အခန်း ၉၅၅
Vol. 69 Ch. 955
အခန်း ၉၅၅ ဒီလောက်ဆို ရပြီ
ဤသည်မှာ စုမင်၏ အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ပထမဦးစွာ ကံကြမ္မာ အရှင်သခင် တစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်၍ မိမိ၏ လက်ရှိတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို ဆန်းစစ်လိုပြီး အင်အားကြီးမားသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်ရင်း မိမိ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကြောင်းနှင့် ဖောက်ထွက်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းအား ရှာဖွေလိုခြင်း ဖြစ်၏။
ထို့နောက်မှသာ သူသည် သဲကမ္ဘာသားထံသို့ ပထမဆုံး တောင်းဆိုချက်ကို တောင်းဆိုရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဝိညာဉ်က ထိုကံကြမ္မာ အရှင်သခင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး မသတ်နိုင်ခဲ့ပါက သူ့အား ပိတ်လှောင်ထားရန် တောင်းဆိုကာ တစ်လတာ အချိန်ကို ဆွဲယူရန် စုမင် ကြံရွယ်ထားခဲ့သည်။
အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် စုမင်သည် သဲဝိညာဉ်အား ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းပေးရန် ပထမဆုံး တောင်းဆိုချက်အဖြစ် တောင်းဆိုနိုင်သော်လည်း သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုသို့ မပြုလုပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပေသည်။
အကယ်၍ သဲဝိညာဉ်က ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူ ဘိုးဘေး ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ သဲဝိညာဉ်မှာ ဆွဲထားခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ပြီး စုမင်အား စောင့်ကြိုနေမည့် ရလဒ်မှာ ယခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်၏။
ထို့ထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ စုမင်သည် သာမန်အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုးကို မလိုလားဘဲ ကလဲ့စားချေလိုခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ အတိတ်ကာလက ထျန်းရှဲ့ကျီအား လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည့်အတွက် ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို တန်ဖိုးကြီးစွာ ပေးဆပ်စေလိုပြီး ၎င်းတို့အား ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်း တစ်စစီ ပျက်စီးသွားစေရန် သူ အလိုရှိခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူတို့၏ အမြင်တွင်မူ စုမင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော အကုသိုလ်ဒုစရိုက်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်က အပြစ်ပေးမည့် ရက်စက်ယုတ်မာမှုကြီးတစ်ခုအလား ထင်မြင်နိုင်ပေသည်။ သူသည် ကရုဏာတရားကင်းမဲ့ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ဟု ဆိုနိုင်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတိတ်က ထျန်းရှဲ့ကျီ၏ အသက်ကို ရန်ရှာခဲ့ကြသူများမှာ ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူတို့၏ အင်အားကြီး စစ်သည်တော်များသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ သာမန်လူများ မဟုတ်သောကြောင့်တည်း။
သို့သော်လည်း စုမင်သည် ထိုသို့ပင် ပြုလုပ်ခဲ့ပေသည်။ ထိုမျိုးနွယ်စု၏ အင်အားကြီးစစ်သည်တော်များဖြစ်စေ သာမန်အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်စေ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူများသာ ဖြစ်ကြကုန်၏။ စုမင်၏ စိတ်ထဲ၌ ကောင်းခြင်းဆိုးခြင်းဟူ၍ ခွဲခြားမှု မရှိချေ။ သူ ယုံကြည်လက်ခံထားသည့် ပြုလုပ်သင့်သော အရာကိုသာ သူ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အတွေးများ သူ့ဦးနှောက်ထဲ၌ ပေါ်ပေါက်လာလျှင် ဘေးလူများ နားမလည်နိုင်ဘဲ ရက်စက်ယုတ်မာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ စိတ်အလိုလိုက်လွန်းသည်ဟု ထင်ရပါစေဦးတော့ သူသည် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း စုမင်သည် ပြုလုပ်ခဲ့သည်သာ။ ဤသည်မှာ သူ၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ပြတ်သားမှုပင် ဖြစ်၏။
သူသည် အမြော်အမြင်ရှိသော်လည်း ထိုအမြော်အမြင်ကို သူကိုယ်တိုင်သာ သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ့ထံ၌ စည်းမျဉ်းများ ရှိသော်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ထိုစည်းမျဉ်းများကို သူကိုယ်တိုင်သာ ပြဋ္ဌာန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ အမြော်အမြင်နှင့် စည်းမျဉ်းများအားလုံး၏ အနှစ်သာရမှာ... "ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်ပါနှင့်၊ ငါ့သူငယ်ချင်းများကို မနှောင့်ယှက်ပါနှင့်၊ ငါ့မိသားစုကို မနှောင့်ယှက်ပါနှင့်၊ ငါ့ဆရာနှင့် ငါ့ညီအစ်ကိုများကို မနှောင့်ယှက်ပါနှင့်" ဟူ၍ ဖြစ်သတည်း။
"ဒီစည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်တဲ့သူတွေ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကတော့... သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး မျိုးတုံးပျက်စီးသွားခြင်းပဲ"
ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံများသည် နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ ထိုအသံမှာ ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူ ဘိုးဘေး၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့် ရောနှောနေသော ကျယ်လောင်သည့် အော်ဟစ်သံကြီး ဖြစ်ပေသည်။ အဆုံးမရှိသော သဲပြင်ကြီးသည် သူ့အား ဝန်းရံထားပြီး စုမင် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဘိုးဘေးသည် ဧရာမ သဲကမ္ဘာသားကြီး၏ ပတ်ပတ်လည် ဝါးမြိုခြင်းကို ခံထားရသော ရူးသွပ်မှုအစုအဝေးတစ်ခုအလား ထင်ရပေသည်။
ဘိုးဘေး၏ ပတ်ပတ်လည်၌ သဲများ ပိုမို ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုသဲများသည် ဧရာမ ဂြိုဟ်ကြီးတစ်လုံးအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ဗဟိုချက်၌ ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူ ဘိုးဘေး တည်ရှိနေတော့သည်။
ထိုသဲဂြိုဟ်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းမှ တိုးလျသော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ၎င်း ပိုမိုကြီးမားလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအသံများသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ သဲဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စုမင် ရှေ့၌ ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည့် ဧရာမ ဂြိုဟ်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။
ထိုအဘိုးအိုသည် သဲဝိညာဉ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ယူထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ထိုင်နေရင်း ဂြိုဟ်ကြီးအား စောင့်ကြပ်နေသည့်အလား အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူ ဘိုးဘေးအား ဖိနှိပ်ထားတော့သည်။
သဲဝိညာဉ်ဖြစ်သော ထိုအဘိုးအိုသည် ခေါင်းမော့၍ စုမင်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
"ငါက အိုမင်းပျက်စီးနေပြီ။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားနည်းလာနေတာ။ ဒီလူကို တစ်လလောက်ပဲ ပိတ်လှောင်ထားပေးဖို့ ငါ ကူညီနိုင်မယ်..."
သူ၏ လေသံမှာ တိုးလျပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လုမတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များနှင့်အတူ ထူထပ်သော သေခြင်းအငွေ့အသက်များသည် သူ့အား ဝန်းရံလျက် ရှိနေ၏။
"တစ်လဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်"
စုမင်သည် ခေါင်းငုံ့၍ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသော်လည်း ဤဒဏ်ရာများကို သူ ကျေနပ်စွာ လက်ခံထားပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရရှိလိုက်သော အကျိုးကျေးဇူးများက ထိုဒဏ်ရာများထက် ပိုမို တန်ဖိုးကြီးမားသောကြောင့် ဖြစ်၏။
သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ် အဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲနေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး အိစန်း ကိုယ်ပွားသည်လည်း ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် အရာများစွာကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံရိပ်ဝါးမြိုခြင်း ပညာရပ် ကျင့်ကြံသော ကိုယ်ပွားသည်လည်း စကြဝဠာအတွင်း တည်ရှိပြီး အရှင်သခင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများသာ ခံစားသိရှိနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုနှင့် ထိတွေ့မိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။
ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ကိုယ်ပွားသည်လည်း ဤတိုက်ပွဲအတွင်း အလင်းပွင့်မှုတစ်မျိုးကို ရရှိခဲ့လေသည်။
သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ စုမင်သည် အရှင်သခင်နယ်ပယ်၌ ရှိသောသူများကို မည်သည့်အခါမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့တော့ချေ။ ဤအရာသည် သူ့အတွက် အလွန်အမင်း အရေးကြီးပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေကို စောင့်ကြပ်နေသော မဟာလောကကြီးလေးခု၏ အင်အားစုများ ရှိရာအရပ်၌ သူ မည်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်ကို သူ၏ နှလုံးသားအောက်ခြေ၌ ဘယ်သောအခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အရှင်သခင်နယ်ပယ်၌ ရှိသော အနန္တတန်ခိုးရှင်သည် သူ၏ သန်မာမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရခက်ခဲမှုတို့အား စုမင်၏ နှလုံးသားထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ အထင်ကြီးမှုကို ချန်ထားခဲ့ဖူးပေသည်။
ဤအထင်ကြီးမှုသည် မျိုးစေ့တစ်စေ့ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ၎င်းသည် အညှောက်ပေါက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ကျလျှင် ဤမျိုးစေ့မှ ထွက်လာသော အညွန့်များက စုမင်အား တုပ်နှောင်ကာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ ဤတိုက်ပွဲကြောင့် ထိုလွှမ်းမိုးမှုမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ စုမင်၏ နှလုံးသားထဲမှ လုံးဝ ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။
စုမင်သည် လှည့်ပြန်ကာ ဝေးကွာသော နဂါးငွေ့တန်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဖြတ်သန်းသူ နယ်မြေအတွင်းသို့ ပိုမိုမတိုးဝင်တော့ဘဲ ၎င်း၏ အပြင်ဘက်ရှိ နဂါးငွေ့တန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ခဏအကြာတွင် စုမင်သည် နဂါးငွေ့တန်းထဲ၌ တဟုန်ထိုး ဖြတ်သန်းသွားရင်း ညာလက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင် အမှတ်အသားသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် စုမင် ရှေ့၌ ရုပ်လုံးပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် စုမင်အား ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
"နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးထား။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အရင်က ပြောထားတဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်"
စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့၍ နာခံကြောင်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် စုမင်သည် ညာလက်ဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်လိုက်လေသည်။ အဝါရောင်တစ်စ၊ အနက်ရောင်တစ်စ ရှိသော အလင်းတန်းနှစ်တန်း ပြေးထွက်လာပြီး စုမင် ရှေ့၌ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အသူရာနဂါးအသွင် ပြောင်းလဲသွားကြကုန်၏။ ဤသက်ရှိနှစ်ကောင်မှာ မင်နက်ဂြိုဟ်၌ ပြုလုပ်ခဲ့သော ၎င်းတို့၏ လုပ်ရပ်များအတွက် အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ထဲ၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့ ပေါ်လာသည်နှင့် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ချက်ချင်း ခေါင်းမော့ကာ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်ဖော်တော့သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်နေရင်း ၎င်းသည် ငိုယိုနေသည့်အလား ထင်ရပေသည်။
"အို... ကောင်းကင်ကြီး၊ ဒီအကောင်စုတ်က ငါ့ကို တစ်ဆက်တည်း ဆယ့်နှစ်နှစ်၊ ခုနစ်လနဲ့ နှစ်ဆယ့်တစ်ရက်တောင် ပိတ်လှောင်ထားတာ။ သလင်းကျောက်တွေကို မမြင်ရတာ ဆယ့်နှစ်နှစ်၊ ခုနစ်လနဲ့ နှစ်ဆယ့်တစ်ရက် ရှိသွားပြီ။ အို... ကောင်းကင်က နတ်ဘုရားတို့၊ ငါ အပြစ်လုပ်ခဲ့မိရင်တောင် ငါ့ကို ဒီလိုမျိုးတော့ မနှိပ်စက်ပါနဲ့။ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့ကို သလင်းကျောက်တွေကြားထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပါတော့... ငါ ကျိန်ဆိုရဲတယ်။ စုမင်နဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝဖြတ်မယ်လို့ ငါ ကျိန်ဆိုတယ်။ အသေအချာ ကျိန်ဆိုရဲတယ်"
ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် အော်ဟစ်ပြီးနောက် စုမင်အား စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်း အံကြိတ်နေသော မျက်နှာအမူအရာထံမှ အပြင်းအထန် ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် ပေါ်ပေါက်လာသော နက်ရှိုင်းသည့် မုန်းတီးမှုများ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။
"စုမင်... ကြီးမြတ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ ဘိုးဘိုး ကြိုးကြာက အခုကစပြီး မင်းနဲ့ လမ်းခွဲပြီဟေ့။ ငါတို့တွေ အခုကစပြီး ရန်သူတွေပဲ။ ဟဲဟဲ... မင်းကို ပြောလိုက်မယ်။ ငါ့ကို ဆယ့်နှစ်နှစ်၊ ခုနစ်လနဲ့ နှစ်ဆယ့်တစ်ရက်တောင် ဘယ်သူမှ ပိတ်လှောင်မထားနိုင်ဘူးကွ..."
ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသော်လည်း စုမင်၏ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ၎င်း၏ အသံမှာ လည်ချောင်းကို အညှစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
"မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးရဲ့ သလင်းကျောက်တွေ"
"ဘာ... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"
ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ တောက်ပသော အလင်းရောင်များသည် သူ့မျက်လုံးများထဲ၌ လင်းလက်လာပြီး စုမင်ထံသို့ အာရုံစိုက်လိုက်၏။
ဘေးနားရှိ အသူရာနဂါးမှာမူ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ သူသည် ခေါင်းခါရင်း ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ အနေဖြင့် သူ့တစ်သက်တာလုံး စုမင်၏ လက်ထဲမှ ဘယ်သောအခါမျှ ရုန်းထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ တွေးတောနေရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ပို၍ လိမ္မာပါးနပ်သည်ဟု ယူဆလိုက်မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် သလင်းကျောက်များကို ထိုမျှလောက် မနှစ်သက်ချေ။
ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ အသူရာနဂါးသည် မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်အား ဗီဇအရ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအတွင်း၌ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဝှက်ထားခဲ့သည့် တောက်ပသော ရတနာများ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။
"မင်း ငါနဲ့ အဆက်အသွယ် အကုန်ဖြတ်ချင်တယ်ဆို။ သွားလေ"
စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
"ဘယ်သူပြောတာလဲ။ တောက်... ဘယ်အကောင်စုတ်က ပြောတာလဲ။ ငါက ကြီးမြတ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ စုမင်ရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းကွ။ ငါတို့ကြားထဲ သွေးခွဲချင်တာ ဘယ်ကောင်လဲ။ မင်းလား"
ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ဘေးနားတွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် အပြစ်မဲ့စွာ ရပ်နေသော အသူရာနဂါးအား စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
"မင်း ငါနဲ့ လမ်းခွဲချင်တယ်ဆို။ အခု သွားလို့ရပြီ"
စုမင်က မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာမျှ မရှိဘဲ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာအား စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်၏။
"တောက်... တစ်ကမ္ဘာလုံး မျက်နှာပျက်စရာပဲ။ အဲဒါ ဘယ်သူလဲဟ။ အဲဒီလို ယုတ်မာတဲ့လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာသာ ငါသိရင် သူ့ကို အသေကိုက်ပစ်မယ်။ သူ့ဖင်ကို ကိုက်ပစ်မယ်ကွာ။ ဒါက သိပ်ကို ရွံစရာကောင်းပြီး အရှက်မရှိလွန်းတာပဲ။ ငါ့လို ကြင်နာတတ်တဲ့ ကြိုးကြာလေးက ဒီလိုမျိုး ရက်စက်တဲ့စကားတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ပြောမှာလဲ။ စုမင်... ငါတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိပ်လေးစားတာလေ။ သိပ်ချစ်ကြတာ... မဟုတ်ဘူး၊ ငါပြောတာက ငါတို့က... မဟုတ်ဘူး... ဒါက တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ"
ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အံကြိတ်ရင်း ခေါင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ မီးလျှံဂြိုဟ်သခင်အား စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်တော့မည့်အလား ထင်ရပေသည်။
"မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ် အဘိုးကြီးစုတ်ရဲ့။ မင်းရဲ့သခင်နဲ့ ငါတို့ကြားက လှပတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို မင်း မနာလိုဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား၊ မင်း..."
စုမင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ စကားလုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း လွန်ကဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။
ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း သူ၏ ပြောင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်အား ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း နောင်တရနေသည့်အလား ပြုမူလိုက်သော်လည်း နောင်တရရန် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိပေသည်။ ၎င်းသည် စုမင်အား သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်၏။
"အို... ခန့်ညားလှတဲ့ သခင်ကြီး၊ ကြီးမြတ်တဲ့ သခင်ကြီး၊ ရက်စက်တဲ့ သခင်ကြီး... ဒီကြိုးကြာပြောင်လေး အပြစ်လုပ်မိပါပြီ။ မှားသမျှ အရာအားလုံးက ငါ့အပြစ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သလင်းကျောက်တွေကတော့ အပြစ်မရှိပါဘူး။ ဒါနဲ့ စောစောက မင်းပြောတာ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးရဲ့ သလင်းကျောက်တွေ ဆိုတာလား"
ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က သာမန်မျိုးနွယ်စု မဟုတ်ဘူး။ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲက အလေးစားခံ မဟာမျိုးနွယ်စုကြီး လေးခုထဲက တစ်ခုပဲ။ အဲဒါတွေက သူတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ သလင်းကျောက်တွေ"
စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။
သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် မူးလဲလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရှေ့သို့ အမြန်တိုးကာ စုမင်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်၍ အော်ဟစ်တော့သည်။
"သခင်ကြီး... ဒါက အကြီးကြီးပဲဟ။ ငါ့ကို ပစ်မထားပါနဲ့၊ တစ်ယောက်တည်း မသွားပါနဲ့ကွာ။ ငါ... ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာက မင်းရဲ့ သလင်းကျောက်တွေကို ကူရေတွက်ပေးနိုင်တယ်။ တစ်ပိုင်းတစ်စတောင် ငါ့အိတ်ထဲ မထည့်ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်။ အဲဒီ သလင်းကျောက်တွေကို မင်းအတွက် ငါ ကူရှာပေးလို့တောင် ရသေးတယ်။ ငါ့နှာခေါင်းက သိပ် အနံ့ခံကောင်းတာ။ ပြီးတော့ ငါက မြန်လည်းမြန်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်လေ... ငါက မြန်တော့ အဲဒီသလင်းကျောက်တွေကို ခိုးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြေးလို့ရတယ်။ ဘယ်သူမှ လိုက်မမီနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါက ရုပ်ဖျက်တတ်သေးတယ်။ ငါ သလင်းကျောက်တွေအသွင် ပြောင်းထားရင် ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး"
"မင်း တကယ်ပဲ ပါဝင်ချင်တာလား"
စုမင် ခေါင်းငုံ့၍ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာအား ကြည့်လိုက်သည်။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စုမင်အား စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်လိုက်၏။
"မင်း တန်ဖိုးတစ်ခုတော့ ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်..."
စုမင် ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး စုမင်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားသော ၎င်း၏ ခြေသည်းများမှာ အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားခဲ့သည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သလင်းကျောက်တွေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကို မင်းကို ငါ ပေးနိုင်တယ်"
စုမင် ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ၎င်း၏ ခြေထောက်များကို ချက်ချင်း ပြန်လည် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး လုံးဝ မလွှတ်တော့ချေ။
"သုံးပုံနှစ်ပုံ"
၎င်းသည် စုမင်၏ နောက်ထပ် ဈေးဆစ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့်ပြင်ထားရင်း အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
"သဘောတူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့စကားကို လုံးဝ နာခံရမယ်"
စုမင်သည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီး သူ့နှလုံးသားထဲ၌ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝေခွဲမရမှုများ ပြည့်နှက်သွားသော်လည်း ၎င်း တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မံ မပြောနိုင်ခင်မှာပင်...
စုမင်သည် ညာလက်ကို မြှောက်ကာ သိုလှောင်အိတ်အား ပုတ်လိုက်လေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ဝူးဝူးဝါးဝါး မြည်သံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နတ်ဘုရား အဆင့်တက် ဝတ်ရည် ပါရှိသော နကျယ်ကောင် ပျံသန်းထွက်လာကာ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာအား တုပ်လိုက်တော့သည်။
နတ်ဘုရား အဆင့်တက် ဝတ်ရည် အနည်းငယ်သည် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်သွားခဲ့၏။ စုမင်သည် လက်များကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်၍ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အချို့သော နေရာများအား ပုတ်လိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းပင် ထူထပ်သော နတ်ဘုရား အဆင့်တက် ဝတ်ရည်၏ ရနံ့သည် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ပျံ့လွင့်လာခဲ့တော့သည်။
ဤရနံ့သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ထိုအခိုက်အတန့်၌ မူလက တည်ငြိမ်နေသော နဂါးငွေ့တန်းကြီးအတွင်း အဆုံးမရှိသော စူးရှသည့် ဟိန်းဟောက်သံများ မြည်ဟည်းလာခဲ့ကြကုန်၏။
ထိုအခိုက်အတန့်၌ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူထပ်သည့် နတ်ဘုရား အဆင့်တက် ဝတ် ရည်ရနံ့သည် သူ့အား နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အတွင်းရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲအားလုံးကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည့် အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
အသူရာနဂါးသည် မူလက ဘေးနားမှနေ၍ ဖျော်ဖြေရေးတစ်ခုအလား ကြည့်ရှုနေခဲ့သော်လည်း ဤအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားပြီး နောက်သို့ အမြန် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။
ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်၏ မျက်သူငယ် အစုံသည်လည်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ အသူရာနဂါးအား ဆွဲ၍ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လေသည်။
ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့၍ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား နမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ချက်ချင်းပင် စူးရှစွာ အော်ဟစ်တော့သည်။
"နတ်ဘုရား အဆင့်တက် ဝတ်ရည်။ တောက်... ဒါက... ဒါက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ကြီးဟ။ ဒီထဲမှာ ရက်စက်တဲ့ သားရဲတွေ အများကြီး ရှိတာ။ ငါ... ငါ"
သူသည် အော်ဟစ်ငိုယိုနေရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ဘိုးဘိုး ကြိုးကြာဟု ခေါ်လေ့ရှိသော အလေ့အထကိုပင် မေ့လျော့နေတော့သည်။
"ရက်စက်တဲ့ သားရဲတစ်သိန်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရင် သလင်းကျောက် တစ်ပုံရဲ့ ဆယ်ပုံပုံ ခုနစ်ပုံကို မင်းကို ငါ ပေးမယ်။ ရက်စက်တဲ့ သားရဲ သုံးသိန်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရင် ဆယ်ပုံပုံ ရှစ်ပုံ ပေးမယ်။ ငါးသိန်းဆိုရင် ကိုးပုံ ပေးမယ်။ ဆယ်သိန်း ဆွဲဆောင်နိုင်ရင်တော့... သလင်းကျောက် အားလုံး မင်းကို ငါ ပေးမယ်"
စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် အံကြိတ်လိုက်လေသည်။ သူ လုပ်မည် ဖြစ်သည်။