အခန်း ၅၄

အပိုင်း ၅၄

နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Yue

True Immortal Team

ရဲ့ကျင်းယွီက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသန်မာဆုံးလူဖြစ်တဲ့ ကျန်းရှန်တောင် ဒီအဆင့်ကို သုံးနှစ်အတွင်း မပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။”

လန်လင်းက လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ချင်တယ်။ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် နောင်တမရအောင် အစွမ်းကုန် တိုက်ပွဲဝင်မယ်။”

ရဲ့ကျင်းယွီ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ဆိုနင်ပင်းကလည်း မျက်ရည်ဝဲလာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း... ကောင်းပြီ... အစ်မ မောင်လေးကို ထောက်ခံတယ်။ အစ်မ ထပ်ပြောမယ်... အခြေအနေတွေ ဆိုးရွားသွားရင်တောင် အစ်မတို့ မောင်နှမ အတူတူ သေကြမယ်။”

လန်လင်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။ “နောက် ဆယ်ရက်လောက်နေရင် တိုက်ပွဲဝင်လေ့ကျင့်ဖို့ နိုင်ငံတော်နယ်စပ်ကို ကျွန်တော် သွားမယ်။”

ဆိုနင်ပင်း၏ မျက်လုံးများက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထိုနေရာက အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှ၏။ ဆိုနင်ပင်းက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသော်ငြား နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ... အစ်မ မောင်လေးကို ထောက်ခံတယ်။”

ရဲ့ကျင်းယွီကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “မရဘူး သခင်လေး... သခင်လေးက နိုးထခြင်း တတိယအဆင့်ကို မပြီးမြောက်သေးဘူး။ တိုက်ပွဲဝင်လေ့ကျင့်မှုမှာ သခင်လေး ပါဝင်လို့ မရဘူး။”

လန်လင်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဲဒါ ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အစ်မတို့ ကျွန်တော့်ကို မိစ္ဆာကောင်လို့ ထင်မှာစိုးလို့ မပြီးသေးသလို ဟန်ဆောင်နေတာ။”

ထို့နောက် လန်လင်းက အသူရာမိစ္ဆာကြယ်အား စွမ်းအားများ ထုတ်လွှတ်ရန် စိတ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ သူက စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လှည့်ပတ်စေပြီး လက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

စွမ်းအားက အားနည်းနေသော်ငြား ရဲ့ကျင်းယွီ၏ မျက်နှာဆီ လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ တိုက်ခတ်သွား၏။

ဤသည်မှာ လန်လင်းအနေဖြင့် နိုးထခြင်း တတိယအဆင့်ဖြစ်သည့် နဂါးစွမ်းအား ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။

ရဲ့ကျင်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပျက်ယွင်းသွား၏။ အခြားလူများမှာ နဂါးစွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်ရန် လပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရသော်ငြား လန်လင်းက နေ့ဝက်ခန့်သာ အချိန်ယူရသည်။ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင်။

သုံးလကြာ တိုက်ပွဲဝင်လေ့ကျင့်ပြီးနောက်၌ လန်လင်းအနေဖြင့် နောက်ဆုံး ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲ၌ လူတိုင်းကို တကယ်ပင် အံ့ဩသွားစေနိုင်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာပါက လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

နောက်ထပ် ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် လန်လင်း အိမ်မပြန်ချေ။ တောင်ပံမွှေးစံအိမ်၌သာ သူ စားသောက်ကာ အိပ်စက်၏။

လူအများစုက သူ လက်လျှော့လိုက်ပြီဖြစ်ကာ လက်ရှိအချိန်၌ မိန်းမများနှင့်သာ အိပ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ သို့သော် တကယ်တမ်း၌မူ လန်လင်းက သူ၏ အကြွေးများ ဆပ်ရန် အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ မည်သည့်အကြွေးနည်း။

ကျန်ရစ်နေသည့် အလှပန်းဆယ့်ရှစ်ပွင့်အတွက် ပိုစတာများ ရေးဆွဲပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ပိုစတာတစ်ခုစီတိုင်းကို သူတို့၏ သီးသန့်စရိုက်လက္ခဏာများနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ဒီဇိုင်းဆွဲရမည်ဖြစ်ပြီး ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး နည်းလမ်းများကိုပါ ရှင်းလင်းစွာ စီစဉ်ပေးရန် လိုအပ်၏။

သူတို့၏ ငွေများ ယူထားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် သူ တာဝန်ယူကာ ဤအလုပ်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ အခြေအနေမှာ အရေးပေါ်ဖြစ်နေကာ တိုက်ပွဲဝင်လေ့ကျင့်မှုအတွက် အချိန်လိုအပ်နေသော်ငြား ထိုအချက်ကို ဆင်ခြေပေး၍ သူ၏ အလုပ်မှ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့အတွက်ကြောင့် တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီ သို့မဟုတ် သုံးနာရီခန့်သာ သူ အနားယူ၏။ ပိုစတာများ ရေးဆွဲကာ အစီအစဉ်များ ရေးသားရင်း သူက မရပ်မနား အလုပ်လုပ်သည်။

မိန်းကလေးများစွာက သူ့ကို အလွန်တရာ သနားသွားကြ၏။ ရေးဆွဲခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ နောက်မှ ဆက်လုပ်ရန် သူ့ကို ပြောကြသည်။

သို့သော် ဤအလုပ်က အမျိုးသမီးများနှင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်အတွက် အလွန်တရာ အရေးကြီးလှသည်။ ကတိကို သူ မည်သို့ ဖျက်နိုင်မည်နည်း။

ကိုးရက်နှင့် ကိုးညတိုင်တိုင် ရေးဆွဲခြင်းနှင့် အစီအစဉ်များ ရေးသားပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ အလှပန်းဆယ့်ကိုးပွင့်အတွက် ကျန်ရစ်နေသည့် ဒီဇိုင်းများ ၊ ပရိုမိုးရှင်းများနှင့် ပိုစတာများကို သူ အပြီးသတ်နိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရီမန်မန်၏ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်ကာ အလွန်တရာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွား၏။

ဆယ့်နှစ်နာရီကြာ အိပ်စက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က လန်လင်းကို လာနှိုးကာ မြို့စားကြီးကျိထင်က သူ့ကို ဖိတ်ကြားထားကြောင်း ပြောလာသည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

လန်လင်းကို မြင်သည်နှင့် မြို့စားကြီးကျိထင်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “ဟူး... ငါ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးဖို့ အစ်ကိုတော်က အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ အိမ်တော်ထဲမှာ သုံးလတိတိ အကျယ်ချုပ် ကျခံထားရပြီး မြို့စားကြီးအိမ်တော် အပြင်ဘက်ကို ထွက်ခွင့်မရှိတော့ဘူး။”

လန်လင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ် မြို့စားကြီး။ ကျုပ်ကြောင့် ခင်ဗျား ဒုက္ခရောက်ရပြီ။”

အလုပ် မအောင်မြင်သလို အခြေအနေများကို ပိုမို ဆိုးရွားသွားစေသော်လည်း လန်လင်း မည်သည့် ဒေါသကိုမျှ မပြသချေ။ ဤအချက်ကပင် မြို့စားကြီးကျိထင်၏ နှလုံးသားကို ထိရှသွားစေ၏။

မြို့စားကြီးကျိထင်က ခါးသီးသည့် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ ယူထားတဲ့ လာဘ်ငွေတွေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေးတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ချွင်းချက်အနေနဲ့ ဒီမြေယာပိုင်ဆိုင်မှု သုံးခုကို မင်းဆီ ပြန်ပေးမယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဘွဲ့ရာထူးနဲ့ ထျန်းရွှေမြို့ ဆုံးရှုံးသွားပြီးတဲ့နောက် ငါ့ဆီလာပြီး အလုပ်လုပ်လို့ ရတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မှာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှလည်း မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ထို့နောက် မြို့စားကြီးကျိထင်က မြေယာပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်သုံးခုကို ထုတ်ယူကာ လန်လင်းအား ပြန်ပေးလိုက်၏။

လန်လင်းက နောက်သို့ ခြေသုံးလှမ်း လျင်မြန်စွာ ဆုတ်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းရမ်းလိုက်၏။ “ဟင့်အင်း... ကျွန်တော်တို့ ဆိုမိသားစုက ပေးပြီးသားကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မယူဘူး။ ဒါ့အပြင် မြို့စားက ကျွန်တော်တို့အတွက် အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်ဆီကနေ အပြစ်ပေးတောင် ခံရသေးတယ်။ ကျွန်တော် အရမ်း ကျေးဇူးတင်နေသလို အလွန်အမင်းလည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်။”

အံ့ဩမှုကြောင့် မြို့စားကြီးကျိထင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ ထို့နောက် လန်လင်းအနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ “မင်းက တကယ့် လူကောင်းပဲ။ ကျိလီက မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်တာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ။ မင်းအသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့ ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ ကံတရားပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။ အဲဒီကောင်လေး ကျိလီက တကယ့် အံ့မခန်းပဲ... အနာဂတ်ဘုရင်တစ်ပါးပေါ့။”

လန်လင်းကမူ ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

**--**--**--**--**--**--**--**

မြို့စားအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လန်လင်းနှင့် သူ့အစ်မတို့က နောက်ဆုံး ညစာကို အတူတကွ စားသောက်ကြသည်။ မနက်ဖြန်၌ သူက တိုက်ပွဲဝင်လေ့ကျင့်မှုအတွက် နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံနှင့် လူရိုင်းအနွယ်များကြားရှိ နယ်စပ်ဆီသို့ ခရီးထွက်ရမည် ဖြစ်၏။

ထိုနေရာက အန္တရာယ်အများဆုံး နေရာဖြစ်သည်။ လူရိုင်းစစ်သည်များနှင့် သားရိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်ငြား လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။

သူ့ကို ထွက်မသွားစေရန် ဆိုနင်ပင်း တကယ်ပင် ဆန္ဒရှိနေသည်။ လန်လင်းက ဆိုနင်ပင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်ဖြစ်ပြီး အသက်တမျှပင်။ သို့သော် သူမကြောင့်သာ လန်လင်းက ဤမျှ အန္တရာယ်များလှသည့် နေရာသို့ သွားရခြင်း ဖြစ်၏။

ညစာစားနေစဉ်အတွင်း ဆိုနင်ပင်းက မျက်ရည်များကို တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ဆက်လက်ထိန်းထားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက လန်လင်း၏ နှလုံးသားကို ကြေကွဲသွားစေ၏။

ညစာစားပြီးနောက် ဆိုနင်ပင်းမှာ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ချေ။ လန်လင်း၏ အိတ်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။ ထို့နောက် ကုတင်ဘေး၌ ထိုင်ကာ လန်လင်းကို တစ်ညလုံး ကြည့်နေ၏။

လန်လင်းလည်း အိပ်မပျော်သော်ငြား အစ်မဖြစ်သူ စိုးရိမ်မည်ကိုပူ၍ အိပ်ပျော်နေဟန်ဆောင်ကာ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နေမထွက်မီ၌ လန်လင်း နိုးလာကာ အစ်မဖြစ်သူအား နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

သူနှင့် ရဲ့ကျင်းယွီတို့က ရုပ်ဖျက်ထားကာ မြို့စားအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးတံခါးမှတစ်ဆင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်လာကြသည်။

ဆိုနင်ပင်းက ဆက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ချေ။ လန်လင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကာ ငိုရှိုက်သံများကို ကြိတ်မြိုလိုက်သည်။ “မောင်လေး ဘေးကင်းကင်း ပြန်လာရမယ်နော်။ မောင်လေး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် အစ်မလည်း ဆက်အသက်မရှင်တော့ဘူး။ ထျန်းရွှေမြို့ကို အစ်မတို့ မလိုချင်တော့ဘူး... မိသားစုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုလည်း မလိုချင်တော့ဘူး။ အစ်မ လိုချင်တာက မောင်လေး ဘေးကင်းဖို့တစ်ခုတည်းပဲ။ အခု မောင်လေးက အစ်မရဲ့ အသက်ပဲ... နားလည်လား။”

လန်လင်းက ဆိုနင်ပင်းကို ရုတ်တရက် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်၏။ သူက ချစ်ခြင်းမေတ္တာများဖြင့် ဆိုနင်ပင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မ... ကျွန်တော် လုံလောက်အောင် သန်မာလာတဲ့အခါ အစ်မကို လက်ထပ်မယ်။ အစ်မကို ကျွန်တော့် ဇနီးအဖြစ် တင်မြှောက်မယ်။”

ထို့နောက် ဆိုနင်ပင်း၏ လှပသည့် မျက်နှာလေးကို ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းများကို နက်ရှိုင်းသော်လည်း ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

အလွန်တရာ နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်လှ၏။ သို့သော် အစ်မဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များကြောင့် အနည်းငယ် ငန်ကာ ခါးသက်သက် အရသာလေးလည်း ပါဝင်နေ၏။

ရဲတင်းလှသည့် ဝန်ခံစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ဆိုနင်ပင်း၏ နှလုံးသားက မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားပြီး စိတ်အာရုံများ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားသည်။

အနီး၌ ရပ်နေသည့် ရဲ့ကျင်းယွီမှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွား၏။ လန်လင်းက ဤမျှ ရဲတင်းလိမ့်မည်ဟု ရဲ့ကျင်းယွီ မမျှော်လင့်ထားချေ။

နမ်းရှိုက်ပြီးနောက် လန်လင်းက မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ စီးနှင်ထွက်ခွာသွားသည်။

ရဲ့ကျင်းယွီမှာ တစ်ခဏမျှ အေးခဲသွား၏။ ထို့နောက် လေးစားမှုဖြင့် အကြည့်ကို နှိမ့်လိုက်သည်။ “ဂရုစိုက်ပါ သခင်မလေး။”

ထို့နောက် လန်လင်းကို မီရန် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းနှင်လိုက်၏။

လူနှစ်ယောက်နှင့် မြင်းနှစ်ကောင်က တော်ဝင်မြို့တော်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာကာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ဆီသို့ မြန်ဆန်စွာ စီးနှင်သွားကြတော့သည်။

ဆိုနင်ပင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေ၏။ သူမက ကောင်းကင်ဘုံထံသို့ ဆုတောင်းလိုက်သည်။ “အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နတ်နဂါး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးပြီး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ခေါ်လာပေးပါ။ တခြားအရာအားလုံးကို ကျွန်မ စွန့်လွှတ်နိုင်ပါတယ်။ သူ ဘေးကင်းကျန်းမာဖို့ တစ်ခုတည်းကိုပဲ ကျွန်မ လိုချင်တာပါ။”

**--**--**--**--**--**--**--**

တောင်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ အဘယ်ကြောင့် သွားရသနည်း။ ထိုနေရာက အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲဝင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ တိုက်ခိုက်ရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်သူများအတွက် ပရဒိသုတစ်ခု ဖြစ်၏။

ဤကမ္ဘာပေါ်၌ လူသားများသာ နဂါးသွေးကြောကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း မဟုတ်ချေ။ သားရိုင်းများစွာကလည်း ထိုအရာကို အနည်းငယ် ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် ဤနေရာရှိ သားရိုင်းများမှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ တိရစ္ဆာန်များထက် များစွာ ပို၍ ကြမ်းတမ်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

အတိတ်ကာလက မီးလျံနဂါးတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သန်မာသည့် သားရိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် လူသားများ၏ မြို့တော်များ ကြီးထွားလာကာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာတိုင် သူတို့ကို အမဲလိုက်ခဲ့ကြသောကြောင့် အဓိက ဘုရင့်နိုင်ငံကြီးများအတွင်း၌ သားရိုင်းအလွန်နည်းပါးစွာသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသည့် တောင်တစ်သောင်းတောင်တန်း အနီး၌သာလျှင် ထူးဆန်းသော သားရဲအများအပြား ရှင်သန်ပေါက်ဖွားနိုင်၏။

လန်လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အသူရာမိစ္ဆာကြယ် ရှိနေသည်။ သူ၏ ခွန်အားကို တိုးပွားစေရန် ထိုအရာက နဂါးသွေးကြောစွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူ၏။ သူ့အနေဖြင့် အပြစ်မဲ့ပြည်သူများကို သတ်ဖြတ်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဤထူးဆန်းသည့် သားရဲများကိုသာ ရွေးချယ်သတ်ဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှာ မြို့တော်မှ လီ ၃၀၀၀ ခန့် ကွာဝေးသည်။ သို့သော် လီ ၂၀၀၀ ခန့် ခရီးသွားပြီးနောက်၌မူ မြို့ကြီးများမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးသွား၏။

ထို့အပြင် ဤနေရာရှိ လူများမှာ များစွာ ပို၍ ကြမ်းတမ်းကြပြီး ကောင်းမွန်သည့် အဝတ်အစားများကို ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲလှသည်။ လူအများစုက တိရစ္ဆာန်သားရေများကို ဝတ်ဆင်ကြ၏။

ဤနေရာရှိ အမျိုးသမီးများမှာလည်း များစွာ ပို၍ ရဲတင်းကြသည်။ လန်လင်းကဲ့သို့ ချောမောသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်သောအခါ သူမတို့၏ မျက်လုံးတို့က စိတ်ဝင်စားမှုများဖြင့် တောက်ပလာပြီး သူ့ထံသို့ ဆွဲဆောင်ဖြားယောင်းသည့် အကြည့်များကို ဆက်တိုက် ပေးပို့နေကြ၏။

လူရိုင်းအနွယ်များနှင့် နီးကပ်စွာ နေထိုင်ရသောကြောင့် ဤနေရာရှိ လူများမှာ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူတတ်ကြသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရဲ့ကျင်းယွီနှင့် လန်လင်းတို့က တောင်ပိုင်းလူရိုင်းများ၏ နယ်စပ်မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

ဤသည်မှာ နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံအတွင်းရှိ အဝေးဆုံး တောင်ပိုင်းခံတပ်ပင်။ ရှေ့သို့ မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာ၌ လုံးဝ လူသူအရောက်အပေါက်နည်းလှသည့် တောင်တစ်သောင်းတောင်တန်း ရှိနေသည်။

နန်ရီမြို့၌ လူလေးသောင်းမှ ငါးသောင်းခန့် ရှိသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ဝက်မှာ စစ်သားများဖြစ်ပြီး ရာခိုင်နှုန်း ၂၀ မှာ ကုန်သည်များ ၊ ရာခိုင်နှုန်း ၂၀ မှာ မုဆိုးများဖြစ်ကာ ကျန်ရှိနေသည့် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ပြည့်တန်ဆာများ ဖြစ်ကြ၏။ ပုံမှန်အရပ်သားများ လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။

မုဆိုးဆိုသည်မှာ မည်သည်နည်း။ နုလန်ဘုရင့်နိုင်ငံ၌ ဥပဒေတစ်ခု ရှိသည်။ အကယ်၍ မည်သူမဆို လူရိုင်းတစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ယူဆောင်လာနိုင်ပါက ငွေဒင်္ဂါးဆယ့်ငါးပြားနှင့် လဲလှယ်နိုင်၏။ မည်သို့ရလာသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးချေ။ လူရိုင်းခေါင်းကို ယူလာပြသည်နှင့် ထိုငွေကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းအရင်းများကြောင့် ယိုရှာစစ်သူရဲများစွာက လူရိုင်းများကို အမဲလိုက်၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရန် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အပိုင်း ၅၄ ပြီး။

နန်းပုလ္လင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သူ အသူရာ။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Yue

True Immortal Team