အခန်း ၁၅၀

အခန်း (၁၅၀) - ရည်ရွယ်ချက် (၂)

တုပိရှုသည် သူ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိ၏။ မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေးမှာ သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရံဖန်ရံခါ သူ၏ဆံပင်များကို ဆွဲဖွကစားနေသည်မှာ မြင်ရသူအဖို့ ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် မနက်ဖြန်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်း ရင်ဆိုင်ရမည့် ကံကြမ္မာကို တွေးမိသောအခါ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြန်သည်။

တောင်နောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ထားသော တောလမ်းလေးပေါ်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်း မလျှောက်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အတော်ပင် ကြာခဲ့ချေပြီ။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စိမ်းစိုသော သစ်ပင်သစ်ကိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဝေးကွာသော နေရာမှ ငှက်သံလေးများကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရ၏။

ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ တိုက်ခတ်လာသော လေညင်းသည် သူ၏မျက်နှာကို ထိတွေ့ကာ အေးမြသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။ ကောက်ကောက်ကွေးကွေး လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေရသည်မှာ ယခင်အတိုင်းပင် ပြန်ဖြစ်သွားသလို ခံစားရပေသည်။

ဤနေရာတွင် ဘာမှမပြောင်းလဲသေးချေ။ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်တွင် လွင့်မျောနေသော တိမ်စိုင်တိမ်လိပ်များပင်လျှင် လွန်ခဲ့သော နှစ်များကအတိုင်းပင် ရှိနေလေသည်။

မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေးမှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ပခုံးပေါ်မှ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းကာ အော်ဟစ်ရင်း လမ်းဘေးရှိ မြက်ခင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်သွားကာ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ခုန်လွှားနေလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ၎င်းကိုကြည့်ကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များက ရှောင်ဟွေးနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ပုံကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိရာ သူ၏ရင်ထဲမှ လေးလံမှုများမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားလေသည်။

သူသည် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေ၏။ ရှောင်ဟွေးမှာ သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ သစ်ပင်ထိပ်များတွင် ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါနေသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အကြည့်မှာမူ ရှေ့ဘက်ရှိ စိမ်းစိုနေသော ဝါးတောကြီးဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေပေသည်။

ဤနေရာတွင် အမှတ်တရများစွာ ကိန်းအောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဝါးတော၏ ရှေ့တွင် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

ချိုင့်ဝှမ်းမှ လေညင်းတိုက်ခတ်လာသောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော ဝါးပင်နက်ကြီးများသည် လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းသွားကြပြီး အသံမြည်နေကြရာ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦးကို ပြန်လည် ကြိုဆိုနေကြသကဲ့သို့ပင်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ လောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် လတ်ဆတ်မွှေးပျံ့သော ဝါးရနံ့များနှင့် ဤနေရာတွင်သာ ရရှိနိုင်သော လွတ်လပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝါးတောထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွား၏။

စိမ်းစိုသော ဝါးတောကြီးမှာ ယခင်အတိုင်းပင်။ မြင့်မားသော ဝါးပင်ကြီးများအောက်ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝါးမျှစ်များစွာသည်လည်း မြေကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ နေရာအနှံ့ ပေါက်ရောက်နေကြလေသည်။

သတိမထားမိခင်မှာပင် သူသည် ယခင်က ဝါးပင်များကို ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ခဲ့သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ထိုစဉ်က သေးသွယ်ခဲ့သော ဝါးပင်နက်လေးများမှာ ယခုအခါ နှစ်ဆခန့် ပိုမို တုတ်ခိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝါးပင်များ၏ အရိပ်မှာ ဝေ့ဝဲနေပြီး ဝါးပင်များမှာ လှိုင်းလုံးများသဖွယ် လှုပ်ခတ်နေကာ သူ့ကို ဝန်းရံထားကြသယောင် ရှိ၏။

အတိတ်မှ အဖြစ်အပျက်များသည် ဒီရေအလား သူ၏ရင်ထဲသို့ အလုအယှက် တိုးဝင်လာလေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ငေးကြည့်နေမိ၏။

“ကျန်းရှောင်ဖန်း…”

ရုတ်တရက် ဝါးတော၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းပြီး အံ့သြသံပါသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွား၏။ ဤအသံမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသော်လည်း ဤနေရာတွင် ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူသည် အသံလာရာဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားမိလေသည်။ ဝါးတောကြီး၏ အလယ်တွင် ရေပြာရောင်ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိယောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်း ရှိနေလေသည်။

သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးလေးဖြင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးစွာ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

“မင်း... မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။”

ဆွံ့အနေသူကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ကျန်းရှောင်ဖန်းက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ပိယောင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့သော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှင့်ကို လာကြည့်တာလေ”

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိ၏။ ခဏအကြာမှ သူက ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါပေမဲ့... တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဒါက မင်းအတွက် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။”

ပိယောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ကျွန်မ ဂရုစိုက်တာ ရှင့်ကို တစ်ခါလောက် မြင်ရဖို့ပဲ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွား၏။ အမှန်စင်စစ် ပိယောင်က သူမ၏ခံစားချက်များကို ဤမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အံ့သြမှုကို သတိပြုမိဟန်တူသဖြင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“နင်တို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက ဒီနှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်လုံး တောင်တစ်လုံးလို တည်ငြိမ်နေခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးတွေက အရင်ကတည်းက လျော့ရဲနေတာပဲ။ ငါ တောင်ပေါ်ကို ခိုးတက်လာတာ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိပါဘူး။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာလေသည်။

ယခုအခါ ပိယောင်သည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ သမီးမှန်း လူတိုင်းသိနေကြပြီ ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူမနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တစ်ယောက်ယောက်က တွေ့သွားပါက မည်သို့သော အကျိုးဆက်များ ခံစားရမည်ကို မေးနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ပိယောင်မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ကျန်းရှောင်ဖန်း စိုးရိမ်နေသည်ကို ချက်ချင်းသိလိုက်၏။ သူမ၏ အပြုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်းနည်းရိပ်များ လွှမ်းမိုးသွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“နင် စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုရင်... ငါ သွားတော့မယ်လေ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမကို ကြည့်လိုက်၏။ ပိယောင်၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ရှိနေသော်လည်း နွမ်းလျနေသော အရိပ်အယောင်များကိုမူ ဖုံးကွယ်၍မရချေ။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမလည်း သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိ၏။ ရုတ်တရက် သူ၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်မိလေသည်။

“ငါက ဘာကို စိုးရိမ်ရမှာလဲ၊ အခြေအနေက ဒီထက် ပိုဆိုးသွားစရာ ရှိသေးလို့လား။”

ပိယောင်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်နေ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ရပါတယ်... အခု ဒီကို ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါနဲ့ စကားခဏလောက် ပြောပေးပါဦး။”

ပိယောင်၏ မျက်နှာလေးမှာ ပြန်လည် ဝင်းပသွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အင်း... ကောင်းပြီလေ။”

သို့သော် ထိုစကားပြောပြီးနောက် နှစ်ဦးသား စိုက်ကြည့်နေမိကြပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေကြ၏။ လေထုမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး အနည်းငယ် အနေရခက်သွားလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှ ပိယောင်က သူ့ကို ဆူလိုက်၏။

“ကောင်စုတ်... တစ်ခုခု ပြောဦးလေ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ခေါင်းကို ကုတ်နေမိသော်လည်း သူ၏ဦးနှောက်မှာ ဗလာဖြစ်နေသဖြင့် လှပသော မိန်းမပျိုလေးကို ဘာပြောရမည်မှန်း မသိချေ။

ထိုစဉ် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ဝါးပင်နက်တစ်ပိုင်းကို မြင်လိုက်ရရာ ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆွေးမြည့်ပြီး လဲကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ထိုင်... ထိုင်လေ။”

ပိယောင်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ ရယ်သံလေးမှာ ပန်းပွင့်လေးများ ပွင့်အာလာသကဲ့သို့ သာယာလှပပြီး သူမ၏ ထူးကဲသော အလှတရားမှာလည်း အနှိုင်းမဲ့နေပေသည်။

သူမသည် လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျန်းရှောင်ဖန်းက ရုတ်တရက် သူမကို ဆွဲတားလိုက်လေသည်။

“နေဦး... နေဦး...”

ပိယောင်က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်လေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်အင်္ကျီဖြင့် ထိုဝါးပင်နက်ပေါ်ရှိ ဖုန်များကို အားရပါးရ သုတ်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် ပြန်မတ်တပ်ရပ်ကာ ပိယောင်ကို မကြည့်ဘဲ ခေါင်းငုံ့လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“အခု ထိုင်လို့ရပြီ။”

ပိယောင်၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရင်လာ၏။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ခဏအကြာမှ သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းကိုလည်း ဆွဲကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“နင်လည်း ထိုင်လေ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး ပြောလိုက်၏။

“ငါ... ငါ မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်လို့ ရပါတယ်။”

ပိယောင်က သူ့ကို ဝါးပင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဆွဲချလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ထိုင်ဆို ထိုင်လိုက်စမ်းပါ။ ဘာဖြစ်လို့ မြေကြီးပေါ်မှာ သွားထိုင်ချင်နေတာလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အနေခက်စွာ ရယ်လိုက်၏။ သူ၏ဘေးမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ခံစားလိုက်ရရာ ၎င်းမှာ နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် သူ၏ရင်ထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားလေသည်။

သူသည် မနေနိုင်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပိယောင်မှာလည်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ အကြည့်မှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းပြီး နူးညံ့နေပေသည်။

ယခင်က ဤမျှအနီးကပ် မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။ သွေးစက်ဂူထဲတွင် ပိတ်မိနေစဉ်ကပင် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမနှင့် ဤမျှ နီးကပ်နေသည်ဟု မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။ အချိန်အတော်ကြာမှ သူက ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။

“ပိယောင်...”

ပိယောင်က ပြုံးကာ ထူးလိုက်သည်။

“အင်း... ဘာလဲ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

“မင်းက ငါ့အပေါ် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေရတာလဲ။”

ပိယောင်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏အကြည့်ကို မြေပြင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ဝေခွဲမရသော ခံစားချက်များ ရှိနေပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်သားပဲ... ငါက နင့်အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက် ကောင်းနေရတာလဲ။”

သူတို့၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင်မူ ဝါးရွက်လေးများသည် လေညင်းနှင့်အတူ လှုပ်ခတ်နေကြရာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောနေကြသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

“ငါ့မိသားစုအကြောင်းနဲ့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို နင် သိထားတယ်မလား။”

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပိယောင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“အင်း... သိပါတယ်။”

“ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက အမေက ငါ့နားမှာ မရှိဘူး၊ အဖေကလည်း ဂိုဏ်းရဲ့ အလုပ်တွေနဲ့ အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတာဆိုတော့ ငါ့အတွက် အချိန်သိပ်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး”

“ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအားလုံးကလည်း အဖေ့ကြောင့် ငါ့ကို အမြဲတမ်း အပြုံးမျက်နှာနဲ့ ဆက်ဆံပြီး မြှောက်ပင့်ခဲ့ကြတာ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“မင်းအဖေက မင်းကို တကယ်ချစ်တာပါ။”

ပိယောင်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောသည်။

“အင်း... သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကတော့ ငါ နားမလည်ခဲ့ဘူး၊ နင်နဲ့ တွေ့မှပဲ ငါ နားလည်သွားတာ။”

သူမသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ရှောင်ဖန်း... သွေးစက်ဂူထဲမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေကို ငါ ဒီတစ်သက် လုံးဝမေ့မှာမဟုတ်ဘူး။”

သူမ၏အသံမှာ ဤအချိန်တွင် အဝေးတစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။

“အမှောင်ထုထဲမှာ ငါ သေရတော့မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့ အချိန်မှာတောင် ငါ အားကိုးလို့ရမယ့် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိချေ။

ဖြူဝင်းနုနယ်သော လက်လေးတစ်ဖက်မှာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လာရောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူမ၏ နုနယ်သော အသားအရည်မှ နွေးထွေးမှုလေးမှာ သူ့ထံသို့ စီးဝင်လာလေသည်။

သူမသည် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ပုဝါလေးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ လက်အင်္ကျီပေါ်မှ ဖုန်များကို ဖွဖွလေး သုတ်ပေးလိုက်၏။ ထိုလက်အင်္ကျီမှာ သူမအတွက် ဝါးပင်ကို သုတ်ပေးခဲ့စဉ်က ဖုန်ပေသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက အခုအထိ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေက ငါ့ကို အလိုလိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်၊ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေလည်း ပေးခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့...”

သူမသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

“ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသမျှ ရတနာတွေအကုန်လုံးကို ငါ့ရှေ့မှာ လာချပေးထားရင်တောင် အဲဒါတွေအားလုံးက နင် ငါ့အတွက် ဝါးပင်ကို သုတ်ပေးခဲ့တဲ့ ဒီလက်အင်္ကျီလေးလောက် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး”

ထိုခဏ၌ လောကကြီးအတွင်းရှိ အသံများအားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားေလသည်။

ဤလှပသော မိန်းမပျိုလေး၏ နူးညံ့သော မျက်ဝန်းများသာ သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် ပြည့်နှက်နေတော့၏။

နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသည့်အခါ... တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ကို တိတ်တဆိတ် ရင်ဖွင့်ခဲ့ဖူးသည်ကို သင် မှတ်မိနေဦးမလား။

ငယ်ရွယ်စဉ်က ပြောခဲ့ဖူးသော အပြစ်ကင်းစင်ပြီး စွဲလမ်းစရာကောင်းသော စကားများကို သင် မှတ်မိနေဦးမလား။

ရင်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကမ္ပည်းတင်ထားသည့်... ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်မသွားမည့် ကတိသစ္စာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သင်သည် လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ ထိုချစ်ရသူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ကာ ပွေ့ဖက်လိုက်သလား။

သူသည် လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ လှပသော မိန်းကလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်လေတော့သည်။