အခန်း ၁၄၄

အခန်း (၁၄၄) - ရှေ့မတိုးသာ နောက်မဆုတ်သာ (၂)

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူနေရပြီး သူ၏ အရိုးများအားလုံး ကြေမွသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံမှ မှောင်မိုက်သော အရိပ်ကြီး ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဘယ်သူ့လက်ထဲက လက်နက် ကျသွားတာလဲ။

ဘယ်သူကရော ဒီမှောင်မိုက်မှုထဲမှာ အားကိုးရာမဲ့စွာ အော်ဟစ်နေတာလဲ။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ငြိမ်သက်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် စိမ်းဖန့်ဖန့်အလင်းတန်းတစ်ခုက ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားလေသည်။

လူငယ်လေး၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ပေါ်မှ သွေးကြောသဖွယ် နီမြန်းသော မျဥ်းကြောင်းလေးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာ၏။ သူ၏သွေးများမှာ အသက်စွမ်းအားနှင့်အတူ လောင်မြိုက်နေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

ရွှေရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများမှာ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေ၏။ ထိုအစိမ်းရောင်ပုလဲပေါ်တွင် ဗုဒ္ဓလမ်းစဥ်၏ သင်္ကေတတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုသင်္ကေတနှင့်အတူ အောက်ဘက်တွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် ထိုက်ချိပုံရိပ်တစ်ခု ဝေဝါးစွာ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြလေသည်။

ခွေ့နျိုကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်နင်းချလိုက်၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် မလွတ်မြောက်နိုင်တော့သဖြင့် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံလိုက်လေသည်။

အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

လောကကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး မိုးတိမ်များ ဖုံးလွှမ်းလာ၏။

အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး သစ်ရွက်များ ကြွေကျလာလေသည်။

ကောင်းကင်ထက်မှ ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်စီးပမာ ဆင်းသက်လာလေသည်။ ထိုသူမှာ သရဲဘုရင်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ထျန်းလင်းအာကြောင့် လွင့်ထွက်သွားသော သံချွန်ကို ကောက်ယူကာ မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည်စိုက်သွင်းလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို လှီးဖြတ်ကာ သွေးများကို ထိုသံချွန်ပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုအလံမှ အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းရှေ့ရှိ အလင်းတံတိုင်းနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ကွေ့လုံကျန့် အစီအရင် ပြန်လည်စတင်သွားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ ကွေ့လုံတိန်မှာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေ၏။

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ခွေ့နျိုသည် အနီရောင်အလင်းတံတိုင်းကို ဆောင့်မိသွားလေသည်။ သရဲဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရ၏။

ခွေ့နျိုသည်လည်း အလင်းတံတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ဒေါသတကြီး ထပ်မံတိုက်ခိုက်သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားကာ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ချေ။

သရဲဘုရင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လူငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ခုခံနေသော ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်၏ အလင်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးများ စီးကျနေပြီး အားကိုးရာမဲ့သော ပုံစံမျိုး ပေါက်နေ၏။

သရဲဘုရင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် ကျန်းရှောင်ဖန်းကလည်း ပြန်လည်ကြည့်လိုက်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

“ဗြဟ္မာ့ဉာဏ်တော်... ဒါက ဗြဟ္မာ့ဉာဏ်တော်ပဲ။”

ရုတ်တရက် အဝေးမှ ထျန်းယင်းကျောင်းတော်သားများ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဖာရှန့်အပါအဝင် ရဟန်းများအားလုံး အံ့သြမှင်တက်နေကြ၏။ သူတို့က ကျန်းရှောင်ဖန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်မေးမြန်းကြလေသည်။

“မင်းက ငါတို့ထျန်းယင်းကျောင်းတော်ရဲ့ ဗြဟ္မာ့ဉာဏ်တော်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတ်နေတာလဲ”

ဖာရှန်းတစ်ယောက်သာ ဘာမျှမပြောဘဲ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် လူအများဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းပုံရလေသည်။

ထျန်းပုယီသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားများ အားလုံးမှာလည်း ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြလေသည်။

သရဲဘုရင်၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ထျန်းလင်းအာ မျက်နှာဖြူလျော့သွားပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူမနှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ရုတ်တရက် ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“ရှောင်ဖန်း...”

“ဒီစီနီယာတွေ ပြောတာက အမှန်ပဲလား”

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာကာ သူ၏ စိတ်ထဲမှ အကြောက်တရားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

သူသည် ထျန်းလင်းအာကို ကျော်လွန်၍ သူ၏ဆရာနှင့် ဂိုဏ်းတူများကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ စိမ်းကားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ အော်ဟစ်ပစ်ချင်သော်လည်း ပါးစပ်ဟလိုက်သောအခါ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာချေ။

ညလေပြင်းများက သူ၏အဝတ်အစားများကို တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခတ်သွားစေ၏။

“ဟုတ်တယ်... ဒါက သွေးစုပ်ပုလဲပဲ၊ မမှားနိုင်ဘူး”

ရုတ်တရက် အခြားသူတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ချင်းလုံသည် အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားများ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

“သူ့လက်ထဲက လက်နက်ပေါ်မှာရှိတဲ့ အရာက သွေးစုပ်ပုလဲပဲ။ အစောက ခွေ့နျိုကို တိုက်ခိုက်တုန်းက စွမ်းအင်တွေကို ဝါးမျိုတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းရှစ်ရာက အကြီးအကဲဟေရှင်းရဲ့ သွေးစုပ်ပုလဲပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

လူအများမှာ ဆူညံသွားကြသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာမူ ဘာမျှမကြားရတော့ချေ။ သူသည် လူအများ၏ အော်ဟစ်မေးမြန်းသံများကို လျစ်လျူရှုကာ တဖြည်းဖြည်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သရဲဘုရင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ထောင်ချောက်မိနေသော ခွေ့နျိုမှာမူ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။

ထိုအသံမှာ ညကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းလှ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ မှောင်မိုက်နေသော ညကောင်းကင်ကြီးမှာ သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် အားကိုးရာမဲ့စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေတော့သည်။

သူ့ရှေ့တွင် အရာအားလုံး မှောင်မိုက်သွားပြီး သတိလစ်သွားလေတော့သည်။

အိပ်မက်က နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာမြင့်သွားသလိုပင် ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် မှောင်မိုက်သော လမ်းတွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။

ထို့နောက်တွင် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေသည့် ရင်းနှီးလှသော ကျေးရွာလေးကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်၏။ သူနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော လူများက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးရယ်နောက်ပြောင်နေကြသည်။

လတ်ဆတ်သော လေထုက သူ၏နှလုံးသားကို ချိုမြိန်စေပြီး ရွာဘေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ လူးလိမ့်ကာ စိတ်ကြိုက်ရယ်မောနိုင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးထားသကဲ့သို့ပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကလေးငယ်အချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကြ၏။ အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းရိုးသားတတ်သော လင်းကျင်းယွီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အရှုံးပေးပြီလား... အရှုံးပေးပြီလား...”

“အရှုံးပေးပြီလား...”

သူသည် ထိုအချိန်က စကားလုံးများကို ပြန်လည် ကြားယောင်နေသကဲ့သို့ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်သည် ရုတ်တရက် အမှောင်အတိ ကျသွားလေသည်။ မိုးတိမ်မည်းများက ကောင်းကင်မှ နိမ့်ဆင်းလာပြီး ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဝေးရှိ နွေးထွေးသော ကျေးရွာလေးသည်လည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

လောကတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်နေပြီး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကာ အကူအညီမဲ့နေသော ကလေးငယ်ပေါ်သို့ အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခုသာ ကျရောက်နေတော့သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။

“ကျုပ် အရှုံးပေးပါပြီ... ကျုပ် အရှုံးပေးပါပြီ...”

သူသည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ထိုင်လိုက်မိသည်။ သူ့ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး အသက်ရှူသံများလည်း ပြင်းထန်နေလေသည်။

“ရှောင်ဖန်း… ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ဘေးမှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုသူသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပုံရပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူ့ဘေးသို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

လင်းကျင်းယွီသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် အနည်းငယ်နွမ်းနယ်နေကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ဤနေရာသည် ရိုးရှင်းသော အသုံးအဆောင်များသာရှိသည့် ရေပေါ်ကန်တစ်ခုမှ အခန်းငယ်လေး ဖြစ်သည်။

ရိုးရှင်းသော စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နှင့် ကုတင်ကြီး တစ်လုံးသာ ရှိ၏။ သူကိုယ်တိုင်မှာ ယခုအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်ခြုံလျက် လဲလျောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်လို့ပါ...”

လင်းကျင်းယွီက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ တုန်ယင်သွားပြီးမှ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်၏။

“ခုငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ”

လင်းကျင်းယွီက အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ လျိုပိုတောင်ကနေ ထွက်လာခဲ့ကြပြီ။ အခုတော့ အရှေ့ပင်လယ်ကမ်းခြေက ချန်ဟဲမြို့ကို ရောက်နေတာ။ ဒါက ချန်ဟဲမြို့ထဲက တည်းခိုခန်း တစ်ခုပဲ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ဘာစကားမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အတော်ကြာပြီးနောက် လင်းကျင်းယွီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ဖန်း... မင်း ငါကို ဘာမှ ပြောစရာစကားမရှိဘူးလား...”

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ပုခုံးများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။ သူသည် ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသူသည် သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ထိုသို့ ကြည့်နေသည့် အကြည့်များက အလွန်ပင် ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှ မရှိပါဘူး... ကျင်းယွီ...”

လင်းကျင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိန်းထားလိုက်လေသည်။

ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ ထို့နောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းက စကားစလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာတာလဲ”

လင်းကျင်းယွီက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အဲဒီနေ့က လျိုပိုတောင်ပေါ်မှာ မင်း သတိလစ်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းက မင်းကို... မင်းရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီးတော့ အံ့အားသင့်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြတာ”

“နောက်ဆုံးတော့ ဆရာရယ်၊ ဂိုဏ်းတူဦးလေးထျန်းရယ်၊ နောက်ပြီး တခြားသူအချို့ရယ် တိုင်ပင်ပြီး မင်းကို အရင်ဆုံး ခေါ်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာ”

“နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဘက်ကလည်း နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေတော့ သူတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေက အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲကြီးဆီမှာပဲ ရောက်နေတာဆိုတော့ ငါတို့ကို ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး”

“အဲဒါကြောင့် ဒီချန်ဟဲမြို့ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ပြန်ရောက်လာတာပေါ့”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်၏။

“ငါသတိလစ်နေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ”

လင်းကျင်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

“သုံးရက် ရှိပြီ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ လင်းကျင်းယွီက သူ့ကို ကြည့်ရင်း စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်မိလေသည်။

“ရှောင်ဖန်း... မင်း တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့...”

“ကျင်းယွီ...”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လင်းကျင်းယွီ၏ မေးခွန်းကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

လင်းကျင်းယွီက ကြောင်အသွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အသံမှာလည်း အနည်းငယ် အက်ရှရှ ဖြစ်သွား၏။ သူသည် လင်းကျင်းယွီ၏ မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားရင်း တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“မမေးပါနဲ့တော့... ထပ်ပြီး မမေးပါနဲ့တော့... ရမလား...”

လင်းကျင်းယွီက အံကြိတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

သို့သော် တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

“ရှောင်ဖန်း... စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းမှာ ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်ပဲ ရှိရှိ... ငါ မင်းကို ယုံတယ်။ ဆရာ့ကို မင်းအတွက် သေချာပေါက် တောင်းပန်ပေးပါ့မယ်။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဘာစကားမှ မကြားရသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေမိသည်။ လင်းကျင်းယွီက သူ့ကို တစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်ပြီးနောက် ပြတ်ပြတ်သားသားပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။