အခန်း ၁၄၈
Vol. 15 Ch. 148
အခန်း (၁၄၈) - လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှု (၂)
လမ်းပြဖြစ်သူက သူတို့ကို ထိုအိမ်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာ အဆိပ်နတ်ဘုရားမှာ ထိုအခန်းထဲတွင် ရှိနေဟန် တူပေသည်။
သူတို့ နားသို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုလူရှစ်ဦးသည် သရဲဘုရင်ကို အတူတကွ ဦးညွှတ် အလေးပြုလိုက်ကြသည့။ သရဲဘုရင်သည် မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီး လေးခုထဲမှ တစ်ခု၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အမြင့်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သရဲဘုရင်သည် ထောင်လွှားသော အမူအရာမျှ မပြဘဲ ထိုလူများကို အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ချင်းလုံနှင့်အတူ ပြုံးရွှင်စွာ ဝင်သွားလေသည်။
အခန်းအတွင်းတွင် အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ပြတင်းပေါက်များ အားလုံးကို ဖွင့်ထားသဖြင့် နေရောင်ခြည်များ ဝင်ရောက်ကာ လင်းထိန်နေ၏။
မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများသည် အမြဲတမ်း မှောင်မိုက်သော နေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်ဟူသော စကားများနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေပေသည်။
ပရိဘောဂများမှာလည်း အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှ၏။ ကြီးမားသော အိမ်ကြီး၏ အလယ်တွင် စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
စားပွဲဘေးရှိ အနားယူ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ ဘေးတွင် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးက စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်အိုးကို ပြင်ဆင်ပေးနေကာ လက်ဖက်ရည်နံ့များ မွှေးပျံ့နေလေသည်။
ထိုပုံစံမှာ အဘိုးနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေသည့် ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်မျှ မတွေ့ရပေ။
သရဲဘုရင်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ကာ လျှောက်သွား၏။ ထိုအဘိုးအိုသည် ခြေသံကြားသဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သရဲဘုရင်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရောက်လာပြီလား”
သရဲဘုရင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“စီနီယာ... မင်ဝမ်ဗိမာန်တော်မှာ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီးကတည်းက ကျုပ်တို့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။ ကျန်းမာရေး ဘယ်လိုနေလဲ”
ထိုအဘိုးအိုမှာ ကျော်ကြားသော မိစ္ဆာအိုကြီး အဆိပ်နတ်ဘုရားပင် ဖြစ်၏။ သူက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါက အိုနေပါပြီ... ဘာမှ အသုံးမကျတော့ပါဘူး...”
ထို့နောက် သူသည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောလိုတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။
“ညီအစ်ကို သရဲဘုရင်... မင်းက အခု သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက ငါနဲ့ အတူတူပဲ။ မင်း စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ပဲ ခေါ်ပါ... စီနီယာဆိုတဲ့ ဘွဲ့တွေကို မသုံးပါနဲ့တော့၊ ငါနဲ့ မတန်ပါဘူး”
သရဲဘုရင်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ကာ အမူအရာ ပြေလျော့သွားပြီး စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်လိုက်ရင်း အဆိပ်နတ်ဘုရားအား ပြောလိုက်လေသည်။
“စီနီယာ... ခင်ဗျားပြောတာ မှားနေပြီ။ ခင်ဗျားဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ကျော်ကြားသူတစ်ဦးဆိုတာ ဘယ်သူမဆို သိကြပါတယ်။ အခုလို ကိစ္စရပ်ကြီးမှာ ကျုပ်တို့အားလုံးက ခင်ဗျားရဲ့ ဦးဆောင်မှုကို မျှော်လင့်နေကြတာပါ”
အဆိပ်နတ်ဘုရားမှာ မှင်တက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။
“မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်တာ”
သရဲဘုရင်က တစ်ခုခု ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လူငယ်က လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်ကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီး ယူဆောင်လာကာ ပြောလိုက်၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်... ချင်းလုံသံတမန်... လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး”
သရဲဘုရင်နှင့် ချင်းလုံတို့က လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို လှမ်းယူလိုက်ကြ၏။ သရဲဘုရင်သည် ထိုလူငယ်ကို သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်၏ ရုပ်ရည်မှာ သိမ်မွေ့သော်လည်း မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
သို့သော် အဆိပ်နတ်ဘုရား၏ ဘေးတွင် အနီးကပ်နေနိုင်သူ ဖြစ်သဖြင့် အဆိပ်နတ်ဘုရားနှင့် ပတ်သက်မှုမှာ ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။
သရဲဘုရင်က ချက်ချင်းပင် အဆိပ်နတ်ဘုရားကို မေးလိုက်သည်။
“ဒါက...”
အဆိပ်နတ်ဘုရားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ငါနောက်ဆုံး လက်ခံခဲ့တဲ့ တပည့် ချင်ဝူယန်လေ။ အဲဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ ပါရမီက မဆိုးဘူးလို့ ထင်တာနဲ့ ငါ တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်တာ”
“ဝူယန်... ဒီစီနီယာနှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး... သူတို့က ငါတို့ မြင့်မြတ်ဂိုဏ်းရဲ့ ထင်ရှားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ရရင် မင်း နှစ်တစ်ရာလောက် ကြိုးစားရတာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိလိမ့်မယ်”
ချင်ဝူယန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် မာန်မာနရှိသလား သို့မဟုတ် ရှက်ရွံ့နေသလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ သူ၏ အသံမှာလည်း တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အသာအယာ ပြောလိုက်၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ သံတမန်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စောစောက ယဉ်ကျေးဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ”
သရဲဘုရင်က ဟက်ဟက်ပတ်ပတ် ရယ်မောကာ လက်ခါပြလိုက်၏။ ချင်းလုံကလည်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီညီလေးက အဆိပ်နတ်ဘုရားဆီကနေ သင်ယူခွင့်ရထားတာဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ အလားအလာ အလွန်ကောင်းမှာ သေချာပါတယ်”
အဆိပ်နတ်ဘုရားက ရယ်မောရင်း သူတို့နှစ်ဦးကို ပြောလိုက်၏။
“ကလေးက ယဉ်ကျေးမှု မရှိတာကို စိတ်မရှိကြပါနဲ့”
သရဲဘုရင်က လက်ခါပြကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကလည်း အရမ်း အားနာတတ်တာပဲ”
သူက ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြော၏။
“ဒါပေမဲ့ စီနီယာ... ကျုပ် ဒီနေ့ လာတာက ခင်ဗျားကို အခြေအနေတွေကို ဦးဆောင်ပေးဖို့ လာပြီး ဖိတ်ခေါ်တာပါ။ ကျုပ်တို့ ဂိုဏ်းခွဲလေးခု ပူးပေါင်းပြီး ချင်းယွင်တောင်မှာ ခံခဲ့ရတဲ့ အရှက်ကွဲမှုကို ချေဖျက်ကြရအောင်”
အဆိပ်နတ်ဘုရားသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သော အမူအရာ ပေါ်လာကာ အတန်ကြာမှ ပြောလိုက်၏။
“ညီအစ်ကို... ငါက အခုကျိုးကန်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ၊ သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး”
“ဒီတစ်ကြိမ် ချင်းယွင်တောင်ကို တိုက်ဖို့ ကျုပ်တို့ လေးဂိုဏ်း ပူးပေါင်းကြံစည်တာမှာ ငါလည်း ပါဝင်ရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မယ်တော်နဲ့ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် တို့ကိုတင်မကဘူး... မြင့်မြတ်ဂိုဏ်းရဲ့ မျိုးဆက် အဆက်ဆက်ကိုပါ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်”
“ဒါပေမဲ့ ဒီစစ်ဆင်ရေးရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ်ကတော့... ညီအစ်ကို မင်းလို ပါရမီရှင်မျိုးကလွဲလို့ တခြား ဘယ်သူမှ မသင့်တော်ပါဘူး”
သရဲဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာက ကျုပ်ကို အမွှမ်းတင်လွန်းနေပါပြီ။ လေးဂိုဏ်းထဲမှာ ကျုပ်ရဲ့ ဝါက အနုဆုံးပါ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီတာဝန်ကို ယူနိုင်မှာလဲ”
“ဒီလိုလုပ်ရအောင်... ကျုပ်တို့ သက်ရှည်ခန်းမက ယွီယန်ဇီနဲ့ ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းက ဆန်းမြောင် သခင်မတို့ ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ထပ်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”
အဆိပ်နတ်ဘုရားက ခေတ္တ ငြိမ်သက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအကြံပြုချက်ကလည်း ကောင်းပါတယ်။ သူတို့လည်း နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်လာကြမှာပါ၊ အဲဒီအချိန်ကျမှ ကျုပ်တို့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဆီကနေ ကျုပ်တို့ရဲ့ နှစ်တစ်ရာ ရန်ကြွေးကို ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မဖြစ်မနေ ပြန်ယူရမယ်”
သရဲဘုရင်က ပြုံးလိုက်ကာ ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ချင်းလုံနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ အဆိပ်နတ်ဘုရားက သူတို့ကို ဆက်နေရန် မတိုက်တွန်းဘဲ တပည့်များကိုသာ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်၏။
အဆိပ်နတ်ဘုရား၏ အိမ်တော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သရဲဘုရင်နှင့် ချင်းလုံတို့သည် ဟယ်ယန်မြို့၏ လူအုပ်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြလေသည်။
သရဲဘုရင်က ရုတ်တရက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီမိစ္ဆာအိုကြီးက တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်လာပြီပဲ”
ထိုစကားများမှာ အကြောင်းအရင်း မရှိသလို ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ချင်းလုံကမူ နားလည်ဟန်ရှိကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးရာက သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းနဲ့ အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းတို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြတုန်းက အဲဒီမိစ္ဆာအိုကြီးက အမြဲတမ်း ရှေ့တန်းကနေ ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်တတ်တာ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာက ချင်းယွင်တိုက်ပွဲမှာတောင် သူကပဲ တိုက်ဖို့ အပြင်းအထန် တိုက်တွန်းခဲ့တာလေ။ အဲဒီ ရှုံးနိမ့်မှုကြီးက သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို တော်တော်လေး လျှော့ချလိုက်ပုံရတယ်”
သရဲဘုရင်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒါကို စိတ်ဓာတ်ကျတာလို့ မခေါ်ဘူး... ဒါဟာ အရည်အချင်း ပိုရှိလာတာပဲ။ အဲဒီတိုက်ပွဲကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်မှာ အဲဒီမိစ္ဆာအိုကြီးဟာ လုံးဝ နိုးကြားသွားပုံရတယ်”
“သူဟာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ရဲ့ အင်အားကို ဖုံးကွယ်ကာ အချိန်ကို စောင့်နေတာ။ ဒီနှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာ ကျုပ်တို့ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းကလွဲရင် အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းဟာ အင်အား အမြန်ဆုံး ပြန်တက်လာတဲ့ ဂိုဏ်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီခေါင်းဆောင်နေရာကို ငြင်းပယ်နေတာကတော့ တကယ်ကို ဒုက္ခပေးတာပဲ”
ထိုသို့ပြောရင်း သရဲဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ထပ် နှစ်ယောက် ရောက်လာမှပဲ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးနိုင်မှာဆိုတော့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် စောင့်ကြတာပေါ့။ အင်း... ဒါနဲ့ ပိယောင်ရော။ ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး သူ့ကို မမြင်မိသလိုပဲ”
ချင်းလုံက ပြန်ဖြေလေသည်။
“ကျနော်လည်း မတွေ့မိဘူး... ဒါပေမဲ့ ယိုကျီက သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာမှ အဆင်မပြေတာ မရှိနိုင်ပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့”
သရဲဘုရင်က ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
သရဲဘုရင်နှင့် ချင်းလုံတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် အဆိပ်နတ်ဘုရား၏ ကြင်နာတတ်သော အမူအရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်သွားသော်လည်း အတန်ကြာအောင် ဘာမှမပြောဘဲ နေလေသည်။
သူ၏ ဘေးရှိ လူငယ်မှာမူ ပို၍ပင် ထူးဆန်းသော စရိုက်ရှိပုံရ၏။ အဆိပ်နတ်ဘုရားက စကားမပြောသော်လည်း သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ကိုသာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြင်ဆင်နေပြီး မည်သည့် စိတ်မရှည်သော အမူအရာမျှ မရှိပေ။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အဆိပ်နတ်ဘုရားက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မျိုးဆက်သစ်တွေက အဟောင်းတွေကို အမြဲ အစားထိုးနေတာပဲ”
ချင်ဝူယန်ဟု ခေါ်သော ထိုလူငယ်က ခေါင်းမော့ကာ အဆိပ်နတ်ဘုရားကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“အို... အဲဒီလူရဲ့ အစွမ်းက အဲဒီလောက် တော်တာလား”
အဆိပ်နတ်ဘုရားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ အစွမ်းက မြင့်မားတာတော့ အမှန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်ပါစေ ငါတို့ သူ့ကို ကြောက်စရာမလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက အရမ်းပါးနပ်လွန်းတယ်... မင်း နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့ကို သတိထားရမယ်”
ချင်ဝူယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ကာ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... ကျနော် သိပါတယ် ဆရာ”
အဆိပ်နတ်ဘုရားက သူ့ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတွေသာ မင်းလောက် ပါရမီရှိရင် ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်နှစ်အကြာကြီး စောင့်နေရပါ့မလဲ”
ချင်ဝူယန်သည် အဆိပ်နတ်ဘုရား၏ ချီးကျူးမှုကို ရသော်လည်း မည်သည့် ထောင်လွှားသော အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုတွေကလည်း ဆရာ့အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြတာပါပဲ”
အဆိပ်နတ်ဘုရားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်မှ သိုးမွှေးစောင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်မှ ထရပ်လိုက်၏။ သူ၏ ကိုယ်လုံးမှာ အမှန်စင်စစ် အတော်လေး မြင့်မားကာ ကျောပြင်မှာ မတ်နေပေသည်။
မည်သည့်နေရာတွင်မှ ဖျားနာနေပုံ မရပေ။ စောစောက အမူအရာများ အားလုံးမှာ သရဲဘုရင်နှင့် ချင်းလုံကို လှည့်စားရန် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
အဆိပ်နတ်ဘုရားသည် အိမ်အတွင်း၌ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေပြီး ချင်ဝူယန်မှာမူ သူ၏ ဆရာထက်ပင် ပို၍တိတ်ဆိတ်နေကာ အဆိပ်နတ်ဘုရား၏ ခြေသံများကိုသာ ကြားနေရလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချင်ဝူယန်၏ ဘေးမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ နွေရာသီတွင် ပုစဉ်းရင်ကွဲများ အော်ဟစ်သည့် စူးရှသော အသံနှင့် ဆင်တူလှသည်။
အဆိပ်နတ်ဘုရား၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားကာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏
ချင်ဝူယန်သည် သူ၏ ထိုင်ခုံအောက်မှ တစ်ပေခန့်ရှိသော အဝါရောင် သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထိုထူးဆန်းသော အသံမှာ ထိုသေတ္တာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
အဆိပ်နတ်ဘုရား လျှောက်လာပြီး သေတ္တာအဖုံးကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သေတ္တာထဲရှိ အဝါရောင် ပိုးသားစပေါ်တွင် လှပသော အရောင်အသွေးရှိသည့် ကင်းခြေများတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သို့သော် အထူးခြားဆုံးအချက်မှာ ထိုကင်းခြေများ၏ အမြီးမှာ ခုနစ်ခု ကွဲနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသာ ဤအရာကို မြင်လိုက်ရပါက အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူငယ်စဉ်က ဤအရာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိပ် အပြင်းဆုံး ဖြစ်သော ‘အမြီးခုနှစ်ချောင်း ကင်းခြေများ’ ပင် ဖြစ်သည်။
ချင်ဝူယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ကျနော်တို့ ချင်းယွင်တောင် နားကို ရောက်လာကတည်းက ရှောင်ချီက တစ်ခုခုကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသလိုမျိူး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ်”
အဆိပ်နတ်ဘုရားက အမြီးခုနှစ်ချောင်းကင်းခြေများကို သေချာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခရမ်းနုရောင်ဆေးလုံးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်ပြီး အဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် သေတ္တာထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးဆန်းသည့် အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ချင်ဝူယန်က သေတ္တာကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် အဆိပ်နတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီအမြီးခုနှစ်ချောင်း ကင်းခြေများက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အရမ်းရှားပါးတဲ့ သတ္တဝါတွေပဲ။ အခု ကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်စုံပဲ ကျန်တော့ပြီး သူတို့ဟာ သေဆုံးတဲ့အထိ အတူတူနေထိုင်တတ်ကြတယ်”
“တကယ်လို့ သူတို့ ကွဲကွာသွားရင်တောင် မိုင်တစ်ရာအတွင်းမှာ တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင် အာရုံခံနိုင်ကြတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ရှောင်ချီ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတာက အဲဒီအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်မှာပဲ”
ချင်ဝူယန်က အဆိပ်နတ်ဘုရားကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို အဲဒီလူက အခု ချင်းယွင်တောင်ပေါ်မှာ ရှိနေတာပေါ့”
အဆိပ်နတ်ဘုရားက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။
“မှန်တာပေါ့... အမြီးခုနှစ်ချောင်း ကင်းခြေများက တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ဒီတစ်စုံပဲ ရှိတာဆိုတော့ မှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ အဝေးသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် တိမ်တိုက်များကြား၌ မြင့်မားခန့်ညားစွာ တည်ရှိနေသော ချင်းယွင်တောင်သည် နတ်သက်ကြွေထားသည့် အလား ခန့်ညားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေတော့သည်။
“နှစ်တစ်ရာ ရှိသွားပြီပဲ... မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်သလိုပါပဲ၊ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာ ရှိသွားပြန်ပြီ”
ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးသည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။