက္ခရောက်နေတယ်ဆိုတာ မေမေ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မေမေတို့ စိတ်မလောပါဘူး၊ သမီး ပြန်ရောက်လာပြီပဲ... မေမေတို့မှာ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်...”

တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ နူးညံ့သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ လျိုယီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မိခင်ဖြစ်သူမှာ သူမ၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်းစိတ်ဓာတ်သန်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယောက်ျားလေးဖြစ်စေ၊ မိန်းကလေးဖြစ်စေ သို့မဟုတ် သူမထက် မည်မျှအသက်ကြီးပါစေ အခြားကလေးများနှင့် မကြာခဏ ရန်ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ သူမသည် သူမအတန်းဖော်များကို လာအနိုင်ကျင့်သူများကိုပင် ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ပေးလေ့ ရှိသည်။ ထိုသို့ဖြစ်တိုင်း မိခင်ဖြစ်သူက သူမအား အမြဲတမ်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းလေ့ရှိပြီး ထို့နောက်မှာတော့ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားပေးလေ့ ရှိသည်။

လျိုယီသည် အတိတ်က ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် အပြင်းအထန်စကားများပြီး အခန်းထဲ၌ တံခါးပိတ်နေခဲ့သည့် အချိန်တစ်ခုကို အမှတ်ရမိသွား၏။ ထိုညက မိခင်ဖြစ်သူသည် အိပ်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး တံခါးတစ်ချပ်ခြား၍ သူမအား တိတ်ဆိတ်စွာ အဖော်ပြုပေးနေခဲ့သည်။

အိမ်၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေလေသည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရလျှင် ကောင်းမင်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသော သူမ၏ ဘဝမှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းမြင်ရသော သေးငယ်သည့် မြင်ကွင်းလေးမျှသာ ဖြစ်သည်။ မှန်ပါသည်... သေးငယ်ပြီး အရေးမပါလှသော မြင်ကွင်းလေးမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိဘများကသာ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ထိန်းမတ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ဖွင့်လှစ်နိုင်မလား မသိရသေးသော ပြတင်းပေါက်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

“မေမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပေးမလား...”

လျိုယီ၏ အသံက တုန်ရင်နေပြီး သူမ၏လေသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေရသည်။

“သမီး ငိုနေတာလား... ယီယီ... သမီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို တွေးမိလို့လား...”

သမီးဖြစ်သူမှာ ကြီးမားသော မခံမရပ်နိုင်မှုကို ခံစားနေရပုံရကြောင်း ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... သမီးက ...”

ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လျိုယီ မည်သို့ပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ပြတင်းပေါက်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူမသည် ကောင်းမင်၏ မျက်ဝန်းများဖြင့် လောကကြီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

“သမီး ချစ်ရတဲ့လူက ဘယ်တုန်းကမှ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး... သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိခဲ့တာပါ... သမီး သူဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကြိုးစားကြည့်ရုံတင်ပဲ... သမီးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအားလုံးက သမီးကို ရူးနေပြီလို့ ပြောကြတယ်...”

“သူ့ရှေ့မှာ သမီးပေါ်လာခဲ့တာက တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ပါဘူး၊ဒါက ကံကြမ္မာပါ... သမီးက သူ့ကို အနာကျင်စေဆုံးလူ ဖြစ်လာခဲ့ပုံပါပဲ... သမီးရဲ့ အချစ်က သူ့အတွက် ဘယ်တော့မှ ဖြတ်တောက်လို့မရတဲ့ ကြိုးမျှင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ...”

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်မှာ တံခါးဘောင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေရသည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးကို ဤလောကတွင် အသိဆုံးလူဖြစ်ပြီး သမီးဖြစ်သူက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“မေမေ... သမီး ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် အိပ်လို့ရမလား...”

စိတ်ပျံ့လွင့်စရာအတွေးများနှင့် အကြံအစည်များ အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး လျိုယီသည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

ညကောင်းကင်ထက်တွင် အိပ်မက်ဆိုးကင်းခြေများကြီးသည် ကံကြမ္မာသွေးကြောများ၏ ချည်နှောင်မှုအားလုံးမှ နောက်ဆုံး ရုန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး လူသားကမ္ဘာဆီသို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။

တံခါးမှတဆင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်က အသာအယာ ပွင့်ဟသွား၏။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေသော်လည်း နောက်ဆုံး၌ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုနိုင်ဘဲ တံခါးကိုသာ အသာအယာ မှီထားလိုက်လေသည်။

“အင်း... မေမေ သမီးနဲ့အတူ အပြင်မှာ စောင့်နေပေးမယ်နော်...”