အခန်း ၉၃၇

အပိုင်း (၉၃၇) ငါ ကမ္ဘာနှစ်ခုကို မြင်တယ်

ကံကြမ္မာမဲ့သူများသည် ကံကြမ္မာ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်လွှဲနိုင်ကြသော်လည်း ယင်းအတွက် ပေးဆပ်ရသည့်တန်ဖိုးမှာ ပတ်သက်မှုအားလုံးနှင့် ကျန်ရစ်သောမှတ်ဉာဏ်များ ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်မီးတောက်အတွင်း၌ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော လူတိုင်းသည် ကံကြမ္မာ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် အားနည်းချက်တစ်ခုစီ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကောင်းမင်သည် ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်ပစ်ခဲ့ပြီး သူ့ရုပ်ခန္ဓာကိုလည်း စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကံကြမ္မာ၏ သက်ရောက်မှုကို မခံရတော့သော်လည်း ယင်းသည် လောက၌ သူ့ကို အမှန်တကယ်ဂရုစိုက်မည့်သူ မရှိတော့ခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုပေသည်။

လျိုယီနှင့် စီတုအန်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ကံကြမ္မာရှိသူများဖြစ်ကြပြီး ကောင်းမင်အတွက် ကံကြမ္မာက ရက်လုပ်ထားသည့် ပိုက်ကွန်၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ရွှမ်ဝမ်ကတော့ မတူပေ။ သူမ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ မည်သည့်ဘက်၏ အစီအစဉ်ထဲတွင်မှ မရှိခဲ့ချေ။ သူမ ကောင်းမင်ကို ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ခြင်းမှာ မူလက သုညအတုအပ်နှံထားသည့် တာဝန်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သုညအတု၏ ဆိုးယုတ်သောစောင့်ကြည့်မှုထဲမှ အရေးမပါလှသော အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း သံသရာစက်ဝန်းကြီး စတင်လာသောအခါ အဆုံးမဲ့သံသရာထဲတွင် ကောင်းမင်သည် အကြိမ်တိုင်း ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီး သူမကတော့ ပို၍ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည်။

ရွှမ်ဝမ်သည် ကောင်းမင်အား သူမ၏ ဖြစ်တည်မှုကို မေ့လျော့သွားစေရန် အမြဲတစေ အလိုရှိခဲ့သော်လည်း စိတ်မကောင်းစရာမှာ ကောင်းမင်သည် သူမအပေါ် ပေးထားခဲ့သည့် ကတိကို ဘယ်တော့မှ တည်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ကံကြမ္မာ၏ မျက်လုံးအတွင်း၌ ရွှမ်ဝမ့်ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကောင်းမင်သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မတွေဝေရဲခဲ့ချေ။ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ရူးသွပ်မှုနှင့် ပုပ်သိုးခြင်းစည်းမျဉ်းများမှာ မျိုးစေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အသုံးပြုနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော စွမ်းအားမှာ ကံကြမ္မာ၏ ထိန်းချုပ်မှုမခံရသည့် ဟန်ဟိုင်းသွေးမြို့တော်၏ အစောဆုံးသော အိပ်မက်စည်းမျဉ်းများသာ ဖြစ်တော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလများစွာအတွင်း ကံကြမ္မာ စုဆောင်းထားခဲ့သည့် အိပ်မက်များကို ရရှိထားပြီး အဆုံးမဲ့လူသားလောကနှင့် အတွင်းကမ္ဘာတို့၏ အိပ်မက်ပုံစံကွက်ဖြင့် ပေါင်းစည်းလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် လောကတစ်ခွင်လုံး၏ စိတ်ဖောက်ပြန်မှုများကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဓားတစ်စင်းအလား အေးစက်စက် အရှိတရားကို ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

အိပ်မက်ပုံစံကွက်အားလုံးသည် တောက်ပသော မီးတောက်များနှင့်အတူ လောင်ကျွမ်းလာကြပြီး ဤလောက၌ အရူးသွပ်ဆုံးနှင့် အလှပဆုံးပန်းပွင့်များအဖြစ် ကံကြမ္မာပေါ်တွင် ပွင့်လန်းလာကြကာ ကံကြမ္မာ၏ မျက်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကြတော့သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင်မူ လူတိုင်း၌ ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိကြသည်။ ဤနေရာတွင် လုံးဝဥဿုံ လွတ်လပ်မှုနှင့် လုံးဝဥဿုံ ရူးသွပ်မှုတို့ ရှိနေ၏။ အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက ကောင်းမင်သည် ဘယ်တော့မှ နိုးထလာလိမ့်မည်မဟုတ်သည့် အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်း၌သာ ထာဝရ ရှင်သန်နေလိုပေသည်။

အိပ်မက်အမှတ်အသားများနှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မီးတောက်တို့သည် ကံကြမ္မာ၏ မျက်လုံးများပေါ်သို့ ကပ်ငြိသွားကြပြီး ကံကြမ္မာသည်လည်း ရွှမ်ဝမ်၏ ကံကြမ္မာအတွင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့် ကမ္မအကျိုးဆက်များကို ကောင်းမင်၏ ဝိညာဉ်ဘေးတွင် ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့လိုက်တော့သည်။

ကံကြမ္မာသည် ကံကြမ္မာမဲ့သူဖြစ်သည့် ထိုကောင်းမင်ကို အစအနမကျန် ချေမှုန်းပစ်လိုပြီး ကောင်းမင်ကလည်း ကံကြမ္မာ၏ မျက်လုံးများအတွင်း ပုန်းကွယ်နေသည့် စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဝိညာဉ်တို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုသည်။ ဘယ်ဘက်ကမှ နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့ချေ။

“အိပ်မက်ထဲ ဝင်လော့”

ရွှမ်ဝမ်သည် အလွန်အရေးကြီးလှသောအရာတစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ ယင်းမှာ ကောင်းမင်ကို ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည့် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ သိုလှောင်ထားသော မှတ်ဉာဏ်ချပ်စ်ပြားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ၊ ငါတို့တွေ နောက်ထပ် ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး၊ ငါ သူ့ကို အကြိမ်နည်းနည်းပဲ တွေ့ဖူးတာလေ”

ရွှမ်ဝမ်သည် ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံ၏ ဆွေးနွေးခန်းအတွင်း ထိုင်နေရင်း စိတ်ထဲ၌ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှင်းလုသွေးမြို့တော်၏ အရှင်သခင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သုညအတုဖြစ်သည့် လုဇန်သည် ရွှမ်ဝမ်အပါအဝင် အဓိကလူတစ်စုကို အဆုံးမဲ့လူသားလောကထဲသို့ ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ အတွင်းကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် မတော်တဆမှုတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။ သူတို့သည် စွမ်းအားတစ်ခု၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံခဲ့ကြရပြီး လူသားလောက၏ မတူညီသော သစ်ရွက်များကြား၌ လမ်းပျောက်သွားကြကာ အားလုံး အနည်းနှင့်အများဆိုသလို ဒဏ်ရာရခဲ့ကြရသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက သုညရဲ့ယဇ်ပလ္လင်က ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားတယ်၊ အဲဒီလူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ မခြားဘူး... သူလည်း အသတ်ခံလိုက်ရတာလား”

ရွှမ်ဝမ်ခေါင်းခါလိုက်ရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူမသည် လတ်တလော နေ့ခင်းဘက်တွင် မကြာခဏ အိပ်ငိုက်နေမိပြီး အမြဲတမ်း အိပ်ပျော်သွားချင်နေမိသည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း။

တံခါးခေါက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသမီးလက်ထောက်တစ်ဦးမှာ နဖူးတွင် ချွေးစက်များဖြင့် အခန်းထဲသို့ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာလေသည်။

“ဒေါက်တာရွှမ်... အပြင်မှာ အရမ်းထူးဆန်းတဲ့ လူနာတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်၊ သူက ဒေါက်တာနဲ့ပဲ တွေ့ချင်တယ်လို့ ဇွတ်ပြောနေတာ”

“ငါ့ကို ရှာနေတာလား”

“သူက စိတ်ရောဂါသည်တစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ ဘာမှလည်း မပြောဘူး၊ ကျွန်မတို့ ရဲခေါ်လိုက်ရမလား”

လက်ထောက်က တံခါးဝကို ပိတ်ရပ်ထားရင်း ပြောသည်။

“ငါက စိတ်ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲလေ၊ လူနာတွေ ငါ့ဆီလာတာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား၊ သူ့ကို အထဲပေးဝင်လိုက်ပါ”

ရွှမ်ဝမ်က အသာအယာ ပြုံးရင်း မနက်ခင်းက ဆွေးနွေးမှုအစီရင်ခံစာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လတ်တလောတွင် အကြောင်းပြချက်တချို့ကြောင့် မြို့တော်အတွင်းရှိ စိတ်ရောဂါခံစားရသူ ဦးရေမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားပြီး လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်က ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ကြီးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည့်အလား အားလုံးပင် လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူနိုင်ကြပြီး မိမိတို့ အလိုရှိရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီလေ... ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မ တံခါးဝမှာ စောင့်နေမယ်၊ တကယ်လို့ သူ ဒေါက်တာ့အပေါ် တစ်ခုခု လွန်လွန်ကျူးကျူး လုပ်ဝံ့ရင်တော့... ကျွန်မရဲ့ လက်ဝှေ့သင်တန်းတွေက အလကား ဖြစ်မသွားစေရဘူး”

လက်ထောက်က ကော်ရစ်ဒါဆီသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုလူနာသည် တံခါးဝ၌ ရပ်တန့်သွားကာ ရုတ်ချည်းပင် ကြောက်ရွံ့သွားဟန်ဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“ဝင်သွားလေ၊ ဒေါက်တာရွှမ်က အထဲမှာ ရှိတယ်”

လက်ထောက်က ထိုလူနာကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူလိုက်သည့် အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဂါဒီနီယာပန်းရနံ့များနှင့်အတူ သွေးညှီနံ့ခပ်ဖျော့ဖျော့တစ်ခု ရောယှက်နေ၏။ လူနာက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် ဘာသံမှ ထွက်မလာချေ။ ရွှမ်ဝမ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ထိုလူနာကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်တော့ နေရောင်ခြည်အောက်၌ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုအားလုံး ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။ သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ရင်နေပြီး သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် နားခိုနေရင်း ပျံသန်းသွားတော့မည့် ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်အလား လှိုင်းထသွားခဲ့သည်။

“ကောင်းမင်...”

သူမရှေ့က လူနာမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး လက်တစ်ဖက်မှာလည်း လုံးဝနီးပါး ပျက်စီးနေလေသည်။သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးက ကန်းနေခဲ့ပြီး သူသည် အတော်လေးကို စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် အော်ဟစ်ဆူပူနေခဲ့သည့် ထိုသူသည် ဆွေးနွေးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်တော့ သူ၏ တစ်ဦးသော မိသားစုဝင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ရုတ်ချည်းတိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးအတွင်း၌ ရွှမ်ဝမ်၏ ပုံရိပ်တစ်ခုတည်းသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

“ရှင်ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ၊ ကျွန်မကို ဘယ်လိုရှာတွေ့တာလဲ”

ရွှမ်ဝမ် ထရပ်လိုက်ရင်း လွန်ခဲ့သောရက်ပိုင်းက သုည၏ယဇ်ပလ္လင် အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားခဲ့သည့် အခြေအနေကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားမိသည်။

“မသေဆေးကုမ္ပဏီက အဲဒီသုညအတုကို ရှင်သတ်ပစ်လိုက်တာလား”

ရွှမ်ဝမ်ကို ကြည့်ရှုရင်း လူနာက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူသည် သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်လိုသော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရန်အတွက်ပင် သူ့စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးချခဲ့ရပုံပေါ်နေလေသည်။ အခက်အခဲအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အရာအားလုံးကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် သူ မည်မျှအထိ ပေးဆပ်စတေးခဲ့ရသည်ကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း စိုးစဉ်းမျှပင် မပေါ့ဆရဲခဲ့ချေ။ ရွှမ်ဝမ့်ရှေ့မှောက်တွင်သာ သူသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးအလား သူ၏ ခုခံကာကွယ်မှုအားလုံးကို လျှော့ချထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး လဲကျသွားခဲ့သဖြင့် ရွှမ်ဝမ်သည် ကုသမှုပေးရန်အတွက် အခြားဆရာဝန်များကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်တော့သည်။ သူမ သူ့ဘေးနားတွင် တစ်ဖဝါးမှမခွာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့ပြီး သူအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပြီးမှသာ စိတ်သက်သာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

“ဒေါက်တာရွှမ်... အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ဒေါက်တာ သူ့ကို သိတာလား”

“ဒါကို အခုလောလောဆယ် ထားလိုက်ပါဦး၊နင် သူ့ကို ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ”

ရွှမ်ဝမ်က ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း အမျိုးသမီးလက်ထောက်ကို လှမ်းခေါ်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူက ရှင်းလုမြို့စွန်နားက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲကနေ ထွက်လာတာ၊ သူက တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရလို့ နောက်ပိုင်း ကြင်နာတတ်တဲ့ ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်က သူ့ကို မြို့ထဲ ခေါ်လာပေးခဲ့တာ”

လက်ထောက်က ပြန်စဉ်းစားရင်း ပြောပြလိုက်သည်။

“ဒီလူက အရမ်းထူးဆန်းတယ်၊ စိတ်ဖောက်ပြန်နေပြီး အိပ်မက်မက်ရင်းလမ်းလျှောက်နေသလိုမျိုးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဒေါက်တာ့နာမည်ကိုပဲ တဖွဖွရွတ်နေပြီး ‘ကံကြမ္မာ သေဆုံးသွားပြီ’၊ ‘ငါ မှတ်မိတယ်’၊ ‘ငါ ထပ်ခါတလဲလဲ မှတ်မိနေတယ်’ ဆိုတဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာတွေကိုပဲ ပြောနေခဲ့တာ”

လက်ထောက်နားမလည်နိုင်သော စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းမှာ ရွှမ်ဝမ်အတွက်တော့ အလွန်အမင်း အရေးကြီးလှပေသည်။

“ကံကြမ္မာ သေဆုံးသွားပြီ...”

ရွှမ်ဝမ်သည် သုညအတုထံမှတစ်ဆင့် အဆုံးမဲ့လူသားလောကကြီးကို ကံကြမ္မာက ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အတွင်းကမ္ဘာကြီးအတွင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများနှင့် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေရခြင်းမှာလည်း ကံကြမ္မာကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ယခင်ကတည်းက သိရှိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင်တော့ ဤလူသားကမ္ဘာသစ်ရွက်ပေါ်က ကောင်းကင်ကြီးမှာ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုများ မရှိတော့ဘဲ သက်ရှိအားလုံးအပေါ် ချည်နှောင်ထားသည့် အချုပ်အနှောင်များမှာလည်း ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

သူမရှေ့တွင် သတိလစ်မေ့မြောနေသည့် လူနာကို ကြည့်ရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတစ်ခုချင်းစီကို ကြည့်ရှုရင်း ရွှမ်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ နာကျင်ကြေကွဲမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားရသည်။ သူမ ဖုန်းကို ထုတ်၍ အိမ်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်တော့သည်။ သူမသည် လာမည့် အချိန်ကာလများအတွင်း ဆေးရုံ၌ ကောင်းမင်ကို ကိုယ်တိုင်စောင့်ရှောက်ပေးရန်အတွက် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ရွှမ်ဝမ်သည် သတိကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ နည်းလမ်းဖြင့် ယင်းကို အတည်ပြုလိုသေးသည်။

ညဦးပိုင်းအထိ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် ရွှမ်ဝမ် နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်ငိုက်လာပြန်သည်။ သူမ စားပွဲခုံပေါ်တွင် မှီလိုက်ရင်း ခေတ္တမျှ အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

သူမ အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ယင်းမှာ အလွန်အမင်း ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး စစ်မှန်လှသော အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် အိပ်မက်ထဲတွင် ကောင်းမင်၏ အသံကို ဝေဝါးစွာ ကြားလိုက်ရပြီး အိပ်မက်အတွင်း၌ အခြားကောင်းမင်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေသည်။