အခန်း (၄၉၁-၄၉၂)

အခန်း(၄၉၁)ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော်(၁၂)

အင်အားကြီးမားလာပြီးနောက်တွင် လီတာကျွဲ့သည် သူ၏ကံကြမ္မာဆိုးအတွက် လက်စားချေခြင်းကို စတင်ခဲ့ချေသည်။

ယင်းက ထိုဂိုဏ်းမှ တရားဝင်တပည့်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ခဲ့ရုံမျှမက အရှက်ခွဲ စောကားခြင်းခံခဲ့ရသော မိမိ၏ဇနီးသည်ကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ပင် အသက်ဇီဝိန် ချွေခဲ့ပေရာ ထိုအချိန်မှစ၍ လီတာကျွဲ့သည် စိတ်ဖောက်ပြန် သွေးရူးသံရူးဖြစ်ကာ ဂိုဏ်းကြီးများမှ တပည့်များနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါတိုင်း အော်ဟစ်သတ်ဖြတ်လေ့ရှိသဖြင့် ဂိုဏ်းအများအပြား၏ ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့ လီတာကျွဲ့တစ်ယောက် မသေမျိုးနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လီတာကျွဲ့၏ ဖြစ်ရပ်အပေါ် စာနာမိသော်လည်း အမှားအမှန် ဝေခွဲခြင်းမရှိဘဲ အပြစ်မဲ့သူများကိုပါ ရမ်းကားသတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ယင်း၏လုပ်ရပ်ကိုမူ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ပေ။

ထိုအချိန်၌ လီတာကျွဲ့သည် သွေးဆာနေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။

လီတာကျွဲ့သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အတိတ်ကာလက နွေးထွေးခဲ့ဖူးသော မြင်ကွင်းများစွာကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာသည့်အလား နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းလာခဲ့သည်။

အတန်ကြာမှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လီတာကျွဲ့၏ မျက်ဝန်းအစုံသည်လည်း နှုတ်ခမ်းပေါ်က အပြုံးနုနုနှင့်အတူ ထာဝရ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုသို့သော အဆုံးသတ်မျိုးသည် ယင်းအတွက်မူ တစ်နည်းအားဖြင့် ဘဝ၏လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

ထိုအခိုက်တွင် မာထျန်းသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ယင်း၏မျက်လုံးထဲတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လီတာကျွဲ့၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်ဖြင့် စုပ်ယူနေသည်ကို ကောင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ယွမ်... ယွမ်ဖုန်း၊ မင်းက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လား”

မာထျန်းက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှ ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားရာ မာထျန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရချေသည်။

“ငါ့ကို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူလို့ မင်းထင်လို့လား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။

မာထျန်းသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ “မထင်ပါဘူး၊ မင်း နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေတုန်းက လူအများကြီးကို ကယ်ခဲ့တယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ ခုတင်တင်တင်ပဲ ငါ့ကိုလည်း ကယ်ခဲ့သေးတာလေ၊ ဒါ့အပြင် ငါမင်းနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တဲ့ အချိန်တောအတွင်းမှာ မင်းက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်တာ ငါသိပါတယ်” ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ပြီးတာပဲပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း မာထျန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

“ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်တွေမှာ အကောင်းအဆိုးရယ်လို့ မရှိပါဘူး၊ အသုံးပြုတဲ့လူအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ”

“အာ... ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့”

မာထျန်းက ရင်ဘတ်ကို ဖိရင်း “ငါက ခုနက မင်းတစ်ယောက်ယောက်များ ပြောင်းလဲသွားပြီလားလို့ ထင်နေတာ” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “ငါ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲပါဘူး၊ ထာဝရ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းကို လျှို့ဝှက်ထားပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်တယ်၊ ငါက လူတွေပြောမှာကို မကြောက်ပေမဲ့ တခြားလူတွေက ငါ့ဘေးနားကလူတွေကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး အကျပ်ကိုင်လာမှာကိုတော့ စိုးရိမ်မိတယ်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

“စိတ်ချပါ၊ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောပါဘူး”

မာထျန်းက ကတိပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လီတာကျွဲ့၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ကာ “သူက သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယင်းက လက်ညှိုးကို တောက်ခေါက်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်မီးလျှံတစ်ခုသည် လီတာကျွဲ့၏ ရုပ်အလောင်းပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျရောက်သွားပြီး ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားသည်အထိ တငြိမ့်ငြိမ့် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ချေသည်။

လီတာကျွဲ့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင်မူ မည်သည့်အရာမျှ မရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူပီပီ ယင်း၏ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးသည် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးနှင့် ထက်မြက်သော ကတော့ပုံစံ နက်မှောင်သောလက်နက်တို့သာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ထိုအမည်းရောင် ကတော့ပုံစံလက်နက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မဟုတ်ပါက အစွမ်းထက်သော မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို လက်တွင် ဆုပ်ကိုင်ကြည့်ရာ ယင်းသည် ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးထက်မနည်း လေးလံလှပေသည်။

ထိုဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းက ယင်းအား ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေသော်လည်း ဤဓားမကြီး၏ ဖျက်ဆီးမှုစွမ်းအားမှာမူ အလွန်ကြီးမားလှသည် မဟုတ်လော။

အမည်းရောင် ကတော့ပုံစံလက်နက်မှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးဖြင့် ထုရိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွကာ သံတိုသံစပုံစံ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအရာ ကွဲကြေသွားခဲ့သော်လည်း လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနေသည်။

ယင်း၏ ထိုက်ချင်း နတ်လေပြည် အစီအရင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်နေပြီး ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ပစ္စည်း အမြောက်အမြား အလိုရှိပေရာ ဤအမည်းရောင် ကတော့ပုံစံထဲတွင် သုမေရုသဲနက်ဟု ခေါ်တွင်သော မရှိမဖြစ် ပစ္စည်းတစ်ခု ပါဝင်နေပုံရသည်။

“အလဟဿတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ပါဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအမည်းရောင် ကတော့ပုံစံကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူကာ မိမိ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ယင်းက မြေပြင်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်တစ်ခုလုံး သွေးညှီနံ့များ ကောင်စီကာ အသားစများ၊ သွေးကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ရတနာလက်နက် အမြောက်အမြားသည် ဟိုတစ်စ သည်တစ်စ ပြန့်ကျဲနေပြီး အနိမ့်ဆုံးအဆင့်မှာပင် တတိယအဆင့် ရှိနေကြသည်။

အချို့မှာ ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ယင်းတို့အားလုံးသည် မြေနက်မြေကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ချေသည်။

“မြန်မြန်လုပ် မာထျန်း၊ မြေပြင်ပေါ်က ရတနာလက်နက်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို အကုန်ကောက်ရအောင်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မာထျန်းက အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ “ဒါက နည်းနည်း မကောင်းဘူး မဟုတ်လား” ဟု မေးသည်။

“မကောင်းဘူး ဟုတ်လား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း “မင်းမယူလည်း တခြားလူတွေက ယူကြမှာပဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့တွေလည်း အကုန်သေကုန်ကြပြီဆိုတော့ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားရင် နှမြောစရာကြီး မဟုတ်လား” ဟု ဆိုသည်။

မာထျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြောစကားကြောင့် စိတ်ဒိန်းဒေါင်းမဖြစ်တော့ဘဲ စစ်တလင်းကို ရှင်းလင်းရန် ကူညီပေးခဲ့ချေသည်။

သေဆုံးသူ လူတစ်ရာခန့် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရတနာလက်နက်များနှင့် သိုလှောင်လက်စွပ် အားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။

မာထျန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လုပ်ရပ်ကို သဘောတူသော်လည်း ဤပစ္စည်းများအပေါ် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မတင်မကျ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မယူဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုသာ အားလုံး ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါယမ်းမိသည်။ မာထျန်းသည် လောကဓံ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို ကောင်းစွာ မကြုံတွေ့ဖူးသေးချေ။ ယင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်မတူဘဲ ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များအပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သိုလှောင်မှုဆိုင်ရာ ရတနာလက်နက်များအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကိုလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထုတ်ယူ၍ မိမိ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းထည့်သွင်းလိုက်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမြတ်အစွန်း အမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သဖြင့် ရင်ထဲတွင် တသိမ့်သိမ့် ကျေနပ်မိတော့သည်။

လူတစ်ရာကျော်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများထဲတွင် ပဉ္စမအဆင့် ရတနာလက်နက် ဆယ်ခုကျော် ပါဝင်နေပြီး စတုတ္ထအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့်များမှာမူ အလွန်ပင် များပြားလှသည့်အပြင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ဆေးလုံးများလည်း ဒုနဲ့ဒေး ပါရှိနေသေးသည်။

“ကဲ... ငါတို့ အဓိကခန်းမကို မြန်မြန်သွားကြစို့၊ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

မာထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်က ဒဏ်ရာကို သတိပြုမိသွားကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလာသည်။

“မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာက...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြရင်း “အဆင်ပြေသွားပါပြီ၊ ကြည့်လိုက်လေ” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒဏ်ရာကို မာထျန်းအား ပြသလိုက်ရာ မာထျန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာသည် မသိမသာမျှသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း၌ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အသားနုတက်ကာ ကျက်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဆရာရှုဝမ်ချန်း ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ အထူးလေ့ကျင့်ခန်းရဲ့ ရလဒ်ပဲလေ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။

ဝရဇိန်ခန္ဓာပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံထားခြင်းနှင့်အတူ ရှုဝမ်ချန်းက နေ့စဉ် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သော ဆေးရေချိုးခြင်းများကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်သက်သာလာမှု အရှိန်အဟုန်မှာ အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှပေရာ ယခုကဲ့သို့သော အရေပြားဒဏ်ရာ အပေါ်ယံမျှသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းသွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါလည်း ပြန်ရောက်ရင် ဆရာကြီးဆီမှာ အထူးလေ့ကျင့်ခန်း သွားတောင်းရမလား မသိဘူး”

မာထျန်းက အားကျမလို ဖြစ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အဓိကခန်းမသို့ ဦးတည်ရန် ကြာပလ္လင်လမ်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

ထိုအခိုက်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော ကျောက်ခဲများက ရုတ်တရက် တုန်ခါလာကြချေပြီ။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

မာထျန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးတောမိကာ “မကောင်းတော့ဘူး၊ မြန်မြန်သွားစို့၊ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးတွေ အသက်ပြန်ဝင်လာတာ ဖြစ်ရမယ်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကြာပလ္လင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့ ခုနတင်တင်က ရပ်နေခဲ့သော နေရာသို့ ဧရာမ ကျောက်ဓားကြီးတစ်စင်းသည် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့ရာ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျခဲ့ပါက ထိုကျောက်ဓားအောက်တွင် မြေစာပင် ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

“တကယ်ပဲ အသက်ပြန်ဝင်လာတာပဲ၊ မြန်မြန်ပြေး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မာထျန်းတို့သည် ကြာပလ္လင်လမ်းအတိုင်း အဓိကခန်းမ၏ အောက်ခြေရှိ ကျောက်လှေကားထစ်များဆီသို့ အပြေးအလွှား လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

နောက်သို့ ပြန်လည်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဓားအလုပ်အကျွေးနှင့် ဓားအစောင့်အရှောက်တို့သည် အမှန်တကယ်ပင် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့ပြီး ကြေမွနေသော ကျောက်ခဲများမှာလည်း ပြန်လည်စုစည်းကာ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“ဒီအရာတွေက တကယ်ပဲ အသက်ပြန်ရှင်လာနိုင်တာလား”

မာထျန်းက ထိုဧရာမ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးနှစ်ခုကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ရှုရင်း တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီကျောက်ဆစ်ရုပ်တုနှစ်ခုက သတ်လို့မသေနိုင်တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ကံကောင်းလို့ ငါတို့ မြန်မြန်ပြေးမိတာ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရင်တမမဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။

အကယ်၍ ထိုကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးနှစ်ခု၏ ပိတ်ဆို့တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါက လွတ်မြောက်ရန် လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မာထျန်းတို့ကို ကြည့်ရှုနေကြသော်လည်း ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ ယင်းသည် ထိုကြာပလ္လင်လမ်းကို ဖြတ်သန်းသွားသောသူများကိုမူ အစောပိုင်းက မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ လုရှတို့ကဲ့သို့ပင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသည့်သဘော ဖြစ်တန်ရာသတည်း။

အခန်း(၄၉၂) ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော် (၁၃)

ထိုအချိန်တွင် အခြားသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိမလာကြသေးချေ။

ယင်းမှာ ထိုကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများအား ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ရှောင်ကွင်းသွားကြခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ကြာပလ္လင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့ဘက်ရှိ အဓိကခန်းမဆီသို့ ကြိုတင်ရောက်ရှိသွားကြခြင်းလည်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

ဤအဓိကခန်းမ၏ ထုထည်ပမာဏမှာလည်း အတော်ပင် ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှပေသည်။ အဓိကခန်းမကြီး၏ အပေါ်ထက်တွင် 'ချန်ခွန်းခန်းမ' ဟူသော ကြီးမားသည့် စာလုံးကြီး သုံးလုံးကို ရေးထွင်းထားသည့် ကမ္ပည်းအလှဆင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလျက် ရှိ၏။

ဝဲယာနှစ်ဖက်စလုံးတွင်မူ အချိန်ကာလ ရွေ့လျားမှုကြောင့် အတန်ငယ် အရောင်အဆင်း မှိန်ဖျော့၍ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သော အနီရောင် ဆေးသုတ်တိုင်လုံးကြီးများ တန်းစီလျက်ရှိသည့် စင်္ကြံရှည်ကြီးများ တည်ရှိနေကြသည်။

ယခုအခါ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ လူရိပ်လူခြေများ လှုပ်ရှားနေကြပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံများမှာလည်း ထိုအတွင်းမှ လွင့်ပျံထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

"သွားကြစို့၊ ငါတို့လည်း သွားပြီး ပျော်ပွဲဝင်ရအောင်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ မကြာမြင့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် အဓိကခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

အဓိကခန်းမ၏ ဝင်ပေါက်နှင့် တည့်တည့်တွင် သုံးလံခန့် မြင့်မားသော ရွှေရောင်ရုပ်တုကြီး တစ်ခုကို ထူးထူးခြားခြား တွေ့မြင်ရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ထိုထုဆစ်ထားသော ရုပ်တုကြီး၏ အမှတ်အသားကို မသိရှိသော်လည်း ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကရုဏာမျက်ဝန်း ရှိသော်ငြား အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တာအို ဆရာတော်တစ်ပါးနှင့် တူလှပေသည်။

ထိုရုပ်တုကြီး၏ အောက်ခြေတွင်မူ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ လူများသည် အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြချေပြီ။

ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းတွင်မူ ထိုရုပ်တုကြီးမှတစ်ပါး အခြားသော အရာဝတ္ထု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိချေ။ ထုထည်ကြီးမားသော တိုင်လုံးကြီးများကသာ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို ထောက်ကန်ထားကြပြီး ထိုမှတစ်ပါး အားလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

"အဓိကခန်းမထဲမှာ ဘာမှလည်း မရှိဘဲနဲ့ သူတို့တွေ ဘာအတွက်နဲ့ ဒီလောက်တောင် အသေအလဲ လုနေကြတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် မာထျန်းက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း "ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အဲဒီရုပ်တုပေါ်မှာ တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေတဲ့ပုံပဲ" ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖော် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တိုက်ခိုက်နေကြသည့် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ လူများအားလုံးသည် တိုက်ပွဲကို ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ထိုသူနှစ်ဦးအား ရန်လိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လာကြတော့သည်။

အဓိကခန်းမအတွင်းသို့ ဦးစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည့် လုရှနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရှုပ်ထွေးလှသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနေကြ၏။

လုရှနှင့် မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ အခြားသော တပည့်များအားလုံးတွင် အနည်းနှင့်အများ ဆိုသကဲ့သို့ ဒဏ်ရာအသီးသီး ရရှိထားကြပြီး အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အဲဒါ... မင်းတို့တွေ ဆက်လုပ်ကြပါ၊ ငါတို့က ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားတာပါ"

မိမိတို့နှစ်ဦးမှာ လူအများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်နေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျင်မြန်စွာပင် ဖြေရှင်းချက် ပေးလိုက်လေသည်။

လုရှနှင့် အခြားသော မြူနှင်းဂိုဏ်းဝင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ရုတ်ချည်းပင် ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

သူတို့က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကာအကွယ်ကို မလိုအပ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကသာ ကူညီပေးခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့အနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ကျေးဇူးတင်ရှိကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူတို့ကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ကြရန် ပြောဆိုနေသည် မဟုတ်လော။ ယင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူမဆန်လှချေ။ သူသည် အမျိုးသမီးများကို တန်ဖိုးထား စောင့်ရှောက်ရမည်ကို မသိလေရော့သလား။

"ဟွန်း... ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့သူတွေထဲမှာ ဘယ်သူက စေတနာကောင်း ရှိမှာမို့လို့လဲ၊ အကယ်၍ မင်းတို့က ဒီကိစ္စထဲမှာ ဝင်မပါချင်ဘူးဆိုရင် အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြစမ်း"

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပုခုံးကို တွန့်လိုက်ရင်း "ငါ့မိတ်ဆွေ... မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေးပါရစေဦး"

"ငါက ဝူးကျိဂိုဏ်းက ဝေချောင်ပဲ"

ထိုလူက နှာမှုတ်လိုက်ရင်း ခက်ထန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကို ပင့်လိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် သိုင်းလောကသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာသည့် အတွေ့အကြုံမရှိသူ တစ်ဦးမဟုတ်တော့သဖြင့် ဝူးကျိဂိုဏ်း၏ အကြောင်းကို အသေအချာပင် ကြားသိဖူးထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဝူးကျိဂိုဏ်းမှာ ကြီးမြတ်သော သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ ခြောက်ခုအနက် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်လိုက် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူ ကြားသိခဲ့ရသမျှ ကောလာဟလများ အားလုံးမှာ ဝူးကျိဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ဆိုးသွမ်းသော အမှုကိစ္စများကိုသာ ကျူးလွန်တတ်ကြပြီး သူတို့၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်ပင် ဆိုးဝါးလှသည်ဟူ၍ ဖြစ်၏။

"ဪ..." ချင်ယွမ်ဖုန်းက လေသံကို ဆွဲကာ "ဝူးကျိဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ပေါ့၊ မင်းရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ"

"ချင်ယွမ်ဖုန်း...နင် ကူညီချင်ရင်လည်း ကူညီ၊ မကူညီဘူးဆိုရင်လည်း အမြန်ဆုံး ဒီကနေ ထွက်သွားလိုက်တော့"

လုရှကလည်း ထိုအချိန်တွင် အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖိလိုက်ရင်း "စီနီယာအစ်မ... မင်းက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ၊ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျောခိုင်းရက်တယ်၊ တကယ်ကို ရင်နာဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အပိုလုပ်၍ သရုပ်ဆောင်နေမှုကို ကြည့်ပြီး လုရှက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

သို့သော် ဝေချောင်ကမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အကဲခတ်သည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေရင်း "မင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းပေါ့၊ မင်း ဒီလိုမျိုး အမျိုးသမီးပျက်တွေနဲ့ အတူရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားမိဘူး"

သူတို့အားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမည်ကို ကြားဖူးထားကြသည့်ပုံ ရသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ထိုအရာကို စိုးစဉ်းမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထုထည်ကြီးမားလှသော ရုပ်တုကြီးကိုသာ အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။

"အဓိကခန်းမထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ငါ့အထင်တော့ မင်းတို့ လုနေကြတာ အဲဒီရုပ်တုပေါ်မှာ ရှိတဲ့ အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်ချည်း တည်တံ့သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

လုရှက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က ဒီနန်းတော်ထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့သူတွေ ဖြစ်ပြီး အဲဒီရုပ်တုပေါ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အစီအရင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ၊ အဲဒီအစီအရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရတနာ လျှို့ဝှက်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လုရှကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့စွာ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

လုရှက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ယခုကဲ့သို့ ပြောပြနေခြင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဤနေရာ၌ ဆွဲထားရန် ရည်ရွယ်ချက်သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ထိုလှည့်ကွက်ကလေးကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ အစီအရင် ရှိနေမှတော့ အဲဒီအစီအရင်ထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ ငါလည်း ကြည့်ချင်တာပေါ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်၏။

အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဧကန်မုချ ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မရေရာသော အရာတစ်ခုအတွက် အသက်နှင့်လဲကာ တိုက်ခိုက်ရမည့် ကိစ္စမျိုးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် အမြဲတစေ ဝန်လေးတတ်သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း မုန့်ချီလော့က ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် လုရှနှင့် အခြားသော မြူနှင်းဂိုဏ်းဝင် တပည့်ငါးဦးကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် မျှော်လင့်ခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း တည်ကြည်စွာ ကတိပေးခဲ့ဖူးချေသည်။

အကယ်၍ သူ ယခု ထွက်ခွာသွားခဲ့မည်ဆိုပါက မုန့်ချီလော့က သူ့ကို မည်သို့ မြင်သွားမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာ၌ပင် နေရစ်ကာ အမှန်တကယ် မည်သည့်အရာ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့၊ တိုက်ချင်ရင်လည်း တိုက်ကြတာပေါ့၊ ငါ့ရဲ့ ဓားမကြီးကလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ"

ဝေချောင်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ရင်း သူ၏ မြင်းသတ်ဓားမကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်ရာ မြေပြင်တွင် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

ထိုအဓိကခန်းမအတွင်း၌ မြူနှင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်ငါးဦး၊ ဝေဟုန်နှင့် ဝူးကျိဂိုဏ်းမှ အခြားတပည့်အချို့အပြင် အခြားသော ဂိုဏ်းများမှ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်မျှလည်း ရှိနေကြသေးသော်လည်း အခြားသူများမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အခြေအနေ အရွေ့အပြောင်းကိုသာ စောင့်ကြည့်နေကြချေသည်။

"စိတ်မလောပါနဲ့ဦး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အဓိကခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း "ငါပြောချင်တာကတော့ မင်းတို့တွေဟာ အစီအရင်ထဲမှာ ဘာရှိမှန်းတောင် မသိဘဲနဲ့ ဒီနေရာမှာ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြတာပဲ၊ အကယ်၍ နောက်ဆုံးကျမှ ဘာမှမရဘဲ လက်ဗလာနဲ့ ပြီးသွားရင် စိတ်ပျက်စရာ မကောင်းပေဘူးလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်းက ခေါင်းကို ငြိတ်လိုက်ကြမိသည်။ သူတို့သည် ရတနာကိုပင် မမြင်ရသေးဘဲ ယခုကဲ့သို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပညာမဲ့ရာ ရောက်လှပေသည်။

"ဒါကြောင့် ငါအကြံပြုချင်တာကတော့ ငါတို့တွေ အရင်ဆုံး အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အတွင်းထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်၊ ပြီးမှ အဲဒီအရာကို လုကြရင် ပိုပြီးတော့ အားရစရာ မကောင်းဘူးလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်သည့် သဘောဖြင့် မျက်မှောင်ကို ပင့်လိုက်၏။

ထိုအခါ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ လူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို လျင်မြန်စွာပင် သဘောတူညီလိုက်ကြတော့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အတွင်းထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါပဲ ကြည့်ပေးမယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း ရုပ်တုကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုရုပ်တုကြီးပေါ်ရှိ ထုဆစ်ထားသော တာအို ဆရာတော်သည် ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အတန်ငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေသည်။

"စီနီယာ... မင်းက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အနေနဲ့ ပြစ်မှားမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏လက်အတွင်း၌ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးမှာ သူ၏လက်ထဲ၌ ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ထိုဓားမကြီး၏ အပေါ်တွင် ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ လွင့်ပျံထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဝေချောင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

"နာမည်ကျော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝက်သတ်ဓားကို သုံးလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားမိဘူး"

ဝေချောင်က အတန်ငယ် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း သူ၏လက်ထဲရှိ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေကို ဝက်တွေလိုပဲ သဘောထားလေ့ ရှိတယ်၊ ဒါမှလည်း ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ မရှိဘဲ ခုတ်ရတာ ပိုပြီး လွယ်ကူမှာပေါ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

လုရှနှင့် အခြားသူများသည် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ကြသော်လည်း ဝေချောင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ အလွန်ပင် ဆိုးဝါးသွားတော့သည်။

ယင်းမှာ သူတို့ကို ဝက်များအဖြစ် တင်စားပြောဆိုလိုက်ခြင်း မဟုတ်လော။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ဝေချောင်နှင့် ဆက်လက်၍ စကားအခြေအတင် မပြောတော့ဘဲ ရုတ်ချည်းပင် အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ တာအိုဆရာတော် ရုပ်တုကြီး၏ ခါးလယ်ခန့်အထိ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားမကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

တိုးညင်းသော မြည်ဟီးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရွှေရောင်နဂါးပုံရိပ် တစ်ခုသည် ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ရှိကာ လူတိုင်းသည် အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု မိမိတို့ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရလေတော့သည်။