အခန်း (၅၀၉-၅၁၀)

အခန်း(၅၀၉)ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော်(၃၀)

ရှောင်ပိုင်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် မိန်းမောတွေဝေစွာ ရပ်နေချေသည်။ သူမသည် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲခြင်း မရှိသော်ငြားလည်း ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းတံပိုးတို့က သူမထံသို့လည်း ရှောင်ကွင်းမသွားဘဲ ဦးတည်လာကြကုန်သည်။

ထိုသို့သော အချိန်မျိုး၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်သို့လှည့်၍ ရှောင်ပိုင်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် သတိမူမိသေးသည်။

သို့ရာတွင် ရှောင်ပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်၌ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝန်းရံလျက်ရှိပြီး ထိုအလင်းတန်းက တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ ကာကွယ်ထားသည်ကို အံ့ဩဖွယ်ရာ တွေ့ရှိလိုက်ရပေရာ ယခုအခါ၌ ရှောင်ပိုင်သည် လောကအပြင်ဘက်မှ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ကမ္ဘာလောကကြီးနှင့် လုံးဝ တစ်သားတည်း မကျဘဲ ကွဲပြားခြားနားနေတော့သည်။

မုန့်ချီလော့နှင့် အခြားသူများသည် စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အသည်းအသန် ခုခံနေကြရချေသည်။

ယင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် အဆက်မပြတ် ဆက်တိုက် ကျရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။

ထိုစစ်မှန်သော နဂါးကြီးသည် အားရကျေနပ်မှု မရှိသေးဟန်ဖြင့် နဂါးအသက်ရှူမီးလျှံများကို မှုတ်ထုတ်နေစဉ်မှာပင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထည်ဝါခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါများကိုလည်း တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ယင်းက ကမ္ဘာကျော် နဂါးအရှိန်အဝါပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနဂါးအရှိန်အဝါ၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ဖူးလေရာ ယင်းအရှိန်အဝါသည် လူတစ်ဦးအား ခဏချင်းအတွင်း၌ပင် ခွန်အားဗလ ပြည့်စုံသော်လည်း မည်သည့်စွမ်းအားကိုမျှ အသုံးမချနိုင်တော့သော သာမန်လူသားတစ်ဦးအဖြစ်သို့ တဒင်္ဂအတွင်း ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သို့သော်လည်း ယခု မျက်မှောက်တွင် ရှိနေသော စစ်မှန်သော နဂါးကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် နဂါးအရှိန်အဝါသည် အစောင့်အရှောက်နဂါး၏ အရှိန်အဝါနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ များစွာ ကွဲပြားခြားနားနေပြီး အဆမတန် အားနည်းလွန်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုသို့ အားနည်းသည်ဆိုသော်လည်း ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသော မုန့်ချီလော့နှင့် အခြားသူများကိုမူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲချပစ်ရန် လုံလောက်လှပေရာ ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ တဒုန်းဒုန်း သင့်သလို ကျရောက်လာသဖြင့် သူတို့မှာ အသက်လု၍ မနည်း တောင့်ခံထားကြရရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ထိုနဂါးအရှိန်အဝါနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ ရှိမနေချေ။

အကြောင်းမူကား သူသည် ထိုထက်ပြင်းထန်သော နဂါးအရှိန်အဝါ၏ ဖိအားကိုပင် ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ယခု စစ်မှန်သော နဂါးကြီး ထုတ်လွှတ်လိုက်သော နဂါးအရှိန်အဝါကိုမူ လုံးဝပင် ခံစားမိခြင်း မရှိတော့ပေ။

သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးပေါက်ကြီးများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တဗုန်းဗုန်း မြည်ဟည်းလျက် ကျရောက်နေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအဖို့မူ ယားယံရုံမျှသာ ခံစားရချေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထူးတလည် လေ့ကျင့်ထားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် သန်မာထွက်ရပ်လျက် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

လေပြင်းဓားသွားများ၊ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများနှင့် နဂါးအသက်ရှူမီးလျှံ ဟူသော တိုက်ခိုက်မှု သုံးမျိုးစလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာကြပြီး မျက်မှောက်ရှိ သေးငယ်လှသော လူသားအား ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရချေသည်။

သို့ရာတွင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ထိုတိုက်ခိုက်မှု အားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် အနက်ရောင် လင်းနို့အုပ်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအနက်ရောင် လင်းနို့အုပ်ကြီးသည် စစ်မှန်သော နဂါးကြီးထံသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားကြရာ စစ်မှန်သော နဂါးကြီးသည်လည်း ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး မီးလျှံများကို မရပ်မနား မှုတ်ထုတ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောင်းလဲထားသော အနက်ရောင် လင်းနို့များကို အဆက်မပြတ် လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် လင်းနို့များအနက် သုံးပုံတစ်ပုံခန့်မှာ ခဏချင်းအတွင်း၌ပင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရချေသည်။

ကျန်ရှိနေသော အနက်ရောင် လင်းနို့များသည် နောက်ဆုံးတွင် စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ ကျောပြင်နောက်ဘက်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိသွားကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ်သို့ ပြန်လည် စုစည်းတည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။

“နေဝင်ချိန်တစ်ချက်ခုတ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်ထုကြီးသည် သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ စုစည်းသွားပြီးနောက် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးထံသို့ စီးဆင်းသွားကာ ၎င်းဓားမကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်မှန်သော နဂါးကြီးသည် အနက်ရောင် လင်းနို့များနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ခန္ဓာကိုယ်အကြား အပြန်အလှန် ကူးပြောင်းလှုပ်ရှားမှုကို သတိမပြုမိသေးဟန် တူပေသည်။

၎င်းသည် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ မိမိ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသော လူသားရိပ်တစ်ခုကိုသာ ဖျတ်ခနဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အတိုင်းအဆမဲ့လှသော စွမ်းအားကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးသည် စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ အကြေးခွံများပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ထိုမာကျောလှသော အကြေးခွံများသည် ယခုအခါ၌မူ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီး၏ ထက်မြက်လှသော ဓားသွားဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။

စစ်မှန်သော နဂါးကြီးသည် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးအား မာန်ပါပါ ရုန်းကန်လိမ်ဖယ်လိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ္ဆေခေါင်းပါ ဓားမကြီးကို အသုံးပြု၍ ၎င်း၏ အကြေးခွံများကို ဖောက်ထွက်ကာ အသားထဲအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းထိုးသွားသော်လည်း စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ အသားထဲတွင် မြဲမြံစွာ စိုက်ဝင်နေသော နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကိုမူ တောင်ကမ်းပါးယံပေါ်မှ ထွက်ပြူးနေသော ကျောက်တုံးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

စစ်မှန်သော နဂါးကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ့်လှည့်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ခါချပစ်ရန် ကြံစည်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက အခွင့်ကောင်းကို လက်လွတ်မခံဘဲ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ပံ့စေလျက် စွမ်းအားများကို ပိုမို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

“အား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြေးလွှားရင်းနှင့်ပင် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး တုန်ဟည်းသွားလောက်အောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ချေသည်။

သူ၏ လက်ထဲမှ နဂါးကျောရိုးတစ္ဆေခေါင်းပါ ဓားမကြီးသည် အဆမတန် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများ၏ တွန်းပို့မှုအောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အင်အားဖြင့် ဘေးတိုက်သို့ တရွတ်တိုက် ရွေ့လျားသွားတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပြေးလွှားနေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း ဆွံ့အမှင်တက်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် အံ့အားသင့်နေကြကုန်သည်။

စစ်မှန်သော နဂါးကြီးသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ၎င်း၏ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများနှင့် လေပြင်းဓားသွား တိုက်ခိုက်မှုများကို သိသိသာသာ လျှော့ချလိုက်ရပုံရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အံ့မခန်းလှသော ခွန်အားဗလနှင့် ထက်မြက်လှသော နဂါးကျောရိုးဓားမကြီး၏ စွမ်းအားတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူတစ်ယောက်နှင့် ဓားတစ်လက်သည် စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုကို ခုတ်ခွဲလိုက်နိုင်သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ သွေးတစ်စက်မျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။

စစ်မှန်သော နဂါးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံထက်၌ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လေပြင်းဓားသွားများနှင့် မိုးကြိုးလျှပ်စီး အားလုံးသည် နောက်သို့ ပြန်လည် စုစည်းလာကြပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းတို့၏ ပန်းတိုင်မှာ ကျောပြင်ပေါ်၌ ရှိနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

“စစ်မှန်သော နဂါးကြီးကို တိုက်ခိုက်ကြ”

မုန့်ချီလော့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိုးရိမ်ရသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လျင်မြန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှု အာရုံစိုက်မှုသည် သူတို့ထံ၌ မရှိတော့သည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လူတိုင်းသည် နဂါးအရှိန်အဝါ၏ ဖိအားကို အံတုလျက် လျင်မြန်စွာ ပျံတက်သွားကြပြီး စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းကို တညီတညွတ်တည်း ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ အကြေးခွံ ကာကွယ်ရေးကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အချို့သော နေရာများသည် စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ အားနည်းချက် အရှိဆုံး အပိုင်းအစများအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

မာထျန်း တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း သူသည် အားမာန်ပါပါ ခုန်တက်လိုက်ရာ သူ၏ စစ်တူကြီးမှာ ရဲရဲနီနေသော သံပူတုံးကြီးကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ လက်သည်းခြေသည်းများပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်ပစ်လိုက်ချေသည်။

မုန့်ချီလော့သည် ယခုအခါ စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဓားပျော့ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ဖြည့်တင်းထားပြီး နှိုင်းယှဉ်ဖွယ်မရှိအောင် ထက်မြက်လှသော အေးစက်စက် အလင်းတန်းများနှင့်အတူ စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ မျက်လုံးများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ဖန်းသည် ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ နှစ်ခုကို နင်းခြေထားလျက် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ထူထဲလှသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ အထပ်လိုက်ကြီးမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရဲရဲနီနေသော အစက်အပြောက်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုရဲရဲနီနေသော အစက်အပြောက်သည် နေမင်းကြီးကဲ့သို့ပင် ပူပြင်းတောက်လောင်လျက် ရှိချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ အမြီးပိုင်းအထိ ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။ ထိုစစ်မှန်သော နဂါးကြီးသည် အလျား မီတာတစ်ရာခန့်သာ ရှည်လျားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ဖိနှိပ်တွန်းရွှေ့လျက် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းအောက်ခြေမှသည် အမြီးဖျားတိုင်အောင် ရှည်လျားလှသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုကို ဆက်တိုက် ဖန်တီးပေးလိုက်နိုင်သည်။

အကယ်၍ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးသာ မီတာအနည်းငယ်မျှ ပိုမို ရှည်လျားခဲ့ပါမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤစစ်မှန်သော နဂါးကြီးအား တစ်ကိုယ်လုံးကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်နိုင်လောက်သည်အထိ ဖြစ်တန်ရာသည်။

“ဟူး ဟူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမောတကော အသက်ရှူရင်း မုန့်ချီလော့နှင့် ချန်ဖန်းတို့ နှစ်ဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ မျက်လုံးများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

“ဂါး”

စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေမည့် နဂါးဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းသည် မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော အသံလှိုင်းတံပိုးများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကြရရှာသည်။

သို့သော်လည်း စစ်မှန်သော နဂါးကြီးသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ ရှည်လျားလှသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လွန်စွာ နာကျင်ခံခက်လှသော ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည့်အပြင် ယခုအခါ မျက်လုံးများပါ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ ကမ္ဘာလောကကြီးသည် မှောင်မိုက်ခြင်းအတိသို့ ကျရောက်သွားရရှာတော့သည်။

“အခွင့်ကောင်းကို လက်လွတ်မခံဘဲ အမိအရ ဖမ်းဆွဲရမည်” ဟူသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမြဲတမ်း လက်ကိုင်ထားသော လမ်းစဉ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

မိမိ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ လွင့်စင်သွားကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားလုံးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဦးတည်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲမှ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

“နဂါးသတ်ချက်”

မုန့်ချီလော့နှင့် အခြားသူများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက်တွင်မှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

ထိုသို့သော အချိန်၌ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များအကြားတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ပြင်းထန်လှသော အလင်းတန်းများ အောက်သို့ ဖြာကျလာချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ္ဆေခေါင်းပါ ဓားမကြီးကို မြှောက်ကိုင်ထားလျက် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် ထင်ရှားလှသော ပုံရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုထင်ရှားလှသော ပုံရိပ်မည်းကြီးသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရပေသည်။

နဂါးကျောရိုးဓားမကြီး ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ အေးစက်စက် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီး နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးထံမှ စစ်မှန်သော နဂါးပုံရိပ်တစ်ခု ဟိန်းဟောက်လျက် ထွက်ပေါ်လာကာ စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ လည်ပင်းကို ခဏချင်းအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ဆင်းလာခဲ့ပြီး စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းသည်လည်း ယခုအခါ၌ နဂါးခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုတ်ထွက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

“ယွမ်ဖုန်း”

မုန့်ချီလော့သည် ထိုအချိန်တွင် ရှေ့သို့ အပြေးလှမ်းလာပြီး ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့နေပြီဖြစ်သော ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တွဲဖက်ကူညီပေးလိုက်ချေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် သွေးချောင်းစီးသော မြင်ကွင်းမျိုး ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ဘဲ စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းသည် နဂါးရုပ်တု ကျောက်ဆစ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မြေပြင်နှင့် ရိုက်မိသောအခါ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကျန်ရှိနေသော စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ရေပန်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားပြီး နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ရေပန်းအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

အခန်း(၅၁၀)ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော်(၃၁)

စစ်မှန်သော နဂါးကြီး၏ ပုံရိပ်သည် စစ်မှန်သော နဂါးပုံစံ စမ်းရေတွင်းအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ယင်း၏ နဂါးဦးခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်ကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွပျက်စီးသွားချေပြီ။

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင်မူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများက အရိုးထဲအထိ စွဲထင်ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြင်းထန်သော ဓားချက်က နဂါးဦးခေါင်းအား ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်သည် သူတို့၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ဖျောက်ဖျက်မရနိုင်အောင် စွဲထင်နေတော့သည်။

ထန်ရှင်းရွှယ်သည် ရင်ထဲ၌ များစွာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ချေပြီ။ သူနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရန်သူများ မဟုတ်ကြသည့်အပြင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မိတ်ဆွေသဖွယ် ရင်းနှီးမှုပင် ရှိကြပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင်မူ ပျားအုံသဖွယ် သိပ်သည်းလှသော ကျင်းခွက်ရာ အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နေရာအနှံ့အပြား၌လည်း မိုးကြိုးပစ်ခတ်ခြင်း ခံထားရသကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသော မြေကွက်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်နေချေသည်။

လေပြင်းဓားသွားများကလည်း မြေပြင်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာအမာရွတ်များကို ချန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအရာအားလုံးသည် ယခုအခါတွင်မူ အတိတ်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

“ယွမ်ဖုန်း... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား” မုန့်ချီလော့သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းပြရင်း “ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... အဆင်ပြေပါတယ်။ ယခု အဟန့်အတား မရှိတော့ဘူးဆိုမှတော့ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်ခွာကြရအောင်” ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

မာထျန်းသည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေဆဲ ရှိသေး၏။ အခြားသူများအားလုံး မောဟိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေကြရသည်ကို မြင်သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်မှာမူ မည်သည့်အင်အားမျှ စိုက်ထုတ်ခဲ့ရခြင်း မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေရာ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာရချေသည်။

လူတိုင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်ပေရာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ကြရမည် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းသည် ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

အဓိကခန်းမကြီးအတွင်းမှ စူးရှလွန်းသော အော်ဟစ်မြည်တမ်းသံတစ်ခု ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ထိုအသံသည် လူတို့၏ ဝိညာဉ်ကို နှုတ်ယူမည့် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ အော်သံကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ စိတ်အာရုံကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည်။

လူတိုင်း သတိပြုမိကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ အဓိကခန်းမကြီးအတွင်းရှိ မြေပြင်ပေါ်မှ လှံအလား ထက်မြက်လှသော ဆူးချွန်ရှည်ကြီး အများအပြား ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ကြရချေသည်။

ထိုဆူးချွန်ရှည်ကြီးများပေါ်မှ သွေးစက်များ စီးကျနေပြီး ယင်းတို့ပေါ်တွင် လူပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော်မျှ ထိုးစိုက်ခြင်း ခံထားရပေသည်။

ထိုလူများထဲတွင် အဓိကခန်းမကြီးအတွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသော မြူနှင်းဂိုဏ်း၊ ချင်းလိုင်မျှော်စင်နှင့် အခြားအဖွဲ့အစည်းများမှ ထိုက်ချင်း၊ လီရန်တို့နှင့် အခြားသူများ ပါဝင်နေကြချေပြီ။

ချွင်းချက်မရှိဘဲ သူတို့အားလုံး၏ ရင်ဘတ်များသည် ထက်မြက်သော ဆူးချွန်များဖြင့် ထိုးဖောက်ခြင်း ခံထားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်များသည် ဆူးချွန်များပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေကြရရှာသည်။

သူတို့အားလုံးသည် အသက်မသေသေးဘဲ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာများ ရှုံ့မဲ့နေကြရပြီး တောင်အောက်ရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများထံသို့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနေကြ၏။

သူတို့၏ ပုံစံသည် ‘ငါ့ကို ကယ်ပါဦး... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး’ ဟု ပြောဆိုနေကြသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

မုန့်ချီလော့သည် မိမိ၏ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို မောင်နှမများ ထိုသို့ ဆူးချွန်များပေါ်တွင် ထိုးစိုက်ခံထားရသည်ကို မြင်သောအခါ နာကျည်းမှုနှင့် ဒေါသတရားတို့ လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ သူတို့အား ကယ်တင်ရန် အပြေးအလွှား သွားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမကို လှမ်း၍ ဆွဲထိန်းလိုက်ချေသည်။

“မြန်မြန် သွားကြစို့... အခု မသွားရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။

အခြေအနေများသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အင်အားစုက ဤသို့ ရှုပ်ထွေးအောင် ဖန်တီးလိုက်သည်ကို မသိနိုင်ပေရာ ယခုအချိန်တွင် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းထဲသို့ သက်သက်မဲ့ တိုးဝင်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်း လှည့်ထွက်ခဲ့ကြစဉ် မုန့်ချီလော့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ မျက်ရည်စများက တိတ်တဆိတ် စီးကျလာခဲ့ချေပြီ။

သူမသည် အဓိကခန်းမကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို မောင်နှမများ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကိုမူ ရက်ရက်စက်စက် မကြည့်ရက်နိုင်ရှာပေ။

ကံဆိုးချင်တော့ ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ ရှေ့တည့်တည့် မြေပြင်ပေါ်မှ လက်မောင်းခန့် တုတ်ခဲလှသော ဆူးချွန်ရှည်ကြီးများသည် မြေကမ္ဘာထဲမှ ရုတ်ချည်း ထိုးထွက်လာကြပြန်သည်။

ထိုမျှတင် မကသေးဘဲ ထိုဆူးချွန်ရှည်ကြီးများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များ ပတ်ပတ်လည်တွင် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးတက်သွားကြပေရာ သူတို့အား ပိတ်လှောင်မည့် လှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခုအသွင် ဆောင်လာတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ပိုင်သည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ အဓိကခန်းမကြီးဆီသို့ အမြဲတစေ ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“သတိထား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ပိုင်၏ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ပင် ရှောင်ပိုင် ရပ်နေခဲ့သော မြေပြင်ပေါ်မှ ဆူးချွန်ရှည်ကြီးတစ်ခု ရုတ်ချည်း ထိုးထွက်လာချေသည်။

အကယ်၍သာ သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှ နှောင့်နှေးသွားခဲ့ပါက ရှောင်ပိုင်သည်လည်း ဆူးချွန်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေမည့် အလောင်းကောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်မိရာ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်း အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။

ဤဆူးချွန်ရှည်ကြီးများ၏ အရှင်သခင်သည် သူတို့အား ဤနေရာမှ ထွက်ခွာခွင့်ပေးရန် မည်သည့်အခါမျှ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ဆူးချွန်ရှည်ကြီး အားလုံးသည် စောင်းလျက် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ယင်းတို့၏ ထိပ်ဖျားများသည် တစ်နေရာတည်းတွင် ဆုံတွေ့နေကြပေရာ အပေါ်ဘက် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို အသေအချာ ပိတ်ဆို့ထားချေပြီ။

လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားရတော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ဆွဲကိုင်ကာ ဆူးချွန်ရှည်တစ်ခုအား ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ချေသည်။

သူသည် ဤခုတ်ချက်တွင် မိမိ၏ အင်အားအားလုံးကို စိုက်ထုတ်ခဲ့သော်လည်း ဆူးချွန်ပေါ်၌ အစိမ်းရာတစ်ကြောင်းမျှပင် ထင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် မိမိတို့ အင်အားအားလုံး စိုက်ထုတ်လျှင်ပင် ဤလှောင်အိမ်ကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်ပေသည်။

ဆူးချွန်ရှည်ကြီးများအကြားရှိ ကွာဟချက်သည် အလွန်ပင် သေးငယ်လှပြီး လက်ဝါးစောင်းခန့်သာ ရှိပေရာ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် တိုးဝှေ့ထွက်ခွာရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

“မကောင်းတော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ မိုးကြိုးသိုင်းပညာကို အသုံးပြုလို့ မရတော့ဘူး” ထိုအခိုက်တွင် ချန်ဖန်းက ပျာပျာသလဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လန့်ဖျပ်သွားရပြီး မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားရတော့သဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရချေသည်။

အခြားသူများလည်း တူညီသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရပေရာ အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရတော့သည်။

“လင်းနို့အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ပညာရပ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်လျှော့ရန် အလိုမရှိသေးဘဲ လင်းနို့အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ လှောင်အိမ်ထဲမှ ပျံသန်းထွက်ခွာရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း မည်သည့်သိုင်းပညာကိုမျှ အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း လျင်မြန်စွာ သိရှိသွားရပြန်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် မြေအောက်အောက်ခြေမှ စွမ်းအင်အလင်းတန်းများသည် ဆူးချွန်ရှည်ကြီးများတစ်လျှောက် အထက်သို့ စီးဆင်းလာချေသည်။

မာထျန်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လက်လှမ်း၍ တို့ထိရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်ဝါးသည် ဆူးချွန်ထံသို့ မရောက်ရှိသေးမီမှာပင် ပြတ်ရှသွားခဲ့ရချေပြီ။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ” မာထျန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ မိမိတို့ ပိတ်လှောင်ခံထားရရုံသာမက ဆူးချွန်များပေါ်တွင် ထက်မြက်လှသော ကိုယ်ရံစွမ်းအင် အလွှာတစ်ခုပါ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါတို့ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာခွင့်မပေးချင်တာ သေချာတယ်” ချန်ဖန်းက နန်းတော်ကြီးဆီသို့ အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် နန်းတော်ကြီး၏ လက်ချက် သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒဟု ခေါ်ဆိုသော အရာ၏ ဖန်တီးမှုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဘယ်သူမှ ထွက်ခွာခွင့်မရှိဘူး... တစ်ယောက်ကတော့ ကျန်ရစ်ရမယ်”

အဓိကခန်းမကြီးအတွင်းမှ အသံတစ်သံသည် လွင့်ပျံလာခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ချေသည်။

ရုတ်တရက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများက ဝေ့ဝဲလှုပ်ရှားသွားပေသည်။

“ငါတို့ကို လွှတ်ပေး... မဟုတ်ရင် ငါတို့အားလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပစ်မယ်... မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုစကားများကြောင့် မုန့်ချီလော့နှင့် အခြားသူများ မှင်တက်သွားရသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူတို့အား မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါမှသာ အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြတော့သည်။

မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ပြောဆိုလာလိမ့်မည်ဟု အသေအချာ တွေးထင်ထားခြင်း မရှိပေရာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရရှာသည်။

အတန်ကြာမှသာ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အဓိကခန်းမကြီးအတွင်းမှ အသံတစ်သံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး “မရဘူး... တစ်ယောက်ကတော့ ကျန်ရစ်ရမယ်” ဟု ဆိုလာပြန်သည်။

“ဟွန်း... ဒါက မင်းရဲ့ ကိစ္စပဲ။ ငါတို့ကို မလွှတ်ပေးရင် မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ချေသည်။

“ငါ မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်လည်း ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ” မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပုံ ရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒအား မိမိတို့အား လွှတ်ပေးစေရန် ဤကဲ့သို့ လှည့်ကွက်မျိုးဖြင့် ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရချေပြီ။

“ဟို အဓိကခန်းမကြီးထဲမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ... မင်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို ချန်ထားလိုက်ပါလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူတို့က အရည်အချင်း မပြည့်မီကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ အသိဉာဏ်တွေက သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါတွေရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံထားရပြီ။ ထိုသို့သော လူမျိုးတွေက လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရကို မရရှိနိုင်ဘူး” ဟု မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒက အေးစက်စွာ ဆိုချေသည်။

“တောက်... မင်းကတော့ လွန်လှချည်လား။ အရည်အချင်း ပြည့်မီတဲ့လူကို ရှာချင်ရင် လူတိုင်းကို သတ်ပစ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ဆဲရေးလိုက်မိတော့သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်ပေရာ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူ ဖြစ်ရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ အရည်အချင်းလည်း ပြည့်မီရန် လိုအပ်သေးသည် ဖြစ်၏။

ထိုသတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ဆိုသည်မှာမူ သူတို့အား အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးနေသော စွမ်းအား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“စကားမရှည်နဲ့တော့... မင်းတို့မှာ အခြေအနေ ဖန်တီးပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ရစ်မလား... ဒါမှမဟုတ် အားလုံး အသေခံမလား” မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ဤမသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒသည် စိတ်ဆန္ဒသက်သက်မျှ မဟုတ်ဘဲ မသေမျိုး ဆရာသခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု ပို၍ ခံစားလာရပေသည်။

“မရဘူး... မရဘူး... အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။