အခန်း (၅၁၁-၅၁၂)

အခန်း (၅၁၁) - ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော် (၃၂)

ထိုသို့ရှိရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒသည် ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိတော့ဘဲ ထက်မြက်သော ကရော့ပုံစံ ဆူးလှောင်အိမ်ကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ကျုံ့ဝင်လာချေသည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဆယ်ယောက်သော လူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အတင်းတိုးဝှေ့ ပူးကပ်လိုက်ကြရသည်။

ယင်းတို့သည် ဆူးလှောင်အိမ်ကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမရှိသည့်အပြင် လှောင်အိမ်ထက်၌လည်း ထက်မြက်လှသော ကိုယ်ရံစွမ်းအင် အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လှောင်အိမ်ကြီးသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဟင်းလင်းပြင်မကျန်သည်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားပါက ယင်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ညှစ်ခြေခြင်းခံရပြီး သွေးအိုင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရချေပြီ။

လှောင်အိမ်အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ မူလကပင် ကျဉ်းမြောင်းလှရာ ကျုံ့ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းလာသဖြင့် အချိန်သည် အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ သဘောတူတယ်၊ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဆူးလှောင်အိမ်ကြီးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ယင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်စက် အလင်းတန်းများကြောင့် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

“ယွမ်ဖုန်း၊ နင် အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ငါ လိုလိုလားလား ရှိပါတယ်” မုန့်ချီလော့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလာသည်မှာ “နင် အသက်ရှင်မှသာ ငါ့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးနိုင်မှာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ သူတို့ကို သတ်ဖို့ နင့်ကို ကူညီပေးမယ်”

မုန့်ချီလော့၏ အသံမှာ အလွန်အေးစက်လှပြီး ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အရာခပ်သိမ်းကို ဝါးမြိုတော့မည့် သားရဲရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လူတိုင်း၏ ကျောပြင်ကို ချမ်းစိမ့်သွားစေချေသည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် သိစိတ်၏ စေခိုင်းမှုအရ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့ထံမှ အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြပြီး လုရှပင်လျှင် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ရသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ဦးခေါင်းကို ရမ်းခါကာ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့မယ်လို့ ပြောတာ၊ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ရမယ်လို့ မပြောခဲ့ပါဘူး”

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုရလျှင် မိမိကိုယ်မိမိ အဆုံးစီရင်ရမည်ဟူ၍လား။

“ဟေ့၊ ငါတို့က တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ဖို့ သဘောတူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခြားလူတွေကို သတ်တဲ့နည်းနဲ့ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ ခေတ္တမျှအထိ ယင်းတို့သည် ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းကို တွေးပင်မတွေးမိခဲ့ကြသဖြင့် စောစောက ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် အထင်လွဲမှားခဲ့မိခြင်းအတွက် နောင်တရစိတ် ဝင်လာကြရသည်။

သို့သော်လည်း သင်၏ ချစ်သူသက်ထား ပြောဆိုလိုက်သော စကားလုံးများမှာမူ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေစွ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး” မသေမျိုးနန်းတော် စိတ်ဆန္ဒ၏ အသံမှာ အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ငါ ချင်ယွမ်ဖုန်းအကြောင်းကို မင်း မေးကြည့်လို့ရတယ်၊ ငါက အခု ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးရဲ့ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေထဲမှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊ ငါ့ထက် သန်မာတဲ့သူ သိပ်မရှိသလို ငါ့မှာ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်၊ မြင့်မြတ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာရှိပြီး စာပေရော သိုင်းပညာပါ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ အရေးကြီးဆုံးက ငါက ရုပ်ရည်လည်း ချောမောခန့်ညားသေးတယ်၊ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့လူမျိုးကို မင်း ဘယ်မှာ သွားရှာဦးမှာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခြေအနေကို စေ့စပ်ညှိနှိုင်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေချေသည်။

သူသည် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းနေခြင်းလော သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်မိမိ ချီးမွမ်းနေခြင်းလော။

သို့သော်ငြားလည်း ဤစေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှု အောင်မြင်ရန်အတွက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းတစ်ခု ရရှိစေရန် မိမိကိုယ်မိမိ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုရန် လိုအပ်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

“မင်းက ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိရတာလဲ” အတန်ကြာပြီးနောက် မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြန်ဆိုလာသည်။

မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒသည် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း ဆူးလှောင်အိမ်ကြီးမှာ ဆက်လက်ကျုံ့ဝင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒ စဉ်းစားနေကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

ရှောင်ပိုင်သည် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အဓိကခန်းမကြီးကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေပြီး ၎င်း၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု နိုးထလာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

“မရဘူး၊ နင်ကျန်ခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး” ရှောင်ပိုင်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောင်ပိုင်၏ စကားလုံးများ ဆုံးခန်းတိုင်သည်နှင့် မသေမျိုးနန်းတော် စိတ်ဆန္ဒ၏ အသံသည်လည်း ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ “ကောင်းပြီ၊ မင်းတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရမယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ပိုင်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ပေးမယ်၊ မင်း စိုးရိမ်မနေနဲ့၊ ဒီနေရာမှာ မင်းနဲ့ ပတ်သက်တာ ဘာမှမရှိဘူး”

မုန့်ချီလော့က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ “ငါ နင်နဲ့အတူ ကျန်ခဲ့မယ်”

“ယခု ငါ မင်းတို့ကို အခွင့်အရေးပေးမယ်၊ သူကလွဲလို့ အားလုံး ဆူးလှောင်အိမ်ထဲက ထွက်သွားကြ”

ထိုစကား ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆူးလှောင်အိမ်ကြီး၏ မျဉ်းပြိုင်ဆူးချွန် အချို့မှာ မြေပြင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လူတစ်ယောက်စာ ဖြတ်သန်းနိုင်သော နေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာချေသည်။

“မြန်မြန် သွားကြတော့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှောင်ပိုင်ကို ကျိရှန့်၏ ဘေးသို့ တွန်းပို့ကာ “စီနီယာအစ်မ၊ ရှောင်ပိုင်ကို အပ်ခဲ့ပါတယ်”

ကျိရှန့်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် နောင်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မည်သည့်အခါမျှ ဒုက္ခမပေးတော့ဟု စိတ်ထဲမှပင် သစ္စာဆိုလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းတွင် အနာဂတ် ရှိနိုင်ပါဦးမည်လော။

မကြာမီတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့မှလွဲ၍ အားလုံးသည် ဆူးလှောင်အိမ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်ပြီး မုန့်ချီလော့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ချီလော့၊ ငါ မင်းကို ပေးထားတဲ့ ကတိကို ဖျက်ရတော့မယ် ထင်တယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် မုန့်ချီလော့ကမူ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါတို့ ဘာနဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်ရပါစေ၊ ငါ နင်နဲ့အတူ ရှိနေမှာပါ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ မုန့်ချီလော့ကို ဖက်လဲတကင်း ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နားစည်ပါးထက်သို့ ကပ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ကတိစကား ဆိုလိုက်ချေသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် တွန်းထုတ်လိုက်ရာ မည်သို့မျှ ပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိသော မုန့်ချီလော့သည် ဆူးလှောင်အိမ်၏ အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်ထွက်သွားရတော့သည်။

မုန့်ချီလော့ လှောင်အိမ်အပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် မြေပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော ဆူးချွန်များမှာ မြေပေါ်သို့ ပြန်လည် ထိုးထွက်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြပြန်သည်။

“ယွမ်ဖုန်း”

မုန့်ချီလော့သည် အတင်းအကြပ် ပြန်လည်ပြေးဝင်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း လုရှက သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ချေသည်။

“စီနီယာအစ်မ၊ နင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလဟဿ သေစေချင်တာလား”

ရှန်ကျင်းသည်လည်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မုန့်ချီလော့ကို ဝိုင်းဝန်းဆွဲကိုင်ကာ သူမ ရုန်းထွက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးလိုက်ကြသည်။

မုန့်ချီလော့၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်များ နှုတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာပြီး သူမ၏ မြင်ကွင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်းတို့အားလုံး ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြတော့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုပင် ပေါ်လာသည်မှာ “မင်းတို့နဲ့ သိကျွမ်းခဲ့ရတာကို ငါ အလွန် ဝမ်းသာပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှား ခံစားရသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ လွတ်မြောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယင်းတို့သည် ဤထူးဆန်းလှသော မသေမျိုးနန်းတော်မှ ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်သည်။

မိမိတို့ကိုယ်ကို ပြန်လည်နေရစ်လိုစိတ် မရှိစေရန်အတွက် လူတိုင်း စိတ်ကို တင်းထားကြပြီး ဦးခေါင်းကို လှည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို နောက်ထပ် မကြည့်ကြတော့ပေ။

မုန့်ချီလော့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း သူမ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြန်ပြေးမသွားနိုင်စေရန်အတွက် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။

သို့သော် ယင်းတို့သည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းရသေးမီ မိုးကောင်းကင်ထက်မှ အမည်းရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျရောက်လာပြီး ယင်းတို့အားလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဖိနှိပ်ချလိုက်ချေသည်။

ယင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပုံရသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ပြင် ဖြစ်သည်။ သာ၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဝါးကြီးကြောင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ သိပ်သည်းလှသော အက်ကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပင် ဤကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားပါက လက်ဝါးအောက်ရှိ လူသားများ၏ အခြေအနေမှာ မည်သို့ရှိမည်နည်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့လဲ”

ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်တရာ အမျက်ဒေါသထွက်နေပြီး ဆူးချွန်များထက်တွင် လှည့်ပတ်နေသော ကိုယ်ရံစွမ်းအင် အရှိန်အဝါများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဆူးချွန်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချေသည်။

ကိုယ်ရံစွမ်းအင်များက သူ၏ လက်ဝါးပြင်များကို စုတ်ပြတ်သွားစေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ဘာမှမခံစားရသကဲ့သို့ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အဓိကခန်းမကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“ထွက်ခဲ့စမ်း၊ ထွက်ခဲ့စမ်း၊ မင်းက မသေမျိုးနန်းတော်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒ မဟုတ်တာ သေချာတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားချေပြီ။

ဤအရာသည် မသေမျိုးနန်းတော်၏ စိတ်ဆန္ဒ လုံးဝမဟုတ်ပေ၊ ကွယ်ရာမှ ကြိုးကိုင်နေသော ထိုသူသည် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသူ မည်သူ့ကိုမျှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာခွင့်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အဓိကခန်းမကြီးအတွင်းမှ အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံလွင့်ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း အတူတကွ ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။

ယင်းမှာ လူသားပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ထိုပုံရိပ်၏ နောက်ခံအရင်းအမြစ်ကိုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

“ရှောင်လင်၊ ဒီအမည်းရောင်အရိပ်က ဘာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အရှင်သခင်၊ ဒါက ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်” ရှောင်လင်က တည်ငြိမ်စွာ အဖြေပေးသည်။

“ဝိညာဉ်တစ်ခုလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူသည် ဤအရာကို စောစောကတည်းက တွေးမိသင့်လှပေသည်။

ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များအောက်မှ လွတ်မြောက်သွားသော အရာမှာ ဤအမည်းရောင်အရိပ် ဖြစ်ရပေမည်။

“အရှင်သခင်၊ ပစ်မှတ်ဟာ မသေမျိုး နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ဝိညာဉ်ဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယခုအချိန်မှာတော့ ယင်းဝိညာဉ်ဟာ အလွန်တရာ ချို့ယွင်းပျက်စီးနေပါတယ်” ရှောင်လင်က ယခုအချိန်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

အခန်း (၅၁၂) ရှေးဟောင်း နတ်မိမယ် နန်းတော် (၃၃)

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရချေသည်။

“နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်လား...”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ဝိုင်းစက်သွားရတော့သည်။

မိမိရှေ့မှောက်၌ ရှိနေသော စိတ်ဝိညာဉ်သည် အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ဝိညာဉ်မဟုတ်လော။

ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “မှန်ပါတယ်၊ ဒါဟာ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်တစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သခင် သိပ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒီနတ်ဘုရား ဝိညာဉ်ဟာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံရပြီး အလုံးစုံ ပြည့်စုံမှုမရှိဘဲ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်အဖြစ်ပဲ ရှိနေလို့ပါ” ဟု ဆို၏။

“ဒါဆိုရင် အခု ဒီနတ်ဘုရား ဝိညာဉ်ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်အဆင့်လောက်မှာ ရှိနေလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ဘုရင်နယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်လောက် ရှိပါတယ်” ဟု ရှောင်လင်က ခပ်အေးအေးပင် ဖြေကြားခဲ့သည်။

ထိုစကားကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဆို့နင့်သွားရပြီး “မင်းက ဒါကို စိုးရိမ်စရာမရှိဘူးလို့ ပြောတာလား။ သူက ငါ့ကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့တင် ဖိသတ်သွားလို့ရတယ် မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ရတော့သည်။

ရှောင်လင်က မျက်လုံးစောင်းကြည့်လိုက်ကာ “သခင်ကလည်း သတ္တိနည်းလိုက်တာ၊ ဝိညာဉ်အစအနလေး တစ်ခုကိုတောင် ကြောက်ဒူးတုန်နေရတာလား” ဟု ကဲ့ရဲ့လေသည်။

“မပေါက်ကရပြောနဲ့၊ ဒါက နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်ကွ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကမန်းကတန်း တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်တို့ကမူ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ ယင်းဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်က ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။

“တောက်... ငါ မုန့်ချီလော့အတွက် ကလဲ့စားချေရမယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်သော ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်လာပြီး မိမိကိုယ်ကိုပင် ပြာအဖြစ် သွန်းလောင်းပစ်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဝါးကြီး၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားမိပြန်သည်။

လက်ဝါးကြီး၏ ဗဟိုချက်နေရာသည် တဲတစ်လုံးကဲ့သို့ အပေါ်သို့ ပင့်မြှောက်နေပြီး သေးငယ်သော အဖုအထွက်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

ထိုသေးငယ်သော အဖုအထွက်လေးကြောင့်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည် သန်းလာခဲ့ရသည်။ မုန့်ချီလော့နှင့် အခြားသူများမှာ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းကင်း ရှိနေသေးသည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေရာသည်။

“သွားပါတော့ သခင်” ဟု ရှောင်လင်က မထူးခြားသကဲ့သို့ ပြောဆို၏။

“ဒါနဲ့... ဒီဝိညာဉ်ရဲ့ မပြည့်စုံမှုက ဘယ်အတိုင်းအတာအထိ ရှိနေတာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းမိသည်။

“ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော် ပျက်စီးဆုံးရှုံးနေတာပါ” ဟု ရှောင်လင်က ရှင်းပြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဆို့နင့်သွားရပြန်သည်။

ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော် ပျက်စီးနေသော ဝိညာဉ်အစအနတစ်ခုသည်ပင် ဘုရင်နယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် စစ်မှန်ပြီး ပြည့်စုံသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ စစ်မှန်သော တန်ခိုးစွမ်းအားကို အနည်းငယ်မျှ မှန်းဆကြည့်နိုင်ပေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အတိုင်းအထက်အလွန် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ လက်လျှော့ရမည့်အချိန် မဟုတ်သေးချေ။

မိမိ၌ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် သူများ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော။

“ငါ့ဆီပဲ လာစမ်းပါ၊ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ကို ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် လူအူဝဲတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်ပါစေ၊ ဤမသေမျိုးနန်းတော်သည် အစအဆုံး စီစဉ်ထားသော လှည့်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။

လောကဓာတ်၏ မူလအနှစ်သာရ ဆိုသည်မှာ မရှိခဲ့ဘဲ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့သည် ပရိယာယ်လှည့်ကွက်သက်သက်သာ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုနတ်ဘုရား ဝိညာဉ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်ရှုလျက် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ပြုံးနေလေသည်။

“သိပ်ကောင်းတဲ့ အရွယ်ကောင်း ခန္ဓာကိုယ်ပဲ။ ငါ ဒီနေ့ရက်ကို စောင့်စားခဲ့ရတာ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီ” ဟု ထိုဝိညာဉ်ရိပ်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြွက်သားများကို ရုန်းကြွစေလျက် အကြောအပြိုင်းပြိုင်း ထလာသည်အထိ အားစိုက်ထုတ်ပြီး ထက်မြက်သော ကရော့ပုံစံ ဆူးချွန်နှစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ ဘေးသို့ ဖြဲထုတ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ နှာခေါင်းရှုံ့ မထင်မဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးစမ်းပါနဲ့။ ဒါဟာ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ချန်ထားခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုမို့ မင်း ဘယ်လိုမှ ရိုက်ချိုး ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုနတ်ဘုရား ဝိညာဉ်သည် ယနေ့ရက်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများစွာကို ကြိုတင်ပြုလုပ်ထားခဲ့ပုံရသည်။

သို့သော် နောက်ထပ် နည်းငယ်မျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်၏ မျက်လုံးအစုံသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

အကြောင်းမူကား ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုထက်မြက်သော ဆူးချွန်နှစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ ကွေးညွှတ်ပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်လည်း မိမိခန္ဓာကိုယ်၌ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိသော်လည်း ရင်ထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခု လောင်မြုံနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဖိနှိပ်ခြင်းခံထားရသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်လည်ပတ်လာသည်ကို သိရှိလိုက်သည်။

ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်သည် ရူးသွပ်မတတ် လည်ပတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ချင်ယွုန်းဖုန်း၏ လက်ဝါးပြင်နှစ်ဖက်တွင် စကြဝဠာတွင်းနက်ကဲ့သို့သော ဝဲဂယက်နှစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဘယ်အရာကို စုပ်ယူလိုက်သည်မသိသော်လည်း ထိုသို့စုပ်ယူပြီးနောက်တွင်မူ ဆူးချွန်ကြီးများသည် သာမန်သံမဏိများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ လက်အောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ကွေးညွှတ်သွားရတော့သည်။

ဆူးချွန်လှောင်အိမ်ထဲမှ ရုန်းထွက်လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပထမဦးဆုံး ပြုလုပ်လိုက်သော အရာမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဝါးကြီး၏ ဘေးနားသို့ ပြေးသွားကာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထိုလက်ဝါးကြီးအား ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဝါးကြီးကို အလိုအလျောက် ပျယ်ပျောက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုဝိညာဉ် လုံးဝမျှော်လင့်မထားသော အရာမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဝါးကြီးအောက်တွင် လူတစ်ယောက်မျှ သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ အသက်ရှင်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဝါးကြီး ကျဆင်းလာစဉ်ကပင် မာထျန်းသည် သူ၏ လက်ထဲမှ စစ်တူကြီးကို မြေကြီးပေါ်သို့ အလျင်အမြန် စိုက်ထူလိုက်သဖြင့် လက်ဝါးကြီးအောက်တွင် သူတို့အတွက် သေးငယ်သော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေပြီး ကြေမွပျက်စီးခြင်း ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ကြရသည်။

“တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မာထျန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် အားလုံးကို တွဲထူပေးလိုက်သည်။

မုန့်ချီလော့၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ ယခုအချိန်၌ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင် သူမသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။

“တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံး သေရတော့မှာ။ ဘာနောက်ဆုံးစကားများ ပြောခဲ့ချင်သေးလဲ” ဟု ထိုအချိန်တွင် နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မသေမျိုး ဝိညာဉ်အကြောင်းကို အားလုံးအား အလျင်အမြန် ပြောပြလိုက်ရာ ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းက မိမိတို့ရှေ့မှောက်ရှိ ဝိညာဉ်ရိပ်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြပြီး

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

“ဒါက နတ်ဘုရားလား၊ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဘာမှလည်း ထူးထူးခြားခြား ရှိမနေပါလား”

မာထျန်းက ထိုဝိညာဉ်ရိပ်အား မထင်မဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်သည် အတိုင်းထက်အလွန် ဒေါသချောင်းချောင်းထသွားကာ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှ မီးခိုးများပင် ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရလျက် “ငါသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် မင်းလိုကောင်မျိုးက ငါ့ရှေ့မှာ မတ်တတ်ရပ်ပိုင်ခွင့်တောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ဟိန်းဟောက်လေသည်။

မာထျန်းကမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် “လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ တောက်ပခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ ရှိကြတာပဲ၊ အခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုကို ထာဝရလို့ မမှတ်ယူလိုက်နဲ့။ မင်းကိုယ်မင်း နတ်ဘုရားလို့ ခေါ်နေတာလား... သွားစမ်းပါ” ဟု နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ပုရွက်ဆိတ်ကောင်... သေပေတော့”

နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်သည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားပြီး တစ်ပြင်လုံးရှိ မသေမျိုးနန်းတော်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ပြိုပြီး မြေကြီးလုမတတ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။

မသေမျိုးနန်းတော်၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီးများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ဧရာမ လက်ညှိုးကြီးတစ်ချောင်း ကျဆင်းလာရာ ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ လိမ်တွန့်ကာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ထိုဖိအားဒဏ်ကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေပုံရသည်။

ထိုလက်ညှိုးထိပ်ဖျားသည် မာထျန်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရသည်။

ဤလက်ညှိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားသည် သူတို့အားလုံးကို ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ခြေမှုန်းပစ်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“ဖယ်ကြစမ်း...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မာထျန်းအား ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်စေကာ အားကုန်လွှဲ၍ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

“ရှူး...”

ဧရာမ ဓားအရှိန်အဝါ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ညှိုးကြီးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းသွားသော်လည်း ထိုဓားအလင်းတန်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဝါးကြီးအား ထိမှန်သွားသည့်အခါ ရေလှိုင်းအနည်းငယ်မျှပင် ထမလာခဲ့ချေ။

“ဒါက ဘုရင်နယ်ပယ်ရဲ့ စွမ်းအားလား...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဆူးချွန်လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့လျှင်ပင် နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးရမည့် ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်လော။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဖြူဖွေးသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပေသည်။

“ရှောင်ပိုင်... မလုပ်နဲ့...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ပိုင်အား ဆွဲဖယ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ဝါးကြီးသည် ရှောင်ပိုင်၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အောက်သို့ ဆက်လက်သက်ဆင်းမလာတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်ထွတ်အဓိကခန်းမ၏ အဝင်ဝတွင် ရှိနေသော နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်ရိပ်သည်လည်း ယခုအချိန်၌ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ သူသည် မျက်လုံးကို မှေးကာ ရှောင်ပိုင်အား ကြည့်ရှုလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ညှိုးကြီးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပျယ်ပျောက်သွားပြီး လူတိုင်းမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အသက်ဘေးမှ တစ်ဖန်ပြန်လည် လွတ်မြောက်ခဲ့ကြရပြန်သည်။

“ရှောင်ပိုင်...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှောင်ပိုင်အား ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ပိုင်၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်ရိပ်သည် တောင်ထွတ်အဓိကခန်းမမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းဆင်းသက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ပိုင်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မာထျန်းနှင့် အခြားသူများမှာမူ အရေးကြုံက တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေကြချေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်က မေးမြန်းလိုက်ကာ “ငါ့အနေနဲ့ မင်းဆီကနေ လွန်စွာ ရင်းနှီးတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားနေရသလိုပဲ” ဟု ဆို၏။

“ငါလည်း တူတူပါပဲ” ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ငါ မင်းကို အရင်ကတည်းက သိခဲ့သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်” ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားမှာမူ ချက်ချင်းပင် အောက်ခြေသို့ ဆွဲချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ ရှောင်ပိုင်သည် ဤနတ်ဘုရား ဝိညာဉ်နှင့် တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နေပါသလော။