အခန်း (၄၈၅-၄၈၆)

အခန်း (၄၈၅)ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော် (၆)

“ဒါက ဘာအရာလဲ” မာထျန်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

လူတိုင်းသည် မိမိတို့အပေါ်သို့ စွမ်းအားတစ်ခု သက်ရောက်လာသည်ကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်မှာမူ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ပျက်စီးခြင်း မရှိကြပေ။

“ဒါက... ဝေဟင်ပိတ်စွမ်းအားပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်ချည်းပင် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

“ဝေဟင်ပိတ်စွမ်းအား ဟုတ်လား”

မာထျန်းသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေကြသော သိုင်းပညာရှင်များထံသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် ပျံသန်းနိုင်စွမ်းကို ရုတ်တရက် ဆုံးရှုံးသွားကြသည့်အလား မိုးကောင်းကင်ထက်မှ တိုက်ရိုက်ပင် အောက်သို့ ထိုးဆင်းပြုတ်ကျလာကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအထဲမှ သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးဆိုလျှင် ကျောက်ဓားကြီး၏ ရှေ့မှောက်တည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် ကြေမွပျက်စီးကာ အသားစိုင်အနှစ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရရှာသည်။

“ယွမ်ဖုန်း... ပြေးတော့” မာထျန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဆွဲကိုင်ကာ အတူတကွ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ကြံစည်လိုက်သည်။

ထိုကျောက်ဓားကြီးသည် အလျားငါးမီတာကျော်မျှ ရှည်လျားလှသဖြင့် ၎င်း၏ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ချက်သည် အလွန်ကျယ်ပြောသော နယ်ပယ်ကို လွှမ်းခြုံနိုင်ပေရာ လျင်မြန်စွာ မပြေးလွှားနိုင်ပါက ကျောက်ဓားကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုနယ်ပယ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရွေ့လျားခြင်းမရှိဘဲ မာထျန်း၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

“အခုပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မာထျန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ပြေးလွှားလိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့ ပြေးလွှားရာ လမ်းကြောင်းမှာ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတော့သည်။

သူသည် ဓားအလုပ်အကျွေးရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်ပြေးလွှားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ယွမ်ဖုန်း မင်း သေချင်နေတာလား” မာထျန်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“ငါ့အနားကနေ မခွာနဲ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား လျင်မြန်လှပေသည်။

မာထျန်းသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်မှ မလိုက်ပါဘဲ မနေနိုင်တော့ရာ ၎င်း၏ ဝဖြိုးလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် မမျှော်လင့်နိုင်လောက်အောင်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေရတော့သည်။

ဓားရှည်ကြီးသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလာခဲ့ရာ ဖော်ပြရသည်မှာ ကြာမြင့်လှသည်ဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း ထိုအခြင်းအရာ အားလုံးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌သာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဓားအလုပ်အကျွေးကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားရိုးရှိရာ အရပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဓားရှည်ကြီး၏ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ချက်သည် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံရန် လိုအပ်လှသဖြင့် ဓားအလုပ်အကျွေး၏ လက်ကောက်ဝတ်သည် အနည်းငယ် လှည့်ပတ်သွားရပေသည်။

ထိုသို့ အနည်းငယ် လှည့်ပတ်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အနည်းငယ်မျှသော ကွာဟချက် လစ်ဟာမှုသည် လူတစ်ယောက် ဖြတ်သန်းသွားရန် ကွက်တိပင် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအခွင့်အရေးမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

“သွားတော့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မာထျန်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ထိုသေးငယ်လှသော ကွာဟချက် လစ်ဟာမှုရှိရာ အရပ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွှဲပစ်လိုက်တော့သည်။

မာထျန်း၏ ဝမ်းဗိုက်သည် ကျောက်ဓားကြီး၏ ဓားရိုးနှင့် ပွတ်တိုက်သွားခဲ့ပြီး ထိုသေးငယ်လှသော ကြားလပ်ထဲမှ မနည်းပင် တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

“မြန်မြန်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ရှေ့သို့ တည့်တည့် တိုးဝင်လိုက်ချေသည်။

ထိုသေးငယ်လှသော ကွာဟချက် လစ်ဟာမှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေရာ မာထျန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်ချည်းပင် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

သူ့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စနစ်တကျ စွန့်လွှတ်လိုက်လေပြီလော။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဓားရှည်ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်အတိုင်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

“သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ...” မာထျန်း၏ မျက်ဝန်းများသည် ပြူးကျယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် စောစောက အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း ယင်းနောက်တွင် လက်တစ်ဖက်သည် မာထျန်း၏ ပခုံးကို တိုက်ရိုက်ပင် လာရောက်ပုတ်လိုက်သည်။

“ဘာတွေကို ငေးကြည့်နေတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

မာထျန်းသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ္ဆေတစ်ကောင်အား မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ကြည့်ရှုနေမိတော့သည်။

“မင်း...”

“ဒါက ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာဆန်းလို့လဲ... သွားကြစို့”

မာထျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင်မှ သဘောပေါက်နားလည်သွားတော့သည်။ သူသည် တစ်နှစ်ကျော်မျှ မတွေ့ဆုံဖြစ်ခဲ့ကြသည့် နောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားကဲ့သို့သော နက်နဲဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားမျိုးကိုပင် တတ်မြောက်ထားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။

“စောစောကတော့ ငါ့ကို တကယ်ပဲ လန့်သေတော့မလို့ပဲ” မာထျန်းသည် ၎င်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် ဓားအလုပ်အကျွေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ခြေရှိ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ လောကနိယာမအရ ဓားအလုပ်အကျွေးသည် ၎င်းတို့အား လတ်တလောတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းတို့သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အရှေ့ဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရင်ပြင်ထက်၌ သွေးအိုင်များ စီးဆင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားသည် ဓားအလုပ်အကျွေး၏ ဓားချက်အောက်တွင် သေဆုံးခဲ့ကြရပြီး ၎င်းတို့အနေဖြင့် အသက်လုကာ မည်မျှပင် ခုခံကာကွယ်ကြစေကာမူ ဓားအလုပ်အကျွေးကိုမူ အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်အောင် မတတ်နိုင်ကြချေ။

ထိုကျောက်ဓားကြီး၏ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ချက်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသူများသည်လည်း ယခုတိုင် ရင်တမမ ဖြစ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဒါက အမှန်တကယ်ပင် သွေးချောင်းစီးရာ တိုက်ပွဲမြေပြင် ဖြစ်တာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာစသာ ရှိသေးသော်လည်း လူအများအပြား သေဆုံးသွားခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်ချေသည်။

အဓိက အရေးကြီးသောအချက်မှာ ယခုတိုင် ရတနာတစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မမြင်တွေ့ရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

လုရှနှင့် အခြားသူများသည် ကြာပန်းကို ဖြတ်သန်းသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဓားအစောင့်အရှောက်သည် ကြာပန်းကို ဖြတ်သန်းသွားသူများအား တိုက်ရိုက်ပင် လျစ်လျူရှုထားခဲ့ချေသည်။

၎င်းတို့အနေဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကာကွယ်မှု မလိုအပ်ဟု ပြောဆိုခဲ့ခြင်းမှာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်တန်ရာသည်။

“သွားကြစို့... ငါတို့ အရှေ့ဘက်ကို သွားကြည့်ရအောင်... အဲဒီမှာ ဘာမှမရှိရင်လည်း အဓိကခန်းမကို သွားပြီး ရှာဖွေလို့ရသေးတာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျင်မြန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

မာထျန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ပြိုမတတ် ပြင်းထန်လှသော ဓားဟိန်းသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြီး အနှိုင်းမဲ့ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဟွန်သည်လည်း ရုတ်ချည်းပင် ကျရောက်လာခဲ့ချေသည်။

“သတိထား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မာထျန်းကို ဆွဲကိုင်ကာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်နောက်ကွယ်တွင် အကာအကွယ်ပေးလိုက်တော့သည်။

၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက် ဓားအလုပ်အကျွေး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြား ဆီးစပ်နယ်ပယ်အရပ်သည် ရုတ်တရက် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မီးခိုးရောင် ဓားအလင်းတန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ပျားအုံထဲမှ ပျားအုပ်ကြီး တိုးထွက်လာသည့်အလား ထိုအပေါက်ကြီးထဲမှ ရူးသွပ်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

ဓားအလင်းတန်း နှစ်စင်းသည် လျှပ်စီးလက်သည့်အလား ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုဓားအလင်းတန်းများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများကို လျှော့ချရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် လင်းနို့နက်အုပ်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ချေသည်။

သို့သော်လည်း အခြားသော သိုင်းပညာရှင်များမှာမူ ထိုကဲ့သို့ ကံကောင်းခြင်း မရှိကြပေ။ မီးခိုးရောင် ဓားအလင်းတန်းများသည်

ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးအလား ဝှေ့ယမ်းဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရာ မည်သည့် သက်ရှိလူသားမျှ မတ်တတ်ရပ်လျက် မကျန်ရစ်စေဘဲ ဘေးဒုက္ခကို တန်းတူညီမျှစွာ ခံစားကြရတော့သည်။

ထိုမီးခိုးရောင် ဓားအလင်းတန်းများသည် အနှိုင်းမဲ့ ထက်မြက်လှသည်သာမက ပြင်းထန်သော တိုက်စားနိုင်စွမ်းလည်း ရှိပုံရပေသည်။

၎င်းတို့၏ ထိမှန်ခြင်းကို ခံရသော သိုင်းပညာရှင်များသည် ခဏချင်းမှာပင် ဒဏ်ရာများမှာ အပေါက်ကြီးများအဖြစ် တိုက်စားခြင်းခံရပြီး နာကျင်ခံခက်စွာဖြင့် သေဆုံးသွားကြရရှာသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း”

မာထျန်းသည် ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားကာ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မီးတောက်များပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း နီရဲလာကာ နီရဲပူပြင်းနေသော သံတုံးကြီးအလား ဖြစ်လာခဲ့ချေသည်။

“စိတ်မလောနဲ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး မာထျန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ယခုအချိန်၌ မာထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ပူပြင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ဘေးကင်းသည်ကို မြင်တွေ့ရမှသာ မာထျန်းသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

“ယွမ်ဖုန်း... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား”

“ငါ အဆင်ပြေတယ်... သွားကြစို့” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မာထျန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြူခိုးများထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပင် တိုးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေမှ တပည့်များစွာသည်လည်း တိုးဝင်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

နေရာအနှံ့ ပျံ့ကြဲနေသော အသားစိုင်များနှင့် သွေးကွက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် အချို့သောသူများသည် အော့အန်ခြင်းကိုပင် မအောင့်အီးနိုင်ကြတော့ပေ။

လုရှနှင့် သူမ၏ အဖော်များသည် အလွန်ပင် ကံကောင်းကြပေသည်။ ၎င်းတို့သည် ကြာပန်းကို ဒဏ်ရာအနည်းငယ်မျှဖြင့်သာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ကြပြီး ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ချေ။

၎င်းတို့သည် အမည်းရောင် ဓားအလင်းတန်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အဓိကခန်းမအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။

ဓားအစောင့်အရှောက်သည်လည်း ထိုအချိန်တွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ချေသည်။ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်သည်လည်း ထို့အတူပင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ ထိုအထဲမှ မီးခိုးရောင် ဓားမအလင်းတန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခုမျှသာ ရောက်ရှိလာကြသေးသော သန့်ရှင်းသော နယ်မြေမှ တပည့်များသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကိုပင် မသိရှိကြရသေးဘဲ ဓားမအလင်းတန်းများအောက်တွင် သေဆုံးသွားကြရရှာသည်။

သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ ခြောက်ခုနှင့် လက်မလျှော့လိုကြသော အခြားသော ဂိုဏ်းများ အပါအဝင် စုစုပေါင်း လူဦးရေ လေးငါးရာခန့် ရှိပေသည်။

ထိုအထဲမှ လူတစ်ရာကျော်မှာ ဤနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရပြီး ယခုတိုင် အသက်ဘေးကို မမှုကြသူများသည် ဤနေရာသို့ တိုးဝှေ့လာကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော်နေပြီး မာထျန်း၏ တွဲဖက်မှုဖြင့် သွေးစွန်းနေသော ရင်ပြင်နှင့် ဝေးရာသို့ ရွေ့လျားလာခဲ့ကြသည်။

“သီသီလေးပဲ...” မာထျန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို နေရာချပေးလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုကာ မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရှိရမှသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

“ဟုတ်တယ်... တကယ်ကို သီသီလေးပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအလင်းတန်း နှစ်စင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုဓားအလင်းတန်းများသည် အလွန်ပင် စွမ်းအားပြင်းလှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အားလုံးကို အသုံးပြုကာ ထိုဓားအလင်းတန်း နှစ်စင်းအား မိမိခန္ဓာကိုယ်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“ယွမ်ဖုန်း... မင်း တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား” မာထျန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် အချို့ကို အမြန်ရှာဖွေရမယ်... မဟုတ်ရင် ငါ ဤဓားအလင်းတန်း နှစ်စင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့တဲ့ အချိန်ကျရင် ငါ သေဆုံးသွားရလိမ့်မယ်”

အခန်း (၄၈၆) - ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော် (၇)

"ဝိညာဉ်ဆေးပင်လား။ အခုလို အချိန်မျိုးမှာ ငါတို့က ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ဘယ်ကနေ သွားရှာရမှာလဲ" မာထျန်းက ပျာပျာသလဲ မေးမြန်းရှာချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အခု ငါတို့ရောက်နေတာ ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော်ထဲမှာလေ။ ဒီထဲမှာတော့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို စိုက်ပျိုးတဲ့နေရာ သီးသန့်ရှိရမယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အခြေအနေက သိပ်ကို အန္တရာယ်များနေတယ်" မာထျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး "မင်း ဒီမှာပဲ ပုန်းနေပြီး ငါ့ကို စောင့်နေလိုက်။ ငါသွားရှာပေးမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် မာထျန်းသည် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ပြေးရန် ဟန်ပြင်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ့အတွက် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ သူသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသက်ကို မဖြစ်ဖြစ်အောင် ကယ်တင်ရမည် မဟုတ်လော။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက မာထျန်း၏ လက်ကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲထားလိုက်၏။

"မလောနဲ့ဦး။ အခု ငါတို့ ဘယ်နေရာကို ရောက်နေလဲဆိုတာ သေချာကြည့်လိုက်ဦး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်နေရာလဲ" မာထျန်းက မျက်မှောင်ကုပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုလေသည်။

သူတို့ပတ်ပတ်လည်တွင် ထူထပ်လှသော မြူနှင်းများ ဝန်းရံနေသဖြင့် အဝေးသို့ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။

"ခြေဖဝါးအောက်က မြေပြင်ကို ကြည့်လိုက်ဦး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသော မိတ်ဆွေဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မတတ်သာဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

မာထျန်းက ချက်ချင်းဆိုသလို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒါက မြေသားလမ်းအကြမ်းတင်ပဲဥစ္စာ"

သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရှိနေသည်မှာ ရိုးရှင်းလှသော မြေသားလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ချေသည်။ ယခင် ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် နယ်မြေများနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် ကျောက်ပြားများ တစ်ချက်မျှ ခင်းကျင်းထားခြင်း မရှိဘဲ မြေသားသက်သက်သာ ဖြစ်နေ၏။

"ဟုတ်တယ်။ မြေသားလမ်းပဲ။ ဒီလို ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော်ကြီးထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို မြေသားလမ်းမျိုး ရှိနေရတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ထပ်ဆင့်မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ မာထျန်းသည် ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ နတ်မိမယ် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဖြူဖွေးသော ကျောက်သားပစ္စည်းများဖြင့် အပြည့်ခင်းကျင်းထားရာ ဤနေရာ၌ ဘာ့ကြောင့် မြေသားလမ်း ရှိနေရသနည်း။

ယင်းက ဤမြေသားလမ်းတွင် သီးသန့်ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် အကယ်ဒမီတစ်ခုတွင် မြေသားကို ဘယ်နေရာ၌ အသုံးပြုတတ်သနည်း။

အခြားမဟုတ်၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်၌သာ ဖြစ်တန်ရာ၏။

"ဪ... ဒီလိုကိုး" မာထျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ငါကတော့ ဒီနေရာရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က သိပ်ကို ထူထပ်သိပ်သည်းနေတယ်လို့ ခံစားမိကတည်းက ဒါဟာ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်ရှိမယ့် နေရာမျိုးပဲလို့ ထင်နေတာ"

"မင်းလို ကောင်လေးက အကြောင်းမရှိဘဲ ဒီနေရာကို လာမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ။ ကဲ... မြန်မြန်သွားရှာရအောင်။ အဖိုးတန် ဝိညာဉ်ဆေးပင် အချို့ကို တွေ့ရင်တွေ့နိုင်တယ်" မာထျန်းက ဝမ်းသာအားရ ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ မာထျန်း၏ တွဲထူပေးမှုဖြင့် ထရပ်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်ခဲ့ကြ၏။

သူတို့သည် မြေသားလမ်းအတိုင်း လိုက်ပါလာခဲ့ကြပြီး ထူထပ်သော မြူနှင်းများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်တွင်မူ ရုတ်ချည်းဆိုသလို မြင်ကွင်းက ရှင်းလင်းသွားပြီး စိမ်းစိုနေသော အပင်ခင်းကြီးတစ်ခုကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ရာသီဥတုနှင့် မညီဘဲ အရည်ရွှန်းကာ စိမ်းလန်းစိုပြည်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည့် သစ်ပင်ကြီးများသည် မြင့်မားစွာ မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး ထိုအပင်များ၏ အကွယ်မှနေ၍ အတိုင်းအဆမရှိ များပြားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူတို့ထံသို့ တိုးဝှေ့ တိုက်ခတ်လာချေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အူလှိုက်သဲလှိုက်ပင် ရယ်မောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြည့်ရှုကြရာ ဧကပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းလှသော မြေကွက်လပ်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ သန်စွမ်းစွာ ပေါက်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သာမက ဤဝိညာဉ်ဆေးပင်များသည် မည်မျှကြာအောင် ပေါက်ရောက်နေခဲ့သည်မသိ၊ ပထမအဆင့်မျှသာ ရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင် ဖြစ်လျှင်ပင် ယင်း၏ ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်မှာ ကောင်းကင်သို့ ထိလုမတတ် မြင့်မားနေပေလိမ့်မည်။

"ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီ ချမ်းသာပြီ" မာထျန်းက ဤနေရာတွင် အားရပါးရ အော်ဟစ်ရယ်မောတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ပြုံးရွှင်လျက် "ကဲ... ကောင်းပြီ။ ငါ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် အမျိုးအစားတွေကို မြန်မြန်ကူရှာပေးဦး"

ထိုသို့ပြောရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက မာထျန်းအတွက် စာတစ်စောင် ရေးသားပေးကာ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်အတွင်း၌ သူလိုအပ်သည့် အပင်များကို ရှာဖွေခိုင်းလိုက်၏။

ဤဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်အတွင်း၌ အမျိုးအစား စုံလင်လှပြီး သက်တမ်းရင့်လှသော အပင်များ ရှိနေခြင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ကို လှုပ်ခတ်စေကာ ဤမြေကွက်တစ်ခုလုံးကိုပင် တိုက်ရိုက် ရွှေ့ပြောင်းယူဆောင်သွားချင်စိတ် ပေါက်လာမိသည်။

မကြာမီမှာပင် မာထျန်းက ပြန်လည်ပြေးလွှားရောက်ရှိလာပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ယွမ်ဖုန်း... ဒီဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ငါတို့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ရွှေ့သွားရင် ကောင်းမလဲ" မာထျန်းက မေးလိုက်၏။

မာထျန်းသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ပင် မြေသားများကိုပင် ချန်မထားခဲ့ဘဲ အကုန်သယ်ဆောင်သွားချင်သည့် စိတ်ကူး ရှိနေပုံရပေသည်။

"ဒါက ခက်လိမ့်မယ်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကိုပဲ လိုက်လံစုဆောင်းဖို့တောင် အချိန်အများကြီး ပေးရလိမ့်မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုရင်း သူ၏ နဂါးဖမ်းဆေးမီးဖိုကို ထုတ်ယူကာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းသည် ယခင်အကြိမ်များနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားခြားနားနေချေသည်။ အကြောင်းမူကား ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မီးလျှံသည် အဆင့်မြင့်မားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

နဂါးဖမ်းဆေးမီးဖိုအတွင်းမှ ခရမ်းရောင်မီးလျှံတစ်ခုသည် ဖြည်းညင်းစွာ တောက်လောင်လာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ယင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ဒုတိယတစ်ပင်ကို ထပ်မံထည့်သွင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားရသည်။

အကြောင်းမှာ ဆေးမီးဖိုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်သည် ပြာမှုန့်တစ်ပုံအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

"ဒီမီးလျှံက... တကယ့်ကို ပြင်းထန်လွန်းတာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သားရဲမီးလျှံသည် နဂါးအသက်ရှူမီးလျှံနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီးနောက် မီးလျှံ၏ အပူချိန်မှာ အဆင့်များစွာ မြင့်တက်သွားခဲ့ရာ သူသည်လည်း ယင်းအပူချိန်နှင့် ကျွမ်းဝင်မှု မရှိသေးပေ။

အတန်ကြာပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ဆေးပင် အချို့ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးလိုက်ရပြီးမှသာ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ခရမ်းရောင်မီးလျှံ၏ အပူချိန်ကို အမိအရ ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို အမှန်တကယ် စတင်နိုင်ခဲ့တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆေးဖော်စပ်မှု အရှိန်အဟုန်မှာ သိပ်ကို မြန်ဆန်လွန်းလှရာ မာထျန်းက ဘေးမှနေ၍ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုရင်း လက်မထောင်၍ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

"သူက ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲရဲ့ ချန်ပီယံအစစ်ပဲ။ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပုံစံကကို သီးသန့်ကွဲထွက်နေတာ"

မကြာမီမှာပင် ဆေးမီးဖိုအတွင်း၌ ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပုံပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

ယင်းက ပဉ္စမအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတင်းအကြပ် စုစည်းခြင်းနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် ဆေးလုံးပေါ်တွင် မထင်မရှား နတ်ဘုရားအမှတ်အသားတစ်ခု ထင်ဟပ်နေပြီး ယင်း၏ ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်မှာ ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးလုံးနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။

ဆေးလုံး၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့သည် ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျံထွက်ရှိလာခဲ့၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မာထျန်းတို့သည် ယင်းကို သတိမမူမိကြချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သူ နည်းပါးလှပြီး လူအများစုမှာလည်း အဓိကခန်းမဆီသို့သာ ဦးတည်သွားကြသဖြင့် ဤနေရာသို့ လာရောက်သူ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်ကို ရုတ်ချည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဆေးမီးဖိုအတွင်းမှ ဆေးလုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ ဘေးဘက်သို့ လွှားကနဲ ခုန်ရှောင်လိုက်၏။

အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် ဆေးမီးဖို၏ ဘေးနားသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာပြီး သွားများကို ဖြဲပြလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မာထျန်းတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေချေသည်။

"ဒါ... ဒါက ခွေးတစ်ကောင်လား" မာထျန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

ပုံသဏ္ဌာန်အရ ကြည့်လျှင် ပြေးဝင်လာသည့် အမည်းရောင်အရိပ်မှာ အမှန်ပင် ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုပ်ပွစပြုနေပြီ ဖြစ်၏။

ဤခွေးသည် သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်ပုံရကာ မျက်လုံးများမှာ အလွန် မှုန်ဝါးနေပြီး မီးခိုးရောင် အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာလည်း ဆွေးမြည့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော တစ်ဝက်တွင်လည်း ပုပ်ပွနေသည့် အသားစများသာ တွဲလောင်းကျနေသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော သားရဲအရှိန်အဝါကမူ အားကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ဒီခွေးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီ ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော်ကြီးက သိပ်ကို သက်တမ်းရင့်လှပြီ။ သန့်ရှင်းသော သားရဲနယ်ပယ်က ခွေးတစ်ကောင် ဆိုရင်တောင် အကြာကြီးကတည်းက လုံးဝ ပုပ်ပွပျက်စီးသွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" မာထျန်းက ဝေခွဲမရစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူတို့ရှေ့မှ ခွေးသည် သူတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဘာဖြစ်လို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ပဲ ပုပ်ပွနေရသနည်း။ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ လှုပ်ရှားနိုင်နေရသနည်း။

ယင်း၏ ဦးခေါင်းမှာ အတော်အတန် နဂိုအတိုင်း ရှိနေသော်လည်း ပါးစပ်တွင်မူ သွားဖုံး သက်သက်သာ ကျန်ရှိတော့ချေသည်။

ထိုခွေးနက်ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏လက်ထဲမှ ဆေးလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤခွေးနက်ကြီးသည် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ပစ်မှတ်ထားနေရသနည်းဆိုသည်ကို နားလည်သွားပုံရပေသည်။

"မာထျန်း... ငါ့အတွက် ခဏလောက် တားဆီးပေးထားဦး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် လက်ထဲမှ ဆေးလုံးကို တိုက်ရိုက် မျိုချလိုက်တော့သည်။

ဆေးလုံး၏ အာနိသင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဓားအလင်းတန်းနှစ်ခုဆီသို့ တိုးဝှေ့သွားခဲ့၏။

ဤဆေးလုံးသည် သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံး၏ အလွယ်နည်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ၊ ဓားအလင်းတန်းများ အပါအဝင် ပြင်ပမှ ပစ္စည်းများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ယင်းက သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံးနှင့် တူညီသော အာနိသင်ရှိသော်လည်း စွမ်းရည်ပြင်းအားမှာမူ များစွာ အားနည်းချေသည်။

ဤဆေးလုံး၏ အာနိသင်အောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဓားအလင်းတန်းများသည် ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခွန်အားအချို့ ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။

မာထျန်းသည် ခွေးနက်ကြီးထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး ခွေးနက်ကြီးကလည်း အရူးအမူး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း၌ မာထျန်းသည် ခွေးနက်ကြီး၏ အရိုးစုမှာ သိပ်ကို မာကျောလွန်းလှသဖြင့် မည်သို့မျှ ရိုက်ချိုး၍မရကြောင်း

ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

မာထျန်းသည်လည်း ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချင်ဝူယန်းနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူပြီး နတ်မီးလျှံခန္ဓာကိုယ်ဟု အမည်ရကာ မွေးရာပါ မီးလျှံကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိချေသည်။

မာထျန်းသည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီသို့ မလာရောက်မီကတည်းက သားရဲမီးလျှံ အမျိုးအစား အချို့ကို မျိုချခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မီးလျှံများသည် အလွန်အမင်း အားကောင်းလှပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နဂါးအသက်ရှူမီးလျှံနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ခရမ်းရောင်မီးလျှံထက်ပင် ပိုမို ပူပြင်းလှပေသည်။