အခန်း ၉၄၀

အပိုင်း (၉၄၀) အရာအားလုံးက ကံကြမ္မာပဲ၊ ဒါပေမယ့် မတူညီတဲ့ကံကြမ္မာတွေပေါ့

လက်တွေ့ဘဝတွင် ကောင်းမင်နှင့် ကိုးရိုးကားယား ဆုံတွေ့ခဲ့ရမှုနှင့် မတူဘဲ ရွှမ်ဝမ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ လူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ့နံဘေးသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်လေသည်။ သူမ တစ်မြို့လုံးလှည့်ပတ်ရှာဖွေခဲ့ရသော ထိုလူသည် သူ့မိဘများ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံသော အိမ်အတွင်း၌ လဲလျောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရှင့်ကို ဒီလောက်အထိ ဖြစ်အောင် ဘယ်သူလုပ်လိုက်တာလဲ”

ရွှမ်ဝမ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ကောင်းမင် ခိုလှုံရာလာရှာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆလိုက်သဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံသော အိမ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ မည်သည့်ခြေရာလက်ရာကိုမဆို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်တော့သည်။

ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် သူမသည် ကောင်းမင်ဘေး၌ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ့ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွေ့ပိုက်လိုက်သည်။

“ကောင်းမင်... ကျွန်မပြောတာ ကြားရလား”

အိပ်မက်ကမ္ဘာကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သော သွေးမြို့တော်သခင်သည် သူ့အိပ်မက်ထဲ၌ပင် သတိလစ်ကာ လဲလျောင်းနေရလေပြီ။ ရွှမ်ဝမ်သည် ကောင်းမင်ထံ၌ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိရှိချေ။ သူမ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ သူ့ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သဖြင့် အကယ်၍ ချက်ချင်း ကုသမှုမခံယူရပါက သူသည် ယခုညကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ခဏတာတွေးတောပြီးနောက် ရွှမ်ဝမ်သည် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး ကောင်းမင်ကို သူမကိုယ်၌ ချည်နှောင်ကာ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအပြင်ဘက်သို့ ထမ်းပိုးသယ်ဆောင်လာခဲ့တော့သည်။

ဒဏ်ရာများမှ စိမ့်ထွက်လာသော သွေးများမှာ ရွှမ်ဝမ်၏ အဝတ်အစားများကို ပေကျံသွားစေခဲ့သည်။ ရွှမ်ဝမ်အတွက် ကောင်းမင်ကို ကျောပိုးသယ်ဆောင်လာရခြင်းမှာ ဤအကြိမ်က ပထမဆုံးမဟုတ်သော်လည်း ခံစားချက်ကတော့ အထူးဆန်းဆုံး ဖြစ်နေပေသည်။ အိပ်မက်ထဲက ကောင်းမင်သည် အလွန်အမင်း ပေါ့ပါးနေပြီး လေတိုက်ပါက အချိန်မရွေးလွင့်ပါးသွားနိုင်သည့် ငှက်မွေးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။

အမှောင်ထုအတွင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေရင်း လမ်းခရီးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့သည်။ သူမမှတ်ဉာဏ်ထဲက အချက်နှင့် တစ်ခုတည်းဟူသော ကွဲပြားချက်မှာ ယခုညတွင် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှု မရှိတော့ခြင်းနှင့် ဝေးကွာလှသော မြို့တော်ထံ၌ အရိပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းမနေတော့ခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရွှမ်ဝမ်သည် သူမ၏ လျှပ်စစ်စကူတာကို ရှာတွေ့လိုက်ပြီး ကောင်းမင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံချည်နှောင်လိုက်ကာ သူ့လက်များကို သူမခါး၌ သိုင်းဖက်စေခဲ့သည်။ အရာအားလုံးမှာ အလွန်သဘာဝကျနေပြီး ယင်းကို သူမ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

“လက်တွေ့ဘဝမှာ ကောင်းမင်က လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးထားပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက် ကန်းနေတယ်၊ ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာတော့ သူက သေလုမြောပါး ဒဏ်ရာရထားပြန်ပြီ၊ တကယ်လို့ သူက သွေးမြို့တော်ရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်လို့ ဒီလောက်နဲ့ မသေနိုင်ဘူးဆိုတာကို ငါမသိထားခဲ့ရင်... ငါတော့ သူ့ကို အလောင်းတစ်လောင်းလို့ပဲ ထင်မိမှာ သေချာတယ်”

ကောင်းမင်နှစ်ဦးလုံး ဒဏ်ရာရရှိထားကြသဖြင့် ရွှမ်ဝမ်သည် သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ တစ်စုံတစ်ခုသော ဆက်နွှယ်မှုမျိုး ရှိနေနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

လျှပ်စစ်စကူတာလေးသည် ရွှံ့ထူသောလမ်းငယ်လေးအတိုင်း ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်သွား၏။ ရွှမ်ဝမ်သည် သူမကျောပြင်ထက်၌ မည်သည့်နွေးထွေးမှုကိုမှ မခံစားရချေ။ ကောင်းမင်သည် သူမကို သိသိသာသာ မှီထားသော်လည်း သူတို့ကြား၌ ကမ္ဘာတစ်ခုခြားနေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

“သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းအေးစက်နေတာပဲ”

ရွှမ်ဝမ် ကောင်းမင်ကို ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူသည် မေးခွန်းမျိုးစုံကို မေးမြန်းလေ့ရှိပြီး စကားမျိုးစုံကို ပြောဆိုလေ့ရှိကြောင်း သတိရမိသွားသည်။ သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ရွှမ်ဝမ်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမတာဝန်ကို လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးစေရန်အတွက် သူ့ကို သတိမေ့အောင် ရိုက်နှက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ အစပိုင်းတွင်မူ ယင်းမှာ သူမအလုပ်၏ အစိတ်အပိုင်းမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

မြို့တော်၏ ကောက်ကြောင်းပုံရိပ်က ရှင်းလင်းပြတ်သားလာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရွှမ်ဝမ်သည် ကောင်းမင်ကို လီကျင်းအိမ်ရာသို့ ခေါ်မသွားခဲ့ဘဲ ဆေးရုံသို့သာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူမသည် သူ့ကို ကုသပေးရန် သဘောတူသည့် ဆရာဝန်တစ်ဦးကို မရှာတွေ့မီအထိ ဆေးရုံအချို့သို့ သွားရောက်ခဲ့ရသေးသည်။ ရွှမ်ဝမ်သည် ခွဲစိတ်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး တခဏမျှပင် မထွက်သွားရဲချေ။

“ဒါက ထူးဆန်းတယ်၊ လက်တွေ့ဘဝမှာ ကောင်းမင် ငါ့ဆီလာခဲ့တုန်းက ငါစိုးရိမ်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီအတိုင်းအတာအထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက လက်တွေ့ဘဝထဲက ကောင်းမင်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ဒီလောက်အထိ မပြင်းထန်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့အိပ်မက်ထဲက ကောင်းမင်ကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ မှတ်မိနေလို့... သူက ငါ့ကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ထားလို့လား...”

ကောင်းမင်၏ ဒဏ်ရာများအတွက် ပူပန်ခြင်း၊ ရုတ်ချည်း နိုးထလာမည်ကို ပူပန်ခြင်း၊ ကောင်းမင်ကို ဘယ်သောအခါမှ ထပ်မတွေ့ရတော့မည်ကို ပူပန်ခြင်းတို့ဖြင့် ရွှမ်ဝမ်သည် သူမကိုယ်သူမ ဤအခြေအနေမျိုးအထိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ မသိစိတ်ထဲက “စိတ္တဇကွင်းဆက်လူသတ်သမား” ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပါလား။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ခွဲစိတ်ခန်းတံခါးက ပွင့်လာခဲ့သည်။ ကောင်းမင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပတ်တီးများဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည်။သူ့ဒဏ်ရာများမှာ ယာယီအားဖြင့် တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း နိုးထလာခြင်း မရှိသေးချေ။

ရွှမ်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ထားခြင်းကို ဖြေလျှော့လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဖြူဆွတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ စကားတစ်ခွန်းပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရုတ်ချည်းခံစားလိုက်ရပြီး စူးရှသောအသံတစ်ကမှာ သူမနားထဲ၌ မြည်ဟည်းလာလေသည်။ သူမဦးခေါင်းကို ဖိထားရင်း သူမသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ထက်က လမင်းကြီးသည် တူးထုတ်ခံထားရသည့်အလား ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအား စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

“ဒုန်း”

အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာချိန်တွင် ရွှမ်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားရသည်။ သူမ၏ နှိုးစက်က မမြည်လာသေးချေ။ ထိုကျယ်လောင်သောအသံမှာ အပြင်ဘက် ကော်ရစ်ဒါဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်ရင်း ရွှမ်ဝမ်သည် သူမ၏ ရုံးခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ လူနာဟောင်းတစ်ဦးမှာ ရုတ်ချည်းရောဂါထဖောက်ကာ သူ့အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်သူတစ်ဦး၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံနေရသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ဒေါက်တာရွှမ်... ဒီကလေးက ဆေးရုံကဆင်းရတော့မှာကို ရုတ်တရက်ကြီး အိပ်မက်ဆိုးတွေ ပြန်မက်နေပြန်ပြီ၊ သူက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီး ခေါင်းအုံးနဲ့ ဖိပြီး အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်နေတယ်လို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့တာပါ”

ပြုစုစောင့်ရှောက်သူသည် ရိုးသားပြီး ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော သံသယလွန်ကဲသည့် လူနာများမှာ အမှန်တကယ်တော့ အတော်လေး အန္တရာယ်ရှိလှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့သည် “မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ခြင်း” အနေဖြင့် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို မတော်တဆ ဒဏ်ရာရစေတတ်သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိခံထားရသော လူနာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“အဲဒီအမှိုက်အိပ်မက်က နောက်တစ်ခါ ပြန်လာပြန်ပြီ၊ သူက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာ၊ ငါ မင်းတို့စကားကို ဘယ်တော့မှ နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လူနာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ့လူနာဆောင်ဆီသို့ ပြန်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ထိုရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုက ရွှမ်ဝမ်၏ အိပ်ချင်စိတ်ကို မောင်းထုတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လဲလျောင်းပြီး အိပ်ပျော်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အိပ်မရချေ။ သူမ၏အိပ်မက်ထဲတွင်မူ သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ခဲ့မိသည်။ ထိုလမင်းကြီးမှာ လက်တွေ့ဘဝထဲက ကောင်းမင်၏ ဒဏ်ရာရထားသော မျက်လုံးနှင့် အလွန်တူသည့် ကန်းနေသော မျက်လုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဘာလို့ ကောင်းမင်နှစ်ယောက်က ငါ့ကို ဒီလောက်ကွဲပြားတဲ့ခံစားချက် ပေးနေရတာလဲ”

သူမအိပ်မက်ထဲက အချက်အလက်များကို စီစစ်ရင်း ရွှမ်ဝမ်သည် ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။ သူမသည် သူမ၏ နံနက်ပိုင်းအလုပ်များကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး ကောင်းမင်၏ လူနာဆောင်ဆီသို့ သွားရောက်ကာ ထိုလူဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်သက်သာလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကောင်းမင်သည် ရွှမ်ဝမ်နှင့် ထူးခြားသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။ သူမ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် သူက နောက်လှည့်၍ သူမကို စိုက်ကြည့်လာ၏။

“မနေ့ညက ဘယ်လိုအိပ်ခဲ့ရလဲ၊ ဒီလူနာဆောင်ထဲမှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား”

ရွှမ်ဝမ်သည် အခန်းတွင်းသို့ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှင်းလု၌ ခွဲခွာခဲ့ရခြင်းမှ ဟန်ဟိုင်းကမ္ဘာသစ်အကြောင်းအထိ ခဏမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။ ကောင်းမင်သည် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ပြန်လည်သက်သာလာနေပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုရှင်းလင်းလာနေလေသည်။ သူ ရွှမ်ဝမ်ကို ကြည့်သည့်အကြည့်မှာ အခြားသူများကို ကြည့်သည့် အကြည့်နှင့် ကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။ သူ့အတွက်တော့ ရွှမ်ဝမ်သည် အထူးခြားဆုံးသော လူတစ်ဦး ဖြစ်၏။

နံနက်စာ သွားစားရန် ပြင်ဆင်နေရင်း ရွှမ်ဝမ်က သူမအပေါ် လုံးဝသတိလျှော့ချထားသော ကောင်းမင်ကို ကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ရှင်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲက ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ဝန်ခံချက်ကို မြင်ခဲ့တုန်းက... ရှင် နောင်တရခဲ့ဖူးလား”

ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကောင်းမင်သည် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီးနောက် ခဏမျှ အတွေးနက်သွားခဲ့သည်။ သူ့အသံက အက်ရှရှဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ် လက်တွေ့မကျသလို ရှိနေလေသည်။

“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

“ရှင်ပြန်သက်သာလာဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားပါ၊ ရှင်လုံးဝသက်သာသွားရင် ကျွန်မရှင့်ကို အပြင်ဘက်မှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်”

ရွှမ်ဝမ်ပြုံးလိုက်ပြီး လူနာဆောင်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။ ကော်ရစ်ဒါအတိုင်း လျှောက်လာပြီးနောက်တွင် ရွှမ်ဝမ့်မျက်နှာပေါ်က အပြုံးမှာ ရုတ်ချည်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ရွှမ်ဝမ်၏ ထိုနံနက်ပိုင်း စကားပြောဆိုမှုများနှင့် မေးခွန်းများအားလုံးမှာ ထိုနောက်ဆုံးစကားစုအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမနှင့် ကောင်းမင်တို့ ယခင်က ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည့် မှတ်ဉာဏ်အားလုံး ပါဝင်သော မှတ်ဉာဏ်ချပ်စ်ပြားကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ဤနောက်ဆုံးမှတ်ဉာဏ်ကိုတော့ ဆုံးရှုံးခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သူမသည် ကောင်းမင်က သေဆုံးခြင်းသံသရာမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ဟန်ဟိုင်းမှ ရှင်းလုသို့ လာခဲ့ခြင်းကို သိထားခဲ့သဖြင့် ယင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားရန် မလိုအပ်ခဲ့ချေ။

ရွှမ်ဝမ်သည် ကောင်းမင်အား ဘေးကင်းလုံခြုံသောအိမ်၏ တည်ရှိမှုကို ပြောပြခဲ့ပြီး ဤနောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် သော့ကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာမူ ရွှမ်ဝမ်နှင့် ကောင်းမင်အစစ်တို့ နှစ်ဦးလုံးသည် ထိုဘေးကင်းလုံခြုံသော အိမ်အတွင်း၌ မည်သည့်ဝန်ခံချက်မှ မရှိဘဲ ထိုအစား ကောင်းမင်မိဘများ၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးများနှင့် မှတ်စုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေကြောင်းကို သိထားကြရမည် ဖြစ်သည်။

“သူက ကောင်းမင်မဟုတ်ဘူး”

တစ်နေ့တွင် သူမရှေ့မှောက်၌ လုံးဝစစ်မှန်ပုံရခဲ့သော လူသည် အတုအယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

“ဒါပေမဲ့ သူက အတုဆိုရင်... ကောင်းမင်အစစ်က အိပ်မက်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာလား၊ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

“အိပ်မက်ထဲမှာ ကောင်းမင်က ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲနေပြီး တစ်ခုခုကို ထိုးတော့မလိုနဲ့ အသွားမရှိတဲ့ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားတာ၊ အိပ်မက်ထဲက လမင်းကြီးကလည်း မျက်လုံးထုတ်ခံထားရသလိုမျိုး ရှိနေတယ်၊ လက်တွေ့ဘဝမှာလည်း ကောင်းမင်က မျက်လုံးတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်...”

ရွှမ်ဝမ်သည် ကောင်းမင်ထံ၌ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရမည်ကို သိလိုက်သည်။ သူမသည် နံနက်စာသွားမစားတော့ဘဲ အထူးအိပ်ဆေးတစ်ပုလင်းကို ရှာဖွေရန်အတွက် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။