အခန်း (၄၈၃-၄၈၄)

အခန်း (၄၈၃) - ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော် (၄)

ထိုက်ချင်းသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားစွာဖြင့် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများကို ဦးဆောင်ကာ မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ချေသည်။

အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ ချက်ချင်းကျရောက်လာခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသော သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများမှ လူများသည်လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လှုပ်ရှားလာကြရာ နောက်ကျကျန်ရစ်ခြင်း မရှိစေရန် သဘာဝအတိုင်း ရုန်းကန်ကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် ကျောက်တုံးတံခါးကြီးအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထိုတံခါးကြီးမှ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ပိုမိုသိသာစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုကျောက်တုံးတံခါးကြီး တစ်ခုတည်းကပင် လူတို့၏ စိတ်ကို ရိုသေခန့်ညားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေနိုင်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက် အထဲကို ဝင်သွားပြီပဲ၊ ငါတို့လည်း အမြန်သွားကြစို့"

ထိုက်ချင်းက အားလုံးကို ပြောကြားလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်တုံးတံခါးကြီးကို ပထမဆုံး ဖြတ်ကျော်လှမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။

အားလုံးကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြရာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျောက်တုံးတံခါးကြီး၏ တစ်ဖက်ကမ်း၊ မသေမျိုးနန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကား စင်စစ်ဧကန် နတ်မိမယ်တို့ ပျော်စံရာ နတ်မြေတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းရှိ ကြမ်းပြင်ကို ဖြူဖွေးသော ကျောက်တုံးပစ္စည်းများဖြင့် ခင်းကျင်းထားရာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လှသော်လည်း လူသူမရောက်ရှိသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ပေရာ ထောင့်စွန်းနေရာများတွင် ရေညှိများစွာ ကပ်ငြိ တွယ်ကပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေ့သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်လျှင် တောင်ကုန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရေပန်းတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်၏။

ယင်းက ကျောက်တုံးဖြင့် ထုဆစ်ထားသော ဝိညာဉ်ဖမ်း အစိမ်းရောင်အကြေးခွံနဂါး ရုပ်တုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသကဲ့သို့ အသက်ဝင်လှပေရာ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးမြူငွေ့များအကြား ရစ်ဆိုင်းနေသဖြင့် မိုးတိမ်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော

နဂါးတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူလှတော့သည်။

မသေမျိုးနန်းတော်ကြီး တည်ရှိခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာမြင့်ခဲ့ပြီကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သော်လည်း နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ရေပန်းကြီးမှ ရေများသည် ယခုတိုင်အောင် ပန်းထွက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

နဂါး၏ ခံတွင်းမှ ရေများ ပန်းထွက်လာပြီး အောက်ခြေရှိ ကျောက်တုံးစင်မြင့်ပေါ်သို့ စီးဆင်းသွားကာ ရေတံခွန်ငယ်လေးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထိုထက်မက ရှေ့သို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်လျှင် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ခန့်ညားထည်ဝါသော အဓိကခန်းမကြီး ရှိနေသည်ကို တွေ့မြင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ယင်း၏ ရွှေရောင်အမိုးသည် နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေချေသည်။

အဓိကခန်းမကြီးသည်လည်း မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် အသေအချာ မြင်တွေ့နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ထို့ပြင် နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ရေပန်းကြီးမှနေ၍ လမ်းခွဲတစ်ခု ရှိနေပြီး ဘယ်ဘက်သို့ တစ်လမ်း၊ ညာဘက်သို့ တစ်လမ်းစီဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားသည်မသိသော လမ်းစများ ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုက်ချင်းသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် လမ်းသုံးလမ်း ရှိနေသဖြင့် မည်သို့ရွေးချယ်ရမည်ကို ထိုက်ချင်း အတော်ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ဆိုလာသည်။

"စီနီယာ၊ ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲနေပြီး ရေပန်းရဲ့ ဘေးဘယ်ညာ လမ်းနှစ်ဖက်က ဘယ်ကို ဦးတည်လဲဆိုတာ စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်မယ်၊ စီနီယာကတော့ အခြားလူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး အဓိကခန်းမဆီကို သွားပါ"

ထိုက်ချင်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဝင်းပသွားတော့သည်။ ၎င်း၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အမှန်စင်စစ် အဓိကခန်းမကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရ တည်ရှိနိုင်ခြေ အရှိဆုံးနေရာ တစ်ခုရှိမည်ဆိုလျှင် ထိုအရှေ့ဘက်ရှိ အဓိကခန်းမကြီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤအချိန်တွင် အခြားသော သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများမှ တပည့်များသည်လည်း မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာကြပြီဖြစ်သည်။ လမ်းသုံးလမ်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ခွဲလိုက်ကြပြီး အသီးသီး လိုက်လံရှာဖွေကြတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဆိုရင်တော့ ငါ နည်းနည်း စိတ်ပူမိသား"

ထိုက်ချင်းက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ဟန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

မာထျန်းသည် ဤအချိန်တွင် လှမ်းလာခဲ့ပြီး ထိုက်ချင်းကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာ၊ ကျွန်တော် ယွမ်ဖုန်းနဲ့အတူ သွားပါ့မယ်၊ စီနီယာတို့အားလုံးကတော့ အဓိကခန်းမကို သွားကြပါ၊ ကျွန်တော်တို့ သေချာ စုံစမ်းပြီးသွားရင် အဓိကခန်းမမှာပဲ လာပြီး ဆုံကြတာပေါ့"

ထိုက်ချင်းသည် စိတ်ထဲတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားရပေသည်၊ ဤသည်မှာ ၎င်းအလိုရှိဆုံး အခြေအနေပင် မဟုတ်လော။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းအနေဖြင့် လူအနည်းငယ်မျှ ပိုမိုစေလွှတ်လိုသော်လည်း အတင်းအကျပ် လုပ်သည်ဟု အပြောမခံရစေရန်အတွက် ထိုက်ချင်းက ရှေ့ဆက်၍ မတောင်းဆိုတော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် သတိထားကြဦး၊ အကယ်၍ ရတနာ တစ်ခုခုရခဲ့ရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်"

ထိုက်ချင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "စီနီယာ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်တို့ရတဲ့ ဘယ်ရတနာမဆို အကယ်ဒမီကို အပ်နှံပြီး အကယ်ဒမီရဲ့ ခွဲဝေမှုအတိုင်းပဲ ဆောင်ရွက်သွားမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဂျူနီယာညီလေးတို့နှစ်ယောက် ဂရုစိုက်ကြဦး"

ထိုက်ချင်းက လက်သီးစုကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏နောက်ကွယ်ရှိ ကျိရှန့်နှင့် အခြားသူများကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ၊ အဓိကခန်းမဆီကို ဆက်သွားကြစို့"

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ကြပြီး ထိုက်ချင်း၏ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလျက် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အဓိကခန်းမကြီးဆီသို့ အပြေးလှမ်းသွားကြတော့သည်။

"မင်းက ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ရတာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မာထျန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ငါ သူတို့နဲ့အတူ သွားပြီး စွန့်စားမနေချင်ဘူး၊ အကယ်ဒမီကသာ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုထားရင် ငါ လာတောင် လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

မာထျန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် အေးဆေးစွာ ဆိုလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အားပြိုင်မှု မရှိ၊ လုယက်လိုစိတ် မရှိသည့် စိတ်နေသဘောထားကြောင့်ပင် မာထျန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တိုးတက်မြင့်မားလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သွားကြစို့၊ ငါတို့ ညာဘက်အခြမ်းကို အရင်သွားကြည့်ရအောင်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရေပန်းကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ရေပန်းကြီးသည် အလွန်ပင် အသက်ဝင်လှပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ကိုပင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

"ယွမ်ဖုန်း၊ ကြည့်စမ်း၊ ဒီနဂါးကို ထုဆစ်ထားတာ တကယ့် နဂါး အစစ်အတိုင်းပဲ"

မာထျန်းက မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်အောင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် "ဒါဟာ အမှန်တကယ်ပဲ လက်ရာမြောက်လှတဲ့ အနုပညာ လက်ရာတစ်ခုပဲ၊ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ပြန်တဲ့အခါ ဒီနဂါးပုံသဏ္ဌာန် ရေပန်းကြီးကို တစ်ပါတည်း ယူသွားချင်တယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ဤအချိန်တွင် မုန့်ချီလော့နှင့် သူမ၏ အဖော်များသည်လည်း မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာကြသည်။

မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးများ၏ ညီညွတ်လှပသော အသွင်သဏ္ဌာန်ကြောင့် လူအများအပြားမှာ မျက်စိမလွှဲနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရချေသည်။

လမ်းသုံးလမ်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ ဦးဆောင်လာသော တပည့်သည်လည်း အားလုံးကို အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ခွဲလိုက်သော်လည်း မုန့်ချီလော့မှာမူ အဓိကခန်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်မည့် အဖွဲ့တွင် ပါဝင်လေသည်။

"ချီလော့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုန့်ချီလော့ကို မြင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အနားသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

မုန့်ချီလော့က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ယွမ်ဖုန်း၊ နင်က ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘယ်လဲ သွားမလို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဪ၊ ငါ့ရဲ့ စီနီယာနဲ့ အခြားလူတွေကတော့ အဓိကခန်းမကို သွားကြပြီ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ဒီလမ်းနှစ်ဖက်က ဘယ်ကို ဦးတည်လဲဆိုတာ စစ်ဆေးမလို့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောပြလိုက်သည်။

မာထျန်းသည် ဤအချိန်တွင် အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းပင်လျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့အကြားရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော ဆက်ဆံရေးကို ရိပ်မိနေချေပြီ။

"မင်္ဂလာပါ၊ ငါက မာထျန်းပါ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ အခန်းဖော်ပေါ့"

မာထျန်းက ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

မုန့်ချီလော့က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "မင်္ဂလာပါ၊ ငါက မုန့်ချီလော့ပါ" ဟု ပြန်လည် နှုတ်ဆက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ ဦးဆောင်လာသော တပည့်အမျိုးသမီးသည် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်လာချေသည်။

"ကဲပါ၊ ငါတို့ ဒီကိုလာတာ စကားစမြည်ပြောပြီး အောက်မေ့ဖွယ် အမှတ်တရတွေ လာလုပ်နေဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ မြန်မြန် လှုပ်ရှားကြစို့"

မုန့်ချီလော့၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားရပြီး "ယွမ်ဖုန်း၊ ငါ အဓိကခန်းမကို သွားရမယ်၊ ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးတွေကို မင်းပဲ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး" ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်ပြီး "စိတ်ချပါ၊ ငါရှိနေသရွေ့ ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူး၊ ငါလည်း မကြာခင် အဓိကခန်းမဆီ လာခဲ့ပြီး မင်းကို ရှာမယ်" ဟု အာမခံလိုက်သည်။

မုန့်ချီလော့က ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း သူမ၏ ဂျူနီယာညီမလေးများမှာမူ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"စီနီယာအစ်မ၊ အဲဒါ ဘာသဘောလဲ၊ ငါတို့က သူတို့ရဲ့ အကူအညီ လိုလို့လား၊ ငါ့အမြင်တော့ သူက သူ့ကိုယ်သူတောင် အနိုင်နိုင် စောင့်ရှောက်ရမယ့်ပုံပဲ"

မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပ စီနီယာအစ်မ၊ အဲဒီ ဝဝတုတ်တုတ်လူရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ငါတို့ထက်တောင် နိမ့်သေးတယ်"

အခြားသော တပည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း ထပ်ဆင့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "မိန်းကလေးတို့၊ ကျင့်စဉ်အဆင့် ဆိုတာက အရာအားလုံးကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟွန်း"

ထိုအမျိုးသမီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "သွားကြစို့၊ အကယ်လို့ ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရရင်လည်း စီနီယာအစ်မ မုန့်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး သူတို့ကို ငါတို့ကပဲ ကယ်တင်ပေးလိုက်တာပေါ့" ဟု ပြောဆိုလေသည်။

ထို့နောက် မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်အမျိုးသမီး ငါးဦးသည် ရေပန်းကြီး၏ ညာဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းဆီသို့ လှမ်းလှည့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

အခြားသော တပည့် ငါးဦးမှာမူ မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ ဘယ်ဘက်လမ်းကြောင်းဆီသို့ လှမ်းသွားကြသည်။

မုန့်ချီလော့က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အားနာဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "ယွမ်ဖုန်း၊ သူတို့ကို စိတ်မရှိပါနဲ့၊ သူတို့က မြူနှင်းဂိုဏ်းထဲမှာပဲ အကြာကြီး နေခဲ့ကြရလို့ အမြင်ကျဉ်းနေကြတာ" ဟု တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာ ဆိုသည်။

"ရပါတယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့၊ သွားကြစို့"

မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ ဦးဆောင်သည့် တပည့်အမျိုးသမီးက စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုကာ ကျန်ရှိနေသော မြူနှင်းဂိုဏ်းတပည့် ငါးဦးကို ဦးဆောင်လျက် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အဓိကခန်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး မာထျန်းနှင့်အတူ မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်အမျိုးသမီး ငါးဦး၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ လိုက်ပါသွားခဲ့ချေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိမပြုမိလိုက်သည်ကား ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ရေပန်းကြီး၏ မူလက ကျောက်တုံးဖြစ်နေသော နဂါးမျက်လုံးများသည် ရုတ်ချည်းဆိုသလို ပွင့်ဟလာခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မည်သူမျှ မြင်တွေ့လိုက်ခြင်း မရှိကြချေ၊ အကြောင်းမူကား အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုများသည် မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်း လိုက်လံရှာဖွေခြင်း အပေါ်၌သာ ရောက်ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ဟွန်း၊ နင်တို့က ဘာလို့ ငါတို့နောက်ကို လိုက်နေရတာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှ မြူနှင်းဂိုဏ်း တပည့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လှည့်၍ ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မာထျန်းတို့သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားကြပြီးနောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရတော့သည်။

"ငါ ပြောပါရစေဦး မိန်းကလေးရဲ့၊ ဒီမှာ လမ်းက ဒါတစ်လမ်းပဲ ရှိတာလေ၊ ငါတို့က နင်တို့နောက်က မလိုက်ရင် ပျံသွားရမှာလား"

မာထျန်းက နောက်ပြောင်ကျီစယ်သော လေသံဖြင့် ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အခန်း (၄၈၄) - ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော် (၅)

“ဘယ်လိုတောင် သတ္တိမရှိရတာလဲ”

မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်မငါးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့၏ ရှည်လျားလှသော ဓားမြှောင်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မာထျန်းတို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး

ရေရွတ်လိုက်ကြချေသည်။

“ကဲပါ... ကဲပါ... ဟုတ်ပါပြီ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် မြှောက်ပြလိုက်ရင်း ရိုးသားစွာ ဆိုရှာသည်။

“ကျွန်တော်တို့က မိန်းကလေးတို့ရဲ့ အမည်နာမတွေကို တကယ်မသိလို့ပါ၊ ပြီးတော့ ဒီမသေမျိုးနန်းတော်ထဲမှာရှိတဲ့ အရာရာတိုင်းကလည်း ဘာဆိုဘာမှန်း အဖြေမပေါ်သေးတော့ အတူတူ သွားကြရင် အဖော်လည်းရတာပေါ့လို့ တွေးမိရုံသက်သက်ပါ”

“ဟွန်း... ကျွန်မတို့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပေါ့၊ စီနီယာအစ်မ မုန့်ချီလော့က ဘာဖြစ်လို့ ရှင်တို့လို လူတွေကို သဘောကျမိလဲဆိုတာ ကျွန်မဖြင့် တကယ်ကို စဉ်းစားလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး”

အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဆိုလေသည်။ မာထျန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေရင်း ခိုး၍ ရယ်မောနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ နေရခက်သွားရပေတော့သည်။

“ဒါနဲ့ မိန်းကလေးတို့... ခွင့်လွှတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မိန်းကလေးတို့ရဲ့ နာမည်လေးတွေကို သိပါရစေဦး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ မိန်းကလေးက ၎င်းတို့၏ အမည်များကို တစ်ဦးချင်းစီ စီကာစဉ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောပြလေသည်။

“သေချာနားထောင်ထားကြ၊ ကျွန်မတို့က လူရှ၊ ချွေရုံ၊ မြောင်ဟယ်၊ လျန်ရှန်းနဲ့ ရှင်းထုံတို့ ဖြစ်ကြတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း လှပစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“တကယ်ကို နားဝင်ချိုပြီး လှပတဲ့ အမည်နာမတွေပါပဲ မိန်းကလေးတို့ရာ၊ ကဲ... မိန်းကလေးတို့ပဲ အရင် ကြွကြပါ”

ထိုသို့ ဆိုမှသာ ထိုအမျိုးသမီးများသည် လှည့်ပြန်ကြပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။

စင်စစ်သော်ကား ၎င်းတို့ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေရခြင်းမှာ မုန့်ချီလော့က ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ၎င်းတို့အား ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် မှာကြားခဲ့သည့် စကားကြောင့်သာ ဖြစ်ချေသည်။

၎င်းတို့တစ်ဦးချင်းစီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သော ပထမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ ထိုသို့သော စကားရပ်အပေါ် သဘာဝအတိုင်း မခံချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေရာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ၎င်းတို့နှင့် အငြင်းပွားမနေတော့ဘဲ ရှေ့တွင် မည်သည့်အရာများ ရှိနေသည်ကိုသာ အလျင်အမြန် သိရှိလိုလှပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူသည် အခြားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့လည်း သွားရောက်ရန် ရှိနေသေးသည်မဟုတ်လော။

အခြားသော သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများမှ လူအများအပြားသည်လည်း ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ယင်းက အခြားသူများ ပင်ပန်းဆင်းရဲခံ၍ တိုက်ခိုက်ထားသည်များကို အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

သို့သော်လည်း မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတပည့် ငါးဦးမှာမူ မည်သို့မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိကြချေ။ ၎င်းတို့သည် သွက်လက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြရာ မကြာမီမှာပင် စတုရန်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ရင်ပြင်ကျယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

ထိုရင်ပြင်သည် အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသည်မဟုတ်သော်လည်း ယင်းနေရာမှနေ၍ လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ထပ်မံ ကွဲထွက်သွားသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

လမ်းကြောင်းတစ်ခုသည် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်နေပြီး ထိုနေရာတွင် ဖြူလွလွ မြူနှင်းများကြားမှ ပေါ်ထွက်နေသော မြူကင်းကြာပန်းများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသည့် ကြာပန်းစင်မြင့်များ ရှိနေချေသည်။

ထိုကြာပန်းစင်မြင့်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသောအခါ ကျယ်ဝန်းလှသော ကျောက်သားလှေကားထစ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ဖြူဖွေးသော မြူခိုးမြူငွေ့များက ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ထိုလှေကားထစ်၏ အထက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကိုမူ မှေးမှိန်စွာ တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရှိနေသော အဓိကခန်းမဆောင်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ယခုခန်းမဆောင်မှာ အတိုင်းအတာအားဖြင့် များစွာ သေးငယ်လှပေသည်။

အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးရာ ထိုလမ်းကြောင်း၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်တွင် သုံးလံခန့် မြင့်မားလှသော ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး နှစ်ခု ထီးထီးကြီး မတ်တတ်ရပ်လျက် ရှိနေကြချေသည်။

ရုပ်တုကြီးများသည် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသော မဟာစစ်သူကြီး နှစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးက ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အခြားတစ်ဦးကမူ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ထိုရုပ်တုကြီးနှစ်ခုလုံး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အမည်နာမများကို ထုဆစ်ထားကြရာ ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရုပ်တုတွင် ဓားအစောင့်အရှောက် ဟု အမည်တွင်ပြီး ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရုပ်ထုတွင်မူ ဓားအလုပ်အကျွေး ဟု အမည်ကမ္ပည်း ရေးထိုးထားချေသည်။

လမ်းကြောင်းသည် ထိုရုပ်တုကြီးနှစ်ခုကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားရခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ထူထပ်လှသော မြူတိမ်ထုကြီး ရှိနေသဖြင့် ဘာဆိုဘာမှ တွေ့မြင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

“မိန်းကလေးတို့... ဘယ်ဘက်ကို ဆက်သွားကြမလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ လုရှက တည်ငြိမ်အေးစက်စွာဖြင့် ဆိုလေသည်။

“မေးနေဖို့ လိုသေးလို့လား၊ ငါတို့ကတော့ သေချာပေါက် ဟောဒီ ခန်းမဆောင်ကြီးဆီကိုပဲ သွားမှာပေါ့၊ နင်ကရော ရတနာတွေကို တောတောင်အလယ် ခေါင်ပြင်မှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားတတ်တဲ့ ဂိုဏ်းမျိုးကို မြင်ဖူးလို့လား”

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် စကားဆိုသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာပဲ လမ်းခွဲကြရအောင်၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အရှေ့ဘက်ကိုပဲ သွားတော့မယ်”

ထိုသို့ ကြားလိုက်ရသောအခါ မာထျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်သွားရပြီး အံ့အားသင့်စွာ ဆိုရှာသည်။

“ယွမ်ဖုန်းရာ... အဲဒီ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှာ သေချာပေါက် ရတနာကောင်းတွေ ရှိနေမှာပါ၊ ဘာဖြစ်လို့ အရှေ့ဘက်ကို သွားချင်ရတာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း ပြန်ဆိုသည်။

“ငါလည်း အသေအချာတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို အာရုံရနေသလိုပဲ”

“အင်းလေ... ကောင်းပါပြီ”

မာထျန်းက ဘာတတ်နိုင်တော့မည်နည်း၊ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်ရတော့သည်။

သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနောက်သို့ လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ လိုက်နာရပေတော့မည်။

လုရှနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီးနောက် ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းရန် ပြင်လိုက်ကြချေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကမ္ဘာမြေကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားရရာ ပြင်းထန်လှသော ငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်မှောင်ကုတ်သွားရသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ဘာ့ကြောင့် ငလျင်လှုပ်ရသနည်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကျောက်စရစ်ခဲများစွာသည် လွင့်စင်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်ကာ ကျရောက်ကုန်ကြချေသည်။

“ဒီကျောက်ခဲတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သံသယစိတ်ဖြင့် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် သူ့ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရပေတော့သည်။

၎င်းတို့ ခုနက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး နှစ်ခုသည် ယခုအခါတွင်မူ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

သုံးလံခန့် မြင့်မားလှသော ထိုရုပ်တုကြီးသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကြာပန်းစင်မြင့်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားမကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေသည်။

“သတိထားကြ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်ရချေသည်။

လုရှ အပါအဝင် မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်မငါးဦးမှာ အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားကြသော်လည်း စုစည်းမှုကိုမူ ပျက်ပြားမသွားကြချေ။

၎င်းတို့ ငါးဦးသည် ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ အလျင်အမြန် ဖြန့်ခွဲလိုက်ကြပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေကြတော့သည်။

“မြူနှင်းဂိုဏ်းက တကယ်ကို နာမည်နဲ့လိုက်အောင် သန့်ရှင်းတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုပဲ၊ သူတို့ လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ တပည့်တွေက တကယ်ကို အစွမ်းထက်ကြတာပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“မြန်မြန် သွားရအောင်”

မာထျန်းသည် ရုတ်တရက် ခုန်ပျံကျော်လွှားလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ဘေးဘက်သို့ အတင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ရချေသည်။

ငါးမီတာထက်မက ရှည်လျားလှသော ကျောက်သားဓားရှည်ကြီးတစ်စင်းသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ခုနက မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သော နေရာကို တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

၎င်းတို့ မတ်တတ်ရပ်နေသော ရင်ပြင်သည် မူလကပင် သေးငယ်လှရာ ဓားမကြီး၏ ပြင်းထန်လှသော ခုတ်ချက်တစ်ခုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ရင်ပြင်ကို နှစ်ခြမ်း

ခွဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဓားရှည်ကြီးက ထပ်မံ ကျရောက်လာပြန်ရာ အခြားသော အက်ကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို လေးစိတ် စုတ်ပြတ်သွားစေတော့သည်။

“ဒါက ဘာလိုကျင့်စဉ်မျိုးလဲ”

မာထျန်းနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် ရင်ပြင်၏ အစွန်းတွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြရင်း သက်ရှိထင်ရှား သောင်းကျန်းနေသော ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး နှစ်ခုကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြရသည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားသော သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများမှ တပည့်များသည်လည်း ဤရင်ပြင်ကျယ်ပေါ်သို့ တိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်လာကြသဖြင့် အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး နှစ်ခုလုံးသည် မည်သူ့ကိုမျှ မခွဲခြားဘဲ ရမ်းသန်း တိုက်ခိုက်နေကြရာ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော သူအားလုံးမှာ ရန်သူများသာ ဖြစ်ချေသည်။

ဓားမကြီးနှင့် ဓားရှည်ကြီးတို့သည် ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေကြပြီး လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အနည်းငယ် နှေးကွေးလှသော်လည်း သယ်ဆောင်လာသော စွမ်းအားမှာမူ အံ့မခန်း ကြီးမားလှပေသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့သည် ကိုယ်ရံစွမ်းအင်များကိုပင် အသုံးပြုနိုင်ကြသေးသည်။

ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကိုယ်ရံစွမ်းအင်ကြောင့် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသော သန့်ရှင်းသော နယ်မြေမှ တပည့်တစ်ဦးမှာ ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားရသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ထိုသူ၏ ခုခံကာကွယ်နိုင်သော မှော်ရတနာများသည် စက္ကူကဲ့သို့ပင် အလွယ်တကူ စုတ်ပြတ်သွားရရှာသည်။

“သူတို့ကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ကြနဲ့၊ ကြာပန်းစင်မြင့်တွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ခန်းမဆောင်ကြီးဆီကိုပဲ သွားကြရအောင်”

လုရှက ထိုအချိန်တွင် အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ အခြားသော တပည့်မလေးဦးသည်လည်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ကြပြီး ကြာပန်းစင်မြင့်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် အခွင့်အရေးကို စတင် ရှာဖွေကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မာထျန်းတို့သည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးတောမိကြသည်။ ဤကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး နှစ်ခုသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှရာ ၎င်းတို့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်၍ မဖြစ်နိုင်ပေ၊

၎င်းတို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဤရင်ပြင်ကျယ်မှ ရုန်းထွက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကိုသာ ရှာဖွေရပေမည်။

“မသေမျိုးနန်းတော်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူမှန်သမျှ သေဒဏ်ပေးရမည်”

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး နှစ်ခုသည် မြည်ဟိန်းသံများကိုပင် ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြရာ အက်ကွဲလှသော မိုးခြိမ်းသံကြီးသဖွယ် ပဲ့တင်ထပ်သွားရပေသည်။

ဓားအစောင့်အရှောက်သည် ကြာပန်းစင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြေးဝင်သွားသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မိမိ၏ ခြေထောက်ကြီးကို တိုက်ရိုက် မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုကြာပန်းစင်မြင့်ပေါ်ရှိ လူသားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေချလိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဓားအလုပ်အကျွေးသည် ရုတ်တရက် ခါးကို ကုန်းလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကြီးကို ရင်ပြင်ကျယ်၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်း ကန်ကျောက်လိုက်ချေသည်။

ရင်ပြင်ကျယ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော လက်ရန်းများသည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားရပြီး ဓားရှည်ကြီးသည် သဲမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တရွတ်တိုက် လှိမ့်ဝင်လာကာ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများကို နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြသော သူများမှာမူ လွတ်မြောက်ရာလမ်း မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း မသေမျိုးနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်သူမှန်သမျှသည် ပါရမီရှင်များသာ ဖြစ်ကြပေသည်။

သို့သော်လည်း မသေမျိုးနန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်သူမှန်သမျှသည် ပါရမီရှင်များသာ ဖြစ်ကြပေရာ ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ချိုးဖျက်ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ပြီး ခဏတာအတွင်း ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ခုန်ပျံကျော်လွှားနိုင်စွမ်း ရှိကြသဖြင့် ထိုအချိန်တွင် လူအများအပြားသည် ဝေဟင်ထက်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်တက်သွားကြတော့သည်။

“ယွမ်ဖုန်း... မြန်မြန်၊ ငါ့ကိုပါ ခေါ်ပြီး ပျံသန်းပေးပါဦး”

မာထျန်းသည် ရင်ပြင်ကျယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် အချိန်မမှီတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပျာယာခတ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မာထျန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားခြင်း မရှိချေ။ ယင်းအစား သူသည် ထိုကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး နှစ်ခုကို တည်ငြိမ် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ နောက်ကျသွားရင် ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီကျောက်ဓားကြီးအောက်မှာ ညဉ်းဆိုးလှစွာနဲ့ သေရချေတော့မယ်”

မာထျန်းက စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်နေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝင်ရောက်လာသော ကျောက်ဓားကြီးသည် ရင်ပြင်ကျယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းလာနေပြီဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် လှိမ့်ဝင်လာသော ဧရာမ ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

“ခဏနေဦး... တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဘာက မဟုတ်တာလဲ”

မာထျန်းသည်လည်း ဓားအလုပ်အကျွေး ရုပ်တုကြီးကို ကြည့်လိုက်ရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် အော်ဟစ် မေးမြန်းလိုက်မိသည်။

အမှန်တကယ်ပင်... ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကား ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထူးဆန်းလှသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာရပေတော့သည်။

ဓားအလုပ်အကျွေးနှင့် ဓားအစောင့်အရှောက် ရုပ်တုကြီးနှစ်ခုလုံး၏ မျက်ခုံးအစုံအလယ်မှနေ၍ စူးရှတောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ဖြာထွက်လာပြီးနောက် အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားလှသော လောကဖိအားကြီးတစ်ခုသည် ဤနေရာတစ်ခုလုံးသို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျမတတ် သက်ရောက်လာရပေတော့သည်။