အခန်း ၁၂၈

အခန်း ၁၂၈။ ဇနီးချောလေးအား လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း

ကောင်းပြီလေ

အစေခံမလေး ချောင်အာမှာ အတော်လေးကို ကူကယ်ရာမဲ့သွားရရှာသည်။ သခင်မလေးက အမိန့်ပေးထားမှတော့ သူမအနေဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် မစွမ်းသာချေ။ လူအများကြီး ရှေ့မှောက်တွင် ဤကဗျာကို သတို့သားသစ်၏ လက်ထဲသို့ မည်သို့မည်ပုံ လျှို့ဝှက်ပေးအပ်ရမည်နည်းဟု သူမ ခေါင်းခြောက်အောင် စဉ်းစားရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းအတွင်း၌မူ ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ကျောက်ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်ကာ နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေ၏။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ယွမ်ရွေ့ စပ်ဆိုလိုက်သော ကဗျာက သူ့အပေါ် ဖိအားများစွာ သက်ရောက်စေခဲ့သည်။

သူသည် ကမ္ဘာမြေမှ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ခေါင်းထဲတွင် ရှေးဟောင်းကဗျာများစွာ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ခေတ်ကောင်းကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ထုတ်သုံးရုံမျှဖြင့် ယွမ်ရွေ့၏ကဗျာကို အလွယ်တကူ ကျော်လွန်သွားစေနိုင်ပေသည်။ သို့သော်ငြားလည်း ယနေ့သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်မင်္ဂလာပွဲ ဖြစ်သဖြင့် ကဗျာကို ကိုယ်တိုင်သာ စပ်ဆိုချင်မိသည်။ ကဗျာက အလွန်အမင်း မကောင်းမွန်လှသော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးမှု ဖြစ်ပေသည်။ ဇနီးသည်ကို စိတ်ကျေနပ်စေရန်အတွက် အခြားသူများ၏ ကဗျာများကို ခိုးယူအသုံးပြုခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှသည်ဟု သူ ခံစားမိလေသည်။

ယွမ်ရွေ့နှင့် အခြားသူများသည်လည်း သူ့ကို အလောတကြီး မတိုက်တွန်းကြဘဲ ယောက်ဖဖြစ်သူ စဉ်းစားနေသည်ကို မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ ကဗျာတစ်ပုဒ် စပ်ဆိုရန်မှာ မလွယ်ကူကြောင်းနှင့် အထူးသဖြင့် ကဗျာကောင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ရန် သေချာစွာ ချင့်ချိန်ရမည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိထားကြလေသည်။

ဤအချိန်တွင် အစေခံမလေး ချောင်အာသည် အိမ်နောက်ဖေးမှ ပြေးထွက်လာကာ လူအုပ်ကြားထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာပြီး ဝမ်ရှိုကျဲ့အား အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ဝင်တိုက်မိလေတော့သည်။

"အို.. တောင်းပန်ပါတယ် သတို့သားလောင်းရယ်.. ကျွန်မ လမ်းလျှောက်တာ မြန်သွားလို့ပါ.. ထိခိုက်သွားသေးလားရှင့်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့မှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေစဉ် ထိုကောင်မလေးသည် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာစွာဖြင့် သူ၏လက်ထဲသို့ စက္ကူစတစ်စကို ထိုးထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို မျက်စီတစ်ဖက် မှိတ်ပြကာ သဘောပေါက်ရန် အရိပ်အယောင်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ပြေးသွားလေသည်။ ဤကောင်မလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လေပြင်းတစ်ချက်အလား လာခြင်းကောင်းခြင်း မသိရရှာချေ။

ဝမ်ရှိုကျဲ့မှာ အနည်းငယ် ရယ်ချင်မိသွားပြီး အိမ်နောက်ဖေးရှိ သခင်မလေးမှာ စိတ်မရှည်ဖြစ်ကာ သူ့ကို ကူညီရန် အစေခံအား ကဗျာတစ်ပုဒ် ပေးလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ မတရားလုပ်ခြင်း မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် ဇနီးသည်က ခင်ပွန်းကို ကူညီခြင်းကို မည်သို့လျှင် မတရားလုပ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပါမည်နည်း။ ဤသည်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသို့တွေးမိလိုက်သောအခါ ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ ရင်တွင်း၌ နွေးထွေးသွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရလေသည်။

သို့သော် လျိုယွမ်ရွေ့မှာမူ နေရာတွင်တင် မှင်တက်သွားရ၏။ ထိုကလေးမမှာ သူ၏အစ်မနားက အစေခံမလေး ချောင်အာ မဟုတ်ပါလော။ သူမသည် ယောက်ဖဖြစ်သူကို ဝင်တိုက်ပြီး စက္ကူစတစ်စ ကမ်းပေးလိုက်သည်ကို လူတိုင်းက မျက်စိကန်းနေကြသည်ဟု ထင်နေသလော။ ဤသည်မှာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မတရားလုပ်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

တစ်ခါတည်းနှင့် လျိုယွမ်ရွေ့မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာမိတော့သည်။ သူသည် အစ်မဖြစ်သူအတွက် ကျောထောက်နောက်ခံပြုရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် လူတိုင်းက သူ့ကို နောက်ကျော ဓားနှင့်ထိုးနေကြပါသလဲ။ မတရားလုပ်ချင်ရင်တောင် နည်းနည်းလောက် လျှို့ဝှက်လုပ်ပါဦးတော့၊ ဒါမှ သူ့အတွက် သိက္ခာလေး နည်းနည်း ကျန်ဦးမည် မဟုတ်ပါလော။ ချောင်အာ၏ နည်းလမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကလေးကလား ဆန်လှပေသည်။

အခြားသော ယောက်ဖငယ်များနှင့် ခယ်မငယ်များသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသော်လည်း အားလုံးက မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ကြ၏။ အိမ်နောက်ဖေးရှိ သခင်မလေးက အနာဂတ်ယောက်ဖကို မတရား ကူညီနေခြင်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ သူမ၏ ရေရှည်တည်ဆောက်ထားသော ဩဇာအာဏာအောက်တွင် မည်သူကများ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရဲပါမည်နည်း။

"ယောက်ဖ.. စဉ်းစားလို့ ပြီးပြီလား.. စလိုက်ကြရအောင်လေ"

၎င်းသည် သူ၏အစ်မ ရေးပေးလိုက်သော ကဗျာဖြစ်သဖြင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ဘက်က အားရပါးရ အားပေးထောက်ခံရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အစ်မဖြစ်သူကို ဒေါသထွက်စေလျှင် အကျိုးဆက်မှာ တွေးဝံ့စရာ မရှိချေ။ သူ၏ ယောက်ဖငယ်များနှင့် ခယ်မငယ်များကလည်း သဘောတူဟန်ဖြင့် လှမ်းပြောကြလေသည်။

"ဟုတ်တယ် ယောက်ဖ.. စလိုက်ကြရအောင်"

သို့သော် ဝမ်ရှိုကျဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လှမ်းပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်သေးဘူး.. မဟုတ်သေးဘူး.. ငါ သေသေချာချာ မစဉ်းစားရသေးလို့ပါ"

ထိုစကားကြောင့် လျိုယွမ်ရွေ့မှာ မျက်လုံးလှန်မိသွားတော့သည်။ ယောက်ဖက ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေဦးမှာလဲ။ ငါ့အစ်မက ယောက်ဖကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ကူညီပေးထားတာကို ယောက်ဖက မစဉ်းစားရသေးဘူးလို့ ပြောနေသေးတယ်ပေါ့။ ကောင်းပြီလေ.. ယောက်ဖ သရုပ်ဆောင်ချင်ရင်လည်း သရုပ်ဆောင်ပေါ့။ ငါ့အစ်မကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်နေမှတော့ ဘယ်သူကများ ဘာပြောရဲမှာလဲ။

ခဏအကြာတွင် ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် နောက်ဆုံး၌ မတ်တပ်ရပ်ကာ လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ စဉ်းစားလို့ ပြီးပြီ.. ယွမ်ရွေ့ ရဲ့ ကဗျာက အရမ်း ကောင်းလွန်းတာမို့ ငါလည်း အရှက် အကွဲမခံရအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး စပ်ဆိုကြည့်ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီလေ.. ယောက်ဖ ရွတ်ဆိုတာကို ငါတို့ နားထောင်ကြည့်ကြရအောင်"

ယောက်ဖငယ်များနှင့် ခယ်မငယ်များ အားလုံးမှာ မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။ ဝမ်ရှိုကျဲ့ ရွတ်ဆိုမည့် ကဗျာမှာ အိမ်နောက်ဖေးရှိ ၎င်းတို့အစ်မ ရေးပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိရှိထားကြသဖြင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ဘက်က အကျယ်ကြီး အားပေးရန် ပြင်ဆင်ထားကြလေသည်။ ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခြံဝင်းအတွင်း ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူသည် ပထမဆုံး စာကြောင်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

နတ်နန်းစံ နတ်သမီးလေးက လောကလူသားတို့ကို သနားကြင်နာလှသည်၊

နန်းတော်တံခါးရှေ့၌ စစ်သည်တော်က ရှည်လျားလှသော ညဉ့်ယံပတ်လုံး စောင့်ကြပ်နေခဲ့ပေသည်။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်ကူးထဲတွင် နတ်နန်း၌ စံပယ်ကာ လောကကြီးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးနှင့် နန်းတော်တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်ရင်း ရှည်လျားလှသော ညဉ့်ယံပတ်လုံး သူမနှင့်အတူ ရှိနေပေးသော နတ်စစ်သည်တော်တစ်ဦးတို့၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ သူတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ဝမ်ရှိုကျဲ့က ဒုတိယစာကြောင်းကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုလိုက်၏။

အချိန်စက်ဝန်းသည် အကြိမ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ လည်ပတ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် လူ့လောက၌ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မောင်နှံဖက် ဖြစ်လာခဲ့ကြလေပြီ။

ယောက်ဖငယ်များနှင့် ခယ်မငယ်များမှာ စတင် သဘောပေါက်လာကြသည်။ ဤသည်မှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့၏အစ်မမှာ လောကကြီးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော နတ်သမီးလေးဖြစ်ပြီး ယောက်ဖဖြစ်သူမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးနေသော စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံးတွင် နတ်သမီးလေးမှာ လောကကြီးကို ကယ်တင်ချင်သောကြောင့် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာအလိုအရ ယောက်ဖဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံကာ လက်ထပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ နားထောင်ရသည်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပြီး သူတို့၏အစ်မကိုလည်း များစွာ မြင့်တင်ပေးထားပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျခြေလောင်စွာ အားပေးလိုက်ကြ၏။ ၎င်းသည် သူ၏အစ်မ ရေးပေးလိုက်သော ကဗျာဖြစ်ပုံရပြီး အတော်လေး အရသာရှိလှပေသည်။

"မဟုတ်ဘူး"

လျိုယွမ်ရွေ့က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒါ ငါ့အစ်မ စပ်တဲ့ ကဗျာ မဟုတ်ဘူး.. ငါ့အစ်မက သူ့ကိုယ်သူ နတ်သမီးလေးနဲ့ ယောက်ဖကို နန်းတော်စောင့်နဲ့ ဘယ်တော့မှ နှိုင်းယှဉ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဲဒီလိုလား"

ယောက်ဖငယ်များနှင့် ခယ်မငယ်များ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ သို့သော် ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ယောက်ဖစပ်ဆိုလိုက်သော ကဗျာမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။ သူတို့က ဝိုင်းဝန်း ချီးကျူးလိုက်ကြ၏။

"မဆိုးဘူး ယောက်ဖ.. ဒီလောက် အဆင့်ရှိတာဆိုတော့ ယောက်ဖက စာပေရော သိုင်းပညာပါ တတ်မြောက်တဲ့သူပဲ"

"ဟုတ်တယ်.. ဟုတ်တယ်.. ယွမ်ရွေ့ ရဲ့ ကဗျာလောက် မကောင်းပေမယ့် ငါတို့အစ်မကို အများကြီး မြင့်တင်ပေးထားတာပဲ"

လျိုမျိုးနွယ်စုသည်လည်း ယဉ်ကျေးမှု ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းတွင် အားစိုက်ထားသဖြင့် အားလုံးတွင် အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။

"အောင်ပြီ.. အောင်ပြီ"

လျိုရွဲ့လွေ့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး လမ်းဖယ်ပေးကြပါ.. ယောက်ဖ သတို့သမီး သွားကြိုမယ့် အချိန်ကို မနှောင့်နှေးစေနဲ့တော့"

ချန်ဖန်ကျယ် ပင်လျှင် ချီးကျူးလိုက်မိလေသည်။

"ရှိုကျဲ့မှာ ဤကဲ့သို့ စာပေစွမ်းရည် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး.. ငါ့ထက်တောင် တော်သေးတယ်"

ရုတ်တရက်..လျိုယွမ်ရွေ့က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အားလုံးကို တားဆီးလိုက်လေသည်။

"အားလုံး ခဏလောက် စောင့်ကြပါဦး"

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက လျိုယွမ်ရွေ့ထံသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။ ယွမ်ရွေ့.. မင်း တကယ်ကြီး လုပ်နေတာလား။ ယောက်ဖစပ်ဆိုလိုက်သော ကဗျာက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ရာ မင်းက သူ့ကို ဆက်ပြီး အခက်တွေ့အောင် လုပ်ချင်နေသေးတာလား။ လျိုရွဲ့လွေ့က သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်၏။

"ယွမ်ရွေ့.. အရမ်း မလွန်နဲ့နော်"

"မမှားကြပါနဲ့.. မမှားကြပါနဲ့"

လျိုယွမ်ရွေ့က အလျင်အမြန် လက်မြှောက် အရှုံးပေးဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ဖရဲ့ ကဗျာက တကယ် မဆိုးပါဘူး.. ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု လိုနေသလို ငါ ခံစားရလို့ပါ.. ယောက်ဖ.. ဒီကဗျာမှာ ဒုတိယပိုင်း ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား"

ဒုတိယပိုင်း ကျန်သေးတယ် ဟုတ်လား။ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ယွမ်ရွေ့ ပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကဗျာမှာ မပြီးဆုံးသေးဘဲ နောက်ထပ် အဓိပ္ပာယ်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ အားလုံးက ဝမ်ရှိုကျဲ့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဝမ်ရှိုကျဲ့သည်လည်း ဟန်ဆောင်မနေဘဲ ကဗျာ၏ ဒုတိယပိုင်းကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

ငါ့ဇနီးချောလေး လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးပျံထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်လှသဖြင့်၊ နတ်နန်းကြီးက အလွန် ချမ်းအေးလှပါသည်ဟု ငါ မုသာဝါဒ သုံးခဲ့မိပေသည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ စိတ်ခံစားမှုထဲသို့ စီးမျောသွားကြရလေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော နန်းတော်စောင့်တစ်ဦးသည် လူ့လောက၌ သူ၏ရင်တွင်းရှိ နတ်သမီးလေးနှင့် လက်ထပ်ခွင့်ရရှိခြင်းမှာ သဘာဝကျစွာပင် ကြီးမားလှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ချစ်လှစွာသော ဇနီးသည် တစ်နေ့နေ့တွင် နတ်ပြည်သို့ ပြန်လည် တက်လှမ်းသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်လှသဖြင့် နတ်နန်းကြီးက မကောင်းပါဟု ဇနီးသည်ကို လှည့်ဖြားရန် ဝန်မလေးခဲ့ချေ။ ဤကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ထိတ်လန့်နေသော စိတ်ခံစားမှုမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လွင်သွားပေသည်။ လျိုယွမ်ရွေ့က လက်ခုပ်တီးကာ ချီးကျူးလိုက်၏။

"ကောင်းတယ်.. ကောင်းတယ်.. ငါ့ဇနီးချောလေး လေနဲ့အတူ လွင့်ပါးသွားမှာ စိုးလို့ နတ်နန်းကြီးက ချမ်းတယ်လို့ လိမ်ခဲ့တယ် ဆိုတဲ့ စာသားက တကယ် ကောင်းတယ်"

ကျန်ရှိနေသော သူများကလည်း လက်ခုပ်တီးလိုက်ကြလေသည်။

ထို့နောက် ဝမ်ရှိုကျဲ့က သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားသော နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

သားသမီးတို့၏ လက်ကိုဆွဲကာ မျက်ရည်များ ဝဲလျက်၊ ဘဝပေါင်း ထောင်ချီတိုင်အောင် ခေါင်းအုံးတစ်လုံးတည်း အတူအိပ်ခွင့်ရပါစေဟု ဆုတောင်းမိပေသည်။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း ဆွံ့အ မှင်တက်သွားကြရ၏။ သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ယောက်ဖဖြစ်သူ ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ကလေးနှစ်ဦး၏ လက်ကိုဆွဲကာ သူ၏နတ်သမီးဇနီးသည် နတ်ပြည်သို့ တက်လှမ်းတော့မည်ကို မျက်ရည်များဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း အလွန်တရာ တွန့်ဆုတ်နေသော ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်လိုက်ကြသည်။

သူသည် မမွေးဖွားရသေးသော ကလေးများကိုပင် ဗျူဟာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခဲ့ရာ မည်မျှအထိ မျက်နှာပြောင်တိုက်လှပါသနည်း။ နောက်ဆုံးစာကြောင်းမှာ ပို၍ပင် မျက်နှာပြောင်တိုက်လှပြီး ဘဝပေါင်းထောင်ချီတိုင်အောင် ခေါင်းအုံးတစ်လုံးတည်း အတူအိပ်ခွင့်ရပါစေဟု ဆုတောင်းထားပေသည်။

ဤသည်မှာ ဤဘဝတွင် လက်ထပ်ပြီးရုံတင်မကဘဲ နောင်ဘဝပေါင်းများစွာအထိ ထပ်မံလက်ထပ်ချင်နေခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။ အလွန်တရာ မျက်နှာပြောင်တိုက်လှပေသည်။ ကဗျာက သက်သေပြနေပေသည်။

နတ်နန်းစံ နတ်သမီးလေးက လောကလူသားတို့ကို သနားကြင်နာလှသည်၊ နန်းတော်တံခါးရှေ့၌ စစ်သည်တော်က ရှည်လျားလှသော ညဉ့်ယံပတ်လုံး စောင့်ကြပ်နေခဲ့ပေသည်။ အချိန်စက်ဝန်းသည် အကြိမ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ လည်ပတ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် လူ့လောက၌ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မောင်နှံဖက် ဖြစ်လာခဲ့ကြလေပြီ။

ငါ့ဇနီးချောလေး လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးပျံထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်လှသဖြင့်၊ နတ်နန်းကြီးက အလွန် ချမ်းအေးလှပါသည်ဟု ငါ မုသာဝါဒ သုံးခဲ့မိပေသည်။ သားသမီးတို့၏ လက်ကိုဆွဲကာ မျက်ရည်များ ဝဲလျက်၊ ဘဝပေါင်း ထောင်ချီတိုင်အောင် ခေါင်းအုံးတစ်လုံးတည်း အတူအိပ်ခွင့်ရပါစေဟု ဆုတောင်းမိပေသည်။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြရ၏။ ဤကဗျာသည် ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေမည့် လက်ရာမွန်တစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။ သို့သော် ယနေ့ခေါင်းစဉ်မှာ သူတို့၏အစ်မ ရွဲ့လန် ကို မည်သို့ ပိုမိုနှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းအောင် ချီးကျူးရမည်ဟူသော အချက်ဖြစ်ပေသည်။ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ လျိုယွမ်ရွေ့၏ ချီးကျူးမှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး နက်နဲလှပေသည်။ သို့သော် ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ ကဗျာမှာမူ... ဤသည်မှာ ချီးကျူးရုံမျှသာ မဟုတ်ဘဲ မြှောက်ပင့်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ မောင်နှံဖက် ဖြစ်ကြတော့မည်ဖြစ်ရာ မြှောက်ပင့်မှုမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး ချောမွေ့လှပေသည်။ ဤယောက်ဖမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးလှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

"ဟူး"

ချန်ဖန်ကျယ်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ မြှောက်ပင့်မှုစွမ်းရည်က အတုမရှိဘူးလို့ အစက ထင်ခဲ့တာ.. ဒါပေမဲ့ ရှိုကျဲ့နဲ့ ယှဉ်လိုက်တော့ မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားလွန်းလှတယ်.. ငါ အရှုံးပေးပါတယ်.. လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ပါပြီ"

လျိုယွမ်ရှန်းက အော်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။ အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဘေးမှလူများက မေးကြလေသည်။

"အစ်ကို ယွမ်ရှန်း.. ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"

"ငါ သဘောပေါက်သွားပြီ"

"အစ်ကို ယွမ်ရှန်း.. ဘာကို သဘောပေါက်သွားတာလဲ"

"ငါ ဘာလို့ မိန်းမရှာမရလဲဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်သွားပြီ"

"အစ်ကို ယွမ်ရှန်း.. သဘောပေါက်သွားမှတော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေးတယ်.. ဆက်ပြီး ကြိုးစားပါဦး"

"ငါ့မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး"

လျိုယွမ်ရှန်းက ငိုကြွေးရင်း ထွက်ပြေးသွားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီတစ်သက်မှာ ငါက ဒီလို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ရွံစရာကောင်းတဲ့ အချစ်ကဗျာတွေကို မစပ်ဆိုနိုင်လို့ပဲ"

သူ၏ပုံရိပ်မှာ ငိုသံများနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး အမြင်အာရုံမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

လူတိုင်း သူ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

အစ်ကို ယွမ်ရှန်းရယ်.. ခင်ဗျား မိန်းမရှာမရတာ အချစ်ကဗျာ မစပ်တတ်လို့ တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။

ထို့နောက် အားလုံးက ယောက်ဖဖြစ်သူ ဝမ်ရှိုကျဲ့အား လေးစားသွားကြရသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မြှောက်ပင့်ကဗျာများကို ဘယ်သောအခါမှ မစပ်ဆိုနိုင်ကြချေ။ အထူးသဖြင့် ညီမငယ်အချို့မှာ စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ရှာဖွေကာ မျက်နှာလေးများ နီမြန်းလျက် ကဗျာကို ကူးရေးကြတော့သည်။ ဤကဗျာသည် ၎င်းတို့အား ချီးကျူးထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ညတိုင်း ဖတ်ရှုခံစားရန် အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ သားသမီးတို့၏လက်ကိုဆွဲကာ မျက်ရည်များဝဲလျက် ဘဝပေါင်းထောင်ချီတိုင်အောင် ခေါင်းအုံးတစ်လုံးတည်း အတူအိပ်ခွင့်ရပါစေ။ ယောက်ဖက တကယ်ကို လည်တာပဲ။

လျိုယွမ်ရွေ့ ပင်လျှင် ဝမ်ရှိုကျဲ့အား အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ယောက်ဖ.. ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်"

"ဟီး ဟီး.. မင်းကလည်း အားနာစရာကြီးဗျာ.. ယွမ်ရွေ့.. မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့က အနည်းငယ်မျှ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ လေးနက်စွာ လလှမ်းပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကြီးလာတဲ့အခါ မင်းရဲ့စွမ်းရည်တွေက ငါ့ထက် မနိမ့်ကျစေရပါဘူး"

"အယ်.. ရွဲ့လွေ့ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ.. ဒီကောင်မလေးက စောစောက အားတက်သရော ရှိနေပြီး ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားရတာလဲ.. သူမကို လမ်းပြခိုင်းမလို့ စဉ်းစားထားတာ"

"ထားလိုက်တော့.. အနီရောင် စာအိတ်တွေ ဝေလိုက်ကြရအောင်"

ချက်ချင်းပင် အနီရောင် စာအိတ်များ အပြည့်ပါသော သေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာပြီး ယောက်ဖငယ်များ၊ ခယ်မငယ်များ၊ တူ၊ တူမများနှင့် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်အားလုံးအား ဝေငှပေးလိုက်ကြ၏။ ဝမ်ရှိုကျဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့.. ငါနဲ့အတူ သတို့သမီး သွားကြိုကြစို့"

ဝမ်မျိုးနွယ်စုမှ သူ၏ညီငယ်များကလည်း အားတက်သရော ပြန်လည်ထူးကြပြီး အဖွဲ့တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိမ်နောက်ဖေးသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။ စိန်ခေါ်မှု သုံးခုလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပြီး အလွန်လှပစွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည့်အပြင် အနီရောင် စာအိတ်များကိုလည်း သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ဝေငှပေးခဲ့သဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် မည်သူကမျှ သူတို့ကို ထပ်မံ မတားဆီးကြတော့ချေ။

ဝမ်ရှိုကျဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ အိမ်နောက်ဖေးသို့ သွားနေစဉ်မှာပင်။ အစေခံမလေး ချောင်အာသည် ကဗျာကို အိမ်နောက်ဖေးသို့ သတင်းပို့ပြီး ဖြစ်ပေသည်၊ သူမ၏ မြန်နှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မြန်ဆန်လှပြီး လေပြင်းတစ်ချက်အလား ဖြစ်၏။ သူမနှင့်အတူ လိုက်လာသော လျိုရွဲ့လွေ့က ဒေါသတကြီး လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

"ယောက်ဖက အရမ်း လူဆိုးဆန်တာပဲ.. ဒီဘဝမှာတင် ငါ့အစ်မကို လက်ထပ်ချင်ရုံတင်မကဘဲ နောင်ဘဝပေါင်းများစွာအထိ ငါ့အစ်မနောက်ကို လိုက်တွယ်ကပ်ချင်နေသေးတယ်.. တကယ်ကို အလိုရမ္မက် ကြီးတာပဲ"

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်း သူမအား လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရ၏။ ဤကဲ့သို့သော ဝန်ခံချက်မျိုးက ကောင်းမွန်သောအရာ မဟုတ်ပါလော။ ဘာလို့ ရွဲ့လွေ့ က ဒေါသထွက်နေရပါသလဲ။ လျိုရွဲ့လွေ့သည် သူမ စကားမှားသွားကြောင်း သိရှိသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်တွင်း၌မူ ဒေါသထွက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ကဗျာတစ်ပုဒ်က ဘာလို့ သူမအတွက် ဖြစ်မလာရပါသလဲ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချောင်အာ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

"သတို့သားအစ်ကိုရဲ့ ကဗျာက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလို့ ကျွန်မတောင် မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတယ်"

ဤအချိန်တွင် လျိုရွဲ့လန် သည် ကဗျာကို စက္ကူပေါ်သို့ ကူးရေးပြီး ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ၎င်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သေချာစွာ ဖတ်ရှုလိုက်ရာ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းတွင် သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ ပိုမိုနီမြန်းလာလေသည်။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အမှတ်အသားပြုလိုက်၏။

"တကယ်ပဲ နည်းနည်း ပေါ့ပျက်ပျက် ဆန်လှတာပဲ"

သို့သော် သူမ၏ စကားများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ရှက်ရွံ့ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး သူမဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။

"လက်ချင်းဆွဲ၊ မျက်ရည်တွေဝဲပြီး ဘဝပေါင်းများစွာ အတူအိပ်ခွင့်ရပါစေ တဲ့.. တကယ်ပဲ မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့၏ ကဗျာသည် သူမ၏နှလုံးသားကို အမှန်တကယ် ထိမှန်သွားခဲ့ခြင်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ လင်မယားအကြားတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပျက်ပျက် ဆန်ခြင်းမှာ ဘာမျှမဟုတ်ချေ။ သူတို့ အခန်းတွင်း၌ စကားပြောဆိုနေကြဆဲပင် ဖြစ်၏။ အပြင်ဘက်မှ လှမ်းအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သခင်မလေး.. ပြင်ဆင်ထားပါတော့.. သတို့သားလောင်း ရောက်လာပါပြီ"

ဤအချိန်တွင် လျိုရွဲ့လန် သည် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဖြစ်ပေသည်။ အဒေါ်အချို့က သူမ၏ခေါင်းပေါ်သို့ အနီရောင် ခေါင်းဆောင်းကို အလျင်အမြန် တင်ပေးလိုက်ကြပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်စေလိုက်ကြ၏။ လှမ်းအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သတို့သားကို မင်္ဂလာခန်းဆောင်အတွင်း ဝင်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မင်္ဂလာခန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အချောအလှ အမျိုးများက ဝမ်ရှိုကျဲ့အား စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အထက်အောက် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"သတို့သားက တကယ်ကို သူရဲကောင်းဆန်ပြီး ရုပ်ချောတာပဲ.. တကယ့် ပါရမီရှင်လေးပဲ"

အနီရောင် ခေါင်းမြှောက်ကွက် ဖုံးအုပ်ထားသော သတို့သမီးလေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားသော်လည်း ချောင်းကြည့်ခြင်း မပြုရန် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပေသည်။ ဝမ်ရှိုကျဲ့မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်သွားပြီး အဒေါ်များကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နှုတ်ဆက်ကာ အနီရောင် စာအိတ်များ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ စတုတ္ထမြောက်အဒေါ် ဝမ်လျိုကျီ အား ဝမ်ရှိုကျဲ့က အနီရောင် စာအိတ်ကြီး တစ်အိတ်ကို တိတ်တဆိတ် ပေးအပ်လိုက်၏။

စတုတ္ထအဒေါ် ဝမ်လျိုကျီ မှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး အလျင်အမြန် လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

"ရှိုကျဲ့.. ဘာလို့ ရတနာအိတ်ကို အမြန် မပေးအပ်သေးတာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် သူ၏ခါးမှ ရတနာအိတ်ကို အလျင်အမြန် ဖြုတ်လိုက်ပြီး သတို့သမီးထံသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်လေသည်။ သူက ၎င်းကို လျိုရွဲ့လန် အား ပေးအပ်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်၏။

"ရွဲ့လန်.. မင်္ဂလာအချိန်အခါကောင်း ရောက်ပြီဖြစ်လို့ ငါနဲ့အတူ ဝမ်မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်ကြရအောင်"

ဤရတနာအိတ်အတွင်း၌ ကောက်ပဲသီးနှံများ၊ သစ်သီးများ၊ ငါး၊ အသားများနှင့် ရွှေအလံငယ် တစ်ခု အစရှိသော ရွှေ သို့မဟုတ် ကျောက်စိမ်း လက်ဝတ်ရတနာငယ်များ ပါရှိပြီး ၎င်းသည် သူ၏အနာဂတ် ဘဏ္ဍာရေးကို သူမအား လွှဲအပ်လိုက်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။

အနီရောင် ခေါင်းမြှောက်ကွက် အောက်ရှိ လျိုရွဲ့လန် သည် ရတနာအိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူမ၏ ရင်တွင်း၌ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူမက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တီးတိုး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အင်း"

ဝမ်ရှိုကျဲ့မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်သွားပြီး လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

"ယွမ်ရွေ့.. ဘာလို့ ဝင်မလာသေးတာလဲ"

ဤအချိန်တွင် လျိုယွမ်ရွေ့သည် မင်္ဂလာခန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ပြုံးလျက် လှမ်းပြောလိုက်၏။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ယောက်ဖ.. နောက်ဆုံးတော့ အလှနတ်သမီးလေးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရသွားပြီပေါ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွမ်ရွေ့ရာ.. မင်း အလျှော့ပေးလိုက်လို့ပါ.. ရွဲ့လန် ကို လက်ထပ်ခွင့်ရတာ ငါ့ရဲ့ ဘဝသုံးပါးစာ အကြီးမားဆုံးသော ဘုန်းကံပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း ဝမ်ရှိုကျဲ့က အနီရောင် စာအိတ်ကြီး တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ယွမ်ရွေ့.. အခု မင်း အပင်ပန်းခံရမယ့် အလှည့်ရောက်ပြီ"

ရိုးရာဓလေ့အရ အိမ်ထောင်မကျသေးသော ယောက်ဖငယ်သည် သတို့သမီးကို ဝေါယာဉ် ဆီသို့ ပိုးချီသွားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

လျိုယွမ်ရွေ့သည် အားနာခြင်းမရှိဘဲ အနီရောင် စာအိတ်ကြီးကို ယူလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ.. ငါ့ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ.. ငါ့ရဲ့ အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပြီး အထင်မသေးနဲ့ဦးနော်.. လတ်တလော လေ့ကျင့်ခန်းတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လျိုရွဲ့လန် အား ပိုးချီကာ မင်္ဂလာခန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှပင် မလျှောက်ရသေးမီ လျိုယွမ်ရွေ့က တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"အယ်.. အစ်မက လတ်တလော ပိန်သွားသလိုပဲ.. ငါ ယွမ်ရွေ့ အတွက် စိုးရိမ်နေလို့ ဖြစ်ရမယ်.. ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က ငါတို့ လေ့ကျင့်တုန်းက..."

သို့သော် သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး အလျင်အမြန်ပင် တောင်းပန်လိုက်လေတော့သည်။

"အစ်မ.. ကျွန်တော် မှားပါပြီ"

ထို့နောက် သူသည် အစ်မဖြစ်သူကို ပိုးချီကာ အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့မှာ ချွေးစေးများပင် ပြန်လာမိတော့သည်။ ဤကောင်လေးက တကယ်ကို သေကြောင်းကြံစည်တတ်ပေသည်။ သေချာတာပေါ့.. သူ ဘာမှမကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ နောက်မှ စကားနားထောင်စွာဖြင့် လိုက်ပါသွားခဲ့၏။ ထို့နောက် သူသည် ပင်မ ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ ယောက္ခထီးနှင့် ယောက္ခမတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါမှသာ ယွမ်ရွေ့က သတို့သမီးကို လျိုမျိုးနွယ်စု၏ ခြံတံခါးဝအပြင်ဘက်သို့ ပိုးချီထုတ်လာခဲ့သည်။ အမျိုးမျိုးသော အခမ်းအနားများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် သတို့သမီးသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဝေါယာဉ်အတွင်း၌ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ ဝမ်ရှိုကျဲ့ကမူ အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ သူ၏ရွှေရောင်မြင်းကို စီးနင်းလိုက်ပါခဲ့ပေသည်။

"ဝေါယာဉ်ကို မြှောက်ကြလော့"

ကုန်းစွန်းချန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် အဖွဲ့ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း စတင် လှုပ်ရှားလာလေသည်။ သူတို့သည် လူအုပ်ကြီး၏ အားပေးဟစ်ကြွေးသံများနှင့်အတူ ရှန်းယင် မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး ဖင်းအန်း သို့ ဦးတည်ခဲ့ကြ၏။ အပြန်ခရီးစဉ် အဖွဲ့ကြီးမှာ လာစဉ်ကထက် နှစ်ဆကျော်မျှ ပိုမိုကြီးမားလှပေသည်။ လျိုမျိုးနွယ်စုက ဦးဆောင်သော မင်္ဂလာယာဉ်တန်းကြီးသည်လည်း အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။

ရထားလုံးများသည် အဖွဲ့၏နောက်မှ လိုက်ပါလာကြပြီး အားလုံးတွင် လျိုမျိုးနွယ်စု၏ တင်တောင်း လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းများကို တင်ဆောင်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းများ၏ အတိုင်းအတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လျိုမျိုးနွယ်စု၏ ကြီးမားလှသော ငွေကြေးအင်အားကို အမှန်တကယ် ထင်ဟပ်နေပေသည်။

ဝမ်ရှိုကျဲ့သည် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကြွယ်ဝလှသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီးလျက် လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး သူ၏ ရင်တွင်း၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ဘဝနှစ်ပါး ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း ဤသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့မှစ၍ သူသည် သူ၏ဘဝသစ်ကို စတင်ပိုင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်၏။ လူ့ဘဝ၏ ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှု လေးပါးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် မင်္ဂလာဦးညသည် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိချိန်တွင် ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

မင်္ဂလာဦးည.. ငါ လာနေပြီ။