ဝင်ရောက်ခြင်း

“ရွှေနန်းတော် ပွင့်ပြီတက်ကြဟေ့"

“ရတနာတွေနဲ့ အမွေအနှစ်တွေက ငါတို့ရှေ့မှာပဲ၊ အားလုံး တက်ကြ”

“ရတနာတွေ အားလုံးက ငါ့ဟာတွေပဲ၊ ငါ့ဟာတွေ”

ရှေးဟောင်း ရွှေနန်းတော်၏ တံခါးကြီးများ ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးထံမှ အောင်ပွဲခံ ဟစ်ကြွေး သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပင်လယ်ပြင်ရှိ သိုင်းသမားများသည် ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချကာ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ အလုအယက် ကူးခတ်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျွန်းပေါ်ရှိ ပါရမီရှင် တပည့်များသည်လည်း မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော မျက်နှာများဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ တံခါးဝဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွှမ်လိပ်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် လူများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ဝင်ပေါက်မှာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားတော့သည်။

အစီအရင်၏ စစ်ဆေးမှုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသော ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် နှင့် ကိုက်ညီသော သိုင်းသမားများသည် ရှေးဟောင်း နန်းတော်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်

ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် ပိုမြင့်သော အချို့သော သိုင်းသမားများသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောနှောကာ ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း အနီးသို့ မကပ်နိုင်မီမှာပင် ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ထောက်လှမ်းရေး အစီအရင်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူတို့က မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ အနီးသို့ မကပ်နိုင်ကြပေ။

သို့သော် သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေသူများ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် တက်ရန် ခက်ခဲနေသော အချို့သော သိုင်းသမားများသည် လက်မလျှော့လိုဘဲ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

သို့သော် သူတို့က အပြင်ဘက် ထောက်လှမ်းရေး အစီအရင်ကို အနိုင်နိုင် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ချိန်တွင် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ ရွှမ်လိပ်ကြီး၏ ရက်စက်လှသော ပါးစပ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်တည်း ဟပ်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုသိုင်းသမား အားလုံးမှာ ၎င်း၏ အစာ ဖြစ်သွားကြရသည်။

အချို့သော သိုင်းသမားများသည် ရွှမ်လိပ်ကြီး၏ ပါးစပ်မှ လွတ်မြောက်ကာ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူတို့က အလွန် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဝဲကတော့ ဝင်ပေါက်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးခြင်းပင်။

စည်းမျဉ်းနှင့် မကိုက်ညီသူ မည်သူမဆို ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် မည်မျှပင် မြင့်မားပါစေ ထိုဝဲကတော့ ၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

သူတို့မှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ထိုနေရာမှာတင် အသက်ပျောက်သွားကြသည်။

“အရူး တွေ”

“ရှေးဟောင်း ရွှေနန်းတော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက အရမ်း တင်းကြပ်တာ။ 'ဧကရာဇ်အရှင်'တစ်ပိုင်း အဆင့်ရှိတဲ့ အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်ကြီးတွေတောင် မဖောက်နိုင်ဘူး။ မင်းတို့လို ငါးပုစွန်တွေကများ စည်းမျဉ်းကို ဖောက်ချင်ရသေးတယ်။ တကယ့်ကို မိုက်မဲလွန်းတယ်”

အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများမှ တပည့်များသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့ လှောင်ပြောင်ကြသည်။

အေးစက်စွာ တစ်ချက် ရယ်မောပြီးနောက် သူတို့က ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ထိုလူများ သေခြင်းမှာ သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

စိတ်ကူးယဉ်နေဆဲ ဖြစ်သော သိုင်းသမားများသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ ယခင်က အတွေးများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီး ရှေးဟောင်း ရွှေနန်းတော်၏ နယ်မြေအတွင်းမှ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက် ဝဲကတော့ ဝင်ပေါက်ရှေ့မှ လူဦးရေမှာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်မလာသေးသူများမှအပ လူတိုင်းမှာ ရှေးဟောင်း နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျွန်းပေါ်၌ အင်အားအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်းများမှ ထိပ်သီး ပါရမီရှင် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရှုချွမ်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သည်။

“အချိန်တန်ပြီ၊ သွားကြစို့”

စိတ်မြန်သော ချွေ့ကျန်းက သူ၏ တူကြီးကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ တူစီးပြီး ပျံသန်းသည့် ပြကွက်ကို ထပ်မံ ပြသလိုက်ပြန်သည်။

“အေးအေးဆေးဆေး လာခဲ့ကြဦး ဂျူနီယာ ညီလေး တို့၊ ငါ အရင်သွားနှင့်ပြီ”

ယန်ရှန်းနှင့် ရှုချွမ်းမှာ တစ်ဦးကို တစ်ဦး မကြည်ကြသဖြင့် စကားသိပ်မပြောဖြစ်ကြချေ။

ယန်ရှန်းက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝဲကတော့ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ကျွန်းပေါ်တွင် ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ရှုချွမ်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရှုချွမ်းမှာလည်း မဆိုင်းမတွဘဲ အတွေး တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ ရွှေကျီးကန်း သက်တံ့အသွင်ပြောင်းခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ရှုချွမ်းက နတ်ဘုရား စွမ်းအားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ နေမင်းသူတော်စင် ခန္ဓာမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရား အစွမ်းများကို ပို၍ ကျွမ်းကျင်လာပြီး သူ၏ အမြန်နှုန်း မှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူက ယန်ရှန်းကို ကျော်တက်သွားပြီး ချွေ့ကျန်း၏ အနီးသို့ ရောက်သွားသည်။

“ဂျူနီယာညီလေး ရှု၊ မင်းက တကယ် မြန်တာပဲ”

ရှုချွမ်းက နောက်မှ လိုက်လာပြီး သူ့ကို ကျော်တက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သဘောထားကြီးလှသော ချွေ့ကျန်းမှာ မနာလိုစိတ် မရှိသည့်အပြင် ရှုချွမ်းအတွက် ဝမ်းသာပေးနေမိသည်။

ဤအစွမ်းကြောင့် ရှုချွမ်းအနေဖြင့် ရှေးဟောင်း ရွှေနန်းတော်အတွင်း၌ ဘေးကင်းရေးအတွက် လုံးဝ စိတ်ပူရန် မလိုတော့ပေ။

နိုင်အောင် မတိုက်နိုင်လျှင်ပင် ထွက်ပြေး၍ ရသည် မဟုတ်ပါလား။

နိဗ္ဗာနနယ်ပယ် အဆင့် ၄ သို့မဟုတ် အဆင့် ၅ ရှိသော သိုင်းသမားပင်လျှင် ဤအမြန်နှုန်း ကို မှီအောင် လိုက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ငါ အရင် ဝင်နှင့်ပြီ”

ချွေ့ကျန်းက မဆိုင်းမတွဘဲ ဝဲကတော့ ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ရှုချွမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ့နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ဝုန်း..

ရှုချွမ်းက ဝဲကတော့ ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မမြင်ရတော့ပေ။

ထို့နောက် ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ရှုချွမ်းက နူးညံ့အိစက်သော အရာတစ်ခုပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါမှသာ ပတ်ဝန်းကျင် အလှအပများကို မြင်တွေ့နိုင်တော့သည်။

သူ၏ အောက်တွင် ကြီးမားသော တိမ်တိုက်တစ်ခု ရှိနေပြီး သူက ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ထိုတိမ်တိုက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျော်ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယခုအခါ သူက စိမ်းသက်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မြင့်မားသော တောင်များ၊ ကြီးမားလှသော သစ်ပင်ကြီးများနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ကြွယ်ဝလှသော မူလချီ များက ဤနေရာ၏ ထူးခြားမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

သူတို့ရှေ့မှ တောအုပ်ထဲမှ သားရဲကြီးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံ ခပ်သဲ့သဲ့ကို ကြားနေရသည်။

မဝင်မီကပင် ရှုချွမ်းက ဤရှေးဟောင်း ရွှေနန်းတော်မှာ ပြီး ပြည့်စုံသော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ယခင်က တွေ့ခဲ့သော ထိုက်ယင်ဂိုဏ်း အပျက်အစီးများထဲမှ ပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာငယ်လေးနှင့် မတူပေ။

ဤကမ္ဘာငယ်လေးတွင် ပြီး ပြည့်စုံသော နိယာမ များ၊ ကြွယ်ဝသော မူလချီ များ ရှိပြီး ဖရိုဖရဲ မှ စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် ဆွဲယူကာ မူလချီ များအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနေသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤကမ္ဘာငယ်လေးတွင် သက်ရှိများ၏ မူလအစ ရှိနေပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မျိုးဆက် သက်ရှိများ ပေါ်ထွက်လာနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကမ္ဘာငယ်မှာ ပို၍ပင် တိုးတက်ကြီးထွားလာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤကမ္ဘာငယ်လေးမှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှပေသည်။

သတိဝင်လာပြီးနောက် ရှုချွမ်းက သူ၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို စတင်စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူက မှတ်သားထားခဲ့သော အခွင့်အရေးများကိုလည်း ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သည်။

ဝဲကတော့ ဝင်ပေါက်မှာ ကျပန်း ပို့ဆောင်ပေးသည့် စနစ်ဖြစ်သဖြင့် ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေမှ လူများမှာလည်း တကွဲတပြား စီ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဒါက ရှုချွမ်း အလိုရှိနေသည့် အရာပင်။

အခြားသူများ နောက်က လိုက်နေပါက ထိုအခွင့်အရေးများကို လွယ်လွယ်ကူကူ လုယူ၍ ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အခွင့်အရေးတွေကိုပဲ ဆက်တိုက် လိုက်လုနေပြီး ပန်းတိုင်တွေကလည်း ရှင်းလင်းနေတယ်ဆိုရင် လူအ ရင်တောင် မင်းမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်ဆိုတာ သိသွားနိုင်တယ် မဟုတ်လား။

သူ့မှာ စနစ် ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူက မဖော်ပြချင်ပေ။

“ဦးစားပေး အစီအစဉ်အရဆိုရင် ငါနဲ့ အနီးဆုံး အခွင့်အရေးက တောင်ဘက်မှာ ရှိရမယ်”

ရှုချွမ်းက သူက မထွက်ခွာမီ ဆရာပေးခဲ့သော မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဂရုတစိုက် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်တိတိ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာမှ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကနှင့် သိပ်မကွာလှပေ။

ဆရာပေးခဲ့သော မြေပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ခြင်းဖြင့် လမ်းကြောင်းနှင့် တည်နေရာကို မှိန်ပျပျ ခွဲခြားနိုင်သေးသည်။

ဒါက သူ့အတွက် အချိန်ကုန် သက်သာစေသည်။

ဦးတည်ချက်ကို သေချာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရှုချွမ်းက တောအုပ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

…………

တစ်ဖက်တွင်လည်း ယန်ရှန်းမှာ ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။

“မူလချီ တွေက တကယ် ကြွယ်ဝတာပဲ”

ယန်ရှန်းက အားရပါးရ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ မူလချီ များကြောင့် လန်းဆန်းသွားသော ခံစားချက်ကို ရရှိကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူက ဆင်းသက်ခဲ့သော နေရာမှာ ရတနာမြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှ မူလချီ များမှာ အလွန် ကြွယ်ဝလှသဖြင့် အစိုင်အခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲစပြုနေပြီ ဖြစ်ကာ အသက်တစ်ချက် ရှူတိုင်းမှာပင် မူလချီ အမြောက်အမြားကို စုပ်ယူနိုင်နေသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူက ဤသို့ ခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရှုချွမ်း... မင်း စောင့်နေလိုက် ဒီရွှေနန်းတော် ခရီးစဉ်ပြီးရင် အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ငါက မင်းကို အနိုင်ယူပြမယ် တပည့်သစ်တွေထဲမှာ ငါက အသန်မာဆုံးဆိုတာကို သက်သေပြမယ်”

ရွှေနန်းတော်ထဲ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ယုံကြည်မှုမှာလည်း ပို၍ ပို၍ တိုးလာခဲ့သည်။

အခြားသော သီးသန့်နေရာ တစ်ခုတွင်မူ နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းဆောင်းကို ငုံ့ထားသော ဆန်းကြယ်သော လူတစ်ဦး ရှိနေသည်။

သူက သူ၏ ရှေ့မှ မူလချီ များ ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာငယ်လေးကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ရှုချွမ်း”

“ဒါတွေ အားလုံးက မင်းကြောင့်ပဲ မင်းက ငါ့ကို ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ”

“စောင့်နေလိုက်စမ်းပါ၊ ဒီရွှေနန်းတော်က မင်းရဲ့ သင်္ချိုင်း ဖြစ်သွားစေရမယ်။ ငါ့လက်နဲ့ပဲ မင်းကို သတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်ယူမယ်”

“ငါက မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်မယ်၊ အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်မယ်၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မီးရှို့မယ်၊ ပြီးတော့မှ အထွတ်အထိပ် 'မိစ္ဆာဘိုးဘေး' ဆီကို ယဇ်ကောင် အဖြစ် ဆက်သမယ်”

သူ၏ အသံမှာ ကျောက်ခဲချင်း ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ အလွန်ပင် အက်ကွဲနေသည်။

သူ၏ အသံထဲတွင် ရှုချွမ်းအပေါ် ထားရှိသော အတိုင်းအဆမဲ့ နာကျည်းချက်များ ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။