အခန်း ၉၄၃

အပိုင်း (၉၄၃) ကံကြမ္မာမရှိသောသူ

"ရှင့်ဆီမှာ ကျွန်မချန်ထားခဲ့တဲ့ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ်"

"ရှင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေအားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားမယ့်နေ့ကို ကျွန်မမျှော်လင့်နေပါတယ်"

"ကျွန်မ ရှင့်နားကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ထပ်မချဉ်းကပ်နိုင်တော့ရင် ကောင်းမယ်"

အိပ်မက်ထဲက လူသားပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ကောင်းမင်၏ အိပ်မက်စည်းမျဉ်းများနှင့် ကံကြမ္မာက ကိုင်စွဲထားသည့် အချို့စွမ်းပကားများသည် အတူတကွ မြေမြုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ တံခါးဝမှနေ၍ ပုရစ်တောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာလှသော ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ရုန်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အသွားမရှိသော ဓားတစ်လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အတားအဆီး အထပ်ထပ်ကို ချိုးဖျက်၍ ကံကြမ္မာ၏ မျက်လုံးကြီးကို ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်လေသည်။ စူးရှတောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းသည် ထိုကံကြမ္မာ၏ မျက်လုံးကြီးကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။

တိမ်ပင်လယ်ထဲရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များသည် ထိန်းချုပ်မှုကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။ ကောင်းမင်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပုံရိပ်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး ကောင်းမင်၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြေမွပျက်စီးသွားကြသည်။

လျိုယီနှင့် ရွှမ်ဝမ်တို့သည် အစပျိုးရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။ ကံကြမ္မာသည် ကောင်းမင်ထံမှ အရာအားလုံးကို လုယူဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းသည် ကံကြမ္မာမဲ့သူ (ကံကြမ္မာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိသူ) တစ်ဦး ဖြစ်လာရခြင်း၏ ပေးဆပ်မှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ့မျက်ဝန်းများသည် သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ လျိုယီသေဆုံးသွားချိန်တွင် ကောင်းမင်၏ နှလုံးသားအစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် ရွှမ်ဝမ် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်၌မူ သူ၏ ခုန်ပေါက်နေသော နှလုံးသားသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။

"ငါ့မှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး၊ ငါ့မှာ ဘာတစ်ခုမှ မကျန်တော့ဘူး"

ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ယံရှိ ကောင်းချီးတိမ်တိုက်တစ်ခုမျှပင် လူ့ဘုံလောကနှင့် မသက်ဆိုင်ခဲ့ပေ။ ကောင်းချီးများနှင့် သက်ရှည်ခြင်းတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သက်ရှိသတ္တဝါ တစ်ဦးတစ်ယောက်အတွက်မူ ကြိုးမျှင်တစ်မျှပင် ခွဲဝေမပေးခဲ့ချေ။ ကံကြမ္မာသစ်ပင်သည် လူသားလောက၏ အလှပဆုံးအရာများကို သိမ်းဆည်းထားသော်လည်း ကောင်းမင်အတွက်မူ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်နေပြီး မြင်သမျှအရာအားလုံးကို တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်လောက်အောင်ပင် ရွံရှာစက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။

ကောင်းမင်သည် ကံကြမ္မာ၏ ကြည်လင်မှု သို့မဟုတ် စိတ်ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်ကို လုံးဝဥဿုံ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ မရေမတွက်နိုင်သော ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သော အတွင်းကမ္ဘာမှ မိစ္ဆာဝိညာဉ်များနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးဆိုးများ ရုန်းထွက်လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများသည် အလွန်အမင်း နာကျင်နေကြပြီး နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ကံကြမ္မာ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ၎င်းတို့၏ အားအနည်းဆုံးအချက်များကိုသာ ပစ်မှတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ၎င်းတို့မှာ ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြပေ။ သွေးမြို့တော်သခင် အချို့ပင်လျှင် ဒဏ်ရာရခဲ့ကြသည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူယုတ်မာပဲ"

သွေးနီရောင်သွေးမြို့တော်၏ အရှင်သခင်သည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော်လည်း သူ့လည်ပင်းနှင့် ရင်ဘတ်တွင်မူ ကုသမရနိုင်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိထားလေသည်။

"အဲဒါက ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်တွေကိုသုံးပြီး အတိတ်က သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး ငါ့ကို အဲဒီအချိန်ကာလဆီ ပြန်ပို့ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီကမ္ဘာထဲက တခြား အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ခြယ်လှယ်ပြီး ငါ့ကလေးလေးအမုန်းဆုံးလူအဖြစ် ငါ့ကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါက ငါ့ကလေးကို ငါ့ကို သတ်ခိုင်းချင်တာ၊ ငါအချစ်ရဆုံးလူက ငါ့ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားတာမျိုးကို မြင်ချင်နေတာ"

စွဲလမ်းမှု ပြင်းထန်လေလေ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များကို ဖြတ်တောက်ရန် ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဗဟိုသွေးမြို့တော်သည် ကံကြမ္မာကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမိစ္ဆာကောင်နှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ခဏမျှ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားရုံဖြင့် ကံကြမ္မာ၏ ခြယ်လှယ်ခံရသည့် နယ်ရုပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။

ကံကြမ္မာသစ်ပင်အတွင်းရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော ချန်ဂီသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ပွေ့ဖက်ထားသည့် ပုံစံအတိုင်း ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး မည်သို့သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမျာားနှင့် နာကျင်မှုများကို ခံစားရပါစေ မည်သည့်အခါမျှ လက်လွှတ်မည်မဟုတ်သည့်အလား ရှိနေလေသည်။

ကံကြမ္မာသည် ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များအပေါ် ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ချန်ဂီ သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဆယ်နှစ်ခန့် ပိုမိုအိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ သူသည် သူခုနက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ထုတ်မပြောသော်လည်း သူ့နှုတ်ခမ်းထက်၌ စိတ်သက်သာရာရစေမည့် အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက် ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကံကြမ္မာရဲ့ ခေါင်းကို လိမ်ချိုးပြီးရင် ငါသူ့မျက်လုံးတွေကို တူနဲ့ တစ်ချက်ချင်းစီ ထုခွဲပစ်မယ်၊ သူ့ပါးစပ်ထဲကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေနဲ့ သွပ်ထည့်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို သူလည်း ခံစားရအောင် လုပ်မယ်၊ မျက်လုံးတစ်လုံးအတွက် မျက်လုံးတစ်လုံး၊ သွားတစ်ချောင်းအတွက် သွားတစ်ချောင်း၊ ဒါမှ တကယ့် တရားမျှတမှုပဲ"

ကံကြမ္မာ၏ ဗဟိုချက်အနီးတွင်မူ ရူးသွပ်နေသော ရယ်မောသံများက သက်ရှည်ခြင်းပင်လယ်ကြီးကို တုန်ဟည်းသွားစေပြီး ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော ကမ္ဘာကြီးကို သွေးရောင်အချို့ဖြင့် ညစ်ညမ်းသွားစေ၏။ ရှင်းလုသွေးမြို့တော်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သူ ရူးသွပ်စွာရယ်မောသူသည် ကံကြမ္မာသစ်ပင်၏ အတွင်းပိုင်းကို ရူးသွပ်စွာ ဖျက်ဆီးနေပြီး သူ့မျက်ဝန်းများက သတိဝင်လာလိုက်၊ ရူးသွပ်သွားလိုက် ဖြစ်နေလေသည်။ သူသည် လုံးဝစိတ်လွတ်မသွားမီ ဤကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အနည်းငယ်ဝေးသော နေရာတွင် ရှင်းလုသွေးမြို့တော်၏ အခြားအရှင်သခင်တစ်ဦးဖြစ်သူ ဟန်ဖေးသည်လည်း ကံကြမ္မာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မသေဆေးကုမ္ပဏီ၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရခါစဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာကမျှ သူ့စိတ်ဓာတ်ကို မလှုပ်ခတ်စေနိုင်တော့ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်မူ သူသည် အနာဂတ်ကာလတစ်ခု၌ စိတ်လွတ်သွားသော ရူးသွပ်စွာရယ်မောသူက မိမိမှအပ အခြားလူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများကို မိမိရှေ့တွင် စီတန်းချထားသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဟန်ဖေး၏ စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်ဝန်းများသည် မိမိအတွက် စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကောင်းမင်အတွက် စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကြမ္မာသည် ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များမှတစ်ဆင့် လူတိုင်းကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ ခြယ်လှယ်တိုက်ခိုက်နေလေသည်။ လွတ်မြောက်ရန်အတွက်မူ ဤကြိုးမျှင်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီး ၎င်းတို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ကံကြမ္မာရှိသူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင် ကံကြမ္မာ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ထိုးစိုက်၍ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းသည် အဆုံးမဲ့လူသားလောကနှင့် အတွင်းကမ္ဘာတို့တွင် သူ့ကို ဂရုစိုက်သူများနှင့် သူဂရုစိုက်ရသူများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် နိမိတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူသည် သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုံးဝဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး စစ်မှန်သော ကံကြမ္မာမဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်လာလေတော့သည်။

ဤနာကျင်မှုသည် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြမရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ ဟန်ဖေးသည် သူ၏ ကုသခြင်းစွမ်းအားကို သုံး၍ ကောင်းမင်၏ နုနယ်ပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်နေသည့် ဝိညာဉ်ကို ထောက်ပံ့ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကောင်းမင်အား လုံးဝ ထိတွေ့မရချေ။ သူသည် ကြင်နာမှုအားလုံးနှင့် ချဉ်းကပ်မှုအားလုံးကို ငြင်းပယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"အခု သူအလိုအပ်ဆုံးအရာက ကုသမှု မဟုတ်ဘူး၊ တချို့ဒဏ်ရာတွေက ဘယ်လိုမှ ကုသလို့ မရနိုင်ဘူး"

သွေးနီရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆရာဝန်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ချိန်းကြိုးများကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

"သူလိုအပ်တာက ကံကြမ္မာကို သတ်ပစ်ဖို့၊ ကံကြမ္မာဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ထပ်မပေါ်လာတော့အောင် လုပ်ဖို့ပဲ"

သွေးနီရောင်ကုတ်အင်္ကျီဖြင့် ဆရာဝန်သည် သွေးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ တစ်သက်တာ မုန်းတီးမှုနှင့် စွဲလမ်းမှုများက ကောင်းချီးတိမ်တိုက်များကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။

ဒေါက်တာကောင်းသည် လုံးဝသန့်စင်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ သူသည် စည်းမျဉ်းများက သူ့အတွက် အကျိုးရှိသောအခါ စည်းမျဉ်းအတိုင်း လိုက်နာပြီး ကံတရားက ကံကြမ္မာကို ခြယ်လှယ်လာသောအခါတွင်မူ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်တတ်သည်။ သူသည် သူ့ရည်မှန်းချက်အောင်မြင်ရန်အတွက် ရက်စက်တတ်ပြီး အောင်မြင်သည်အထိ လက်လျှော့မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အပိုစကားများ ပြောရသည်ကို မနှစ်သက်ဘဲ လောကတွင် ရှိသမျှအရာအားလုံးကို အသုံးချနိုင်ပြီး လောကတွင် ရှိသမျှအရာအားလုံးကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။

အတွင်းကမ္ဘာမှ စည်းမျဉ်း ၁၃ ခုသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီထဲသို့ အဆိပ်အတောက်များ စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော သက်ရှည်ပင်လယ်ကြီးကို ညစ်ညမ်းသွားစေလေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ချိတ်ဆက်ထားသည့် ဧရာမ ကံကြမ္မာသစ်ပင်ကြီးသည် ပြင်ပအင်အားစုတစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး မိစ္ဆာဝိညာဉ်များက အပြင်ဘက်မှ ဝေလငါးတစ်ကောင်၏ သီချင်းဆိုသံကို မသဲမကွဲ ကြားလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် အတောင်ပံများပါရှိသော ဧရာမဝေလငါးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကမ္ဘာတွင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့သော ယုံကြည်မှုအားလုံး၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာနှင့် အဆုံးမဲ့လူသားလောကတို့ ပရမ်းပတာဖြစ်သွားပြီးနောက် သူမသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားသထက် ကြီးမားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဧရာမကံကြမ္မာသစ်ပင်ကြီးအတွင်းရှိ အရိပ်တစ်ခုထဲတွင်မူ ချန်ဂီကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည့် ငရဲသန္ဓေသားက သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။

"ဝမ်ချင်းက ငါ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို အာရုံခံမိသွားတာလား"

ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များသည် ခုနကပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ထိုးဖောက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူနှင့် ဆက်နွှယ်နေသူများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သေဆုံးသွားသည်ကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ့နှလုံးသားက တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ အတိတ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အနာဂတ်ပဲဖြစ်ဖြစ် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သို့သော် ကံကြမ္မာက ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များကို ခြယ်လှယ်ကာ ဝမ်ချင်းကို သူနှင့် ဘယ်တော့မှ ဆုံတွေ့ခွင့်မရအောင် ဟန့်တားလာပြီး ဝမ်ချင်းကို ပစ်မှတ်ထားတိုက်ခိုက်လာချိန်မှသာ သူနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ချန်ဂီနှင့် ထိုမိစ္ဆာဝိညာဉ်များကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ အရိပ်ထဲမှ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဘယ်သူ့အရိပ်မှ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ဝမ်ချင်း၏ ကလေးဖြစ်ပြီးး သူ့မိခင်ဖြစ်သူ အစိုးရိမ်ရဆုံးသောသူ ဖြစ်သည်။

"ကံကြမ္မာ... မင်းက တကယ်ကို သေသင့်တယ်"

ကျိန်စာများ၊ အဆုံးမဲ့သော ကျိန်စာများသည် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးကို ပုရွက်ဆိတ်များ ကိုက်ခဲနေသကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ လှိုင်းလုံးကြီးပမာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြိုလဲပျက်စီးနေသော်လည်း သူဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကျိန်စာအားလုံးကို ကံကြမ္မာသစ်ပင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် အမြစ်တွယ်ကျန်ရစ်စေကာ ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် ဤသစ်ပင်ကြီးကို ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့၍ သေဆုံးသွားစေချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အတွင်းကမ္ဘာမှ မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များ၏ အတွင်းပိုင်းမှ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော သက်ရှည်ပင်လယ်သည် ပြိုလဲပျက်စီးသွားပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တွားထွက်လာကြသော ဝိညာဉ်များထံသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများပမာ စီးဆင်းသွားတော့သည်။ ကောင်းချီးတိမ်တိုက်များနှင့် သက်ရှည်ခြင်းတို့သည် လွင့်ပါးသွားကြပြီး ဝဲလည်နေသော ကံတရားများက အဆုံးမဲ့လူသားလောကထဲသို့ ပျံ့လွင့်ကွယ်ပျောက်သွားကြလေသည်။

လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ကောင်းမင်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သက်ရှည်ခြင်းနှင့် ကံတရားတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသောအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

၎င်းသည် အမြဲတစေပြောင်းလဲတိုးတက်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခု သို့မဟုတ် ပျားရည်ကဲ့သို့ စိတ်ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်များ ဖြာထွက်လှုပ်ရှားနေသော မသေနိုင်သည့် နှလုံးသားတစ်ခုကဲ့သို့ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်အားလုံး၏ မြစ်ဖျားခံရာနေရာပင် ဖြစ်တော့သည်။

၎င်းသည် အရောင်အသွေးများကို အရသာရှိစေပြီး၊ အသံများကို ထိတွေ့ကိုင်တွယ်၍ရသော အသွင်သဏ္ဌာန် ဖြစ်စေကာ၊ အတွေးများကို ငှက်ငယ်များ ပျံသန်းစေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ ၎င်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုများကို နေ့စဉ်ကြုံတွေ့နေရသည့် အရာများအဖြစ် ဖန်တီးပေးပြီး အံ့ဩဖွယ်ရာများကိုလည်း နေ့စဉ်ဖြစ်ပျက်မှုများ ဖြစ်လာစေသည်။ ဖြစ်တည်မှုဟူသည်ကို သက်ရှိအားလုံးက အာရုံခံသိရှိနိုင်ပြီး အာရုံခံစားမှုဟူသည်မှာလည်း သက်ရှိအားလုံး၏ ဖန်တီးမှုပင် ဖြစ်သည်။ အရာခပ်သိမ်းတို့သည် မှုန်ဝါးဝေဝါးမှုများကြားတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားဆိုခြင်း၊ ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ပဲ့တင်ထပ်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်း၏ နှလုံးသားအတွင်းရှိ ခဏတာ အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ဒါက ကံကြမ္မာပဲ"

ကောင်းမင်သည် သူ့လက်ထဲရှိ 'ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းဓား' ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အရုဏ်ဦးဆီသို့ တစ်ကိုယ်တည်း လျှောက်လှမ်းသွားသည့် အလင်းတန်းလေးတစ်ခုပမာ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များ၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်တော့သည်။