အခန်း ၃၇

နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။ အပိုင်း ၃၇

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Yue

True Immortal Team

ဆိုနင်ပင်းက ရိုသေစွာ ဦးညွတ်လိုက်၏။ "မင်းသမီးကျိနင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

မင်းသမီးက ညင်သာစွာ ပြောသည်။ "ထပါတော့ အစ်မ။"

ထို့နောက် သူမက အဓိကနေရာရှိ ထိုင်ခုံ၌ ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်ချလိုက်၏။

ဆိုနင်ပင်းကမူ မတ်တတ်ရပ်လျက်သာ နေနေသည်။ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ထိုင်ခွင့်မပေးမချင်း ထိုင်ခွင့်မရှိပေ။

မင်းသမီးက တည်ငြိမ်စွာ စကားစသည်။ "ဒီနေ့ တော်ဝင်အကယ်ဒမီက ဆိုလွန်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ ဆရာရှို့ယန်က သူ့ရဲ့ အတွေးအမြင်တွေကို တော်ဝင်မိသားစုနဲ့ အစိုးရအဖွဲ့ဆီ ပြောပြပြီးပြီ။ ကျွန်မတို့ ရေတပ်ကို တည်ဆောက်ပြီး ထျန်းရွှေမြို့ကို သိမ်းမယ့်ကိစ္စ လက်လျှော့သင့်တယ်တဲ့။"

ဆိုနင်ပင်းက ထပ်မံဦးညွတ်လိုက်သည်။ "မင်းသမီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို စာနာပေးပါ။"

မင်းသမီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟူး... ကျွန်မတို့က ဘာလို့ ထျန်းရွှေမြို့ကို သိမ်းဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားရတာလဲ။ ဆိုလွန်က အတန်းထဲမှာ အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြသွားတယ်လေ။ ကျွန်မတို့ကြား ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုး မရှိပါဘူး။"

"ထျန်းရွှေမြို့က ချမ်းသာကြွယ်ဝပေမဲ့ တော်ဝင်မိသားစုက မိုင်ငါးရာအကျယ်အဝန်းရှိတဲ့ နယ်မြေလောက်ကို ဂရုမစိုက်ရလောက်အောင် ချမ်းသာပြီးသားပါ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေး ဗျူဟာမှာ အဓိကကျတဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်နေလို့ ထျန်းရွှေမြို့ကို မဖြစ်မနေ သိမ်းယူရတာပါ။ ကျွန်မ တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး။"

ဆိုနင်ပင်းက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ လူရိုင်းလွင်ပြင်ကို ပင်လယ်ကနေ တိုက်တာက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသေးတယ် မဟုတ်လား။"

မင်းသမီးက ခေါင်းရမ်းသည်။ "မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစီအစဉ်က အချိန်အရမ်းယူရတယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက အဲဒါကို မင်းသားကျိလီက အဆိုပြုတာမဟုတ်ဘဲ မြို့စားကြီးကျိထင်က အဆိုပြုတာလေ။ တကယ်လို့ အဲဒီအစီအစဉ်ကိုသာ သုံးရင် မင်းသားရဲ့ ဗျူဟာ ကျရှုံးသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ အစ်မ သိရဲ့လား။"

သေချာပေါက် ဆိုနင်ပင်း သိထား၏။ အဓိကအချက်မှာ မင်းသားက ဘုရင်ကျိပိုင်၏ သွေးသားရင်းချာ သားတော်မဟုတ်ဘဲ တူတော်စပ်နေခြင်းပင်။

ဘုရင်၌ သမီးတော်တစ်ပါးသာ ရှိပြီး သားတော်မရှိသည့်အတွက် တူဖြစ်သူ ကျိလီကို မွေးစားခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက ကျိလီကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားတစ်ပါးလို ဆက်ဆံကြသော်ငြား သူကမူ သူ၏ ရာထူးနေရာအတွက် အမြဲတစေ စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။

လူရိုင်းလွင်ပြင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့တန်းစခန်းတစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ရန် ထျန်းရွှေမြို့နှင့် လူရိုင်းချောက်ကမ်းပါးတို့ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းမှာ မင်းသား၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည့် ဗျူဟာပင်။

မင်းသားက ဤအစီအစဉ်အတွက် ပဒေသရာဇ်စနစ်ကိုပင် ဖျက်သိမ်းကာ ကြီးမားလှသည့် တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးဆပ်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူက ကျရှုံးမှုကို လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဆိုနင်ပင်းက ခါးသီးစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းသားရဲ့ ဗျူဟာ အရေးကြီးတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဆိုမိသားစုက အဲဒီအတွက် သေပေးဖို့ ထိုက်တန်လို့လား။"

မင်းသမီးက တိုက်ရိုက် မဖြေချေ။ ထိုအစား ခေါင်းစဉ်လွှဲလိုက်၏။ "ဒီနေ့ အတန်းထဲက ဆိုလွန်ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အစ်မ စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်။"

ဆိုနင်ပင်း ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူမက ဆိုလွန်ကို ကာကွယ်ရန် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းပင်။ အကယ်၍ ဆိုလွန် ရုတ်တရက် ထက်မြက်လာသည်ကိုသာ တော်ဝင်မိသားစု သိသွားပါက သူ့အား ဝိုင်းသတ်ပေလိမ့်မည်။

မင်းသမီးက ချီးကျူးဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ "အစ်မက တကယ်ကို ဉာဏ်ပညာ ကြီးလွန်းပါတယ်။ အစ်မကို လေးစားလို့ ကျွန်မ လာလည်တာပါ။ အစကတည်းက အစ်မတို့ ဆိုမိသားစုက သေချာပေါက် ပျက်စီးရတော့မှာပါ။ ကျွန်မတို့ ဘာမှမလုပ်ရင်တောင် မြို့စားကြီးက ကိုယ်တိုင် ရှင်းပစ်လိမ့်မယ်။ သူက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်တဲ့အတွက် ကျွန်မတို့ထက် အများကြီး ပိုပြတ်သားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မရဲ့ ဉာဏ်ပညာကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ။"

ဆိုနင်ပင်းက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်၏။ "ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါ မင်းသမီး။"

မင်းသမီးက လေးနက်စွာ ပြောသည်။ "အစ်မတို့က ထျန်းရွှေမြို့ကို ကျွန်မတို့ဆီ ငှားရမယ်။ နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာရင် ဆိုမိသားစုဆီ ကျွန်မတို့ ပြန်ပေးမယ်။"

ဆိုနင်ပင်းက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြော၏။ "ယူပြီးသားကို ပြန်ပေးတယ်ဆိုတာ မင်းသမီးတို့ပုံစံ မဟုတ်ပါဘူး။"

မင်းသမီးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံသည်။ "မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားက အရည်အချင်းရှိသူတွေကို တကယ် တန်ဖိုးထားတယ်။ အစ်မအတွက်ဆို သူက ထျန်းရွှေမြို့၌ရှိသည့် မိုင်ငါးရာအကျယ်အဝန်းရှိသော နယ်မြေကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။"

ဆိုနင်ပင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွား၏။ သူမက တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

မင်းသမီးက ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြသည်။ "အစ်မက မင်းသားအပေါ် သစ္စာစောင့်သိပြီး သူ့ရဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လာရမယ်။ နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာရင် အစ်မရဲ့ သားက ထျန်းရွှေမြို့ရဲ့ မြို့စားနေရာကို ဆက်ခံပြီး မြို့စားကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

ဆိုနင်ပင်းက ရယ်သွမ်းသွေးလိုက်၏။ "ဟက်... ကျွန်မမှာ သားမရှိတာ နှမြောစရာပဲ။"

မင်းသမီးက ပေါ့ပါးစွာ တုံ့ပြန်သည်။ "သားမရှိရင်လည်း မွေးလို့ရတာပဲလေ။"

ဆိုနင်ပင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ဘယ်သူနဲ့လဲ။"

မင်းသမီးက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။ "ကျွန်မအစ်ကို မင်းသားနဲ့ပေါ့။ ဒါက အရမ်းကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ဆိုတာ အစ်မ သိသင့်တယ်။ ဒါက ဆိုမိသားစုကို ကယ်တင်ဖို့ အစ်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။"

ဖြူရော်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ဆိုနင်ပင်းက တုန်ရီစွာ မေးလိုက်၏။ "ဒါဆို... ဆိုလွန်ကရော။"

မင်းသမီးက အေးစက်စက် ပြောသည်။ "အစ်မက လူတစ်ယောက်တည်းကို မဟုတ်ဘဲ အစ်မရဲ့ မိသားစုကို ကယ်ဖို့ လိုတာလေ။ ဒီကမ္ဘာပေါ်၌ ဘယ်အရာမှ ပြီးပြည့်စုံတာ မရှိဘူး။ မင်းသားက အစ်မကိုပဲ တန်ဖိုးထားတာ... ဆိုလွန်ကို မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဆိုလွန်က ကျွန်မကို လိုက်ပိုးပန်းဖို့ ကြိုးစားလို့ မင်းသားကို စော်ကားသလို ဖြစ်သွားပြီ။"

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင် ဆိုလွန် သေချာပေါက် သေရတော့လေမည်။

ဆိုနင်ပင်းက သူမ၏ လှပသည့် မျက်နှာလေးကို မော့ကာ အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်၏။ "ဒါဆိုရင် ဘာလို့ မင်းသမီးက ဆိုလွန်နဲ့ လက်မထပ်တာလဲ။ မင်းသမီးရဲ့ သားက ထျန်းရွှေမြို့ရဲ့ မြို့စားဖြစ်လာနိုင်ပြီး ကျွန်မတို့အားလုံး မိသားစုတစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲလေ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော် မင်းသမီးက ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲစိလိုက်ပြီး ဝတ်ရုံကို ခြုံကာ ထွက်သွားရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီကို ဘယ်တုန်းကမှ မလာဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ အစ်မမှာ နောက်ထပ် နှစ်ရက် အချိန်ရသေးတယ်။"

**--**--**--**--**--**--**--**

တောင်ပံမွှေးစံအိမ်မှာ တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ အကြီးမားဆုံး ပြည့်တန်ဆာအိမ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာ၌ ခန္ဓာကိုယ်ကို မရောင်းချဘဲ အနုပညာစွမ်းရည်များကိုသာ ရောင်းချကြသည့် နာမည်ကြီး အပျော်မယ်များလည်း ရှိကြ၏။

သို့သော်လည်း တောင်ပံမွှေးစံအိမ်ရှိ အမျိုးသမီးများကမူ နှစ်မျိုးလုံးကို ရောင်းချကြသည်။ ဆိုလွန်က နာမည်ကြီး မိန်းမကြမ်း​ကျေသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြား အနုပညာကိုသာ ရောင်းချသည့် ထိုအရည်အချင်းရှိသော မိန်းမများထံ သွားရောက်လည်ပတ်လေ့ မရှိချေ။

သူ၏ စကားအရဆိုရလျှင် ထိုမိန်းမများက ငွေအတွက် လူများကို လှည့်စားနေကြခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ထိုဟာမများကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် အချိန်မဖြုန်းချင်ဟု ဆို၏။

သူ၏ စိတ်နေသဘောထားက သာမန် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ရှိ မိန်းမများစွာ၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်သော်လည်း နာမည်ကြီး အထက်တန်းလွှာ အပျော်မယ်များကို စော်ကားသလို ဖြစ်နေသည်။

ပြည့်တန်ဆာလောကရှိ ဆိုလွန်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုက ဂန္ထဝင်တစ်ရပ်ပင်။ ပြောရလျှင် သူသည် ပျော်တော်ဆက်နယ်မြေများ၏ ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ချစ်သူများကိုပင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာတတ်သေး၏။

နှစ်များတစ်လျှောက်လုံး၌ ဆိုလွန်က ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ၌ ရွှေဒင်္ဂါး ထောင်ပေါင်းများစွာကို သုံးစွဲခဲ့သည်။ အခြားသော ချမ်းသာသည့် ပေါက်လို့ပဲစားများကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာရာ ထိုနေရာများဆီသို့ ငွေကြေးများ ပို၍ပင် ဝင်ရောက်လာစေ၏။

ဆိုလွန် ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ သွားသည့်အခါ နာမည်အကြီးဆုံး မိန်းကလေးများကို ရွေးချယ်လေ့ မရှိချေ။ ထိုအစား အဆင်မပြေဖြစ်နေသူများကို ရွေးချယ်ကာ တစ်ခါတလေ၌ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ တစ်ပြိုင်နက် ငှားရမ်းတတ်၏။ နာမည်မကြီးလှသည့် မိန်းကလေးများ ထမင်းစားနိုင်ရန် သေချာအောင် လုပ်ချင်သည်ဟုလည်း သူက အမြဲ ပြောလေ့ရှိသေးသည်။

ဤသည်များကြောင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များမှလွဲ၍ တော်ဝင်မြို့တော်၌ ဆိုလွန်မှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားသည့် နာမည်ဆိုး ရှိနေ၏။ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ၌မူ မိန်းမများက သူ့ကို အလွန် လေးစားကြပြီး မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံကြသည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် လန်လင်း တောင်ပံမွှေးစံအိမ်သို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်၌ စူပါစတားတစ်ယောက်လို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

စံအိမ်ထဲရှိ မိန်းမအားလုံးနီးပါး လန်လင်းအနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။ အခြားဧည့်သည်များ ရှိနေလျှင်ပင် ဂရုမစိုက်ကြဘဲ သူ့ဆီသို့သာ ပြေးလာကြခြင်းပင်။

အမျိုးသားအလုပ်သမားများနှင့် မိန်းမများအားလုံးက သူ့အား အရိုအသေပေးကာ ဦးညွတ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့ကို ကျွေးမွေးပြုစုပေးသည့် အချစ်ဆုံး ဖောက်သည်ကြီး ရောက်လာလေပြီ။

ပြည့်တန်ဆာမလေးများက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်ဆီးကြိုကြသည်။ "သခင်လေးဆိုလွန်... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ ကျွန်မ သခင်လေးကို အရမ်းလွမ်းနေတာ"

"သခင်လေးဆို... သခင်လေးကို လွမ်းနေတာ..."

အခြားတစ်ဦးကလည်း ချွဲနွဲ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ သဘောကောင်းတဲ့ သခင်လေး... သခင်လေးကို လွမ်းလွန်းလို့ ကျွန်မတောင် ပိန်သွားပြီ။ သခင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရက်ပြီး လချီတဲ့အထိ ကျွန်မတို့ဆီ မလာဘဲနေရတာလဲ။"

ဤနေရာ၌ ဆိုလွန် နာမည်ကြီးမှန်း လန်လင်း သိထားသော်လည်း ဤမျှ ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသည့် တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို အံ့ဩသွားစေဆဲပင်။

လူအုပ်ကြီး၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

မကြာမီမှာပင် လှပသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လူအုပ်ကြီးကို တွန်းဖယ်ကာ ရောက်လာသည်။ သူမက လန်လင်းကို အနည်းငယ် ဦးညွတ်လိုက်၏။ "သခင်လေးဆိုလွန်... နောက်ဆုံးတော့ သခင်လေး လာပြီပေါ့။ သခင်လေး မရှိတဲ့ ဒီလအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်မ ရင်ထဲ အရမ်းကို ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေတာ။ လာ... သခင်လေး ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်ကြည့်လိုက်..."

ထိုအမျိုးသမီးက တောင်ပံမွှေးစံအိမ်၏ ခေါင်းဖြစ်ကြောင်း အလွန် သိသာထင်ရှားလှ၏။

သူမက လန်လင်း၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဆွဲယူသွားသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် လန်လင်းက လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လက်ရှိအချိန်၌ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ၏ ဂန္ထဝင်ဘုရင်ဖြစ်သည့် ဆိုလွန်၏ နေရာ၌ သရုပ်ဆောင်နေရသဖြင့် ယခုချိန်၌ ရှက်သွေးဖြာနေ၍ မဖြစ်ချေ။

နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။ အပိုင်း ၃၇ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Yue

True Immortal Team