အခန်း ၉၂၅

အပိုင်း (၉၂၅) ကြီးပြင်းလာရန်အလိုမရှိသော ကလေးတစ်ယောက်

ကြေးအင်တုံအတွင်းမှ မီးတောက်များသည် အဖြူအမည်း လူသေဓာတ်ပုံများကို လောင်ကျွမ်းနေလေရာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများ အရည်ပျော်ကျလာပြီး အရေပြားများ တစက်စက် စီးကျနေခဲ့သည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက နောက်လှည့်လာပြီး မီးခိုးငွေ့များနှင့်အတူ ချောင်းဆိုးသံများ ရောပြွမ်းနေသည့် အက်ရှရှအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“လုဇန်...”

နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လုဇန်သည် သိသိသာသာ အိုမင်းသွားပြီး ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေကာ တွန့်ရှုံ့နေသော သူ့အရေပြားပေါ်တွင် အရုပ်ဆိုးလှသော စာလုံးများ ပေါ်ထွက်နေလေသည်။ သူ့ရင်ဘတ်မှ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းအထိ ရှိနေသော ဒဏ်ရာမှာ ကုသမရနိုင်သော ဒဏ်ရာဖြစ်ပြီး ၎င်းအား အဆောင်ကြိုးမျှင်များဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ ချုပ်ထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီပဲ... ကောင်းမင်...”

လုဇန်၏ အကြည့်သည် ကြေးအင်တုံတွင်သာ စွဲမြဲနေ၏။ အဖြူအမည်း လူသေဓာတ်ပုံများအတွင်းမှ လူပုံရိပ်များ လောင်ကျွမ်းသွားပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသော အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရစ်ဝဲနေကြသည်။

“မင်းငါ့ကို မုန်းတီးနေတယ်ဆိုတာ၊ မင်းခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေက ငါ့ဆီကနေ အစပြုခဲ့တာဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါကပဲ မင်းကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့တာပဲ... ကံကြမ္မာကို လုယူတဲ့အခါမှာ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးရှိတယ်... မင်းရှေ့ကို လှမ်းလိုက်တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို စတေးဖို့ လိုအပ်တယ်... ဒါက တရားမျှတပါတယ်... တကယ်လို့ မင်းမှာ ဒီလောက်လေး အသိတရား မရှိဘူးဆိုရင်... ကံကြမ္မာသစ်ပင်ကို မင်းဘယ်လိုမှ တိုက်ခိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဓားကို ဆွဲထုတ်ရင်း ကောင်းမင် မည်သည့်စကားမှ မပြောလိုတော့ချေ။ လုဇန် ပြောဆိုသမျှအရာအားလုံးသည် ယုတ္တိရှိပုံရသော်လည်း ပြဿနာမှာ လုဇန်သည် ကောင်းမင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ စီတုအန်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းကမ္ဘာ၏ သွေးမြို့တော်သခင်များဖြစ်စေ၊ လုဇန်နှင့် အဆုံးမဲ့လူသားလောကအတွင်းရှိ အခြားအင်အားစုများဖြစ်စေ... ကောင်းမင်အပေါ် မည်သူမျှ လောင်းကြေးမထပ်ခဲ့ကြချေ။ ကောင်းမင်အပေါ် တစ်ယောက်တည်းသော လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သူမှာ သူ့အား အစားထိုးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် ဒေါက်တာကောင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင်တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားမည့်ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လုဇန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

“မင်းငါ့ကို သတ်လို့မရပါဘူး... ငါက ဒီကမ္ဘာနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီ... ကံကြမ္မာက မင်းကို ဒီနေရာရောက်အောင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲဆောင်ခဲ့တာပဲ... ငါနဲ့ စီတုအန်းကတစ်ဆင့် မင်းရဲ့နာမည်အစစ်ကို ရှာဖွေချင်လို့ပဲ...”

“မင်း ငါ့ရဲ့ နာမည်အစစ်ကို သိလို့လား...”

ကောင်းမင်၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ စိတ်ခံစားချက်များ ကင်းစင်နေ၏။ သိုသော်လည်း သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်များကမူ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးထားရသည့် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လုဇန်အား အလွန်အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

“အစတုန်းကတော့ ငါသိခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဏ်ခေါင်းထဲမှာ မတော်တဆမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်... မင်းက ငါ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ နာမည်အစစ်ကလည်း အဲဒီအချိန်တုန်းက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတာ...”

လုဇန်သည် ခြောက်သယောင်းထနေသော သူ့လက်ကို ကြေးအင်တုံပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း အနက်ရောင်မီးခိုးငွေ့များအတွင်းမှ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများကို နားစွင့်နေခဲ့သည်။ သူ စကားပြော၍ မဆုံးသေးမီ အေးစိမ့်သောအငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ့ထံသို့ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ သူ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဓားသွားက အလွန်တရာ လျင်မြန်လှသည်။ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော လူသားများသည် သွေးပင်လယ်အတွင်းမှ တွားသွားထွက်လာကြပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှမ်း၍ ဆွဲကိုင်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝမ်ရှန့်”

သူ့နာမည်အစစ် မသိသဖြင့် ကောင်းမင်သည် စကားဝိုင်းကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ချေ။

တောက်ပသော ဓားအလင်းရောင်က လုဇန်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်းချလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပိုမိုအိုမင်းသွား၏။ သို့သော်လည်း ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်လာသောအရာမှာ လူကို ကျောချမ်းသွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။ လုဇန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော အပြစ်မဲ့သည့် မွေးကင်းစကလေးငယ်များ၏ မျက်နှာများ ကိန်းအောင်းနေကြခြင်းဖြစ်တော့သည်။

“မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရပါဘူး... ငါက ဘဝကံကြမ္မာအားလုံးကို လဲလှယ်ထားခဲ့တာ... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မွေးဖွားလာတဲ့ ကလေးတိုင်း ငါ ဖြစ်လာနိုင်တယ်... ကံကြမ္မာရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရတဲ့ ဘဝကံကြမ္မာတိုင်းကို ငါကပဲ လုယူသိမ်းပိုက်ထားခဲ့တာ...”

အိုမင်းနေသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပျက်စီးသွားချိန်တွင် လုဇန်သည် ကောင်းမင်နှင့် ဆက်နွှယ်မှုအားလုံးကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

“ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက မင်းစိတ်ကူးနိုင်တာထက် ပိုကြီးတယ်...”

“ကံကြမ္မာနဲ့ ဆက်နွှယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ဖို့ဆိုရင် မင်းတစ်ယောက်တည်းတင်မကဘူး... မင်းမိဘတွေပါ ဘေးဒုက္ခတွေ ခံစားရလိမ့်မယ်... မင်းက အတွင်းကမ္ဘာရဲ့ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတွေထဲမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီး မင်းမိဘတွေကတော့ လူသားလောကနဲ့ အတွင်းကမ္ဘာကြားမှာ လွင့်မျောနေကြရတယ်၊ သေဆုံးခြင်း ပုံစံတိုင်းနီးပါးကိုလည်း ကြုံတွေ့ ဖြတ်သန်းနေကြတယ်... မင်းရဲ့ အခြားဆွေမျိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ အများစုက လူသားကမ္ဘာထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီး လူသေဓာတ်ပုံတွေအဖြစ် ပြုလုပ်ခံခဲ့ရတယ်... တချို့ကတော့ သိစိတ်မဲ့နေတဲ့ ရုပ်သေးအခွံတွေ ဖြစ်သွားကြရပြီ... တကယ်လို့ ငါ့ဝိညာဉ်သာ ပျောက်ကွယ်သွားမယ်ဆိုရင် သူတို့အားလုံးလည်း ငါနဲ့အတူ ပျက်စီးသွားကြလိမ့်မယ်...”

အနက်ရောင်မီးခိုးငွေ့များ ပြယ်လွင့်သွား၏။ လုဇန်၏ အိုမင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားခဲ့ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံနက်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

လုဇန်အား တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဤလူသားကမ္ဘာကြီးသည် ကောင်းမင်အပေါ် အဆုံးမဲ့သော ဆိုးယုတ်မှုများကို စတင်ပြသလာပြီ ဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်များက ကောင်းမင်ရှိနေသည့် နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကံကြမ္မာပြောင်းလဲခံထားရသော ဤလူသားကမ္ဘာအတွင်း၌ ညစ်ညမ်းမှုများစွာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့ရာ ၎င်းအား အမှောင်မိုက်ဆုံး လူသားကမ္ဘာဟုပင် ဆိုနိုင်လေသည်။ သက်ရှိအားလုံး၏ ဘဝကံကြမ္မာများသည် ကုန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်လာကြပြီး လူသားတစ်ဦး၏ အသက်တန်ဖိုးမှာ မွေးဖွားကတည်းက သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသည်။ ဘဝကံကြမ္မာ အလွန်ကောင်းမွန်သူများသည် သရဲမျိုးစုံ၏ ပစ်မှတ်ထားခံကြရပြီး ဘဝကံကြမ္မာ အလွန်ဆိုးရွားသူများမှာမူ မြှောက်ပင့်သွေးဆောင်သူများ ဖြစ်လာကြရသည်။

သူ့နှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းအတွင်းရှိ ချိန်းကြိုးများမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ရင်လာ၏။ စီတုအန်းထံမှ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များသည် ကောင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အား လာရောက်ရစ်ပတ်လိုက်ကြသည်။ ကံကြမ္မာသစ်ပင်သည် စီတုအန်းကို ကြားခံအဖြစ် သုံး၍ ကောင်းမင်၏ နာမည်အစစ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ လှုပ်ရှားလာကြပြီပဲ... အခုဆို စီတုအန်းကို သတ်ပစ်ဖို့ နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိသွားပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ သူဘယ်လိုမှ ထွက်ပြေးလို့မရတော့ဘူး...”

ကောင်းမင်၏ ပြိုင်ဘက်မှာ စီတုအန်းတစ်ယောက်သာမကဘဲ ဤလူသားကမ္ဘာနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်ထားသော လုဇန်လည်း ပါဝင်နေလေသည်။ အိပ်မက်ဆိုးနဂါးကင်းခြေများကြီးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ကံကြမ္မာသစ်ပင်၏ ‘နိုးထမှု’ နှင့် ခုလေးတင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ထားရသဖြင့် ကောင်းမင်တွင် ဤလူသားကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အိပ်မက်ဆိုးများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ရူးသွပ်မှုစည်းမျဉ်းများက မြေပြင်ထက်တွင် အမြစ်တွယ်သွားကြသည်။ ကောင်းမင်သည် ရှင်းလု၏ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့သော စာလုံးနှစ်လုံးမှာ ဤလူသားကမ္ဘာအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။

“စိတ်ဖောက်ပြန်ခြင်း ...”

လျိုယီသည် ကံကြမ္မာက ကောင်းမင်အပေါ် လွှမ်းမိုးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် ကြားခံဖြစ်နေခဲ့စဉ်က ကောင်းမင်၏ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူမှာ အမှန်တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ လျိုယီကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်အတိတ်ကို သူပြန်သတ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ သို့သော်လည်း ကံကြမ္မာက စီတုအန်းကို ကြားခံအဖြစ် ပြောင်းလဲအသုံးပြုလာချိန်တွင်မူ ကောင်းမင်၏ ရန်သူမှာ သူ့အား လာရောက်ပိတ်ဆို့ရဲသည့် မည်သည့်အင်အားစုမဆို ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထိန်ချန်မထားတော့ အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်ဖောက်ပြန်မှုစွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မသိထိုက်သူအဆင့် ဖြစ်တည်မှုရှစ်ခုကို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ပြီးကတည်းက စိတ်ဖောက်ပြန်မှုသည် ပြောင်းလဲမှုတချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ရူးသွပ်မှုစည်းမျဉ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကောင်းမင်သည် ဤစွမ်းရည်အပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူသားကမ္ဘာ၏ အချိန်မြစ်ကြီးသည် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်ပြီး တစ်စက္ကန့်ချင်းစီတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ အဆောက်အဦးများသည် ကွေးကောက်စွာ ကြီးထွားလာကြပြီး လူသားများနှင့် သရဲများအားလုံးသည်လည်း ရုပ်သဏ္ဌာန်အသစ်များ အသီးသီး ဖြစ်ပေါ်လာကြတော့သည်။

ဖော်မပြနိုင်သော ဖမ်းဆုပ်ရခက်ခဲသော ကံကြမ္မာသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အသွေးအသားများပေါ်၌ ရုပ်လုံးပေါ်လာလေသည်။ အချို့လူများသည် ပြည့်စုံကောင်းမွန်သော အရေပြားဖြင့် မွေးဖွားလာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ ရင်ဘတ်အင်္ဂါများမှာ ဗလာဖြစ်နေကြပြီး သူတို့ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် ပါးလွှာသော အရေပြားအလွှာတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ အချို့ကမူ အခြားသူများ၏ ဦးခေါင်းများကို မိမိတို့ကိုယ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ်ထိုးသွင်း၍ မိမိတို့ ဝိညာဉ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို ရှာမတွေ့ကြသဖြင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သရဲများထက်ပင် ပိုရုပ်ဆိုးအောင် ပြုလုပ်မိသွားကြသည်။

မြို့ပြလမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရင်း ကောင်းမင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မီးအိမ်တစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုမီးအိမ်အလင်းရောင်ထဲတွင် ပါးလွှာသော ကြိုးမျှင်များကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်းတို့မှာ မြို့တော်၏ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ အဆက်မပြတ် ဆန့်တန်းနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကြိုးမျှင်များ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေမည့်သူမှာ သေချာပေါက် စီတုအန်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“လူတိုင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရူးသွပ်သွားကြလိမ့်မယ်... ငါလည်း အပါအဝင်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ့မတိုင်ခင်မှာ စီတုအန်းနဲ့ လုဇန်တို့ အရင်ဆုံး ပျက်စီးသွားကြရလိမ့်မယ်...”

လုဇန်သည် ကံကြမ္မာသစ်ပင်ထက်ပင် ပိုမိုကောက်ကျစ်လှသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သက်ရှိအားလုံးအတွက် ကံကြမ္မာကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် အမှန်တကယ် စဉ်းစားဖူးကောင်း စဉ်းစားခဲ့ဖူးပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ယခုတွင်မူ သူသည် သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ လုပ်ဆောင်နေပြီး လူသားလောက၏ သစ်ရွက်များကို ငရဲဘုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် စွမ်းအားများကို ရယူနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ရန်အတွက် သူသည် လူသားဆန်မှုများကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်နိုင်ပြီး လူသားအားလုံး၏ သစ်ရွက်ထက်ရှိ မွေးကင်းစကလေးငယ်တိုင်း၏ ဘဝကံကြမ္မာကို လုယူနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကောင်းမင်သည် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ရှင်းလု၏ လမ်းမများထက်တွင် ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားလိုက်လေသည်။ သူ မြို့ဟောင်းအတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် သူ့နှလုံးသားကြိုးမျှင်များက ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားသဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ရင်း ကောင်းမင်သည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခု၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ ဤနေရာရှိ ဝန်ထမ်းများ၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ ဗလာနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ အသက်ဓာတ်မှာ ‘စက္ကူထက်ပင် ပါးလွှာနေကြသည်’။ သူတို့အားလုံးမှာ ဘဝကံကြမ္မာ ခိုးယူခံထားရသည့် သနားစရာကောင်းသော လူသားများ ဖြစ်ကြသည်။

သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း၊ လက်ခုပ်တီးရင်း သီချင်းဆိုနေကြပြီး သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်မှာ မြင့်မားခြင်းမရှိကြသော်လည်း လူတိုင်းအပေါ် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံနေကြဆဲဖြစ်သည်။

ကောင်းမင် သူတို့ကြားတွင် ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့ပြီး သူ့အကြည့်က စာသင်ခန်းအတွင်းရှိ မိဘမဲ့ကလေးငယ်များအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ နောက်ဆုံး၌ စာသင်ခန်း၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုဆီသို့ ကျရောက်သွားရသည်။

ဝှီးချဲပေါ်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသည် ပြင်းထန်သော မီးလောင်ဒဏ်ရာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အရုပ်ဆိုးလှသော အမာရွတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ ဘယ်သူမှ သူနှင့်အတူ ရှိမနေချင်ကြသဖြင့် သူသည် သူ၏ အရုပ်ဆိုးပြီး စိတ္တဇဆန်သော ဆီဆေးပန်းချီကားချပ်လေးကိုသာ တစ်ယောက်တည်း ဆော့ကစားနေခဲ့သည်။

“နံပါတ် ၂ လား”

ကောင်းမင်၏ မရေမရာ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝှီးချဲပေါ်မှ ကလေးငယ်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

“ဖေဖေ၊ ဖေဖေ သားကိုလာကြိုတာလား...”